II OSK 453/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. oraz K. spółka z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Go 444/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia zwykłego "S." z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Go 444/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, uwzględniając skargę Stowarzyszenia zwykłego "S." z siedzibą w L., uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w G. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], oraz poprzedzającą je decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] Burmistrz S., na wniosek K. Sp. z o.o., wyraził stanowisko, że realizacja przedsięwzięcia pn. "Zespół Elektrowni Wiatrowych S.", dla realizacji którego określono środowiskowe uwarunkowania w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], przebiega etapowo oraz, że nie zmieniły się warunki zawarte w wymienionej decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia wystąpiło skarżące Stowarzyszenie, podnosząc, że inwestor spóźnił się z wnioskiem o etapowanie ww. inwestycji (wniosek z 8 października 2013 r.), ponieważ decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu [...] września 2009 r. A w stosunku do inwestora stała się ostateczna 1 września 2009 r., bo decyzję doręczono mu 31 sierpnia 2009 r. i nie wniósł od niej odwołania. Wydane postanowienia rażąco zatem narusza art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową", w związku z art. 85 ust. 3 tej ustawy i art. 49 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], SKO w G. wszczęło z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z 2013 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z 2013 r. W uzasadnieniu SKO przeprowadziło wywód, z którego wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna w dniu [...] października 2009 r., a objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienie zostało wydane w dniu [...] października 2013 r., a więc w terminie 4 lat, o jakim mowa w art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że najpóźniej do 30 września 2009 r. wywieszone było ogłoszenie o wydaniu decyzji środowiskowej, a więc najpóźniejszy skutek jej doręczenia w tej sprawie w związku z art. 49 K.p.a. nastąpił 14 października 2009 r. Biorąc to po uwagę decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu [...] października 2009 r., tj. z upływem ostatniego dnia uprawniającego do wniesienia od niej odwołania i przedmiotowe postanowienie wydane zostało, wbrew twierdzeniu ww. Stowarzyszenia, w terminie wskazanym w art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska SKO powołało się na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Go 1024/09. W ocenie SKO, objęte postępowaniem nieważnościowym postanowienie z 2013 r. nie jest obarczone którąkolwiek z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiło ww. Stowarzyszenie, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 49 K.p.a. w zw. z art. 46a ust. 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska, art. 72 ust. 3 i 4 ustawy środowiskowej. Na okoliczność jak powinien być liczony termin o jakim mowa 49 K.p.a. wskazano na orzecznictwo sądowe (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2012 r., II OSK 847/12; z 5 kwietnia 2011 r., II OSK 234/11; z 23 marca 2010 r., II OSK 45/10). Ponadto nawet przyjmując za SKO datę 28 października 2009 r., to i tak po czterech latach od tej daty doręczono ww. postanowienie z 2013 r. Zaskarżonym postanowieniem SKO w G. orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia. SKO wyjaśniło, że co prawda poprzedniemu rozstrzygnięciu nadano formę decyzji, jednak zgodnie z przepisami prawa powinno zostać wydane postanowienie. Jednak tego rodzaju uchybienie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu pierwszoinstancyjnego, ponieważ spełnia ono wszystkie wymogi nakazane dla postanowienia. Ponadto SKO podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko w zakresie interpretacji art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, wskazując, że dzień 14 października 2009 r. jest dniem, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Kolegium uznało bowiem, że bieg 14-dniowego terminu, w którym można uznać doręczenie za skuteczne zaczyna się od ostatniego dnia, w którym nastąpiło ogłoszenie. W rozpatrywanej sprawie będzie to dzień 30 września 2009 r. Doręczenie miało miejsce zatem w dniu 14 października 2009 r., a w konsekwencji decyzja stała się ostateczna po upływie 14 dni, tj. w dniu 28 października 2009 r. Podmiot na który niniejsza decyzja została przeniesiona otrzymał od Burmistrza S. zaskarżone postanowienie w dniu 16 października 2014 r. W konsekwencji SKO uznało, że zachowany został 4-letni termin, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej. Kolegium podkreśliło również, że znane są organowi wyroki przytaczane przez wnioskodawcę, jednakże z uwagi na niejednolite w tym zakresie orzecznictwo różnice w rozumieniu treści art. 49 K.p.a. nie mogą stanowić przesłanki warunkującej wystąpienie rażącego naruszenia prawa (por. wyroki WSA w Warszawie: z 22 listopada 2010 r., VII SA/Wa 1456/10; z 30 października 2007 r., IV SA/Wa 1276/07). Powyższe postanowienie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ww. Stowarzyszenie, powtarzając argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 4 maja 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji (postanowienie) i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę SKO w G.. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. K. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że z wniosku strony skarżącej toczyły się trzy inne postępowania, które zakończyły się wyrokami oddalającymi jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Go 444/15, uwzględnił skargę i wskazał, że w tej sprawie ogłoszenie decyzji środowiskowej nastąpiło przez publiczne obwieszczenie w dniach od 31 sierpnia 2009 r. do dnia 30 września 2009 r., a ww. Stowarzyszenie i SKO odmiennie wskazują od kiedy należy liczyć 14-dniowy termin, o jakim mowa w art. 49 K.p.a., tj. odpowiednio od pierwszego dnia publicznego ogłoszenia, czy od ostatniego dnia takiego ogłoszenia. Sąd wyjaśnił, że na gruncie wykładni językowej pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" należy rozumieć jako termin, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Termin ten jest na gruncie przepisów prawa rozumiany jako zdarzenie pewne dające się obiektywnie określić. Trzeba zauważyć, że istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego obwieszczenia określonej w art. 49 K.p.a. jest, o ile przepisy szczególne na to zezwalają, zawiadomienie stron o wydanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji w drodze publicznego obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia (por. np. J. Borkowski, B. Adamiak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, str. 324). Zgodnie z zasadami wykładni prawniczej za podstawową uznaje się wykładnię językową, a następnie systemową i funkcjonalną. Kolejność ich stosowania jest uzależniona od wyników wcześniejszego etapu wykładni prawniczej, tj. należy stosować wykładnię funkcjonalną wyłącznie w sytuacji, gdy wykładnia językowa i funkcjonalna nie dają jednoznacznych, bezspornych wyników. Na gruncie wykładni językowej pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" należy rozumieć, że jest to termin, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Termin ten jest rozumiany jako zdarzenie pewne dające się obiektywnie określić. Zwrócić też trzeba uwagę, że dokonując wykładni przepisu nie należy doszukiwać się słów, które nie zostały zamieszczone w przepisie przez ustawodawcę. Interpretacja przepisu art. 49 K.p.a., według której doręczenie jest skuteczne po upływie 14 dni od ostatniego dnia publicznego ogłoszenia, chociaż w przepisie tym zwrot "ostatni dzień" nie występuje, godzi w zasadę racjonalnego ustawodawcy. Taka wykładania stoi też w sprzeczności ze stanowiskiem doktryny, która w omawianej kwestii wypowiada się jednoznacznie. Niezależnie od fatycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczonej decyzji przyjmuje się, w oparciu o przepis art. 49 K.p.a. fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia (por. wyroki NSA: z 14 marca 2008 r., I OSK 400/07; z 23 marca 2011 r., II OSK 45/10; z 20 października 2011 r., II OSK 2136/11; z 1 grudnia 2010 r., II OSK 1903/10; z 15 czerwca 2012 r., II OSK 847/12; z 16 grudnia 2014 r., II OSK 2957/12; z 18 lipca 2008 r., II OSK 1120/08). W danej sprawie będzie to dzień, w którym obwieszenie o wydaniu decyzji środowiskowej z dnia 25 sierpnia 2009 r. zostało zamieszczone na tablicach ogłoszeń, tj. 31 sierpnia 2009 r. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz orzeczenie je poprzedzające wydane zostały z naruszeniem prawa, tj. art. 49 K.p.a. W ocenie Sądu, treść art. 49 K.p.a. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych o tyle, że już wykładnia językowa pozwala na jego prawidłowe zastosowanie. Piśmiennictwo oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne w sposobie interpretacji omawianego przepisu są jednolite i jednoznacznie stwierdzają, że termin, od którego należy liczyć 14 termin dla doręczenia zawiadomienia liczy się od pierwszego dnia publicznego ogłoszenia o danej czynności organu. Wskazany w zaskarżonym postanowieniu wyrok o sygn. II SA/Go 1024/09 reprezentuje stanowisko odosobnione. W tych okolicznościach sprawy były podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] października 2013 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli SKO w G. oraz K. Sp. z o.o. oparte na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej skardze kasacyjnej zarzuciło naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że zaskarżone postanowienie SKO oraz poprzedzające je orzeczenie tego organu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia, wydane zostały z naruszeniem prawa, tj. art. 49 K.p.a., i w konsekwencji zachodziły podstawy do wydania przez Kolegium na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności postanowienia Burmistrza S. z dnia [...] października 2013 r. jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, które to uchybienie wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. K. Sp. z o.o. w swojej skardze kasacyjnej zarzuciło naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 49 K.p.a. przez przyjęcie, że w sytuacji, gdy przepis prawa jest w orzecznictwie i doktrynie interpretowany w różny sposób, wybór przez organ jednej z tych interpretacji może być przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia ze względu na rażące naruszenie prawa, podczas gdy rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy decyzja lub postanowienie naruszają prawo w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości nawet dla laika; zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza S. oparte zostało na jednej z możliwych i prezentowanych w orzecznictwie interpretacji art. 49 K.p.a., a zatem nie było przesłanki do uchylenia tego postanowienia; - błędną wykładnię art. 49 K.p.a. przez przyjęcie, że użyte tam sformułowanie "od dnia publicznego ogłoszenia" należy wykładać jako "od pierwszego dnia ogłoszenia", wykładnia ta doprowadziła Sąd do błędnego wniosku, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu 14 października 2009 r., ergo postanowienie Burmistrza o stwierdzeniu etapowości inwestycji zostało wydane po terminie wskazanym w art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 49 K.p.a. prowadzi do wniosku, że chodzi o ostatni dzień ogłoszenia; na takim stanowisku stoi również doktryna; zatem decyzja środowiskowa stała się ostateczna dnia [...] października 2009 r., a postanowienie o etapowości zostało wydane w terminie i brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności; - art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 49 i art. 16 K.