VI SA/Wa 1676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją (znak: [...]) z dnia [...].05.2017 r. wydaną przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie (dalej "Prezes UKE") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej "kpa"), w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 z późn. zm., dalej "Pt"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (dalej "Wspólnota", "skarżąca") z dnia 14 lutego 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. ustalającej warunki dostępu dla S. H., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] S. H. (dalej "[...]", "uczestnik") do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (dalej "Nieruchomość"), w tym do budynku posadowionego na Nieruchomości (dalej "Budynek"), stanowiącego współwłasność członków Wspólnoty, w celu zapewnienia telekomunikacji w Budynku w technologii FTTH (ang. "Fiber to the home", "światłowód do domu", utrzymana została w całości w mocy wcześniejsza decyzja tego organu z dnia [...].01.2017 r. (znak: [...]). Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy. W dniu [...] listopada 2015 r. Prezes UKE, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 z późn. zm., dalej "Ustawa o wspieraniu rozwoju") wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. ustalającej warunki dostępu dla [...] do Nieruchomości, w tym do Budynku, stanowiącego współwłasność członków Wspólnoty, w celu zapewnienia telekomunikacji w Budynku w technologii FTTH. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. Wspólnota wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia powyższej decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Wspólnota wyjaśniła, że podstawą do wygaśnięcia tej decyzji jest jej bezprzedmiotowość, z uwagi na fakt, że "(...) wspólnota mieszkaniowa w dniu 6 maja 2016 r. zawarła z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym [...] S.A. umowę udostępnienia nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] , przewidującą doprowadzenie do budynku i ułożenie w nim kabli światłowodowych bezpośrednio do mieszkań w technologii FTTH" oraz w związku z tym, że ,,(...) nieruchomość położona w W. przy ul. [...] ma obecnie instalację telekomunikacyjną przystosowaną do dostarczania usług szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej SOMb/s. W tej sytuacji zdaniem Wspólnoty nie istnieje przesłanka, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity z 2015 r., poz. 880, ze zmianami), gdyż nierealne okazało się osiągnięcie celu, ze względu na który ww. decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć obowiązek Wspólnoty Mieszkaniowej do udostępnienia nieruchomości, która ma już dostęp do sieci światłowodowej w technologii FTTH". Do wniosku Wspólnota załączyła kopię umowy z dnia 6 maja 2016r. oraz protokoły rozpoczęcia i zakończenia robót. Pismem z dnia 14 września 2016 r. Prezes UKE, na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 162 § 1 pkt 1 kpa zawiadomił Wspólnotę oraz [...] o wszczęciu w dniu 29 sierpnia 2016 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. Prezes UKE, na podstawie art. 50 § 1 kpa wezwał [...] do przedstawienia stanowiska w sprawie wniosku, a także wszelkich dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, w dniu [...] stycznia 2017 r. Prezes UKE, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1, art. 162 § 3 oraz art. 104 § 1 kpa w związku z art. 206 ust. 1 Pt, wydał decyzję odmawiającą wygaszenia decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Pismem z dnia 14 lutego 2017 r. Wspólnota wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Wspólnota wskazała, iż decyzja Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. nie została wykonana, a jej realizacja prowadziłaby do naruszenia praw osób trzecich - zarówno członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], jak i podmiotów z którymi osoby te mają podpisane umowy o korzystaniu z wybudowanej w tym budynku sieci telekomunikacyjnej fith, zaś art. 30 ww. ustawy wskazuje na rozwiązania jakie należy podejmować w przypadku, gdy w danym budynku istnieje już infrastruktura telekomunikacyjna zapewniająca dostęp telekomunikacji w budynku. W ocenie Wspólnoty zasada trwałości decyzji administracyjnej nie oznacza bezwzględnego obowiązku jej wykonania, w szczególności w przypadku, gdy zarówno cel dla którego została wydana został zrealizowany, a sam stan faktyczny, który legł u podstaw jej wydania zmienił się zanim była możliwość jej wykonania. Prezes UKE rozpatrując ponownie sprawę uznał rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w I instancji za prawidłowe i utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie dotyczyło odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która nastąpiła na mocy ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych ustaw z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016r., poz. 903). Organ wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującym wówczas brzmieniem przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju, Prezes UKE był zobowiązany rozpoznać wniosek [...] z dnia 27 lutego 2014 r. o wydanie decyzji w sprawie dostępu do Nieruchomości, w tym do Budynku. W trakcie postępowania ustalono, że [...] zamierza wybudować infrastrukturę telekomunikacyjną na terenie Nieruchomości i Budynku w technologii FTTH. Prezes UKE wydając Decyzję ustalił w toku postępowania, że na obszarze Nieruchomości jak i w Budynku znajduje się infrastruktura telekomunikacyjna innego operatora telekomunikacyjnego tj. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej "[...]") wykonana w technologii miedzianej. Na podstawie informacji przedstawionych przez [...] w przedmiotowym postępowaniu, Prezes UKE ustalił, iż z powodu niekompatybilności technicznej istniejącej na Nieruchomości i Budynku infrastruktury telekomunikacyjnej [...] z technologią wskazaną we wniosku przez [...], nie ma możliwości jej wykorzystania. Ustalenia faktyczne wskazane powyżej, nie były kwestionowane przez Strony w trakcie postępowania, wobec czego Prezes UKE zapewnił przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu - [...] wnioskowany dostęp poprzez wykonanie przyłącza telekomunikacyjnego na terenie Nieruchomości i zbudowanie instalacji telekomunikacyjnej w Budynku w technologii ftth. Organ z uwagi na powyższe okoliczności nie zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez Wspólnotę, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa, gdyż cel dla którego została wydana przestał być aktualny ze względu na zmianę stanu faktycznego w wyniku realizacji umowy z [...] z dnia 6 maja 2016 r. i wykonaniem instalacji światłowodowej w Budynku, przystosowanej do dostarczania usług szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s. Wskazał, iż zarówno w piśmiennictwie jak i w ślad za tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że bezprzedmiotowość w rozumieniu powołanej regulacji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu wygaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2005, s. 777). Bezprzedmiotowość może mieć przy tym charakter podmiotowy lub przedmiotowy (...). Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Tom II. Komentarz do art. 104-269, G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, LEK, 2010, wyd. III). Zatem, bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, ie przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło.". Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy organ stwierdził, iż o braku przedmiotu spornej decyzji można mówić wyłącznie wówczas, gdyby przykładowo przestał istnieć Budynek (zostałby rozebrany), a nie w sytuacji gdy nastąpiło wybudowanie infrastruktury przez [...]. Wskazał, iż instalacja [...] nie uniemożliwiła wykonania infrastruktury telekomunikacyjnej przez [...]jedynie doprowadziła do sytuacji, w której [...] wykonując postanowienia Decyzji będzie zmuszony uwzględnić instalacje [...] w projekcie wykonania infrastruktury na terenie Nieruchomości jak i Budynku. Ponadto w przypadku, gdy na terenie Nieruchomości i w Budynku jest dostępna instalacja telekomunikacyjna, która spełnia wymagania przepustowości co najmniej 30 Mb/s ale także spełnia założenie techniczne operatora wnioskującego o przyznanie dostępu, Prezes UKE wydaje decyzję o odmowie zapewnienia dostępu, a nie stwierdza bezprzedmiotowości postępowania. Prezes UKE dokonując ponownej analizy przesłanek będących podstawą wydania Zaskarżonej decyzji ustalił ponadto, że w ustawie zmieniającej przepisy brakuje norm, określających dalsze obowiązywanie decyzji wydanych na podstawie uprzednio obowiązującego stanu prawnego, w związku z czym nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji, w sytuacji gdy nastąpiły wyłącznie zmiany w stanie faktycznym warunkujące dostęp do nieruchomości na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Ze względu na powyższe, jak i z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 kpa przesłanki wskazane w tym przepisie muszą wystąpić łącznie, Prezes UKE uznał, za nieuzasadnione analizowanie zagadnienia, czy wygaśnięcie Decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Od powyższej decyzji Wspólnota wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2017 r. (znak: [...]), wraz z decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie przez organ odwoławczy: a) art. 7 Kpa poprzez brak uznania, że w sprawie występuje słuszny interes obywatela (strony) dla wydania decyzji zgodnej z wnioskiem o stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]), b) art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do braku rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy i zbadania, czy w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana stanu faktycznego, która spowodowała wystąpienie braku przesłanki (brak zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dla budynku), której istnienie jest konieczne dla wydania decyzji na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego pod kątem tego, czy w przedmiotowej sprawie występuje interes strony dla wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...] c) art. 107 § 3 Kpa i niesporządzenie pełnego uzasadnienia prawnego decyzji w szczególności w odniesieniu do, podnoszonych we wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, zmian prawnych w brzmieniu art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz co do występującej w tym przepisie przesłanki zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dla budynku), której istnienie jest konieczne dla wydania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. W decyzji tej występuje również brak uzasadnienia faktycznego odnoszącego się do tego, w jaki sposób zawarcie umowy z innym przedsiębiorcą telekomunikacyjnym ([...]S.A.) i wybudowanie przez niego sieci w technologii FTTH o przepustowości co najmniej 30 Mb/s wpływa na inne możliwości dostępu do tej sieci przez innych operatorów telekomunikacyjnych, w tym w odniesieniu do Italnet, d) art. 162 § 1 pkt 1) Kpa poprzez brak uznania, że w sprawie występuje przesłanka bezprzedmiotowości decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...])) i leży to w interesie strony, konsekwencją czego była odmowa wydania decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...] 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię przez Prezesa UKE przepisu art. 162 § 1 pkt 1) Kpa i uznanie, że w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość istniałaby jedynie wówczas, gdyby "np. przestał istnieć budynek (zostałby rozebrany), a nie w sytuacji gdy nastąpiło wybudowanie infrastruktury przez [...]", co oznacza, że organ administracji wydający zaskarżoną decyzję nie uznaje bezprzedmiotowości wydanej decyzji w przypadku braku dalszego występowania przesłanki w postaci braku zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dla budynku, której istnienie jest konieczne dla uzasadnienia wydania decyzji na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, 3) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy: a) art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2015 r. tj. w dniu wydania decyzji Prezesa UKF (ZNAK: [...]który określał w sposób jednoznaczny, że wszelkie działania podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać jeden cel - zapewnienie telekomunikacji w budynku. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca w szczególności wskazała, iż zaskarżona decyzja w sposób błędny interpretuje przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2015 r. tj. w dniu wydania decyzji Prezesa UKF (ZNAK: [...] Zwróciła także uwagę na brak zebrania przez organ pełnego materiału dowodowego i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) Zdaniem skarżącej Prezes UKE nie rozważył jej interesu jako strony, zarówno pod względem prawnym oraz ekonomicznym, jak i interesu poszczególnych członków Wspólnoty jako konsumentów, przedkładając ponad te interesy jedynie interes ekonomiczny przedsiębiorcy telekomunikacyjnego - [...]. Wskazała, iż ewentualne wykonanie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. powinno leżeć w interesie nie tylko jednej strony, ale również powinien zostać uwzględniony interes społeczny, którego rozważenie zostało w tym przypadku całkowicie pominięte przez Prezesa UKE przy ocenie ewentualnej bezprzedmiotowości tej decyzji. W ocenie skarżącej, "bezprzedmiotowość decyzji" w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 Kpa oznacza jej nierealność z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego, gdyż każda decyzja wiąże tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne stanowiące podstawę jej wydania. Decyzja administracyjna określa zatem określone uprawnienia i odpowiadające im obowiązki stron, co znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa. W przedmiotowej sprawie podstawą do ustalenia zakresu tych uprawnień i obowiązków jest przede wszystkim art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1537, ze zmianami), który przewiduje szereg obowiązków i uprawnień oraz przesłanek ich nałożenia lub uzyskania oraz wskazuje też cel zastosowania tego przepisu, co jest odrębną przesłanka odnoszącą się w ogóle do możliwości jego stosowania. Kształtowanie uprawnień i obowiązków określonych w decyzji wydanej na podstawie ww. ustawy następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego, który jednak może podlegać zmianom. W sytuacji, gdy stan faktyczny ulegnie zmianie i cel, dla którego została wydana decyzja przestanie być aktualny, decyzja taka staje się bezprzedmiotowa. Zdaniem skarżącej, nie można zatem uzależniać bezprzedmiotowości jedynie od tego, czy realnie będzie istnieć przedmiot, do którego odnosi się bezprzedmiotowa decyzja, a raczej wiązać się to będzie z istnieniem lub brakiem istnienia praw i obowiązków odnoszących się do tego przedmiotu. W sytuacji, gdy przestaje bowiem istnieć obowiązek wynikający z przepisów prawa (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) w