II SA/Wa 774/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy swój rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że: [...] M.K. raportem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o "zaliczenie (...) do wysługi lat pracy okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców M. i A. K., położonym we wsi [...] od [...].12.1997 r. do [...].09.2000 r. oraz od [...].06.2001 r. do [...].09.2004 r." Jednocześnie przedłożył określone dokumenty. Raport ten ponowił w dniu [...] września 2016 r., wskazując jednocześnie, że dokumenty niezbędne do ustalenia wnioskowanych uprawnień przekazane zostały wraz z raportem z dnia [...] października 2013 r. Następnie w dniu [...] listopada 2016 r. [...] M.K. złożył kopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. Z kolei pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. funkcjonariusz wyjaśnił, że dokumentami poświadczającymi jego pracę we własnym gospodarstwie rolnym są oświadczenie wnioskodawcy oraz zeznania świadków M. C. oraz H. F. Odniósł się również do kwestii wykonywania prac w polu i gospodarstwie domowym. W dniu [...] stycznia 2017 r. wnioskodawca złożył decyzję Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oraz decyzję Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. W dniu [...] lutego 2017 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 oraz § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, odmówił przyznania [...] M.K. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego od dnia [...] grudnia 1997 r. do dnia [...] września 2000 r. oraz od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] września 2004 r. W dniu [...] marca 2017 r. [...] M.K. zwrócił się, z zachowaniem ustawowego terminu, do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ rozpatrując ponownie sprawę podniósł, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Wskazał, że odrębnymi przepisami, w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 5 wskazanego rozporządzenia, są unormowania ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. W myśl art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka; 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem; 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż [...] M.K. domaga się zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, okresu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 1 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy. Organ stwierdził, że pojęcie prowadzenia gospodarstwa rolnego nie zostało zdefiniowane w powołanej ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., dlatego w celu ustalania jego normatywnej treści konieczne jest odwołanie się do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż praca policjanta w gospodarstwie rolnym powinna być oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania. Powyższe należy odnieść również do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Dlatego też wyjaśnienia omawianego pojęcia należało poszukiwać w obowiązującej od dnia 1 stycznia 1991 r. ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277, z późn. zm.). W myśl art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., w brzmieniu obowiązującym w poszczególnych okresach, rolnikiem była: 1) osoba fizyczna prowadząca na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego w granicach Rzeczypospolitej Polskiej (brzmienie przepisu obowiązujące do dnia 31 grudnia 2001 r.); 2) osoba fizyczna prowadząca na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, a także osoby, które przeznaczyły grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia (brzmienie przepisu obowiązujące w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 1 maja 2004 r.); 3) pełnoletnia osoba fizyczna, zamieszkująca i prowadząca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osoba, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia (brzmienie przepisu obowiązujące od 2 maja 2004 r.). Organ podkreślił, iż pod pojęciem "działalności rolniczej" rozumie się, zgodnie z art. 6 pkt 3 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r., działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej, rybnej i leśnej, natomiast w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 maja 2004 r. - działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej. Wobec powyższego, przez