VII SA/Wa 683/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. C. i M. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Państwa [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nakładającej na inwestorów - Państwo [...] - obowiązek wykonania robót budowlanych wyszczególnionych w przedstawionym opracowaniu technicznym "Adaptacja akustyczna mieszkania - zakres prac" sporządzonym i ostatecznie uzupełnionym w dniu [...] marca 2015 r., przez mgr inż. [...] w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą warstw podłogowych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie robót szczegółowo wymienionych w ww. rozstrzygnięciu. Z decyzją [...] WINB z dnia [...] listopada 2016 r. nie zgodzili się Państwo [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym w pierwszej kolejności przypomniał zasady postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności a następnie odnosząc je do przedmiotowej sprawy wskazał, że po analizie akt przedmiotowej sprawy GINB stwierdza, że decyzja PINB [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nie jest obarczona żadną wadą nieważności. Wskazał dalej, że podstawę prawną weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania". Podczas oględzin z dnia 30 stycznia 2008 r. organ powiatowy ustalił, że w lokalu numer [...] w budynku przy ulicy [...] w [...] dokonano wymiany podłogi na panelową, wymiany terakoty, okien z drewnianych na PCV, wymiany instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej, wymiany stolarki drzwiowej oraz malowanie ścian wewnętrznych. W związku z powyższym PINB [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., wstrzymał prowadzenie ww. robót budowlanych i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną określającą prawidłowość ich wykonania oraz zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz oceny technicznej instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej. Przy piśmie z dnia 22 stycznia 2009 r. pełnomocnik strony złożył dokument zatytułowany "Inwentaryzacja i ocena techniczna robót budowlanych oraz ocena techniczna instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej". Z dokumentu wynika, że ww. roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., działając na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ powiatowy nałożył na inwestorów obowiązek wykonania oceny technicznej z uwzględnieniem wpływu wykonanych robót budowlanych na zmiany akustyczności w lokalu mieszkalnym nr [...] usytuowanym pod lokalem nr [...], w zakresie izolacyjności akustycznej stropu od dźwięków powietrznych i uderzeniowych zgodnie z zasadami PN-ISO 140-7:1999 i zgodnością z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sporządzonej przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w odpowiednim zakresie i specjalności. Z przedstawionego sprawozdania z badań izolacyjności akustycznej z marca 2013 r., sporządzonego przez Instytut Techniki Budowlanej, wynika, że strop między sypialnią i pokojem dziennym mieszkania nr [...], a sypialnią i pokojem dziennym mieszkania nr [...] nie spełnia wymagań obowiązującej normy. Do pisma z dnia 30 sierpnia 2013 r. pełnomocnik inwestorów dołączył pismo mgr. inż. arch. [...] z wyszczególnionym zakresem robót niezbędnym do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., PINB [...] nałożył obowiązek uzupełnienia przedstawionej dokumentacji technicznej o badania izolacyjności akustycznej stropu od dźwięków powietrznych i uderzeniowych między lokalami nr [...] i [...] obejmujące pomieszczenia kuchni i sanitariatów wraz z zakresem robót niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami i normami. Następnie, w toku postępowania, pełnomocnik złożył do akt sprawy: • raport z pomiarów akustycznych z dnia 27 maja 2014 r. sporządzony przez rzeczoznawcę [...] mgr. inż. [...], z którego wynika, że strop pomiędzy łazienką z podłogą wyłożoną terakotą w mieszkaniu nr [...], a salonem w mieszkaniu nr [...] oraz strop pomiędzy aneksem kuchennym wyłożonym terakotą w mieszkaniu nr [...], a salonem w mieszkaniu nr [...], nie spełniają wymagań obowiązującej normy co do izolacyjności akustycznej, • pismo z dnia 1 lipca 2014 r. zatytułowane "Adaptacja akustyczna mieszkania - zakres prac" sporządzone przez mgr. inż. [...], które zawiera wyszczególniony zakres robót niezbędny