VII SA/Wa 746/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...]Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dalej jako GDDKiA – działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 7 grudnia 2016 r. M. P. - wspólnika spółki cywilnej "A." P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad , w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości O., w celu prowadzenia działalności gospodarczej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z analizy zebranego w sprawie materiału, wnioskiem z dnia 21 września 2016 r. M. P. - wspólnik spółki cywilnej "A." P., wniósł o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości O., w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w dniu [...] listopada 2016 r. wydał odmowną decyzję. W ocenie organu sprawa nie mogła być rozpatrzona zgodnie z wolą wnioskodawcy, gdyż zaproponowana lokalizacja zjazdu publicznego wpłynie negatywnie na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] klasy GP. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że droga klasy GP jest drogą o najwyższych parametrach technicznych, dla której obowiązujące przepisy dopuszczają stosowanie zjazdów. Z tego względu przepisy w sprawie lokalizacji zjazdów na drogach klasy GP są najbardziej restrykcyjne. W § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) zostały określone m. in. warunki stosowania zjazdów. W powyższym przepisie wskazano, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Ponadto w § 78 ust. 1 ww. Rozporządzenia wskazano, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonym w § 113 ust. 7, w którym wymieniono miejsca zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego, w których nie mogą być usytuowane zjazdy. Zdaniem organu budowa zjazdu w zaproponowanej lokalizacji przyczyni się do obniżenia poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego i płynności ruchu. Wnioskodawca zaproponował budowę zjazdu na odcinku prostym drogi krajowej, na której obowiązuje dopuszczalna prędkość do 90 km/h. Jest do droga alternatywna dla autostrady A-1 o dużym natężeniu ruchu - wg. Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. średni dobowy ruch pojazdów wynosi 10131. Dodatkowo, ukształtowanie drogi i dopuszczalna prędkość zachęcają na tym odcinku drogi użytkowników do wykonywania manewrów wyprzedzania. Lokalizowanie zjazdu czyli powstawanie kolejnego punktu kolizji - lewoskręt z drogi krajowej do nieruchomości i lewoskręt z nieruchomości na drogę krajową, spowoduje pogorszenie stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze publicznej. Dotyczy to tym bardziej zjazdu publicznego, który ze względu na związany ze zjazdem publiczny sposób użytkowania obsługiwanej działki generuje znacznie większy ruch pojazdów. Powołując się na orzecznictwo organ wskazał, że naczelną zasadą przy zezwoleniu na lokalizację zjazdu jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swej własności. Organ podkreślił również, że jego zdaniem możliwy do rozpatrzenia jest wniosek o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, który generuję znacznie mniejszy ruch i nie spowoduje takiego obniżenia poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego jak zjazd publiczny. Na powyższą decyzję, w ustawowym terminie, pismem z dnia 7 grudnia 2016 r., (następnie uzupełnionym pismami z dnia 29 grudnia 2016 r. i z dnia 24 stycznia 2017 r.) M. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego GDDKiA decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] listopada 2016 r. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr [...] GDDKiA, z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych z późn. zm., do klas dróg głównych ruchu przyśpieszonego – droga klasy GP. Planowany zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] (w km [...] - strona prawa) byłby zjazdem publicznym, ponieważ zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124), zapewniałby dojazd z ww. drogi krajowej do co najmniej jednego obiektu, w którym planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z późn. zm.) zarządcą dróg krajowych jest GDDKiA, do którego właściwości należą sprawy m.in. z zakresu ochrony dróg. Zgodnie z art. 4 pkt. 21 ww. ustawy "ochrona drogi" oznacza działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Natomiast art. 29 ust. 1 i ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, jednakże ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Organ podniósł, że gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości położonych przy drodze posiadali nieograniczoną możliwość lokalizacji zjazdów, to droga utraciłaby swój charakter, gdyż nie spełniałaby celów dla niej przewidzianych. Jednocześnie organ poinformował, że dla działki nr [...] położonej w m. O. nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przez organ uchwałodawczy gminy A. K. w związku z czym nie są, na zarządcę ww. drogi