postaci udostępnienia budynku dla zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego w przypadku, gdy taki dostęp już jest, wówczas można mówić o bezprzedmiotowości decyzji wydanej na podstawie ww. przepisu. Występuje bowiem brak przesłanki dla wydania takiej decyzji. W takiej sytuacji mają bowiem zastosowanie zupełnie inne przepisy o współdzieleniu istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej. Skarżąca wskazała, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE nie wziął pod uwagę faktu, że nowelizacja ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1537, ze zmianami), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2016 r. pozostaje bez wpływu na prawną ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy istniejącego w dniu 26 sierpnia 2016 r. – tj. w dniu z łożenia wniosku o wygaśnięcie decyzji Prezesa UKE z dnia[...] listopada 2015 r. (znak: [...]) wydanej w przedmiocie ustalenia warunków dostępu do nieruchomości oraz budynku położonego w [...] przy ul. [...]. Skarżąca podkreśliła, iż Prezes UKE nie odniósł się do jej argumentacji wskazującej na okoliczność, że przywołany przez niego w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) przepis art. 30 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2015 r. tj. w dniu wydania decyzji Prezesa UKE (znak: [...]) określa w sposób jednoznaczny, że wszelkie działania podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać jeden cel - zapewnienie telekomunikacji w budynku. Istnienie określonego obowiązku wynikającego z tego przepisu było zatem uzależnione od istnienia konkretnej przesłanki, jaką w tym przypadku było "zapewnienie dostępu telekomunikacji w tym budynku". Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, był więc obowiązany, zgodnie z tym przepisem, do zapewnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostępu do nieruchomości, w tym do budynku, oraz miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable lub przewody telekomunikacyjne doprowadzone do lokalu w tym budynku. Zdaniem skarżącej, zrealizowanie dostępu telekomunikacyjnego w budynku Wspólnoty powoduje, że istnieją już techniczne możliwości wykorzystania tej infrastruktury przez innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych i to w sposób, który jest efektywny dla wszystkich stron. Ponadto wspomniany w ww. decyzji interes użytkowników sieci telekomunikacyjnych, którymi w tym przypadku są mieszkańcami Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] został już zrealizowany i to bez potrzeby wykonania decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (ZNAK: [...]). Tworzenie alternatywnych sieci telekomunikacyjnych w budynku, powielających istniejącą infrastrukturę, należałoby zatem uznać za niemożliwą do realizacji z ekonomicznego punktu widzenia oraz z punktu widzenia celowości i racjonalności. Okoliczność ta czyni w ocenie skarżącej bezprzedmiotowym uprawnienie przewidziane dla [...], o którym mowa w par. 2 ust. 8a decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]w którym jest mowa o "( ... ) wykonaniu przyłącza telekomunikacyjnego do Budynku w szczególności poprzez doprowadzenie do budynku linii kablowej światłowodowej." oraz, o którym jest mowa w par. 2 ust. 8b tej że decyzji: "( ... ) wykonaniu instalacji telekomunikacyjnej Budynku ( ... ) w szczególności poprzez wykonaniu kanalizacji telekomunikacyjnej na elewacji wewnętrznej Budynku, wykonanie okablowania z kabli światłowodowych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi (... )". Należy zatem uznać, że w budynku położonym w Warszawie przy ul. [...] istnieje nie tylko przyłącze telekomunikacyjne, ale również funkcjonująca instalacja telekomunikacyjna wykonana w technologii FTTH, przez co jest już zapewniony dostęp telekomunikacyjny budynku. Skarżąca podkreśliła, iż aktualnie obowiązujący stan prawny, na który powołuje się Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ale również w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., podobnie zresztą jak wcześniejsze uregulowanie zawarte w tym przepisie, nadal uzależniają celowość realizacji określonych obowiązków od kwestii zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego dla budynku. W sytuacji zatem, gdy dostęp ten jest już zrealizowany określony obowiązek staje się bezprzedmiotowy, tak jak sama decyzja, która go określa. W takich sytuacjach przedsiębiorca telekomunikacyjny może uzyskać dostęp telekomunikacyjny do istniejącej sieci w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1489, ze zmianami). Zdaniem skarżącej Prezes UKE wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r. oraz decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nie rozważył tej okoliczności, mimo, że w zmienionym stanie faktycznym powinna ona być brana pod uwagę. W uzasadnieniach ww. decyzji brak jest bowiem rozważań na ten temat zarówno w odniesieniu do kwestii prawnych, jak i faktycznych. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odniósł się szczegółowo do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 270 ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a."). W ocenie Sądu istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii oceny wystąpienia przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Prezesa UKE, jak również cytowane poglądy doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi, aby organ administracji mógł na podstawie powyższego przepisu stwierdzić, że decyzja wygasła, jednocześnie muszą wypełnić się dwie przesłanki: po pierwsze - decyzja musi uzyskać cechę bezprzedmiotowości oraz po drugie - wygaśnięcie decyzji jest nakazane przez przepis prawa lub też za jej wygaśnięciem przemawia interes społeczny lub interes strony. Z wykładni przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia, gdyż uwarunkowana jest także jedną z dodatkowych przesłanek. Z drugiej strony brak bezprzedmiotowości decyzji uniemożliwia stwierdzenie jej wygaśnięcia, nawet w sytuacji spełnienia pozostałych ustawowych przesłanek. Prezes UKE rozpatrując przedmiotową sprawę musiał zatem zgodnie z powyższymi rozważaniami przede wszystkim określić, czym jest bezprzedmiotowość i czy wystąpiła ona w tej konkretnej sprawie. W przypadku niestwierdzenia takiej przesłanki bez znaczenia pozostaje bowiem istnienie innych dodatkowych przesłanek warunkujących możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej. Nie można zatem czynić skutecznie zarzutu Prezesowi UKE braku uwzględnienia (rozpoznania) tych przesłanek, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, tj. braku stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]). Zarzuty w tym zakresie mogłyby okazać się zasadne jedynie w sytuacji innego rozstrzygnięcia organu w przedmiocie bezprzedmiotowości ww. decyzji. Istota sporu w tej sprawie ogranicza się zatem do kwestii prawidłowości uznania przez Prezesa UKE braku bezprzedmiotowości powyższej decyzji. Skarżąca uważa, że Prezes UKE błędnie uznaje, że okoliczności faktyczne ustalone na dzień wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) pozwalają, również w chwili wydania skarżonej decyzji, na jej wykonanie w sytuacji, gdy w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] został już zapewniony dostęp telekomunikacyjny (tj. [...]w technologii ftth o przepustowości co najmniej 30 j Mb/s). Sąd podziela stanowisko Prezesa UKE, iż sama okoliczność zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego do ww. nieruchomości przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego (na podstawie zawartej przez Wspólnotę umowy z 6 maja 2016r. z [...] S.A.) nie może stanowić podstawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej innemu przedsiębiorcy ([...]) dotyczącej realizacji takiego dostępu. Umowa cywilnoprawna nie zastępuje w tym przypadku decyzji administracyjnej i nie wywołuje dla niej bezpośrednio skutków prawnych, a jedynie skutki faktyczne. Ponadto pozostająca w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) pozostaje nadal wykonalna, mimo wybudowania stosownej infrastruktury przez [...] S.A. Okoliczność zmiany stanu faktycznego może zatem stanowić przyczynek do zmiany decyzji ostatecznej lub jej uchylenia lub też innego rozstrzygnięcia Prezesa UKE lecz nie w postaci wygaśnięcia takiej decyzji ze względu na brak podstawy prawnej. Brak jest bowiem niezbędnej przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, chociaż jej wykonanie mogłoby być pozbawione sensu ekonomicznego oraz istotnie naruszać interes Wspólnoty lub interes społeczny, jak słusznie wskazuje skarżąca. Pierwsza z tych kwestii nie stanowi jednak prawnie zdefiniowanej przesłanki, zaś pozostałe mogłyby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku zaistnienia bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]). Stwierdzić zatem należy, iż Prezes UKE nie naruszył w tym przypadku przepisu art. 7 Kpa, jak również innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. W kontekście zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, skład orzekający Sądu podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt: I OSK 953/07, zgodnie z którym, w sytuacji kiedy nastąpiło uchylenie przepisu, który stanowił podstawę do przyznania określonego uprawnienia, bezprzedmiotowość następuje tylko wtedy kiedy, w przepisach zmieniających daną regulację przewidziano taki skutek, zaś sama zmiana prawa oznacza jedynie, że od dnia jej wejścia w życie nie można wydawać w przyszłości decyzji, których podstawę prawną miałby stanowić uchylony przepis. W przypadku przedmiotowej sprawy takiej podstawy prawnej dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) brakuje. Nie stanowi jej także przepis art. 30 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2016 r., w dniu wydania skarżonych decyzji. W tych okolicznościach sprawy, mając na uwadze brak naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz procesowego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.