do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami, które dotyczą podłogi sypialni, pokoju dziennego i łazienki lokalu nr [...] - następnie poprawione pismem z dnia 5 marca 2015 r. poprzez wymienienie pozostałych pomieszczeń tj. sypialni, pokoju dziennego z aneksem kuchennym i przedpokojem - zakres prac wymienionych w piśmie stał się podstawą dla zakresu wymienionego w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał, że wobec powyższego należy stwierdzić, że w stosunku do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji "nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania". W ocenie GINB brak jest podstaw do uznania, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2015 r. wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez rażące naruszenie prawa. Ww. decyzja nie jest też obarczona żadną z pozostałych wad zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., obligujących organ wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności analizowanego rozstrzygnięcia. Decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżących wskazano, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym tryb naprawczy określony w art. 51 ustawy Prawo budowlane ma na celu doprowadzenie prowadzonych bądź zakończonych robót budowlanych do stanu zgodnego z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 1920/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 477/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 1007/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 17 października 2013 r" sygn. akt II SA/Op 291/13). Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem [...] WINB wyrażonym w kontrolowanej decyzji, że organy nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego mają obowiązek ustalenia czy przeprowadzone roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do przepisów tych należy zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego § 326 ust. 4 stanowi, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym izolacja akustyczna stropów międzymieszkaniowych powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właściwości akustycznych, tj. izolacyjności od dźwięków powietrznych i uderzeniowych, bez względu na rodzaj zastosowanej nawierzchni podłogowej. Ponadto jak ustalono w sprawie roboty budowlane prowadzone były w okresie od maja do sierpnia 2006 r., a więc kiedy obowiązywało ww. rozporządzenie. Słusznie [...] WINB zauważył, że nie mają znaczenia zarzuty dotyczące daty wybudowania obiektu budowlanego ponieważ postępowanie nie dotyczyło budynku wielorodzinnego i jego legalności, a remontu przeprowadzonego w lokalu nr [...]. Podsumowując powyższe GINB uznał, że [...] WINB prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważność decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Skargę na tę decyzję złożyli [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art 156 § 1 pkt 2) kpa w zw. z art 6 kpa, art 7 kpa, art 77 kpa, art. 50 ust 1 PrBud oraz art 51 ust. 1 pkt. 2 PrBud, poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, wydanej na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, z pominięciem norm intertemporalnych, w sposób oczywisty uchybiającej przepisom powszechnie i bezwzględnie obowiązującego prawa, która w efekcie prowadzi do negatywnych i dotkliwych konsekwencji ekonomicznych wobec Strony. W pierwszej kolejności wskazali, że są właścicielami mieszkania przy ul. [...] w [...]. Mieszkanie mieści się w kamienicy, która została wybudowana w latach 1928 - 1930. Oznacza to, że aktem prawnym, które regulował budowę kamienicy, w której mieści się mieszkanie Strony, mogły być: 1) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli; 2) akty prawne, które na mocy art. 419 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli utraciły moc obowiązującą. Kamienica została wybudowana zgodnie z historycznymi normami technicznymi i sztuką budowlaną. W konsekwencji konstrukcja budynku nie będzie spełniała aktualnych na dzień wydania decyzji norm technicznych (budowalnych/akustycznych). Strona w trakcie wykonywanych robót budowlanych nie ingerowała w strukturę Mieszkania, ani kamienicy. Nie nastąpiło naruszenie stropu, belek konstrukcyjnych, ścian nośnych, warstw izolacyjnych, warstw dźwiękochłonnych oraz innych istotnych elementów konstrukcyjnych budynku, które mogłyby mieć