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., oraz art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej przez uwzględnienie skargi, mimo że powinna ona zostać oddalona, albowiem SKO prawidłowo odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza S., wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skarg kasacyjnych z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami obu skarg kasacyjnych. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skarg kasacyjnych, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. W obu skargach kasacyjnych trafnie wskazuje się, że pogląd prawny dotyczący jak należy liczyć termin, o jakim mowa w art. 49 K.p.a., nie jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W tym zakresie są rozbieżności, które z jednej strony wskazują bieg takiego terminu od pierwszego dnia publicznego ogłoszenia bądź od ostatniego dnia takiego ogłoszenia. Wbrew ocenie Sądu I instancji, to drugie stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt II SA/Go 1024/09 nie jest odosobnione w orzecznictwie. W zaskarżonym postanowieniu SKO prawidłowo w tym zakresie przywołało chociażby prawomocny wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 1276/07. Ponadto taki pogląd był prezentowany także w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 10 lipca 2012 r., II OSK 1667/12; oraz wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., II OSK 307/15). Ponadto nawet w orzeczeniach przyjmujących przeciwny pogląd wskazywano, że kwestia obliczania terminu doręczenia dokonywanego w trybie art. 49 K.p.a. nie była jednolicie oceniana w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 2 lutego 2015 r., II OSK 2925/13). Już chociażby zaistnienie takiej okoliczności wyłącza możliwość uznania, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w związku z art. 49 K.p.a. W takiej sytuacji brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa, a więc jednego z elementów, bez którego nie można uznać aby w danej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wynika to również z samego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd I instancji pogląd prawny co do treści normy prawnej wynikającej z art. 49 K.p.a. oparł na procesie wykładni, a to już samo w sobie powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do oczywistego naruszenia prawa. Ponadto Sąd I instancji pominął, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa wymaga wykazania nie tylko oczywistości naruszenia prawa. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wymaga spełnienia łącznie trzech elementów, tj. oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w tym miejscu nie wymaga szerszego uzasadnienia. W tej zaś sprawie nie można przyjąć, że zaistniały także pozostałe elementy warunkujące stwierdzenie nieważności. W kwestii liczenia terminu na podstawie art. 49 K.p.a. mamy do czynienia z przepisem prawa procesowego, a odmienna wykładnia tego przepisu niż przyjął Sąd I instancji powoduje przyznanie więcej praw stronom postępowania przez wydłużenie terminu, w którym następuje skutek doręczenia decyzji, a więc na zapoznanie się z decyzją, co może czynić bardziej skutecznym możliwości do wniesienia odwołania przez strony postępowania. Ponadto taka interpretacja art. 49 K.p.a. jaką przyjęło SKO nie powoduje niemożliwych do zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych, ponieważ w perspektywie wymaganego okresu 4 lat przesuwa termin otrzymania stanowiska organu, o jakim mowa w art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowe, jedynie o jeden miesiąc, co jeszcze i tak pod względem skutków w realizacji inwestycji nie oznacza jeszcze, że dane przedsięwzięcie w ogóle powstanie, ponieważ o tym i tak decyduje decyzja o pozwoleniu na budowę. Poza tym nie tyle chodzi tu o legalność określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ile wydłużenie terminu z 4 do 6 lat, w którym inwestor może wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedsięwzięcia. Z samych przepisów prawa wynika zatem, że do takiego wydłużenia terminu może dojść. Ponadto wskazania wymaga, że hipotezą normy wynikającej z art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej nie objęto kwestii otrzymania postanowienia przez wszystkie strony postępowania w ogólności. Norma ta dotyczy tego kiedy strona wnioskująca o wydanie takiego postanowienia otrzymała stanowisko organu. W tym zakresie podnoszona w trakcie postępowania przez skarżące Stowarzyszenie okoliczność publicznego ogłoszenia postanowienia w dniu 16 listopada 2013 r. nie ma znaczenia skoro postanowienie to doręczono wnioskodawcy 16 października 2013 r., a więc przed upływem 4 letniego terminu, licząc od dnia [...] października 2009 r., w którym to terminie, zdaniem SKO, decyzja środowiskowa stała się ostateczna. W tej bowiem sprawie nie chodzi tyle o przesądzenie na gruncie tej sprawy jaką należałoby nadać treść normy prawnej wynikającej z art. 49 K.p.a., ile czy w kontekście przyjmowanych różnych poglądów co do treści takiej normy prawnej zachodziła przesłanka rażącego naruszenia prawa. Przy rozpoznaniu tego problemu prawnego decydujące znaczenie miało właśnie wskazywane powyżej niejednolite stanowisko orzecznictwa, czego nie uwzględnił Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. Zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a., i art. 16, art. 49, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej zawierają usprawiedliwione podstawy. W tej sytuacji skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a mianowicie, że brak było w tej sprawie podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, tj. art. 49 K.p.a. w związki z art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej, zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz oddalenia skargi Stowarzyszenia zwykłego "S." z siedzibą w L. na postanowienie SKO w G. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.