VII SA/Wa 2662/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp.k. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2015r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013r., poz. 267 z zm.) , po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. Sp. k., na postanowienie Starosty [...] Nr [...], z dnia [...] maja 2015r., odmawiające wydania zaświadczenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. Organ wskazał, że w dniu 14 maja 2015r. wpłynął wniosek inwestora [...] Sp. z o.o. o wydanie zaświadczenia o uzyskaniu milczącej zgody organu architektoniczno – budowlanego na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu dwustronnej tablicy reklamowej z oświetleniem, na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] objętych zgłoszeniem z dnia [...] października 2014r. Rozpoznając złożony wniosek ustalono na podstawie art. postepowania, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2014r. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia, który został utrzymany w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2015r. sygn. akt VII SA/Wa 440/15 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. od decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. W zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji wskazano, że inwestor w dniu 7 października 2014r. skierował dwa zgłoszenia robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę dotyczące różnych inwestycji. Pierwsze z nich zostało złożone drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP, natomiast drugie drogą tradycyjną. Oba zgłoszenia wpłynęły do organu tego samego dnia. Zgłoszenia nie dotyczyły tej samej inwestycji. Zgłoszenie skierowane drogą tradycyjną dotyczyło instalacji dwustronnej tablicy reklamowej z oświetleniem z osadzonym w gruncie fundamentem o wymiarach 5,2m x 5,2 m x 2m, natomiast inwestycja objęta zgłoszeniem przesłanym za pośrednictwem ePUAP dotyczyła urządzenia posadowionego na gruncie. Wnioski są powiązane osobą inwestora i lokalizacją, jednak wobec innych cech urządzeń, nie można konstrukcji objętych zgłoszeniami potraktować jako tej samej inwestycji. Odnosząc się do argumentacji zażalenia Wojewoda [...] stwierdził, iż z analizy akt postępowania wynika, że oba wskazane zgłoszenia są identyczne i dotyczą tego samego przedsięwzięcia. Jedno zostało wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej, drugie drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy e PUAP. Następnie wyjaśnił, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do wydania zaświadczenia w trybie art. 217 kpa jedynie wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu danego organu. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne jest dokonywanie jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji, będących w dyspozycji organu. Przedmiotem postępowania jest wyłącznie zebranie materiału potwierdzającego określone fakty lub stan prawny. W ramach takiego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego bądź prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014r., sygn. akt: IV SA/Wa 306/14 – Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ma charakter formalny, kończy postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia określonej treści, którego organ nie może wydać ze względu na niemożność potwierdzenia określonego stanu faktycznego, którego żąda wnioskodawca, a który nie wynika z materiału dowodowego będącego w dyspozycji organu. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie w związku z czym na podstawie art. 219 kpa Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r. wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k, z siedzibą w [...]. Postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 219 kpa w związku z art. 138 § 1 kpa, art. 104 § 1 i 2 kpa poprzez niezasadne uznanie, że dokonano przez skarżącego dwa zgłoszenia dotyczących tej samej inwestycji i mogły być załatwione wydaniem jednej decyzji wnoszącej sprzeciw; - naruszenie art. 6,7,8,11 i 107 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego nie znalazł podstaw do jego uchylenia (art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Postępowanie prowadzone przez organ opierało się o przepisy regulujące tryb wydawania zaświadczeń, mające w stosunku do przepisów ogólnych procedury administracyjne – charakter uproszczony. Przejawia się to m. in. w ograniczonym pod względem zakresu postępowaniu dowodowym. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2. osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis ten należy czytać łącznie z regulacją art. 218 § 1 k.p.a., który precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołaną normą, zaświadczenie może potwierdzać fakty, albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powołanych przepisów wynika, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Dlatego nie jest dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim ,mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (wyrok NSA z dnia 8 września 2009r. I OSK 104/09, Lex nr 594852). Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 217 – 219 k.p.a., określające prawny reżim wydawania zaświadczeń powinny być stosowane przez organy administracji w sposób ścisły. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu przepisów procesowych, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji. Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze "naturę" zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998r., sygn. akt III SA 1282/97, Lex nr 37646) . Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie można rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach zatem, to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać. Z powyższych względów, mając na uwadze istotę i cel prawnoprocesową instytucji zaświadczenia zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, co do braku podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Jak wynika z akt postepowania administracyjnego [...] Sp. z o.o. Sp. k., w dniu 14 maja 2015r. (data wpływu do organu) złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o uzyskaniu milczącej zgody organu na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem dokonanym za pośrednictwem platformy ePUAP, polegającej na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej na terenie położonym w miejscowości [...] przy [...] ( dz. nr ew. [...]obręb [...]). Wydanie zaświadczenia żądanej treści , jak niewadliwie przyjął organ było niemożliwe z uwagi na to, iż w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia skarżącego został wniesiony sprzeciw decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2014r., następnie utrzymaną w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r. Argumentacja skarżącego, iż w tej samej dacie złożył do organu administracyjnego dwa zgłoszenia (jedno przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej ; w stosunku do którego wniesiono sprzeciw i drugie za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, które organ milcząco zaaprobował) dotyczące instalacji dwóch tablic reklamowych, co prawda posadowionych na tej samej nieruchomości i o takich samych rozmiarach ale różniące się sposobem posadowienia na gruncie, nie może być skuteczna. Organ administracji na podstawie ewidencji rejestrów i innych danych będących w jego posiadaniu nie mógł tego potwierdzić wskazując, że skarżący dokonał jednego zgłoszenia (w tej samej dacie) przesłanego do Starostwa [...] za pośrednictwem Poczty Polskiej i platformy ePUAP. W tym stanie rzeczy odmawiając wydania zaświadczenia nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, gdyż postepowanie wyjaśniające nie ma na celu ustalenia stanu faktycznego, a jedynie zbadanie dokumentów, które ten stan potwierdzają. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.