II SA/Wr 710/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości występujących w stanie technicznym obiektu oddala skargę w całości. Reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. reprezentowana przez P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej - DWINB) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. Stan sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją przedstawia się następująco. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej – PINB) powziął informację o nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku zlokalizowanego przy ul. [...] we W.. W związku z posiadanymi kompetencjami organ nadzoru budowlanego I instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające potwierdzające uzyskaną informację. Prowadzone przez organ postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r., nr [...], którą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 § 2 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej – k.p.a.) nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy [...] we W. usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, poprzez: 1. Skucie uszkodzonych i zniszczonych tynków z elewacji zewnętrznej budynku, które utraciły przyczepność do murów. 2. Zabezpieczenie uszkodzonych i spękanych gzymsów elewacyjnych i sztukaterii ozdobnej w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla ludzi i mienia. 3. Naprawę balustrad na klatce schodowej poprzez stabilne ich zamocowanie oraz uzupełnienie braków w zakresie tralek i pochwytów. 4. Naprawę wyeksploatowanych okładzin stopni biegu schodowego i spoczników. 5. Naprawę (odtworzenie) opaski betonowej i cokołu wokół budynku. 6. Uzupełnienie ubytków cegieł i spoinowania oraz naprawę ścian, nadproży, gzymsów i sztukaterii w obszarze występujących rys i pęknięć. 7. Odtworzenie wypraw tynkarskich i powłok malarskich z zachowaniem pierwotnej faktury tynków na elewacji, wraz z wymianą skorodowanych obróbek blacharskich elewacji (gzymsów, sztukaterii elewacyjnej). 8. Wymianę nieszczelnej i wyeksploatowanej stolarki okiennej w obrębie klatki schodowej oraz pomieszczeń piwnicznych i strychowych z zachowaniem pierwotnych wymiarów, podziałów i kolorystyki. W treści decyzji został także zawarty obowiązek usunięcia nieprawidłowości określonych w punktach 1 i 2 w terminie do dnia 16 marca 2015 r., zaś dla punktów 3-8 sentencji decyzji zakreślono termin do dnia 31 grudnia 2015 r.. Dodatkowe elementy rozstrzygnięcia polegały na nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie obowiązków zawartych w punktach 1 i 2 oraz nakazaniu prowadzenia robót w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i sztuki budowlanej pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe, wymagane uprawnienia budowlane oraz przynależnej do Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Wspólnota miała też zawiadomić organ nadzoru budowlanego załączając oświadczenie osoby uprawnionej o wykonaniu robót. Decyzja ta jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym. Na skutek wniosku Wspólnoty PINB dla miasta W. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] r., nr [...] w ten sposób, że wyznaczył nowy termin wykonania robót wskazanych w punktach 3-8 do dnia 31 grudnia 2016 r.. W dniu 27 stycznia 2017 r. do organu nadzoru budowlanego wpłynął wniosek opatrzony datą 25 stycznia 2017 r., P. Sp. z o.o. z siedzibą we W., zarządcy budynku przy ul. [...] we W., którym zwrócono się o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 155 k.p.a. w sprawie przesunięcia terminu zawartego decyzji PINB nr [...] r. na usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. We wniosku wyjaśniono, że budynek został poddany częściowemu remontowi w zakresie objętym wskazaną decyzją, który ukończono w 2016 r.. W ramach remontu skuto uszkodzone tynki z elewacji zewnętrznej budynku, zabezpieczono uszkodzone i spękane gzymsy elewacyjne i sztukaterię ozdobną w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla ludzi i mienia, wykonano naprawę balustrad na klatce schodowej poprzez stabilne ich zamocowanie oraz uzupełniono tralki i pochwyty, wymieniono okładziny stopni schodowych, spoczników i pięter, wymieniono stolarkę okienną w obrębie klatki schodowej. Nadto uzyskano opinię konserwatorską z dnia 5 stycznia 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany z lipca 2016 r. na wykonanie robót w zakresie remontu elewacji wraz z jej dociepleniem. Zaznaczono, iż Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] we W. dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi i wykonanie remontu nieruchomości w terminie wskazanym przez PINB przekracza jej możliwości finansowe. Nadmieniono, iż Wspólnota dokłada wszelkich starań, aby doprowadzić budynek do lepszego stanu technicznego, co wyraża poprzez podejmowanie stosownych uchwał remontowych. Nie uchyla się ona od konieczności realizacji obowiązku objętego decyzją lecz z uwagi na ograniczenia finansowe współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, konieczne było pozyskanie i zabezpieczenie środków finansowych na wykonanie robót budowlanych objętych nakazem. W piśmie kierowanym do organu poinformowano, że do Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. złożono dokumentację aplikacyjną o uzyskanie dotacji do remontu objętego wskazana decyzją PINB. Według uzyskanej informacji złożone dokumenty otrzymały pozytywną ocenę i przeszły pierwszą weryfikację, zaś budynek został zakwalifikowany do programu i znajduje się na liście projektów zakwalifikowanych do naboru nr [...]