prowadzenie gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. należy rozumieć samodzielną lub przy pomocy innych osób (osób bliskich, pracowników najemnych) faktyczną pracę w gospodarstwie rolnym wykonywaną na własny rachunek w charakterze właściciela bądź posiadacza w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Organ podniósł, że korzystanie przez daną osobę z gospodarstwa rolnego, zamieszkiwanie na terenie tego gospodarstwa, pomoc w jego prowadzeniu osobom najbliższym i korzystanie z płodów rolnych pochodzących z tego gospodarstwa nie są wystarczające do przypisania jej przymiotu rolnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I UK 101/07). Nawet wielokrotna w ciągu roku wizyta posiadacza gospodarstwa rolnego w jego gospodarstwie, nie świadczy o prowadzeniu przez niego działalności rolniczej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]). To samo tyczy się telefonicznych kontaktów i sporadycznych wizyt, nawet powiązanych z decydowaniem o niektórych sprawach dotyczących gospodarstwa rolnego, które nie mogą być uznane za wykonywanie zawodowej, stałej i osobistej działalności związanej z takim gospodarstwem. W szczególności nie można takich sporadycznych kontaktów zakwalifikować jako pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z prowadzeniem działalności rolniczej. Zakres zadań, realizowanych przez rolnika w gospodarstwie rolnym, nie może więc być utożsamiany z bliżej niesprecyzowanymi czynnościami, wykonywanymi przypadkowo lub doraźnie. Organ stwierdził, że ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji nie wynika, aby policjant prowadził w przedmiotowym gospodarstwie rolnym działalność rolniczą w rozumieniu powyżej wskazanych przepisów. Podkreślił, że aby [...] M.K. mógł zostać uznany za osobę prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą, w myśl art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r.), powinien posiadać pełną zdolność do czynności prawnych. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.), pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności. Pełnoletnim jest natomiast, co do zasady ten, kto ukończył lat osiemnaście (art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego). [...] M.K., urodzony w dniu [...] grudnia 1981 r., pełną zdolność do czynności prawnych nabył dopiero w dniu [...] grudnia 1999 r. W okresie od dnia [...] grudnia 1997 r. do dnia [...] grudnia 1999 r. nie może być zatem uznany za rolnika w rozumieniu cytowanych regulacji. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca przedłożył organowi postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r., z którego wynika, że funkcjonariusz nabył spadek po M. K., zmarłym w dniu [...] grudnia 1992 r., w wymiarze 1/4 części (w tym 1/4 części wchodzącego w skład spadku bliżej nieokreślonego gospodarstwa rolnego). Podkreślenia jednakże wymaga, iż faktu posiadania statusu właściciela gospodarstwa rolnego nie należy automatycznie utożsamiać z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...]). Warunkiem natomiast wliczenia okresu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego do stażu pracy (w tym przypadku do stażu służby), jest udowodnienie przez zainteresowanego faktu prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Organ nie kwestionował, że wnioskodawca po śmierci ojca, będąc pod opieką matki, dziadków oraz siostry matki (życiorys z dnia [...] lipca 2008 r.) wykonywał systematycznie, w ramach rodzinnego podziału obowiązków, określone prace w gospodarstwie rolnym, jednakże istotą prowadzenia gospodarstwa rolnego jest, aby rolnik nie tylko wykonywał pracę fizyczną w gospodarstwie, ale zarządzał nim, kierował oraz sprawował nad nim nadzór, co wyraża się tym, że do rolnika zwykle należy podejmowanie decyzji dotyczących prowadzonego gospodarstwa, czego zainteresowany nie wykazał (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 373/15). Sam fakt nabycia przez stronę 1/4 części gospodarstwa rolnego w drodze dziedziczenia (w wieku 11 lat) nie świadczy, iż wymieniony faktycznie zarządzał i podejmował decyzje dotyczące bieżącego funkcjonowania tego gospodarstwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 19/14). Odnosząc się do kolejnego okresu pracy funkcjonariusza w gospodarstwie, organ wskazał, że w oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. policjant wskazał, iż od dnia [...] grudnia 1997 r. do dnia [...] września 2000 r. oraz od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] września 2004 r. wykonywał pracę we własnym gospodarstwie rolnym stanowiącym współwłasność w miejscowości [...], w pełnym wymiarze czasu pracy oraz wykonywał wszystkie prace w polu i gospodarstwie domowym (związane z hodowlą i obrządkiem zwierząt gospodarskich). Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. wyjaśnił, że wykonywał prace związane z sianiem zbóż i zbieraniem plonów, sadzeniem i zbieraniem ziemniaków, dbaniem o łąkę, w tym sianiem trawy oraz zbieraniem i zwożeniem siana. Ponadto dbał o zwierzęta (krowy, kury), sprzęt rolniczy (m. in. traktor, pługi) oraz o dom i obejście. Wykonywał również prace związane z hodowlą i obrządkiem zwierząt gospodarskich, które obejmowały całość czynności związanych z utrzymaniem ich w należytym zdrowiu umożliwiającym czerpanie korzyści z faktu ich posiadania oraz dochodu w przypadku sprzedaży. Zdaniem organu, dla oceny spełnienia przez stronę przesłanki "prowadzenia gospodarstwa rolnego" niezbędne jest przedstawienie przez zainteresowanego okoliczności faktycznych, dotyczących samego gospodarstwa rolnego. W niniejszej sprawie poza ogólnikowymi informacjami wskazanymi powyżej, policjant nie przedstawił żadnych innych danych co do profilu i specyfiki tego gospodarstwa rolnego, w tym - czy było ono nastawione na produkcję roślinną czy zwierzęcą oraz jakiego rodzaju. Nie wyjaśnił, kto fizycznie w nim pracował oraz kto nim faktycznie zarządzał i podejmował decyzje dotyczące bieżącego jego funkcjonowania. Organ podkreślił , iż korzystanie przez daną osobę z gospodarstwa rolnego, zamieszkiwanie na terenie tego gospodarstwa, pomoc w jego prowadzeniu osobom najbliższym i korzystanie z płodów rolnych pochodzących z tego gospodarstwa nie są wystarczające do przypisania jej przymiotu rolnika. W ocenie organu, zeznania świadków M.C. oraz H.F. również nie stanowią dowodu potwierdzającego prowadzenie przez [...] M.K. gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. Świadkowie wskazali, że zainteresowany we wnioskowanych okresach wykonywał pracę we własnym gospodarstwie rolnym w charakterze rolnika oraz że praca była stała, wykonywana w pełnym wymiarze czasu oraz że nie posiadał innego źródła utrzymania. Zeznali również, że nie jest im wiadome, czy z tytułu tej pracy zainteresowany był ubezpieczony. Okoliczności objęte zeznaniem są im znane, ponieważ w tym czasie mieszkali w tej miejscowości i widywali jak [...] M.K. pracował we własnym gospodarstwie rolnym. Organ wskazał, iż prowadzenie działalności rolniczej na własny rachunek oznacza nie tylko wykonywanie określonych czynności w gospodarstwie rolnym, ale przede wszystkim fakt, że skutki majątkowe prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego są zarachowane na jego rzecz, co z przedstawionych zeznań świadków M.C. oraz H.F. nie wynika. Abstrahując od złożonych przez stronę dokumentów, organ zauważył, iż w życiorysie z dnia [...] lipca 2008 r. sporządzonym przez wymienionego w trakcie postępowania kwalifikacyjnego dla kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji policjant nie zawarł jakiejkolwiek wzmianki dotyczącej prowadzenia przez niego własnego gospodarstwa rolnego. [...] M.K. przedstawił wiele szczegółowych informacji dotyczących dotychczasowego życia, np. iż w roku 1987 rozpoczął naukę w szkole podstawowej w [...], w roku 1996 w II Liceum Ogólnokształcącym w [...], studia zaoczne w Instytucie [...] Uniwersytetu [...], a następnie na Akademii [...] w [...]. Wskazał również, iż w trakcie studiów był zatrudniony jako pracownik działu ochrony, odbywał miesięczną praktykę w [...] Wydziale [...] pod opieką kuratora oraz w Areszcie Śledczym przy ul. [...] w [...], pracował prawie trzy miesiące w [...] jako pracownik chłodni, kierowca oraz pomocnik elektryka, a po ukończeniu studiów przebywał i pracował w [...]. Podał również, iż aktywnie uczestniczył w działalności uczelnianego koła pedagogiki resocjalizacyjnej oraz w dniu [...] maja 2005 r. został zaprzysiężony jako kurator społeczny, a także iż uczestniczył w Warsztatach [...] dla studentów organizowanych przez [...]. Wskazał również, że brał udział w dostarczaniu bezpłatnej prasy do zakładowej biblioteki Zakładu Karnego w [...]