IV SA/Po 891/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...], w której działając na podstawie art. 156 §1 pkt 2 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 - dalej k.p.a.) orzekło o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] sierpnia 2013r. wydanej przez Wójta Gminy M. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda z niezbędną infrastrukturą techniczną towarzyszącą na działkach oznaczonych geodezyjnie nr [...] i nr [...] w miejscowości M., w części dotyczącej zapisu pkt 2 ppkt 1) drugi myślnik tj. ustalenia średnicy wirnika do V 90 m. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 28 października 2016r. W. K. w I. (dalej także Wnioskodawca, Skarżący) wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M. z [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w części dotyczącej zapisu pkt 2 ppkt 1) drugi myślnik tj. ustalenia średnicy wirnika do V 90 m. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy występuje brak właściwości organu i brak podstawy prawnej do rozstrzygania o średnicy śmigła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] [...] z dnia [...] stycznia 2017r. orzekło o braku podstaw do stwierdzenia nieważności w/w decyzji, ponieważ nie nastąpiło rażące naruszenie przepisów. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła pełnomocnik wnioskodawcy powielając zarzuty i uzasadnienie pierwotnego wniosku. Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium, mając na uwadze zakres postępowania o stwierdzenie nieważności wskazało, że zobowiązane było do oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wójta Gminy M. w zakresie ustalenia średnicy wirnika do V 90 m w planowanych elektrowniach wiatrowych znajduje podstawę prawną w obowiązujących przepisach i czy w sprawie naruszone zostały przepisy o właściwości. Kolegium zważyło, że ustalenie warunków zabudowy zostało poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]). Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm. – dalej u.i.o.ś.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji wiąże organy wydające decyzję o warunkach zabudowy wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm. – dalej u.p.z.p.). Mając powyższe na uwadze wskazano, że w wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji środowiskowej w pkt. 3. określono średnicę wirnika do 90 m. Zapis ten znalazł się też w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy w punkcie 2 ppkt 1 odnoszącym się do parametrów technicznych inwestycji w dziale "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych". Zatem w ocenie Kolegium zapis badanej decyzji dotyczący parametru technicznego określającego średnicę śmigła nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem wprowadzonym bez podstawy prawnej. Kolegium wskazało również na elementy decyzji warunkach zabudowy wynikające z art. 54 w zw. z art. 64 u.p.z.p. Biorąc zatem pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz stan prawny sprawy Kolegium, po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy stwierdziło, że Wójt Gminy M. nie naruszył przepisów o właściwości i nie wydał rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej. Wobec powyższego nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie ziściła się wskazana przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Kolegium wskazało również, że przeprowadziło analizę pod kątem ewentualnego występowania innych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie stwierdzając ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. W. K. w I., kwestionując powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadniające w jej ocenie stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] sierpnia 2013r. wydanej przez Wójta Gminy M.. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 127 §3 w zw. z art. 28, art. 10 i art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy własnej decyzji Kolegium w sytuacji gdy podczas prowadzenia przez ten organ postępowania poprzedzonego wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2017r. zmarła jedna ze stron t.j. A. W., a spadkobiercy po niej nie zostali wezwani do udziału w sprawie. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 97 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 99 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania z urzędu pomimo śmierci A. W., niepodjęcie niezbędnych czynności w celu ustalenia kręgu spadkobierców po zmarłej i niewezwanie ich do udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 127 § 3 k.p.a w zw. z art. 28 k.p.a, art. 10 k.p.a oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji własnej w sytuacji, gdy w postępowaniu prowadzonym przez ten organ poprzedzonym wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. nie brały udziału wszystkie strony, w tym M. P. i S. P. (spadkobiercy R. P., którego organ błędnie uznawał za stronę, mimo iż osoba ta od dnia [...] marca 2016 r. nie żyje). Zdaniem skarżącej organ uchybił także obowiązkowi prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz obowiązkowi informowania tych stron o wszystkich podejmowanych przez organ czynnościach oraz o treści wydanej decyzji; czym naruszył art. 28 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 109 § 1 k.p.a. Wnosząca skargę zarzuciła także naruszenie art. 8 i art. 107 §3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które jej zdaniem było bardzo ogólnikowe i w którym przemilczano argumenty podniesione we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie jak i we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja została skierowana do dwóch osób nieżyjących Kolegium wyjaśniło, że na obu etapach badania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie miało wiedzy, jakoby w kręgu uczestników postępowania zaszły zmiany (w aktach znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji dokonane przez domowników). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...], orzekające o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda z niezbędną infrastrukturą techniczną towarzyszącą" położonej na działkach nr. ewid. [...] i [...] w miejscowości M., Gm. M. w części dotyczącej zapisu pkt 2 ppkt 1, w zakresie dotyczącym ustalenia średnicy wirnika do V90, Wymienione decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym braku okoliczności, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji, wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. Organ administracyjny w postępowaniu nieważnościowym nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zgodnie z art.156 §1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Z uwagi na fakt, że skarżąca podniosła zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. dotyczącej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy wskazać należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało konsekwentne stanowisko odnośnie właściwego rozumienia terminu "rażące naruszenie prawa". W orzecznictwie tym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z uwagi na doniosłość zasady trwałości decyzji zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt I SA 8/98, publ. w LEX nr 47276). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzucał jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez przekroczenie przez Wójta Gminy M. swej właściwości i określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametru w postaci średnicy śmigła bez podstawy prawnej. Odnosząc się powyższego należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wprawdzie w/w ustawa nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie Prawo energetyczne przyjąć należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 310/10 oraz w wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r. sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009r. sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010r. sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010r. sygn. IV SA/Po 763/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009r. sygn. II SA/Bd 533/09 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2010r. sygn. II SA/Łd 650/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Uwzględniając czym jest siłownia wiatrowa z generatorem energii elektrycznej w rozumieniu przedstawionej wyżej wykładni wskazać należy, że wniosek inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych powinien zgodnie z art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obligatoryjnie zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej winien zawierać jej parametry techniczne. Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów takich jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Do inwestora należy przedstawienie parametrów technicznych planowanej elektrowni wiatrowej. Przedmiotowy wniosek o wydanie warunków zabudowy warunek ten spełniał. We wniosku o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu objętym przedmiotowym postępowaniem nieważnościowym inwestor przedstawiając parametry techniczne planowanej elektrowni wiatrowej wskazał min. długość śmigieł. Organ orzekając w zakresie ustalenia warunków zabudowy był więc związany parametrami technicznymi określonymi przez inwestora w założonym wniosku o wydanie warunków zabudowy. Dalej wyjaśnić należy, iż decyzja o warunkach zabudowy określa, czy w świetle obowiązujących przepisów u.p.z.p., regulującej zachowanie ładu przestrzennego dana inwestycja, o określonych cechach i parametrach technicznych (gabarytach, formie architektonicznej i parametrach technicznych wskazanych przez inwestora) oraz funkcji może być w danym miejscu zlokalizowana i zrealizowana. Kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym decyzja o warunkach zabudowy zawiera właśnie taką analizę inwestycji o parametrach wskazanych przez inwestora. Podkreślić w tym miejscu należy, iż kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie określa parametrów technicznych wykraczających poza zakres wniosku jak i nie podaje szczegółowych danych technicznych planowanej elektrowni wiatrowej w tym np. typu czy modelu turbiny. Określenie takich szczegółowych danych wykracza poza zakres postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i jej ewentualne określenie następuje na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy również, iż zgodnie z art. 86 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający m.in. decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację planowanego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Związanie to oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy winien dokonać analizy, czy inwestycja o określonych we wniosku parametrach spełnia parametry narzucone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] wydaną w dniu [...] kwietnia 2013r. przez Wójta Gminy M.. W decyzji środowiskowej w pkt 3 przedstawiono szczegółowe wymagania dotyczące ochrony środowiska określając średnicę wirnika do 90 m. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do wydanej decyzji środowiskowej, tym samym jest jej integralną częścią. Oznacza to, iż odwołanie się przez organ do wiążących go ustaleń w zakresie charakterystycznych jej parametrów i jej oddziaływania na środowisko nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. wskazać w tym miejscu należy, że zapis dotyczący maksymalnej średnicy wirnika znalazł się kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 2 ppkt 1 odnoszącym się do parametrów technicznych inwestycji w dziale "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych" Jak słusznie stwierdziło zatem Kolegium, zapis badanej decyzji dotyczący parametru technicznego określającego średnicę śmigła nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem wprowadzonym bez podstawy prawnej. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii śmierci uczestników postępowania administracyjnego wskazać należy, iż zarzut ten podobnie jak zastrzeżenia dotyczące niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania nie może zostać uwzględniony. Jak wielokrotnie wskazywano bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnionym do zgłoszenia zarzutu nie wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do uchylenia decyzji ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) czyli przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza ten zarzut, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08, publ. OSP 2011 r., z. 2, poz. 23; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 – zob CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela też zarzutu naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Decyzji organu odwoławczego nie można bowiem przypisać naruszenia ww. przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ rozpatrzył wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz dokonał obiektywnej ich oceny. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ prawidłowo wywiódł brak podstaw do stwierdzenia nieważności w oparciu o złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nieważności. Kolegium odniosło się bowiem do zasadniczych zarzutów sformułowanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzjo o warunkach zabudowy i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jak i skontrolowało decyzję o warunkach zabudowy pod kątem ewentualnego występowania innych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie stwierdzając ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. Można zgodzić się z tym, że uzasadnienie decyzji nie jest obszerne, ale w ocenie Sądu niedociągnięcia w tym zakresie nie mogły wpłynąć na ocenę Sądu, której wynikiem mogłoby być uchylenie zaskarżonych decyzji. W związku z powyższym, zdaniem Sądu wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zostało w wystarczający sposób uzasadnione i nie jest dowolne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.