II OSK 2136/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. G., E. Ś., K. P. oraz I.T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1341/10 o odrzuceniu skarg G. G., E. Ś., K. P. oraz I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1341/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi G. G., E. Ś., K. P. oraz I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wnieśli skargi z uchybieniem 30 dniowemu terminowi do ich wniesienia, który upłynął w dniu 14 czerwca 2010 r. Podniesiono, że dniem publicznego ogłoszenia zaskarżonej decyzji w Urzędzie Gminy Błonie był dzień 30 kwietnia 2010 r. Czternastodniowy termin o którym mowa w art. 49 k.p.a. należy obliczać od tego właśnie dnia, stąd przyjąć należało, że doręczenie skarżącym zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 14 maja 2010 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skarg rozpoczął więc bieg w dniu 15 maja 2010 r. i upłynął w dniu 14 czerwca 2010 r. Złożenie zaś skarg w dniu 25 czerwca 2010 r. nastąpiło z uchybieniem terminowi, co uzasadniało ich odrzucenie. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli G. G., E. Ś., K. P. oraz I. T. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 i w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 49 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy administracji publicznej korzystając ze szczególnej formy zawiadomienia stron o wydanej decyzji przewidzianej art. 49 k.p.a., nie wskazały podstawy prawnej zawartej w akcie rangi ustawowej, zezwalającej im na skorzystanie z tej formy doręczenia decyzji. W szczególności nie powołano się w treści obwieszczenia na przepis art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zezwalającego na powiadomienie stron tego postępowania o decyzji przez obwieszczenie. Skarżący kasacyjnie podnieśli również, że odrzucenie skargi, bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności publikacji decyzji organu II instancji w drodze obwieszczenia na terenie gminy Błonie, a tym samym wyjaśnienia kwestii zachowania terminu, Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, gdyż bezzasadnie pozbawił skarżących drogi sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone postanowienie dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Przepisem szczególnym przewidującym możliwość ogłoszenia decyzji poprzez obwieszczenie jest w niniejszej sprawie przepis art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Brak wskazania tego przepisu w treści decyzji oraz obwieszczenia nie miało, jak wskazywali skarżący kasacyjnie wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie zasługiwał również na podzielenie argument skarżących kasacyjnie, że tryb przewidziany art. 49 k.p.a. winien był być zastosowany wobec wszystkich uczestników postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie decyzja została doręczona części z nich. Obwieszczenie stosuje się często w sytuacji, gdy można przypuszczać, że poza stronami postępowania znanymi organowi prowadzącemu postępowanie mogą być jeszcze inne strony. Doręczenie zatem decyzji części ze stron, przy jednoczesnym skorzystaniu z instytucji obwieszczenia o której mowa w art. 49 k.p.a. nie powoduje wadliwości postępowania administracyjnego. Jednocześnie odnosząc się do kwestii obliczania terminu uznania za doręczone decyzji ogłaszanej w drodze obwieszczenia podkreślić należy, że przepis art. 49 k.p.a. w sposób jednoznaczny stwierdza, że w przypadku obwieszczenia, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Decyzja ta jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji, przyjmuje się w oparciu o treść art. 49 k.p.a. fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od publicznego ogłoszenia. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie termin doręczenia decyzji obliczać zatem należy od pierwszego dnia w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty, w tym wypadku od dnia wywieszenia obwieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących wątpliwości w zakresie tego, czy przedmiotowe obwieszczenie w ogóle zostało udostępnione, a jeżeli tak to w jakiej dacie, podnieść należy, że w aktach sprawy znajduje się dokument urzędowy sporządzony przez pracownika Urzędu Miejskiego w Błoniu, z którego jednoznacznie wynika, że obwieszczenie Burmistrza Gminy Grodzisk Mazowiecki nr [...] dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 22 kwietnia 2010 r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Błoniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. i zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń 30 kwietnia 2010 r., a zdjęto dnia 21 maja 2010 r. Brak wskazania w tym dokumencie daty jego sporządzenia nie czyni dokumentu niewiarygodnym, jak wskazywali skarżący kasacyjnie. Skoro natomiast strony uchybiły terminowi do wniesienia skarg na decyzję, nieusprawiedliwionym jest zarówno zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, polegające na pozbawieniu skarżących drogi sądowej, jak i postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.