znaczenie dla zakwalifikowania tego działania jako przebudowa lub inne roboty budowlane niż remont lub konserwacja. Skarżący wskazali, że organ dla ustalenia właściwych norm oraz stanu Mieszkania powinien w toku postępowania przeanalizować historię budynku, od jego wybudowania, wliczając to wszystkie roboty budowlane, tj. odbudowę, modernizację i przebudowy budynku, które aktualizowały jego stan techniczny do stanu wymaganego przez ówcześnie obowiązujące normy celem ustalenia normy obowiązującej i właściwej, oraz jak przywołano w orzecznictwie trzeba wskazać (za: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1999 r. (sygn. akt IV S.A. 1530/97, niepubl.), iż: ocena tego czy prowadzone są prace konserwacyjne, czy też roboty remontowe wymagają uzasadnienia opartego na wiarygodnym materiale faktograficznym. Skarżący wskazali, że przeprowadzone prace miały charakter konserwacyjny, natomiast organ w postępowaniu zakwalifikował wszystkie roboty przeprowadzone przez Stronę jako remont bez badania stanu sprzed wykonania robót i dokładnej kwalifikacji ich mimo, iż w dacie wszczęcia postępowania istniały już przesłanki ku temu aby kwalifikować prace wykonane przez stronę w całości lub zdecydowanej części jako konserwację. Odwołując się natomiast do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 z późn. zm.), wskazano, iż określenie sformułowane w § 3 pkt 4) określa konserwację jako - wykonanie robót mających na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku. W związku z powyższym postępowanie prowadzone przez organ w dużym stopniu było bezprzedmiotowe albowiem błędnie zakwalifikował on przeprowadzone przez Stronę roboty w całości jako remont, z którymi strona nie dopełniła formalności a następnie wywodzony jest dolegliwy skutek z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa bud. Skarżący wskazali, iż w momencie dokonywania robót polegających na konserwacji Strona nie była zobowiązania do przestrzegania zapisów art. 5 Prawa bud. i art. 7 Prawa bud. Nad to Skarżący wskazali, że właściwymi do oceny akustyki były normy obowiązujące w chwili wykonywania robót a nie te w dacie rozstrzygania sprawy przez organ. Ponad to, całkowicie nietrafione Skarżący uznali twierdzenia organu odwoławczego, iż wskazania § 2 Rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do robót budowlanych polegających na remoncie czy konserwacji. Stosowanie przez organ rozszerzonej i dowolnej interpretacji przepisów prawa godzi w porządek państwa prawa albowiem kształtuje on zasadę, iż organ jest związany obowiązującym prawem. Skarżący podkreślili, iż ich działanie w żaden sposób nie pogorszyło warunków akustycznych. Organ nie zbadał stanu pierwotnego i poziomu hałasu sprzed wykonania remontu. Oddzielną kwestią jest natomiast fakt, iż dokonane przez skarżącego prace nie spełniają norm przepisów obecnych ale na tę sytuację w istocie składają się czynniki niezależne od Strony. Skarżący podkreślili, że wymaganie aby Strona przestrzegała norm nieobowiązujących w chwili wykonania prac jest wprost zaprzeczeniem zasady non retro akcyjności prawa stanowiącej jedną z zasad postępowania administracyjnego wyrażonego w ramach art. 6 kpa. Natomiast dostrzeżenie tejże zależności nie wymaga od organu nadzwyczajnego wysiłku interpretacyjnego a prostego zestawienia ze sobą normy prawnej ze stanem faktycznym, do którego organ jest obowiązany na mocy art. 7 kpa. Już sam fakt, iż badania akustyczne lokalu następują po 9 latach od przeprowadzenia prac rodzi potrzebę zapoznania się z aktami prawnymi uprzednio obowiązującymi oraz ich tekstami, które obowiązywały Stronę w chwili wykonania robót. Całościowe i szersze spojrzenie na sprawę jest również wymagane ze względu na zasadę pogłębiania zaufania do organu wyrażoną w art. 8 kpa Bezpośrednią konsekwencją naruszenia art. 7 k.p.a. jest błędne określenie stanu prawnego zarówno nieruchomości jak i okoliczności sprawy, co miało oczywiście wpływ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc przedmiotową sprawę do orzecznictwa sądowego dotyczącego rażącego naruszenia prawa Skarżący wskazali, że decyzja organu powiatowego spełniała wszelkie przesłanki do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wydane w przedmiotowej sprawie decyzje zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek m.in. skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Wyjaśnić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na niej stosunków prawnych, a zatem wszelkie dopuszczalne przez prawo wyjątki muszą być stosowane przy jednoczesnym szczególnie starannym wyważeniu wynikających z niej wartości w odniesieniu do dobra, które w wyniku wadliwej decyzji zostało naruszone, zaś przepisy prawne regulujące zasady odstępowania od tej zasady muszą być wykładane ściśle, z wykluczeniem możliwości stosowania wykładni rozszerzającej, czy też daleko idących analogii. Istotne w niniejszej sprawie jest, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Tak więc, wskazanie naruszeń organu które mogłyby okazać się skuteczne w zwykłym postępowaniu może okazać się niewystarczające w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Celem postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie - czy dotknięta jest ona jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych kwalifikowanymi (istotnymi) wadami, których katalog zawarty jest art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. oraz w przepisach odrębnych. Wady przedmiotowe muszą tkwić w samej decyzji i godzić w elementy stosunku prawnego, podmiotowe w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 720). Wyjaśnić również należy, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ - co istotne - nie przeprowadza postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym i nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. Organ jedynie dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Kierując się zatem wskazanymi wyżej przesłankami należało uznać, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. było prawidłowe. Przed wszystkim podkreślić należy, że wykonany przez Skarżących w 2006 r. zakres robót budowlanych obejmował wymiany podłogi na panelową, wymiany terakoty, okien z drewnianych na PCV, wymiany instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej, wymiany stolarki drzwiowej oraz malowanie ścian wewnętrznych. Przy czym jak wynika z opinii technicznej z dnia [...].10.2013 r. sporządzonej przez [...]usunięto również istniejącą izolację podpodłogową. Zgodnie z art. 3 pkt 7a Pr.bud. przez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów akustycznych podłogi, nawet jeśli nie wiązało się to z ingerencją w konstrukcję nośną budynku spełnia powyższą definicję przebudowy. Nie można zatem wykonanych robót budowlanych zakwalifikować jako remont. Przez "remont" - zgodnie z art. 3 pkt 8 Pr.bud. - należy bowiem rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z odtworzeniem stanu pierwotnego nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji zgodzić się należy z organem odwoławczym, co do tego, że w sprawie należało zastosować procedurę określoną w art. 50 i 51 Prawa budowlanego oraz, że znajdują zastosowanie normy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia jego przepisy stosuje się między innymi przy przebudowie. Przypomnieć także należy, że pojęcie robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, jest pojęciem szerszym od pojęcia "budowy", a zatem art. 50 ma zastosowanie także do robót budowlanych innych, niż budowa, które wymagają zgłoszenia albo pozwolenia na budowę, a także do innych robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 października 1997 r., OPS 3/97, ONSA 1998, Nr 1, poz. 3), co do których istnieje przypuszczenie, że wyczerpują dyspozycję z art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4. Niewątpliwie przepis ten odnosi się zatem do przebudowy. Podkreślić należy również, że wbrew zarzutom skargi postępowanie naprawcze zmierza do przywrócenia stanu zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a nie do zgodności z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie prowadzenia robót budowlanych przez inwestora z naruszeniem ww. przepisów. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane, w przypadkach wskazanych w art. 50 Prawa budowlanego, doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego. W świetle powyższych uwag nie ma znaczenia jakie przepisy obowiązywały w zakresie norm akustycznych w chwili budowy budynku czy też w momencie wykonywania robót budowlanych. Istotne są przepisy obowiązujące w chwili orzekania przez organ nadzoru budowlanego. tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) oddalił skargę.