. Zabezpieczeniem prawidłowej realizacji zadania inwestycyjnego jest uchwała podjęta w dniu 13 czerwca 2016 r., nr [...] w sprawie zaciągnięcia kredytu bankowego oraz już podpisana umowa nr [...] Kredytu Inwestorskiego Nasz Remont. Działania podjęte przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej, wsparte poprzez zaangażowanie środków finansowych pozyskanych w ramach Lokalnego Programu Rewitalizacji, finansowanego z środków Unii Europejskiej, pozwolą członkom Wspólnoty Mieszkaniowej zrealizować decyzję w całości. Prace remontowe zostaną rozpoczęte niezwłocznie po podpisaniu umowy dotacyjnej. Po wszczęciu postępowania w sprawie, o czym poinformowano strony zawiadomieniem z dnia 14 lutego 2017 r., w dniu [...] r. PINB wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany ostatecznej decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...]. Po wskazaniu na decyzję nr [...] oraz wniosek strony organ opisał tryb zmiany ostatecznej decyzji wynikający z art. 155 k.p.a. oraz niezbędne przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w tym trybie. Z kolei posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ podkreślił możliwość zmiany decyzji ostatecznej w przypadku stwierdzenia słusznego interesu strony, który winien być zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. PINB ocenił, że w rozpatrywanej sprawie interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej, albowiem w interesie społecznym leży jak najszybsze wyeliminowanie zagrożenia związanego ze złym stanem technicznym przedmiotowego obiektu. Ponadto decyzje wydawane przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie kreują nowych obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale stanowią podstawę do wyegzekwowania już ciążących na nich z mocy prawa obowiązków, które istniały przed dniem wydania decyzji. Według organu I instancji termin wyznaczany na wykonanie obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być ustalany w sposób racjonalny, a zatem wyznaczając go właściwy organ musi się kierować oceną zakresu prac, o których orzeczono w decyzji, jak i całokształtem okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac, takich jak konieczność sporządzenia dokumentacji techniczno-budowlanej, czy porą roku, mającą znaczenie dla wykonywania szeregu prac budowlanych. Termin ten nie może być zbyt krótki dla podjęcia działań określonych w decyzji, jak również nie może być dłuższy niż okres, który jest niezbędny do wykonania obowiązku. Tylko wyznaczenie terminu w ten sposób jest prawnie dopuszczalne. Względem wniosku strony organ stwierdził, że w badanej sprawie termin wyznaczony pierwotnie był wystarczający do realizacji obowiązków wyznaczonych w decyzji. Ponadto termin ten został zmieniony ze względu na działania podjęte przez zobowiązanych. Przedłużenie terminu wykonania robót budowlanych do dnia 31 sierpnia 2018 r., czyli o dwa i pół roku od pierwotnie wyznaczonego terminu i trzy i pół roku od daty wydania decyzji nie leży w interesie społecznym. Zaznaczono, że głównym celem wyznaczenia terminu w decyzjach wydawanych na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest zdyscyplinowanie adresata nakazu do zrealizowania ciążących na nim obowiązków w wyznaczonym czasie. W rozpatrywanej sprawie zmiana terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r., nr [...] leży jedynie w interesie zobowiązanego, któremu nie można przypisać miana słusznego, bowiem nie można pogodzić go z interesem społecznym. Stan techniczny budynku, pomimo zrealizowania w części prac wskazanych w decyzji, nadal stanowi stan niezgodny z prawem. Tolerowanie tego stanu przez okres dłuższy, niż obiektywnie wskazany w decyzji, godzi bezpośrednio w ten interes. Wydłużenie terminu realizacji obowiązków powoduje akceptację stanu niezgodnego z prawem w dłuższym okresie. Wobec tego interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej. W uzasadnieniu decyzji oceniono, że pierwotny termin był wystarczający do usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym, uwzględniał zakres robót oraz porę roku, dlatego jego wydłużenie aż do 31 sierpnia 2018 r. jest niemożliwe, bo termin ten jest zbyt odległy. Nieprawidłowości w stanie technicznym elementów budynku, których naprawę nakazano decyzją były znane jego współwłaścicielom przynajmniej od kilku lat przed wydaniem decyzji, o czym świadczył chociażby stopień zużycia poszczególnych elementów budynku. Wspólnota Mieszkaniowa już wtedy winna była podjąć niezbędne działania celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo użytkowania obiektu. Miała ona wystarczający okres czasu wydłużony dodatkowo decyzją PINB z dnia [...] r. na zorganizowanie procesu realizacji obowiązków wskazanych w decyzji. Na koniec wyartykułowano pogląd, że argumentacja związana z sytuacją finansową nie może być wzięta pod uwagę, gdyż działania organu nadzoru budowlanego uzależnione są wyłącznie od stanu technicznego obiektu. Sytuacja finansowa zobowiązanych, jak też czas potrzebny im na zgromadzenie odpowiednich środków nie mogą mieć znaczenia dla określenia terminu wykonania nakazanych robót. Zatem zmiana terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ze względu na brak środków finansowych nie byłaby uzasadniona. Nie godząc się z wydaną decyzją oprotestowano ją odwołaniem, w którym wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę decyzji z dnia [...] r., nr [...] i zmianę terminu wykonania robót określonych w pkt 3-8 na termin do dnia 31 sierpnia 2018 r. ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Względem oprotestowanej decyzji podniesiono zarzuty naruszenia szeregu przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 155 k.p.a.. Argumentacja odwołania dotyczyła w szczególności naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, niewyjaśnienia i nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na załatwienie sprawy, zaniechania wskazania i wyjaśnienia przesłanek faktycznych, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie oraz zaniechania szczegółowego ustosunkowania się do podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych oraz zaniechania rozpoznaniu sprawy w świetle przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Uzasadniając poczynione zarzuty kwestionowano stanowisko organu odnośnie niemożliwości pogodzenia interesu Wspólnoty z interesem społecznym, podkreślano wykonanie decyzji w znacznym zakresie oraz mocno akcentowano zakwalifikowanie przedmiotowego budynku do programu przewidującego przyznanie dotacji unijnej. W postępowaniu odwoławczym DWINB wydał decyzję z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania oraz wskazaniu na istotne elementy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego organ II instancji w ramach własnych rozważań dokonał analizy procesowej instytucji zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a.. Przyporządkowując uwagi o charakterze ogólnym do stanu faktycznego istniejącego w sprawie organ uznał, iż nie występują wymagane przepisem art. 155 k.p.a. przesłanki przesądzające o dopuszczalności zmiany decyzji PINB z dnia [...] r., nr [...]. Treść uzasadnienia organu II instancji zawiera analizę obowiązków nakładanych w trybie art. 66 Prawa budowlanego, przy czym zauważono, iż celem realizacji nakazu jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo oceniając upływ terminu wyznaczonego w decyzji z [...] r., oraz jego zmianę przyjęto, że termin ten zapewniał z technicznego punktu widzenia wykonanie obowiązków przy uwzględnieniu zakresu robót. Wydając nakaz organ nadzoru budowlanego uwzględnił też okoliczności niezależne takie jak chociażby warunki atmosferyczne. Wyrażono też stanowisko, iż zmiana terminu nie gwarantuje wykonania obowiązku. Oceniając twierdzenia odwołania związane z sytuacją finansową Wspólnoty wyrażono pogląd, że obiekt nie zalazł się w stanie stwierdzonym przez organ I instancji w krótkim czasie, natomiast strona zaniedbywała przez lata realizację ciążących na niej w tym zakresie z mocy prawa obowiązków. Z kolei podejmując działania w trybie przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane organ nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowych obowiązków, lecz precyzuje jedynie obowiązki ustawowe. Ponadto zakres kompetencji organów nadzoru budowlanego został ściśle określony ustawą, gdzie nie przewidziano możliwości orzekania o kosztach realizacji nakazanych robót budowlanych, a sama kwestia finansowania robót budowlanych nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W. reprezentowaną przez P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji za zasądzeniem od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu - listy projektów skierowanych do oceny merytorycznej Nabór nr [...], na okoliczność zakwalifikowania skarżącej do Lokalnego Programu Rewitalizacji finansowanego ze środków Unii Europejskiej. Względem zarzutów skargi i jej uzasadnienia odnotować należy, iż skarga stanowi wierne odwzorowanie stanowiska zaprezentowanego w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że nie znalazł podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wnioski i zarzuty w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja lub postanowienie podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli, sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności albo też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej - p.p.s.a.".), jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [red.] T. Woś, , Warszawa 2005, s. 458). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i treść zapadłych rozstrzygnięć prowadzą do wniosku, iż organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem skarżonej decyzji, prowadząca w istocie do pojęcia innego rozstrzygnięcia, uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 155 k.p.a.,(aktualnie – j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z podstawowych warunków, jak wynika z konstrukcji przepisu, jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. Przywołany przepis stanowił podstawę do wydania przez PINB decyzji z dnia [...] r., nr [...], której zmiany w zakresie określonego w niej terminu wykonania nałożonych obowiązków domaga się skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. W kontekście poczynionych wyżej uwag, w pierwszym rzędzie należało zatem poddać ocenie, czy w ogóle dopuszczalna jest zmiana ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przy zastosowaniu przepisu art. 155 k.p.a.. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalna zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko bowiem w obszarze owego "luzu decyzyjnego", wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). W związku z powyższym stwierdzić należy, że co do zasady, decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje bowiem usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, co oznacza, że ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy nie można jednak pominąć, że skarżąca wnioskuje o zmianę decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (a więc decyzji związanej) jedynie w zakresie zmiany terminu wykonania nałożonych obowiązków. Okoliczność ta wymaga odrębnego rozważania, gdyż o ile sama decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, to zdaniem Sądu, termin określony w tej decyzji ustalany jest przez organ na zasadzie uznania. To pozwala zaś przyjąć, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna, jednak istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania. Akceptacja powyższego stwierdzenia nie oznacza jednak, że zmiana terminu wykonania obowiązków dopuszczalna jest w każdym przypadku. W ocenie Sądu zmiana ostatecznej decyzji w zakresie wyznaczonego terminu jest możliwa o ile termin ten jeszcze nie upłynął. Nie ma natomiast podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji gdy wcześniej wyznaczony termin już wyekspirował (upłynął). W tym względzie Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji gdy upłynął termin do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w oparciu o powołany przepis art. 66 Prawa budowlanego, zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. nie można już dokonać (por. NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1800/13, CBOSA, nsa.gov.pl). Zatem uznać należy, że skarżąca Wspólnota mogła dochodzić zmiany decyzji PINB z [...] r. co do terminu wykonania nałożonych nią obowiązków do czasu jego upływu, czyli do dnia 31 grudnia 2016 r.. Należy zaznaczyć, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja PINB dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...], którą zmieniono decyzję z dnia [...] r. nr [...] w zakresie terminu realizacji obowiązków i właśnie w trybie art. 155 k.p.a. wyznaczono nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r.. W badanej sprawie zobowiązana Wspólnota nie tylko nie dotrzymała terminu wyznaczonego jej pierwotnie w decyzji nr [...], ale i terminu zmienionego przez organ na jej wniosek. Ostatecznie wniosek o kolejną zmianę Wspólnota złożyła pismem z dnia 25 stycznia 2017 r., czyli już po upływie zakreślonego jej terminu. W tych okolicznościach kolejna już zmiana terminu wykonania obowiązków, prowadząca w istocie od jego radykalnej zmiany, spowodowałoby niezgodne z prawem przedłużanie i sankcjonowanie stanu pozostawania budynku w złym stanie technicznym przez następny okres czasu od daty nałożenia obowiązku usunięcia takiego stanu. To z kolei pozostawałoby w sprzeczności z istotą decyzji nakładającej obowiązek przywrócenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, a jednocześnie z regulującymi tę materię przepisami ustawy Prawo budowlane. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego odmawiając zmiany decyzji PINB z [...] r. w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, prawidłowo zastosowały przepisy prawa. W zaistniałych okolicznościach Sąd uznał, że zarówno organ I jak i II instancji wydały decyzje odpowiadające prawu. Niezależnie od prezentowanej przez organy argumentacji uzasadniającej odmowę zamiany decyzji ostatecznej w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, uznać należy, że nie mogły one uwzględnić wniosku strony o zmianę tego terminu, w oparciu o art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu który już wyekspirował. W świetle powyższych ustaleń, zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne i nie mające wpływu na prawidłowość podjętego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od faktu wykonania przez Wspólnotę części obowiązków działania podjęte obecnie przez Wspólnotę w kierunku zmiany terminu wykonania obowiązku są zdecydowanie spóźnione. W świetle powyższych rozważań nie może mieć też wpływu na treść rozstrzygnięcia wniosek dowodowy związany z kwestią finansową, która jak wiadomo leży poza zakresem kompetencji służb nadzoru budowlanego. Podobnie ubieganie się przez skarżącą o uzyskanie dotacji na realizację nakazu zawartego w ostatecznej decyzji nie wpływa na sposób rozpoznania wniosku o zmianę terminu, skoro wniosek w tym względzie został złożony już po jego upływie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza więc prawa w stopniu umożliwiającym jego uchylenia na zasadach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c .p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.