krajowej, nałożone obowiązki prawa miejscowego w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ wskazał na duże natężenie ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wynosi 10 131 poj./dobę, w tym pojazdów ciężarowych 2 039 poj./dobę. Natężenie ruchu w takiej skali na drodze krajowej klasy GP może powodować ograniczenie płynności ruchu drogowego i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki nr [...] i włączeniem się do ruchu. Organ podkreślił, że taka ilość pojazdów, w tym w szczególności pojazdów ciężarowych, których gabaryty oraz właściwości jezdne (droga hamowania, tonaż) wymagają jeszcze większej sprawności i skupienia przez kierujących nimi (zwłaszcza na analizowanym odcinku drogi krajowej, której szerokości jezdni wynosi ok. 7,5 m) wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu, a także nie ingerowanie w warunki techniczne przedmiotowej drogi krajowej - klasy GP. Dodatkowo, zgodnie z posiadanymi przez zarządcę drogi krajowej nr [...] danymi dotyczącymi zdarzeń drogowych na odcinku drogi ww. drogi krajowej tj. od km [...] do km [...] w latach 2012 - 2015 r. miały miejsce 2 wypadki i 28 kolizje drogowe, w których 1 osoba zginęła, a 1 została ranna. Organ podkreślił, że powyższe determinuje w sposób szczególny do podejmowania działań prewencyjnych, mających na celu ograniczenie ww. zdarzeń drogowych do minimum. Działania są zgodnie z przyjętym przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., Narodowym Programem Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (NPBRD) 2013-2020, który stwierdza m.in., że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Program na lata 2013-2020 kontynuuje dalekosiężną europejską politykę określaną jako "Wizja Zero". W ocenie GDDKiA duże natężenie ruchu spowodowane planowaną działalnością gospodarczą, którą strona określiła w sposób wieloznaczny, skutkować będzie wydłużeniem czasu oczekiwania pojazdów na planowanym zjeździe, co z kolei wpłynie na większą ilość sytuacji kolizyjnych. Wydłużony czas oczekiwania na wyjazd z przedmiotowej działki lub wjazd na nią wymagający przejazdu przez przeciwny pas ruchu, jeśli przekroczy 120s, będzie czynnikiem frustracyjnym dla kierowców i będą oni bardziej skłonni do wykonywania ryzykownych manewrów na drodze skutkującej większą liczbą wymuszeń pierwszeństwa. Efektem tych niewłaściwych zachowań kierowców, jest możliwość występowania niebezpiecznych zderzeń drogowych. Organ powołał się na fakt, że powyższe wynika również z opinii Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z dnia 11 stycznia 2017 r. Jak wskazał można w niej przeczytać, że miejsce planowanego zjazdu charakteryzuje się dużymi prędkościami przejazdu pojazdów oraz dużym natężeniem ruchu drogowego, a cyt. wykonywanie manewrów wjazdu/zjazdu w celu włączenia lub wyłączenia się z ruchu będzie stanowiło zaskoczenie, a tym samym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto ukształtowanie terenu, zwłaszcza istotne różnice wysokości pomiędzy poziomem nawierzchni drogi krajowej, a także wał ziemny pomiędzy drogą krajową a terenem przyległym oraz elementy infrastruktury drogowej powodowałyby ograniczenie widoczności w obrębie potencjalnej lokalizacji zjazdu. Dodatkowo znajdujące się w pobliżu planowanego zjazdu publicznego oświetlenie Miejsca Obsługi Podróżnych Autostrady A-1 powodować będzie odwrócenie uwagi i złą widoczność zjazdu w okresach niewystarczającej widoczności takie jak pory nocne, mgła, silne opady atmosferyczne. Organ podkreślił, że powołane wyżej przepisy oraz uzasadnienie niniejszej decyzji służą zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] i mogą wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Wskazane wyżej okoliczności, zdaniem organu, definitywnie eliminują możliwość lokalizacji zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości stron ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Organ zaznaczył również, że sformułowanie "w szczególności", ujęte w § 113 ust. 7 cytowanego wyżej rozporządzenia stanowi otwarty katalog miejsc niebezpiecznych, w których wyjazdy i wjazdy z i na drogę nie mogą być usytuowane, ze względu na zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W związku z powyższym, przywołane w niniejszej decyzji zagrożenia w postaci występującego na przedmiotowym odcinku drogi dużego natężenia ruchu, zdarzeń drogowych a także zagrożeń ujętych w sporządzonej negatywnej opinii BRD przez audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dodatkowo organ, odpowiadając na argumentacje strony w ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, iż na przedmiotowym odcinku drogi (wbrew twierdzeniom strony), występuje ograniczenie prędkości do 90 km/h, a nie do 70 km/h oraz że w miejscu, w którym planowany jest przedmiotowy zjazd nie istniała droga gminna, a jedynie tymczasowy dojazd pojazdów budowy na plac budowy autostrady A-1. W związku z zakończeniem ww. budowy dojazd ten nie jest użytkowany. Organ odniósł się również do zarzutu dotyczącego nierównego traktowania, czego odzwierciedleniem miałaby być zgoda zarządcy drogi na lokalizację zjazdów po stronie lewej drogi krajowej nr [...]