. Niezrozumiałym jest w związku z powyższym, dlaczego wnioskodawca - podając w życiorysie tak wiele szczegółowych informacji na temat swojego życia - nie wspomniał, iż łącznie przez ponad 6 lat "prowadził gospodarstwo rolne". Policjant wezwany (pismem z dnia [...] grudnia 2016 r.) do uzupełnienia żądania, poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających, iż osobiście na własny rachunek prowadził omawiane gospodarstwo rolne, takich dokumentów nie złożył. Biorąc zaś po uwagę, iż wnioskowane okresy wynoszą łącznie ponad 6 lat, dokumentacja taka (np. rachunki, umowy) powinna być obszerna. Z przedstawionych decyzji z Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z dnia [...] lipca 2016 r. wynika jedynie obowiązek zapłaty ustalonych w określonej wysokości podatków: rolnego, leśnego oraz od nieruchomości należnych od współwłaścicieli nieruchomości położonej w miejscowości [...] – M.K., A.K., M.K. i M.K. Opłacanie podatku rolnego na rzecz gminy nie stanowi natomiast dowodu prowadzenia gospodarstwa rolnego, ponieważ owo opodatkowanie jest związane z własnością lub posiadaniem samoistnym, a nie z prowadzeniem danego gospodarstwa. Organ podkreślił, że w myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., to policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5 tego aktu prawnego. Oznacza to, że ciężar dowodowy w niniejszym postępowaniu obciąża wnioskodawcę. Skoro to bowiem strona podnosi twierdzenia, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, to winna je udowodnić. Przepisy ustawy pragmatycznej nie nakładają natomiast na organ obowiązku prowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego, w celu ustalenia okoliczności podnoszonych przez policjanta. Organ, rozpoznając sprawę jest więc zobowiązany jedynie do oceny materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę i do zbadania (przez pryzmat tej oceny) zasadności wniosku. Tymczasem zainteresowany mimo wezwania go przez organ nie wykazał, aby we wnioskowanych okresach prowadził na własny rachunek działalność rolniczą. Tak więc zdaniem Komendanta Głównego Policji materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu, nie potwierdza, aby M.K. w okresie od dnia [...] grudnia 1997 r. do dnia [...] września 2000 r. oraz od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] września 2004 r. prowadził gospodarstwo rolne, położone w miejscowości [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skargę na powyższy rozkaz personalny złożył M.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie Komendantowi Głównemu Policji sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił on organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności: 1) art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, poprzez jego niezastosowanie, ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, że art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy nie został naruszony, że zostały naruszone art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, poprzez ich niezastosowanie, 2) § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego niezastosowanie. 2. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji w postaci rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] dnia [...] lutego 2017 r., a) wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, b) dowolność w wydaniu decyzji, poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, 2) naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez nierozpoznanie sprawy przez Komendanta Głównego Policji w sposób wszechstronny i wyczerpujący; 3) naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela; 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji w postaci rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] dnia [...] lutego 2017 r., pomimo naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy wskazanych powyżej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na niezasadność zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2017 r. poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1). Na podstawie art. 101 ust. 2 ww. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), które w § 4 ust. 1 pkt 5 stanowi, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Organ prawidłowo przyjął, że tymi odrębnymi przepisami są art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r. Nr 54, poz. 310) oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1403). Jednocześnie prawidłowo w sprawie zostało uznane, że przestawiany stan faktyczny jest wystarczającym dla uznania, że skarżący nie udowodnił pracy we własnym gospodarstwie rolnym. W myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka. Oznacza to, że w przypadku, gdy pracownik (funkcjonariusz) pracował w gospodarstwie rolnym, obligatoryjnie wlicza się ten okres do pracowniczego stażu pracy. W tym zakresie w sprawie nie budzi wątpliwości, że co prawda skarżący na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r., sygn. akt [...] został w drodze spadkobrania właścicielem ¼ gospodarstwa rolnego, położonego w miejscowości [...], gmina [...] w województwie [...], w tym okresie odprowadzał on z tego tytułu składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Organ kwestionuje w tym zakresie fakt pracy skarżącego w posiadanym przez niego gospodarstwie rolnym. Należy uznać, że twierdzenia Komendanta Głównego Policji są oparte na dostatecznym materiale dowodowym. Sam jednak fakt bycia właścicielem gospodarstwa rolnego nie oznacza, że skarżący może być uznany za osobę prowadzącą gospodarstwo rolne. W sprawie bowiem nie budzi wątpliwości, że w okresie od [...] grudnia 1997 r. do [...] grudnia 1999 r. skarżący, jako osoba niepełnoletnia, nie może być uznany za osobę prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w rozumieniu art. 6 pkt 1 ww. ustawy z dnia [...] grudnia 1990 r. Po tym okresie materiał dowodowy nie wskazuje, aby M.K. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym. W tym miejscu przypomnieć należy, że ciężar dowodowy w niniejszym postępowaniu obciążał wnioskodawcę. Skoro to bowiem strona podnosiła twierdzenia, z których wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne, to winna je udowodnić. Nadto, za takim rozkładem ciężaru dowodowego przemawiała okoliczność, iż tylko strona posiadała wiedzę na tematy, które podnosiła. Stąd więc tylko strona posiadała realne możliwości udowadniania swoich twierdzeń. Organ nie miał bowiem wiedzy na temat działalności wnioskodawcy, jaką prowadził w okresie poprzedzającym przyjęcie do Policji. Przepisy ustawy pragmatycznej nie nakładały zaś na organ obowiązku prowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego w celu ustalenia okoliczności podnoszonych przez policjanta. Organ, rozpoznając sprawę był zobowiązany jedynie do ceny materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę i do zbadania (przez pryzmat tej oceny) zasadności wniosku. M.K., na poparcie swoich żądań, przestawił zeznania dwóch świadków oraz własne oświadczenie, a także dokumenty wskazujące, że był on właścicielem części gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu, organ zasadnie wywiódł, że powyższe dowody nie stanowią same przez się o prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez funkcjonariusza. W szczególności należy zwrócić uwagę na fakt, że przekazanie gospodarstwa rolnego przez rodziców stronie, stanowi czynność o charakterze formalnym. Nie można z powyższego dowodu wywodzić wprost twierdzeń, że przekazanie gospodarstwa ma świadczyć o jego prowadzeniu przez nowego właściciela. Objęcie gospodarstwa nie jest bowiem równoznaczne z jego prowadzeniem. Również okoliczność ponoszenia opłat z tytułu podatków nie stanowi sama w sobie dowodu na prowadzenie gospodarstwa. Konieczność ponoszenia tych kosztów wiąże się bowiem z samym byciem właścicielem gospodarstwa i pozostaje w oderwaniu od faktu jego ewentualnego prowadzenia. Faktu tego nie potwierdzają zeznania dwóch świadków, z których w istocie wynika, że skarżący wykonywał prace w gospodarstwie rolnym, co jednak nie poświadcza charakteru tej pracy. Tym bardziej, że w latach 1996-2000 był on uczniem oddalanej o ponad 14 kilometrów szkoły średniej, a po jej ukończeniu od [...] października 2001 r. podjął studia w systemie dziennym w Akademii [...] w [...], gdzie - jak wynika z przedstawionego przez skarżącego życiorysu - był bardzo aktywnym studentem, pracował poza granicami Polski w ramach programu [...] oraz zarabiał na utrzymanie, pracując jako ochroniarz. Jest oczywistym, że w tej sytuacji trudno uznać, iż w tym okresie M.K. był w stanie prowadzić działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym, którego był współwłaścicielem. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.