I FSK 837/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia del. WSA Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Po 923/17 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za lipiec i sierpień 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 923/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę T. C. (dalej: Skarżący/Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Organ) z 7 czerwca 2017 r. w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec i sierpień 2011 r. 2. Powyższy wyrok Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz 2096 z późn. zm. dalej: K.p.a.) w zw. z art 110 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydana została bez podstawy prawnej z uwagi na przedawnienie prawa do jej wydania z dniem 31 grudnia 2016 r. - art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r. poz. 749, dalej: O.p.) przez ich niezastosowanie, podczas gdy z dniem 31 grudnia 2016 r. doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji zobowiązania podatkowego określonego Skarżącemu w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej; 2) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez: • jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia może nastąpić w sytuacji, gdy w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia nie została wydana decyzja określająca nową wysokość zobowiązania podatkowego; • jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo zawiadomienie podatnika pismem o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęte postępowanie karne jest wystarczające, aby nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; • poprzez jego zastosowanie, pomimo tego, że w niniejszej sprawie nie mógł być on zastosowany, albowiem Skarżący nie został poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oraz o skutkach, jakie wywołuje wszczęcie tego postępowania dla zobowiązania podatkowego. II. Przepisów postępowania, tj. 1) art. 121 § 1, art. 191, art. 122, art. 229, art. 187 § 1, art. 188 w zw. 235 O.p. poprzez uznanie, iż ocena materiału dowodowego w świetle powyższych norm nie budzi zastrzeżeń podczas, gdy postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a wydane rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy w związku z nieuwzględnieniem wniosków o przeprowadzenie dowodów oraz niewyjaśnieniem spornych okoliczności faktycznych, a w szczególności: a) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej w stosunku do zeznań J. W. oraz J. W., w zakresie w jakim wskazywali że D. P. był polskim przedsiębiorcą; b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i dokonanie przez organ bezpodstawnych ustaleń, że Skarżący miał wiedzę, że D. P. nie jest przedsiębiorcą niemieckim, a w konsekwencji, że ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, podczas gdy dowody zebrane w trakcie postępowania podatkowego nie pozwalają na przyjęcie takich wniosków i uznania, że Skarżący pozostawał w złej wierze; c) zaniechanie przez organy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego o ponowne przesłuchanie świadków J.W. i M. W. w sytuacji, gdy istniały istotne rozbieżności pomiędzy ich zeznaniami, a pozostałym materiałem dowodowym, których to rozbieżności nie rozstrzygnięto w trakcie postępowania, a także nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania D. P. i K.S., którzy mogliby wyjaśnić okoliczności niniejszej sprawy, rezygnując z ich wzywania po dwukrotnym bezskutecznym doręczeniu w trakcie kilkuletniego postępowania kontrolnego; d) dowolną oceną zeznań J. W. i uznania jego zeznań za wiarygodne w całości, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci korespondencji e-mail prowadzonej przez niego z M. W. wynika, że przekazywał M.W. - a więc pośrednio także Skarżącemu - wyłącznie informacje o tym, że D. P. jest podmiotem prowadzącym działalność w Niemczech, a także że to on wskazywał miejsca dokonania dostawy towarów oraz organizował transport cukru. 2) naruszenie art. 148 § 2 i art. 149 O.p., poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu za skuteczne doręczenie korespondencji w trybie art. 149, podczas gdy korespondencja została wysłana na adres prowadzenia działalności przez Skarżącego, pod którym możliwe było wyłącznie doręczenie Skarżącemu lub osobie przez niego upoważnionej na podstawie art. 148 § 2 O.p., a korespondencja została wydana osobie nieupoważnionej do odbioru listów adresowanych do Skarżącego, a nadto Skarżący przebywał w tym czasie na zwolnieniu lekarskim L4, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodnym zgromadzonym w sprawie; 3) art. 123 O.p. poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, polegające na nieuwzględnieniu wniosku o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji i nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sytuacji, gdy Skarżący z uwagi na chorobę i przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie miał możliwości podjęcia tych działań. 3. W świetle tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się przy tym zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na rozprawie. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Na wstępie wskazać należy, że skarga kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana została na posiedzeniu jawnym, zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. 6. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna rozpoznana w granicach zakreślonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a. nie miała uzasadnionych podstaw. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zasadne pozostaje przypomnienie pewnych istotnych i oczywistych kwestii dotyczących sporządzania skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. 7. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej polega na tym, że to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które jego zdaniem normy prawa zostały naruszone. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu wymienionych w podstawach skargi przepisów), którym uchybił sąd, przedstawienia uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do samodzielnego ustalania intencji autora skargi kasacyjnej ani uzupełniania argumentacji skargi kasacyjnej. W szczególności, poza niewystępującymi w tej sprawie przesłankami nieważności (art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie jest władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów niż wskazane w skardze kasacyjnej. Przedstawionych zasad nie zmieniła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. 8. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów przez wyjaśnienie, na czym polegało naruszenie prawa oraz przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu - w przypadku zarzutów opartych na art. 174 pkt 1 P.p.s.a. W przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych – dodatkowo wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim prezentować argumentację wykazującą zasadność podstaw kasacyjnych. 9. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 110 K.p.a. nie mają w ogóle uzasadnienia, ponieważ organy w sprawie nie stosowały tych przepisów. Nie mogło więc dojść do ich naruszenia. Już na wcześniejszym etapie postępowania, w odpowiedzi na takie zarzuty, zwracano uwagę Skarżącemu, że organy podatkowe w sprawie stosowały przepisy Ordynacji podatkowej. 10. Odnosząc się do zarzutu najdalej idącego, w postaci podważania prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie przedawnienia podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2011 r. - zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie także należało uznać za nieuzasadnione. Skarżący prezentował stanowisko, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z upływem 2016 roku, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. Uzasadniał upływ przedawnienia trzema powodami, co wiązał z naruszeniem art. 70 § 6 pkt 1 O.p.: a) zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie może nastąpić, gdy w okresie 5 letniego okresu przedawnienia nie została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, b) samo zawiadomienie podatnika pismem o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania karnego nie jest wystarczające do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, c) Skarżący nie został poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oraz skutkach wszczęcia takiego postępowania. 11. W ramach pierwszej grupy argumentów, Skarżący podnosił, że zgodnie z art. 21 § 2 i 3 O.p. wysokość podatku do zapłaty wynika z deklaracji tak długo dopóki domniemanie to nie zostanie obalone przez wydanie decyzji określającej, w sposób odmienny od deklarowanego, wysokość zobowiązania podatkowego. Ponieważ decyzja organu I instancji została wydana 20 grudnia 2016 r. a postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte 18 listopada 2016 r., o czym Skarżącego powiadomiono pismem w dniu 1 grudnia 2016 r. zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie mogło być, zdaniem Strony, skuteczne. 12. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dla skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymaga spełnienia warunku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przepis ten nie uwzględnia żadnych warunków dotyczących etapu postępowania przed organami podatkowymi. Postępowanie karne jest postępowaniem odrębnym i do jego wszczęcia nie jest konieczny warunek wydania decyzji, które podważą samowymiar wynikający z deklaracji. Interpretacja rozszerzająca spełnienie warunków z w.w. przepisy o możliwość zastosowania go dopiero w fazie po wydaniu decyzji miałaby charakter prawotwórczy, kreując obowiązek nie wynikający z przepisów. 13. Odnosząc się do drugiej przesłanki, która zdaniem Skarżącego eliminowała możliwość uznania, że skutecznie zawieszony został bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za nieuzasadnioną. Skarżący zaprezentował w jej ramach teoretyczny wywód, powołując się na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich zaprezentowane w złożonym do Trybunału Konstytucyjnego wniosku w sprawie K 31/14, wskazując, że sprawa nie została dotąd rozstrzygnięta. Zdaniem Skarżącego właściwy etap postępowania karnego skarbowego dla skutecznego zrealizowania warunku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. to co najmniej etap postawienia zarzutów podatnikowi w postępowaniu karnym, co w sprawie nie miało miejsca. 14. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że zrealizowanie warunku z art. 70c O.p. (pismo z 25 listopada 2016 r.) wypełniało obowiązki, które gwarantowały skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jednocześnie trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że powoływanie się na tezy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. P 30/11 było "nieadekwatne do niniejszej sprawy". Postępowanie bowiem prowadzone było już po zmianie przepisów, która nastąpiła jako skutek uwzględnienia stanowiska zaprezentowanego w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2012 roku. 15. Odnosząc się do ostatniej grupy argumentów, w której Skarżący kwestionował brak powiadomienia go o wszczęciu i skutkach postępowania karnego skarbowego z tego powodu, że dokonano tego z naruszeniem art. 145 § 2, art. 148 § 2 i art. 149 O.p., należy wskazać, że naruszenie to Skarżący wiązał z nieprawidłowym doręczeniem mu pisma pod adresem wskazanym w CEIDG w sposób zastępczy - do rąk M. J.. Skarżący podniósł, że osoba ta nie jest żadną z osób wymienionych w art. 149 O.p., stąd nie było podstaw do doręczenia mu przesyłki. 16. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego zarzutu nie można uznać za zasadny, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął za prawidłowe ustalenie organów, że w dniu 1 grudnia 2016 r. doręczenia dokonano na adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wykazanej CEIDG do rąk osoby, która miała upoważnienie do odbioru poczty i wielokrotnie w trakcie postępowania odbierała korespondencję, w tym z Urzędu Pocztowego w K.. W tych okolicznościach zarzuty związane z przekazaniem korespondencji przez tego pracownika Skarżącemu nie ma znaczenia dla sprawy. Niewiarygodne pozostają twierdzenia, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod innym adresem. Doręczenia nie dokonano na podstawie art. 149 lecz na podstawie art. 148 § 2 pkt 2 O.p. W efekcie wywody skargi kasacyjnej, że M. J. nie był żadną z osób, o których mowa w art. 149 O.p. niczego do sprawy nie wnosi. Jednocześnie Skarżący nie podważył ustaleń, na które powołał się w tym zakresie Organ i zaakceptował je Sąd pierwszej instancji. W tym kontekście nie miała żadnej doniosłości podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że przebywał na zwolnieniu lekarskim. 17. Skarżący nie przedstawił innych zarzutów w przedmiocie oceny przez Sąd pierwszej instancji kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w granicach wyznaczonych art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana po upływie terminu przedawnienia, stąd należało ocenić zarzuty procesowe dotyczące zasadniczych ustaleń faktycznych, które były podstawą do zakwestionowania Skarżącemu prawa do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych cukru do Niemiec na rzecz D. P. [....]. 18. W tym zakresie Skarżący zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 191, art. 122, art. 229, art. 187 § 1, art. 188 i art. 235 O.p. oraz art. 123 O.p. Precyzując sformułowane zarzuty Skarżący podniósł, że nieprawidłowo oceniono zeznania J. W. i J. W. jak również wypowiedzi samego Skarżącego w kwestii świadomości Skarżącego, że odbiorca towaru "nie jest przedsiębiorcą niemieckim". W zakresie zupełności zgromadzonego materiału dowodowego Skarżący podnosił brak ponownego przesłuchania J. W. i M. W. wobec rozbieżności pomiędzy ich zeznaniami. 19. Z uzasadnienia zarzutów wynika, że Skarżący nie kwestionował ustalenia, że kontrahent, D. P. nie prowadził swojej firmy w Niemczech lecz w Polsce, ale wskazywał, że nie miał tego świadomości, bo został wprowadzony w błąd przez J. W., który "organizował transport towarów, ustalał miejsce załadunku oraz przeznaczenia, wskazywał dane pojazdów oraz kierowców, co wynika wprost z treści korespondencji mailowej". Całość argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej do tego zarzutu ma na celu wykazanie, że Skarżący przy organizacji spornych transakcji posługiwał się M. W. oraz J. W., w efekcie nigdy nie poznał D. P. osobiście (niemieckiego odbiorcy) i nie miał z nim kontaktu. Na stronie 20 i 21 uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił zasady współpracy z Kontrahentem, który pozyskany został do współpracy przez zewnętrzny podmiot pośredniczący "[...]" mający w ramach umownych obowiązków m.in. zweryfikowanie wyszukanego klienta. Z kolei w ramach przedsiębiorstwa Skarżącego, który zatrudniał kilku przedstawicieli handlowych, współpracą ze wskazanym pośrednikiem zajmował się M. W.. 20. Odnosząc się do przedstawionej wyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że co do zasady błędy czy zaniechania osób, którymi posługuje się przedsiębiorca, mają bezpośrednie przełożenie na jego sytuację. Ponosi on bowiem odpowiedzialność za wybór osób, którymi się posługuje i nie może zwolnić się od odpowiedzialności za swoje zobowiązania podatkowe wykazując, że to pośrednik lub pracownik dopuścił się zaniechań lub nie dopełnił prawidłowo obowiązków. Jednak w stanie faktycznym sprawy zakres odpowiedzialności czy pozostawanie Skarżącego w błędzie co do charakteru dostaw (krajowe czy WDT) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wynika to z ustalenia okoliczności, która nie jest kwestionowana – że towar dostarczany w ramach spornych transakcji nie wyjeżdżał poza granice kraju stanowiąc dostawę krajową. W takich okolicznościach – bez względu na świadomość Skarżącego co do tej okoliczności – nie może znaleźć zastosowania stawka VAT 0%. Brak jest bowiem spełnienia warunków WDT, o których mowa w art. 13 ust 1 ustawy o VAT tj. wywiezienia towarów z terytorium kraju na terytorium innego kraju członkowskiego. Do konsumpcji dochodzi zatem w kraju a opodatkowanie VAT powinno następować w kraju konsumpcji. 21. Skarżący podniósł, że niezasadnie oddalono jego wnioski dowodowe "o ponowne przesłuchanie świadków J. W. i M. W. na okoliczności wynikające z treści korespondencji mailowej, podczas gdy okoliczności, które miały być udowodnione miały istotne znaczenie dla sprawy, albowiem wpływały na udowodnienie braku świadomości odwołującego co do faktu, że D. P. nie prowadził firmy w Niemczech". Jednak, jak wyjaśniono to wyżej, dowody, o które wnioskował Skarżący nie miały przymiotu istotności tj. nie służyły ustaleniu okoliczności, które byłyby istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. 22. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania opisanych w pkt 1) do 4) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się natomiast na zarzutu naruszenia art. 123 O.p. polegającego na nieuwzględnieniu wniosku Strony "o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów" to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor zarzutu nie wykazał spełnienia warunku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. wpływu na wynik sprawy. 23. Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) w związku z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz.265). Sędzia WSA (del) Sędzia NSA (spr) Sędzia NSA Maja Chodacka Izabela Najda-Ossowska Arkadiusz Cudak