. Zgodnie z Bankiem Danych Drogowych dotyczących usytuowania zjazdów na odcinku drogi krajowej nr 91 tj. od km [...] do km [...], zlokalizowanych jest 14 zjazdów (5 po stronie prawej i 9 po stronie lewej). Powyższe zjazdy zostały utworzone w roku 2005 (13 zjazdów) i w roku 2008 (1 zjazd). Zatem mając na uwadze inny stan faktyczny i prawny w dacie orzekania o ich lokalizacji, organ wskazał, że nie może odnosić się do nich w przedmiotowej sprawie, ponieważ każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie w danym stanie faktycznym i prawnym i odnosi się do konkretnego żądania strony postępowania. Pismem z dnia 9 marca 2017 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GDDKiA z dnia [...] stycznia 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2016.1440 z późn. zm.), § 9 ust. 1 pkt. 3, § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2016.124) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że droga klasy GP wyklucza możliwość ustanawiania zjazdów publicznych; 2) naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie oparcie się przez organ na całokształcie okoliczności i materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nie rozpatrzenia niniejszej sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, a ponadto poprzez nie wskazanie w sposób prawidłowy, czy i w jakim stopniu, inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym; 3) naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do podmiotów, które uzyskały zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej mimo analogicznych parametrów i warunków bezpieczeństwa oraz intensywności ruchu pojazdów. Z uwagi na przedstawione zarzuty strona skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że w niniejszym stanie faktycznym nie ma innego dojazdu bezpośrednio z drogi publicznej do nieruchomości w postaci działki nr [...] niż przez drogę krajową nr 91. W związku z tym istnieje obiektywna konieczność zastosowania i uwzględnienia § 9 ust. 1 pkt. 3 zdanie ostatnie Rozporządzenia poprzez ustanowienie zjazdu na drodze klasy GP. Ponadto godnie z § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2016.124) zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę; na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%; nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie; na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. GDDKiA nie wskazał wprost, która z wyżej wymienionych przesłanek ma zastosowanie w niniejszym przypadku. Skarżący podniósł również, że wnioskowany zjazd znajdowałby się na prostym odcinku drogi i byłby dobrze widoczny dla innych uczestników drogi publicznej, tym samym, wbrew obawom organu administracyjnego, użytkowanie zjazdu nie wpłynęłoby w znaczący sposób na płynność i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ponadto planowany przez wnioskodawcę zjazd publiczny znajduje się w pobliżu strefy ograniczenia prędkości, w związku z tym kierujący pojazdami i tak są zmuszeni do zmniejszenia prędkości na wskazanym odcinku drogi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych (Dz.U z 2013r., poz. 267 ze zm.) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zgodnie z ust. 4 art. 29 przywołanej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony mając na uwadze wzgląd na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki techniczne, o których mowa zostały określone w powoływanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz. 430). Z powyższego wynika, iż organ administracyjny wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez powyższe rozporządzenie. Wyjaśnić także należy, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu, podejmowana w oparciu o art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p., wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 roku sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 18780623 i z dnia 7 marca 2007 roku sygn. akt VI SA/Wa 2235.06 publ. LEX nr 329687). Podejmowane w ramach uznania administracyjnego decyzje pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ nie przekroczył przy wydawaniu decyzji granic uznania oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami. Badaniu podlega także, czy przy podjęciu decyzji został uwzględniony słuszny interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy respektowano konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 7 k.p.a.). Sam wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego. W kontrolowanej przez Sąd sprawie dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z brzmieniem § 78 ust 1. Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz. 430),zjazd publiczny ( bo o taki wnioskował skarżący) powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Zjazd publiczny powinien mieć: a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze, b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego, c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m, d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%. Niesporne jest, że droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyśpieszonego klasy GP. Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., stosowanie zjazdów z tej drogi dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D Lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zgodzić się zatem należy z organem, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Z kolei ewentualna lokalizacja zjazdu publicznego połączonego z drogą ww. klasy musi mieć charakter wyjątkowy i nadzwyczajny, a nie stanowić reguły wynikającej wyłącznie z bliskiego sąsiedztwa działki z drogą krajową. O lokalizacji zjazdu nie może zatem decydować subiektywne przekonanie wnioskodawczyni o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne i związane z wygodą użytkownika ruchu drogowego. W takiej sytuacji organ administracji publicznej, korzystając z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy, obowiązany jest wnikliwie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony wnioskodawcy, kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zasadnie przyjął organ, że w niniejszej sprawie przesłanki lokalizacji zjazdu publicznego nie zostały spełnione. Dalej wskazać należy na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 808/10, a który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym, ale mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są podobnie jak prawo własności również wartościami chronionymi konstytucyjnie. Ponadto zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na lokalizację zjazdów z dróg publicznych. Zasada ta może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, w tym także niewątpliwie z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych (wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Wnioskowany zjazd publiczny miałby znajdować się na odcinku drogi na którym występuje ograniczenie prędkości do 90 km/h, a w miejscu, w którym planowany jest przedmiotowy zjazd nie istniała droga gminna , a jedynie tymczasowy dojazd pojazdów budowy na plac budowy autostrady A-1, który nie jest użytkowany w związku z zakończeniem ww. budowy. Słusznie organ wskazał na duże natężenie ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wynosi 10 131 poj./dobę, w tym pojazdów ciężarowych 2 039 poj./dobę. Natężenie ruchu w takiej skali na drodze krajowej klasy GP może powodować ograniczenie płynności ruchu drogowego i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki nr [...] i włączeniem się do ruchu. Znaczny ruch w tym w szczególności pojazdów ciężarowych, dodatkowo pogłębia konieczność zadbania o bezpieczne korzystanie z przedmiotowego odcinka drogi. Nie budzi wątpliwości Sądu, że duże natężenie ruchu spowodowane planowaną działalnością gospodarczą, skutkować będzie wydłużeniem czasu oczekiwania pojazdów na planowanym zjeździe, co z kolei wpłynie na większą ilość sytuacji kolizyjnych i możliwość występowania niebezpiecznych zderzeń drogowych. W ramach postępowania dowodowego organ uwzględnił przedłożoną do akt opinię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z dnia 11 stycznia 2017 r. autorstwa audytorów Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego T. O. i R. G., z której wynika, że miejsce planowanego zjazdu charakteryzuje się dużymi prędkościami przejazdu pojazdów oraz dużym natężeniem ruchu drogowego, a wykonywanie manewrów wjazdu/zjazdu w celu włączenia lub wyłączenia się z ruchu będzie stanowiło zaskoczenie, a tym samym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto ukształtowanie terenu, zwłaszcza istotne różnice wysokości pomiędzy poziomem nawierzchni drogi krajowej, a także wał ziemny pomiędzy drogą krajową a terenem przyległym oraz elementy infrastruktury drogowej powodowałyby ograniczenie widoczności w obrębie potencjalnej lokalizacji zjazdu. Dodatkowo znajdujące się w pobliżu planowanego zjazdu publicznego oświetlenie Miejsca Obsługi Podróżnych Autostrady A-1 powodować będzie odwrócenie uwagi i złą widoczność zjazdu w okresach niewystarczającej widoczności takie jak pory nocne, mgła, silne opady atmosferyczne. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne w ramach którego zapadła zaskarżona decyzja, nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach uznać należy, że ustalony stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do obsługi komunikacyjnej działki skarżącego nie jest możliwe z przyczyn wskazanych w rozstrzygnięciu organu. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności, ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.