II OSK 847/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1614/11 w sprawie ze skargi D.B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1614/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez D.B. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: budowa drogi ekspresowej S11 Zachodnia Obwodnica Poznania na odcinku Złotkowo - autostrada A-2 węzeł "Głuchowo", w zakresie przebudowy fragmentów linii napowietrznych wysokiego napięcia kolidujących z budową Zachodniej Obwodnicy miasta Poznania w ciągu drogi S11: - linia 220 kV relacji Plewiska-Piła Krzewina (pikietaż drogi 6+717), - linia 220 kV relacji Plewiska-Piła Krzewina (pikietaż drogi 14+000), - linia 220 kV relacji Czerwonak- Plewiska (pikietaż drogi 14+000), - linia 400 kV relacji Plewiska - Krajnik (pikietaż drogi 19+006), - linia 400 kV relacji Plewiska - Krajnik (pikietaż drogi 22+883 i 23+311), - linia 400 kV relacji Leszno-Gronowo (pikietaż drogi 24+214). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, iż w przedmiotowej sprawie, z uwagi na liczbę stron biorących udział w postępowaniu, zastosowano art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), w myśl którego, jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Analizując materiał dowodowy przedmiotowej sprawy organ odwoławczy ustalił, że obwieszczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], o wydaniu decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r., zostało podane do wiadomości stronom postępowania: - na stronie internetowej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P., w terminie 21.02.2011-16.03.2011 r., - w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P., w terminie 23.02.2011-11.03.2011 r., - w Urzędzie Gminy Dopiewo, w terminie 24.02.2011-10.03.2011 r., - w Urzędzie Gminy Komorniki, w terminie 23.02.2011-11.03.2011 r., - w Urzędzie Gminy Rokietnica, w terminie 25.02.2011-14.03.2011 r., - w Urzędzie Gminy Tarnowo Podgórne, w terminie 23.02.2011-11.03.2011 r. Organ odwoławczy uznał, iż w niniejszej sprawie najpóźniejszą datą doręczenia decyzji organu I instancji jest dzień 11 marca 2011 r., zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 25 marca 2011 r. Natomiast odwołanie D.B. zostało złożone dopiero w dniu 14 kwietnia 2011 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Mając powyższe na uwadze oraz to, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D.B. wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi II instancji celem rozpoznania odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. W motywach skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy naruszył treść przepisu art. 49 k.p.a. w zw. z art. 57 § 5 k.p.a., bowiem błędnie przyjął, że termin złożenia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął w dniu 25 marca 2011 r., tj. po upływie czternastu dni od daty zdjęcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obwieszczenia o wydaniu ww. decyzji, czyli w dniu 11 marca 2011 r., w sytuacji, gdy ostatnie obwieszczenie informujące o wydanej decyzji usunięto ze strony internetowej Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w dniu 16 marca 2011 r. W ocenie pełnomocnika, dopiero właśnie z tą datą rozpoczął bieg, przewidziany w art. 49 k.p.a., czternastodniowy termin wymagany dla skutecznego doręczenia decyzji. Oznacza to, że termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 13 kwietnia 2011 r., a nie jak błędnie przyjął organ odwoławczy w dniu 25 marca 2011 r. Wadliwe przyjęcie przez organ daty "skutecznego doręczenia decyzji", w ocenie skarżącego oznacza, że niezasadnym było przyjęcie, iż odwołanie skarżącego nadane w dniu 12 kwietnia 2011 r. w placówce pocztowej operatora publicznego, zostało złożone po terminie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wskazanego na wstępie przedsięwzięcia. Sąd podniósł także, że w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji stosuje się co do zasady przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), jeśli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. W ocenie Sądu, z racji liczby stron niniejszego postępowania, wskazany przepis znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie. W dalszej części uzasadnienia Sąd podkreślił, iż jednym z podstawowych wymogów postępowania administracyjnego, odnoszącym się do fazy postępowania międzyinstancyjnego, przewidzianym w art. 129 § 1 i 2 k.p.a., jest wymóg wniesienia odwołania do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia stronie. Oznacza to, iż w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy zobowiązany jest podjąć czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin określony w przepisie art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, z mocy przepisów szczególnych, zastosowanie znalazł przepis art. 49 k.p.a. wprowadzający specyficzną możliwość zawiadamiania stron postępowania administracyjnego o czynnościach organów administracji publicznej podejmowanych w tym postępowaniu. Zgodnie z jego treścią strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Mając powyższe na względzie, za błędną Sąd uznał argumentację skarżącego, iż termin wskazany w art. 49 k.p.a. należy obliczać od ostatniego dnia obwieszczenia, które w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 16 marca 2011 r. na stronach internetowych Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P. Treść art. 49 k.p.a. wskazuje jednoznacznie, iż czternastodniowy termin oblicza się od dnia publicznego ogłoszenia. