II OSK 85/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia zwykłego "Stowarzyszenie P." z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 69/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia zwykłego "Stowarzyszenie P." z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 69/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., oddalił skargę Stowarzyszenia zwykłego "S." z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w G. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Burmistrza S., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", odmówił na wniosek z dnia 13 czerwca 2014 r. ww. Stowarzyszenia stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Burmistrza S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia 24 elektrowni wiatrowych pn. "Zespół Elektrowni Wiatrowych S." na działkach o nr ewidencyjnych gruntu: [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...];[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...];[...] z obrębu Lubicz; [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...], położonych w Gminie S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że, z uwagi na treść art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, który umożliwia inwestorowi przedłużenie terminu do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę przedsięwzięcia objętego decyzją środowiskową do 6 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna, ustalenia w tej sprawie wymagało kiedy ww. decyzja stała się ostateczna. W ocenie organu I instancji decyzja została doręczona stronom postępowania w dniu 23 września 2009 r., co oznacza, że stała się ostateczna w dniu 8 października 2009 r. Ponieważ inwestor – K. Sp. z o.o. w P. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę I etapu ww. inwestycji w dniu "[...] października 2013 r." [powinno być 18 lipca 2013 r., ponieważ w dniu [...] października 2013 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę I etapu ww. inwestycji na 14 elektrowni wiatrowych] nie ustał byt prawny elementów stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie ww. decyzji środowiskowej. Dowodzi to, że inwestor nie zrezygnował z dążenia do realizacji inwestycji. Tym samym nie można stwierdzić, że decyzja środowiskowa stała się bezprzedmiotowa. Odwołanie od ww. decyzji o odmowie wygaszenia decyzji środowiskowej wniosło ww. Stowarzyszenie. Zaskarżoną decyzją SKO w G. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zgodził się z oceną organu I instancji, że brak jest podstaw do uznania aby decyzja środowiskowa stała się bezprzedmiotowa. Wskazał, że inwestor uzyskał postanowienie z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydane na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, w którym Burmistrz S. wyraził stanowisko, że realizacja przedsięwzięcia, dla realizacji którego określono środowiskowe uwarunkowania w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], zmienionej decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], przebiega etapowo oraz, że nie zmieniły się warunki zawarte w wymienionej decyzji. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 4 ww. ustawy uzyskanie tego rodzaju postanowienia wydłuża termin do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę do 6 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Ponadto SKO wskazało, że decyzja środowiskowa była m.in. doręczana w trybie art. 49 K.p.a., tj. w wyniku obwieszczenia, co zostało ogłoszone w dniu 31 sierpnia 2009 r., a najdłużej wywieszona informacja w tym zakresie nastąpiła do dnia 30 września 2009 r. Z uwagi na treść art. 49 K.p.a. należało zatem przyjąć, że [najpóźniej] decyzja środowiskowa została doręczona stronom postępowania 14 października 2009 r., a tym samym stała się ostateczna w dniu 28 października 2009 r. Powyższą decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ww. Stowarzyszenie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14, art. 39, art. 44 i art. 49 K.p.a. przez błędne ustalenie daty, w której decyzja z dnia 25 sierpnia 2009 r. stała się ostateczna; oraz art. 162 1 pkt 1 i § 3 K.p.a. przez odmowę jego zastosowania mimo, że za wydaniem takiej decyzji przemawia interes społeczny. W odpowiedzi na skargę SKO w G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że z urzędu jest mu znane, że przed tut. Sądem toczy się postępowanie pod sygn. akt II SA/Go 444/15 ze skargi ww. Stowarzyszenia na postanowienie SKO w G. z dnia [...] maja 2015 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza S. z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydanego na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 69/15, oddalając skargę, wskazał, że ww. postanowienie Burmistrza z dnia [...] października 2013 r., wydane na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, pozostaje w obrocie prawnym, co prawda, ww. Stowarzyszenie wniosło skargę do WSA w Gorzowie Wlkp. na postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Burmistrza (sprawa o sygn. akt II SA/Go 444/15), jednak dotychczas skarga ta nie została jeszcze rozpoznana [wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Go 444/15 zapadł w dniu 14 października 2015 r.]. Sąd wskazał, że wydanie przez uprawniony organ rozstrzygnięcia pozytywnego, na skutek wniosku złożonego w trybie art. 72 ust. 4 ww. ustawy przedłuża zatem o dwa lata (łącznie 6 lat od dnia, w którym uostateczniła się decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach) możliwość wykorzystania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w procesie inwestycyjnym. W świetle powyższego Sąd uznał, że będąca przedmiotem skargi decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie została spełniona podstawowa przesłanka umożliwiająca stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, tj. bezprzedmiotowość decyzji środowiskowej. Z uwagi bowiem na treść art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej i w związku z wydanym przez Burmistrza S. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nadal realne jest osiągnięcie celu ze względu, na który decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana tj. uzyskanie pozwolenia na budowę. Ww. postanowienie przedłużyło możliwość złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę do 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Powyższe oznacza, iż przedłużony został tym samym byt decyzji środowiskowej. Tym samym nie można było uznać decyzji środowiskowej za bezprzedmiotową. Nawet bowiem w sytuacji przyjęcia, że organy w sposób wadliwy przyjęły datę kiedy decyzja ta stała się ostateczna, pozostawało to bez wpływu na rozstrzygnięcie poddane kontroli w niniejszej sprawie. W tym miejscu Sąd wyjaśnił jak należało prawidłowo ustalić skutek doręczenia wynikający z art. 49 K.p.a., a tym samym kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w zakresie zastosowania art. 49 K.p.a. istnieje także inna koncepcja dotycząca wskazania skutku doręczenia. Jednak w okolicznościach tej sprawy przyjęcie stosownej koncepcji liczenia biegu terminów nie miało jednak wpływu na trafność kontrolowanego rozstrzygnięcia. Nie zmienia to bowiem faktu, że nawet w przypadku przyjęcia, że na skutek błędnego obliczenia terminu ostateczności decyzji środowiskowej organ nie powinien po upływie terminu określonego w art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej uwzględniać wniosku inwestora z dnia 8 października 2013 r., to postanowienie z dnia [...] października 2013 r. zostało wydane, stało się ostateczne i pozostawało w obrocie prawnym w dniu wydania zaskarżonej decyzji i pozostaje nadal w obrocie w dniu wydania wyroku w niniejszej sprawie, powodując, że decyzja środowiskowa nie mogła zostać uznana za bezprzedmiotową. Organy administracji z chwilą ogłoszenia lub doręczenia postanowienia są nim związane jako aktem kształtującym sytuację prawnoproceduralną adresatów, a także – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – sytuację prawnomaterialną stron postępowania administracyjnego (art. 110 w zw. z art. 126 K.p.a. ), a wzruszenie tego postanowienia mogło nastąpić w trybie zwykłego środka odwoławczego jakim jest zażalenie (art. 72 ust. 4a ustawy środowiskowej) albo w trybie nadzwyczajnych postępowań (art. 145-152 oraz art. 156-159 w zw. z art. 26 K.p.a.). Ocena legalność zaś ww. postanowienia z dnia [...] października 2013 r. nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Natomiast powinna być przedmiotem kontroli w odrębnym postępowaniu dotyczącym postanowienia z dnia [...] października 2013 r. W związku ze złożeniem do tut. Sądu skargi na postanowienie SKO w G. dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 16 października 2013 r. wskazane powyżej okoliczności stanowić będą przedmiot kontroli Sądu w postępowaniu w sprawie II SA/Go 444/15. Sąd wskazał, że ustalenie braku wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., zbędnym czyniło dokonywanie analizy wystąpienia pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie związanych z interesem społecznym. Ponadto w związku ze sprawą o sygn. akt II SA/Go 444/15 Sąd dokonał oceny, czy zachodzą przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania. W tym zakresie Sąd powołał się na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a i uznał zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego za nieuzasadnione. Sąd wziął pod uwagę, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Burmistrza wszczęte zostało w styczniu 2015 r. (akta administracyjne załączone do sprawy II SA/Go 444/15), podczas, gdy zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja organu II instancji wydana została w listopadzie 2014 r. Sąd, dokonując kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bada zgodność zaskarżonego aktu z prawem, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie na dzień wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji postanowienie Burmistrza z dnia [...] października 2013 r. pozostawało w obrocie prawnym. Ponadto wszczynanie kolejnych postępowań nadzwyczajnych i zawieszanie z tego tytułu postępowań sądowych związanych z nimi w jakikolwiek sposób, mogłoby prowadzić do paraliżu postępowań głównych. Sąd, odstępując od zawieszenia niniejszego postępowania, uwzględnił dodatkowo, że nie skutkuje to pozbawieniem strony skarżącej możliwości obrony swoich praw. W sytuacji ewentualnego doprowadzenia do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 2013 r. strony mogą skorzystać z przysługującego im opcjonalnie uprawnienia bądź do ponownego złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 25 sierpnia 2009 r., bądź zwrócenia się z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyło ww. Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - "art. 126 § 1 pkt 1 K.p.a." przez brak zawieszenia niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II SA/Go 444/15; - art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ewentualnie pkt 3 p.p.s.a. przez niezastosowanie przewidzianych ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, tj. przez brak wydania wyroku uwzględniającego skargę przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 ewentualnie pkt 3 p.p.s.a.; - art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i wydanie wyroku oddalającego skargę w sytuacji, gdy Sąd I instancji winien uwzględnić skargę i wydać wyrok wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 ewentualnie pkt 3 p.p.s.a.; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej przez niezastawanie / błędną wykładnię art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, a w konsekwencji brak ustalenia, że decyzja środowiskowa z dnia [...] sierpnia 2009 r. stała się ostateczna z dniem 28 września 2009 r., co z kolei powodowało, że SKO niezasadnie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza o odmowie wyjaśnienia decyzji środowiskowej. - art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a. przez odmowę jego zastosowania mimo, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – K. Sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego należy wskazać, że zarzut ten nie spełnia kryteriów formalnych. Po pierwsze, sąd administracyjny nie prowadzi postępowania sądowego