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Na gruncie wykładni językowej pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" należy zatem rozumieć jako dzień, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Nadto Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy w sprawie dokonywano wielu ogłoszeń publicznych czternastodniowy termin, po upływie którego decyzję uważa się za doręczoną, rozpoczyna bieg następnego dnia po pierwszym dniu najpóźniej dokonanego ogłoszenia. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż dokonywane były liczne ogłoszenia publiczne w trybie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 49 k.p.a. Najpóźniejszym z nich było ogłoszenie publiczne na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Rokietnica w dniu 25 lutego 2011 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 marca 2011 r. Wobec doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 11 marca 2011 r. wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji upłynął bezskutecznie w dniu 25 marca 2011 r. Zatem wniesione przez skarżącego odwołanie w dniu 12 kwietnia 2011 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora publicznego) Sąd uznał za spóźnione. Konsekwencją powyższego prawidłowe jest ustalenie organu, iż odwołanie skarżącego zostało wniesione po terminie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i art. 145 ust. 1 lit. c w zw. z art. 49 k.p.a. i art. 57 § 5 k.p.a. polegające na przyjęciu przez Sąd, że początek czternastodniowego terminu określonego w art. 49, którego upływ warunkuje skuteczność doręczenie wydanych przez organ rozstrzygnięć, rozpoczyna swój bieg od wywieszenia ogłoszenia, podczas gdy prawidłowa wykładania art. 49 k.p.a. nakazuje uznać, że termin ten należy obliczać od ostatniego dnia obwieszczenia, co miało wpływ na rozstrzygnięcie prowadzące do uznania, że uchybiony został termin do wniesienia odwołania od decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i oddalenia skargi, gdy stosując prawidłowo art. 49 k.p.a., należałoby uchylić skarżone postanowienie i przekazać je do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji wskazano, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko Sądu dotyczące wskazania skutku uznania decyzji za doręczoną z chwilą zdjęcia obwieszczenia. Zgodnie z art. 49 k.p.a. doręczenie decyzji staje się skuteczne z upływem czternastu dni od ostatniego dnia dokonania obwieszczenia. Dopiero z tą datą można uznać, że strona została skutecznie powiadomiona o wydanej przez organ decyzji i biegnie termin na wniesienie odwołania. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, określony w art. 49 k.p.a. czternasto-dniowy termin rozpoczyna bieg z upływem ostatniego dnia w którym nastąpiło obwieszczenie. Przy obliczaniu tego terminu nieistotna jest data umieszczenia ogłoszenia, lecz ostatni dzień w który obwieszczenie było publicznie dostępne. W przypadku dokonania kilku ogłoszeń do obliczania terminu istotne jest tylko to, które zostało zdjęte najpóźniej. Nadto wskazano, że poza sporem jest, iż obwieszczenie o decyzji widniało na stronie internetowej Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do dnia [...] marca 2011 r. Ten dzień jest zatem datą początkową, od której należy obliczać datę skutecznego doręczenia stronom zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, mając na uwadze art. 129 k.p.a. i 49 k.p.a., skarżący kasacyjnie stwierdził, że jeżeli obwieszczenie na stronie internetowej organu zostało zdjęte w dniu 16 marca 2011 r., dopiero z tym dniem rozpoczął bieg, przewidziany art. 49 k.p.a., czternastodniowy termin niezbędny do skutecznego doręczenia decyzji. Termin ten upłynął w dniu 30 marca 2011 r. Dopiero z tą datą, zdaniem skarżącego, skutecznie doręczono skarżącemu decyzję. Następnego dnia po dacie skutecznego doręczenia (31 marca 2011 r.) rozpoczął bieg termin do zaskarżenia decyzji (por. art. 129 k.p.a.). Obliczony w ten sposób termin do złożenia odwołania upływał w dniu 14 kwietnia 2011 r., zaś odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2011 r., czyli dwa dni przed upływem terminu. Z tego względu, zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednakże pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w treści art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, zatem wywiedzioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych zawartymi w niej podstawami. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, który odnosi się do kwestii niewłaściwego sposobu obliczania terminu o jakim mowa w art. 49 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przyjął, iż początek tego terminu biegnie od dnia publicznego wywieszenia ogłoszenia, zaś zdaniem skarżącego termin ten winien być liczony od ostatniego dnia obwieszczenia, a więc od ostatniego dnia, kiedy to publiczne wywieszenie nastąpiło. Stanowisko swoje skarżący kasacyjnie poparł wyrokami Wojewódzkich Sądów Administracyjnych prezentujących podobne co skarżący stanowisko. Jednakże poglądu skarżącego kasacyjnie w powyższym zakresie nie można podzielić. Wyjaśniając zaś to stanowisko podnieść należy, iż w myśl art. 49 k.p.a., strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zatem bieg terminu, o którym mowa w omawianym przepisie, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. W konsekwencji, odnośnie kluczowego dla rozpoznawanej sprawy zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 49 k.p.a. należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował treść tego przepisu, stwierdzając, że czternastodniowy termin oblicza się od pierwszego dnia, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na tożsamy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 235/11, publikowany w zbiorze internetowym orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl. Należy w tym miejscu zauważyć, iż powyższy pogląd nie jest odosobniony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 49 k.p.a. w sposób jednoznaczny stwierdza, że w przypadku obwieszczenia, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Decyzja ta jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się, w oparciu o treść art. 49 k.p.a., fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia. Termin doręczenia decyzji obliczać zatem należy od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty - patrz podobnie: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2136/11, publikowany w zbiorze LEX nr 1070376, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1903/10, z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, publikowane na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl. Nie można tym samym podzielić wykładni przepisu art. 49 k.p.a. zaprezentowanej przez skarżącego kasacyjnie we wniesionym środku odwoławczym pomijającej przede wszystkim wykładnię językową tej normy prawa. Zgodnie z zasadami wykładni prawniczej, za podstawową uznaje się wykładnię językową, a następnie systemową oraz funkcjonalną. Kolejność ich stosowania jest uzależniona od wyników wcześniejszego etapu wykładni prawniczej, tj. należy stosować wykładnię funkcjonalną wyłącznie w sytuacji, gdy wykładnia językowa i systemowa nie dają jednoznacznych, bezspornych wyników. Na gruncie wykładni językowej, pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" zamieszczony w art. 49 k.p.a. należy rozumieć jako termin, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Termin ten jest na gruncie przepisów prawa rozumiany jako zdarzenie pewne dające się obiektywnie określić. Nadto zauważyć należy, iż rozwiązanie przyjęte w art. 49 k.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie. Tak więc za publiczne obwieszczenie, w rozpatrywanej sprawie należy uznać moment, gdy obwieszczenie o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla oznaczonego przedsięwzięcia zostało umieszczone na stronie internetowej Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i na tablicach ogłoszeń właściwych urzędów gminy. Natomiast w przypadku, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, należy ustalić dzień, w którym obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień doręczenia decyzji przez publiczne ogłoszenie, a więc w trybie art. 49 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy ustalono termin publicznego obwieszczenia (najpóźniejszy z nich ogłoszony był na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Rokitnica dnia 25 lutego 2011 r.). Zatem przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona w tej sprawie wobec skarżącego w dniu 11 marca 2011 r. Tym samym odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego w dniu 13 kwietnia 2011 r. zostało złożone z uchybieniem ustawowego czternastodniowego terminu. Dlatego też w tych okolicznościach sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że prawidłowo organ administracji podjął w tej sprawie rozstrzygnięcie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.), a Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę legalności tego rozstrzygnięcia, zasadnie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Tym samym chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania tej normy procesowej. Nie było zatem podstaw do zastosowania wskazanej w kasacji normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej błędnie oznaczono tę normę jako art. 145 ust. 1 lit. c p.p.s.a.) pozwalającej uchylić zaskarżone postanowienie w przypadku innych naruszeń przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na koniec jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych potwierdzające zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły stanowić podstawy do zajęcia odmiennego stanowiska niż wyżej wyrażone. Przede wszystkim wskazane orzeczenia sądów I instancji nie zostały poddane kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie skargi kasacyjnej, a więc tak zajęte stanowiska nie podlegają ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniesioną w tej sprawie kasację. Dlatego też, mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania, uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.