na podstawie przepisów K.p.a., lecz ocenia legalność ich zastosowania przez organy administracyjne; po drugie, nawet jeżeli przyjąć, że wskazana w zarzucie skargi kasacyjnej jednostka redakcyjna dotyczy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jak to wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), to jednak w tej ustawie nie występuje "art. 126 § 1 pkt 1", a taką jednostkę redakcyjną wskazano w skardze kasacyjnej; po trzecie, taka jednostka redakcyjna nie występuje również w K.p.a. Już chociażby z tej przyczyny zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw jako błędnie sformułowany. Poza tym wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji trafnie stwierdził, że w związku z zawisłą przed WSA w Gorzowie Wlkp. skargą zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Go 444/15 nie zaistniały przesłanki do zawieszenie niniejszej sprawy do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Go 444/15. Ponadto na obecnym etapie postępowania rozważania w tym zakresie nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Ocena taka związana jest z prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 453/16, Naczelnego Sądu Administracyjnego, który rozpoznając skargi kasacyjne SKO w G. oraz K. spółka z o.o. z siedzibą w P. od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 444/15 w sprawie ze skargi ww. Stowarzyszenia na postanowienie SKO w G. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Oznacza to, że pozostało w obrocie prawnym postanowienie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], Burmistrza S., wydane na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, wyrażające stanowisko, że realizacja przedsięwzięcia pn. "Zespół Elektrowni Wiatrowych S.", dla realizacji którego określono środowiskowe uwarunkowania w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], przebiega etapowo oraz, że nie zmieniły się warunki zawarte w wymienionej decyzji. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy, że ocena Sądu I instancji zawarta w zaskarżony wyroku opierała się na ustaleniu, że ww. postanowienie Burmistrza z [...] października 2013 r. pozostaje w obrocie prawnym, a na podstawie tego postanowienia inwestor posiadał uprawnienie do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie wyznaczonym decyzją środowiskową w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Jak trafnie ocenił to Sąd I instancji, ww. okoliczności w kontekście normy prawnej zawartej w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. nie pozwalają na stwierdzenie, że decyzja środowiskowa stała się bezprzedmiotowa ani na datę złożenia przez Stowarzyszenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji (13 czerwca 2014 r.), ani na datę wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji ([...] listopada 2014 r.). W tym miejscu należy wskazać, że wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji wskazał jak należało ustalić datę, w której decyzja środowiskowa stała się ostateczna w związku z zastosowaniem art. 49 K.p.a. Sąd I instancji wskazał, że za taką datę należało uznać 28 września 2009 r., biorąc pod uwagę datę najpóźniejszego wywieszenia ogłoszenia o wydaniu decyzji. Jednakże w innym postępowaniu przesądzono, że nie stanowiło rażącego naruszenia prawa ustalenie daty ostateczności decyzji środowiskowej w oparciu o inną koncepcję, jaka była także prezentowana w orzecznictwie. Przesądził o tym NSA w ww. wyroku o sygn. akt II OSK 453/16. Dlatego w okolicznościach tej konkretnej sprawy, kierując się zasadą wynikającą z art. 170 p.p.s.a. (orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby) oraz zasadą pewności obrotu prawnego, jaka wynika z art. 16 § 1 K.p.a., należało przyjąć, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna od dnia 28 października 2009 r. Co jednak najistotniejsze dla wyniku niniejszej sprawy, w dniu 16 października 2013 r. inwestor uzyskał rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, które wydłużało prawo inwestora do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę do 6 lat od dnia od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Wniosek taki wynika z treści art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu na datę wydania postanowienia z 16 października 2013 r., "złożenie wniosku może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji". Aktualnie bowiem, tj. od dnia 4 września 2015 r., w którym weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1211), okresy wynikające z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy środowiskowej odpowiednio wydłużono do 6 i 10 lat. Brak zaś w tym zakresie przepisów intertemporalnych oznacza, że ustawowo wydłużono inwestorom uprawnienia wynikające z uzyskanych ostatecznych decyzji środowiskowych (także i postanowień wydawanych na podstawie ust. 4 art. 72), co akcentował ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. ustawy nowelizującej, wskazując, że zmiany w art. 72 mają na celu wydłużenie okresu wykorzystania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 3388). A zatem już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nastąpiła doniosła zmiana stanu prawnego, która nie pozwalała na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja narusza prawo skoro sam ustawodawca co do zasady uznał za właściwe wydłużenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę do 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z możliwością przedłużenia do 10 lat tego terminu. Z tych względów, nie zawierają usprawiedliwionych podstaw pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ewentualnie pkt 3 p.p.s.a.; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, art. 151 p.p.s.a. i art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a., ponieważ w okolicznościach tej sprawy nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości decyzji środowiskowej, co też niewadliwie ocenił Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok. Inwestor bowiem uzyskał uprawnienie, które polegało na stosownym wydłużeniu terminu do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.