II SA/Wa 538/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. M. N. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o wydanie pozwolenia na 1 egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. 12 mm do celów sportowych uzasadniając, że po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń oraz wskazał jednocześnie, iż ważną przyczyną dla której występuje z podaniem o broń sportową jest członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, tj. w [...] Klubie Strzeleckim "[...]" w [...], posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni i amunicji, tj. patentu strzeleckiego w zakresie strzelań w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa oraz posiadanie licencji PZSS we wskazanych wyżej dyscyplinach. Dalej oświadczył, że strzelectwo sportowe zamierza uprawiać uczestnicząc w konkurencjach dokładnych PCZ 20 i dynamicznych "pistolet combat" oraz że bierze udział w treningach i zawodach organizowanych przez WKS "[...]" oraz "[...]" w [...]. Do wniosku dołączył m.in. aktualne orzeczenia lekarskie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] i psychologiczne z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] potwierdzające, że może dysponować bronią palną, orzeczenie nr [...] o przyznaniu mu w dniu [...] kwietnia 2016 r. patentu strzeleckiego potwierdzającego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa, licencję PZSS ważną do końca 2016 r. na uprawianie sportu strzeleckiego w wyżej wskazanych dyscyplinach, zaświadczenie nr [...] o członkostwie w [...] Klubie Strzeleckim "[...]" w [...] oraz komunikaty z udziału w zawodach strzeleckich w 2016 r. Realizując czynności dowodowe organ I instancji dopuścił do akt niniejszej sprawy materiały z prowadzonego w latach 2009 – 2010 postępowania dotyczącego cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową z których wynika, iż był wielokrotnie hospitalizowany psychiatrycznie z powodu przewlekłych zaburzeń lękowo – depresyjnych. Ponadto w dniu [...] lutego 2010 r. otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, iż nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, co spowodowało cofnięcie mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] odwołał się w dniu [...] sierpnia 2016 r. do [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] na przedstawione przez skarżącego orzeczenie psychologiczne i lekarskie. W wyniku ponownych badań skarżący uzyskał w trybie odwoławczym negatywne orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] oraz negatywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W toku postępowania organ I instancji ustalił także, iż w miejscu zamieszkania skarżący posiada negatywną opinię, ponieważ stanowi zagrożenie dla siebie i bezpieczeństwa publicznego. W trakcie czynności sprawdzających ustalono bowiem, iż od kilkunastu lat leczy się psychiatrycznie i wielokrotnie był hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) oraz art 268a k.p.a., odmówił skarżącemu M. N. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia art. 15h ust. 7 ustawy, orzeczenia te są ostateczne i w konsekwencji organy Policji są nimi związane. Dalej stwierdzono, że zgodnie z przywołanym podstawie prawnej przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Jednoznaczne sformułowanie "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom" oznacza, iż decyzja w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej decyzji pozostaje również fakt, że komendant jednostki Policji właściwej na miejsce zamieszkania strony stwierdził, że skarżący posiada negatywną opinię z miejscu zamieszkania oraz stanowi zagrożenie dla siebie i bezpieczeństwa publicznego. Zatem skarżący zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji, tj. do osób, które nie mogą posiadać pozwolenia na broń. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący M. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie art. 6, 7 i 80 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził, iż badania psychologiczne w trybie odwoławczym zostały przeprowadzone z uchybieniem 30 dniowego terminu do ich wykonania, co naruszyło przepis art. 15h ust. 5 ustawy o broni i amunicji i w tej sytuacji zaistniała podstawa do przeprowadzenia na nowo postępowania przez organ pierwszej instancji. Ponadto zakwestionował ostateczność orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych w trybie odwoławczym wskazując, iż stanowisko organu I instancji w tej kwestii stanowi nadinterpretację przepisu art. 15 h ust. 7 ustawy. Niezależnie od powyższego stwierdził, że negatywne dla niego orzeczenia wykluczające możliwość dysponowania przez niego bronią są nierzetelne i nie powinny stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie wskazują przyczyny takiej oceny oraz stoją w sprzeczności z wcześniej otrzymanymi orzeczeniami, które orzekają o jego zdolności do dysponowania bronią. Komendanta Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2017 r.nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację organu pierwszej instancji – podał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 546), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z tego względu każda osoba chcąca posiadać broń i dysponować nią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią, co potwierdzają stosowne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem skarżący dysponuje dwoma negatywnymi, wydanymi w trybie odwoławczym orzeczeniami, w którym wskazano, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, a dla organów Policji takie orzeczenia mają moc wiążącą i determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości przyznania prawa do posiadania broni osobie, która uzyskała ostateczne negatywne orzeczenia kwestionujące jej zdolność do posługiwania się bronią. Kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Zatem nie może być żadnej wątpliwości, że osoba, która o takie prawo się ubiega, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, potwierdzony stosownymi orzeczeniami, zaś skarżący wymogu tego nie spełnia. Odnosząc się do zarzutu, iż niekorzystne dla skarżącego, wydane w trybie odwoławczym orzeczenia nie powinny być brane pod uwagę, gdyż są nierzetelne, nie zawierają uzasadnienia medycznego i stoją w sprzeczności z wydanymi jej w I instancji orzeczeniami lekarskim stwierdzono, iż organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowana zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji. Istotne jest dla nich natomiast to, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym uprawniony lekarz i psycholog orzekli o niemożności dysponowania bronią przez skarżącego. Na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć zatem wpływu orzeczenia wydane w I instancji, bowiem straciły one moc wiążącą po wniesieniu odwołania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Jeżeli osoba zainteresowana uważa, że badanie przeprowadzone przez lekarza lub psychologa, który wydał negatywne orzeczenie, zostało wykonane nierzetelnie lub ma zastrzeżenia do postępowania tej osoby, to zgodnie z art. 15i ustawy o broni i amunicji, przysługuje jej prawo zwrócenia się w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez podmiot odwoławczy w zakresie orzeczenia psychologicznego przepisu art. 15h ust. 5 ustawy o broni i amunicji, tj. przeprowadzenie badań z uchybieniem terminu, o którym w powyższym przepisie mowa wskazano, że organy Policji nie są uprawnione do wyznaczania terminu, w jakim orzeczenie ma być wydane, a czyni to uprawniony podmiot odwoławczy. W przypadku skarżącego była to psycholog M. J. z Pracowni Psychologicznej Odwoławczej Pracowni Psychologii Pracy [...] Centrum Medycyny Pracy w [...], która wydała ostateczne orzeczenie psychologiczne i to właśnie z nią skarżący winien był wyjaśnić przyczynę przekroczenia terminu badań. Niemniej jednak termin, o którym mowa w art. 15h ust. 5 ustawy jest terminem instrukcyjnym, co oznacza, że jego przekroczenie nie stanowi konsekwencji dla ważności i skuteczności podjętej czynności, a więc wydanego stronie ostatecznego orzeczenia psychologicznego. Jeśli zaś chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego to stwierdzono, iż naruszeń takich się nie dopatrzono. Organ I instancji działając na podstawie i w graniach prawa, przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, a następnie dokonał analizy zebranego materiału dowodowego mające na względzie tak interes społeczny, jak słuszny interes strony. Ponadto dopuścił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez Kodeks postępowania administracyjnego, a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów skarżącemu odmówiono wydania pozwolenia na broń palna do celów sportowych W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. N. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że jest obarczone wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, zaś 30-dniowy termin upłynął 2 października 2016 r., a badania odbyły się po terminie wskazanym przez ustawę. Terminem instrukcyjnym, a na taki argument powołuje się organ, jest termin, którego przekroczenie nie powoduje wpływu na decyzję podjętą przez organ. Przeciwieństwem terminu instrukcyjnego jest termin materialnoprawny. Po jego przekroczeniu wydana przez organ decyzja jest nieważna. Kwestia rozstrzygnięcia czy dany termin ma charakter instrukcyjny, czy materialny jest przedmiotem sporu w doktrynie i orzecznictwie. Podobne sprawy do niniejszej rozpatrywały sądy administracyjne które orzekały, że przekroczenie 30 dniowego terminu w skierowaniu na badania psychologiczne przez organ kontroli ruchu drogowego, jest naruszeniem praworządności i decyzję wydawane przy takim stanie faktycznym nie powinny funkcjonować w systemie prawnym i Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 12/09 określił, że termin ten ma charakter instrukcyjny, a jego przekroczenie nie ma wpływu na przebieg postępowania, jednakże uchwała ta nie może mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie i dotyczy jedynie przypadku podobnego, a zasadniczymi argumentami, dla których NSA uznał termin w rozporządzeniu za instrukcyjnym było to, iż: 1. ustawa nie określała terminu, w którym wydaje się decyzję o skierowaniu na badania 2. termin został podany w rozporządzeniu, a przepis ustawowy nie upoważniał do określenia tego terminu w rozporządzeniu. Natomiast w jego sprawie termin został bezpośrednio określony w ustawie, a nie w rozporządzeniu, zatem należy go uznać za materialnoprawny. Wynika to z wnioskowania a contrario na podstawie powyższej uchwały NSA, a ponadto z art. 7 Konstytucji RP, oraz art. 6 k.p.a., które zobowiązują organy do trzymania się litery prawa. Stąd też decyzje są obarczone są wadą kwalifikowaną. W dalszej części stwierdził, że orzeczenia z dnia [...] października 2016 r. i [...] października 2016 r. wydane w trybie odwoławczym, nie powinny stanowić dowodu w sprawie, bowiem składając wniosek o pozwolenie na broń dostarczył dwa orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, iż może dysponować bronią palną. W związku z tym nadal pozostają nierozstrzygnięte wątpliwości, które nie pozwalają uznać go za osobę, która nie może dysponować bronią palną, bowiem opinie lekarskie wydane w trybie odwoławczym nie zawierają uzasadnienia medycznego, w związku z czym lekarz, który taką opinię sporządzał mógł się pomylić i wpisać krzyżyk w złą kartkę oraz brak jest odniesienia do opinii lekarskich, które uznały, że może dysponować bronią palną, stąd też istnieją niewyjaśnione okoliczności, które należało wyjaśnić. Organ bowiem ma obowiązek wyjaśnić dokładnie stan faktyczny, ponieważ jego decyzja nie może opierać się wyłącznie na swobodnym uznaniu. Luz decyzyjny organ posiada w momencie swobody oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., jednak nie na etapie ustalania stanu faktycznego i w tej sytuacji wskazanie organu, że sam może wystąpić o uzasadnienie medyczne tej opinii i ją zweryfikować, jest nietrafne, a w myśl art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nie jest tylko wskazówką dla organów, ale również nakazem. Nawet jeśli ustawa umożliwia stronie dokonanie pewnych czynności, to i tak organ prowadzący postępowania może wykonać je z urzędu. Reasumując, organy Policji odmówiły ustalenia stanu faktycznego i Komendant Policji przerzuca ciężar ustalania stanu faktycznego na niego, a powinien zrobić to sam, gdyż nakazują mu to przepisy prawa. W dalszej części wskazał na nierzetelność opinii miejscowego Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. i nie powinna stanowić dowodu w sprawie, ponieważ zawiera bardzo ogólne stwierdzenia bez szczegółowych uzasadnień. Na pierwszy rzut zaskarżona decyzja i powyższa opinia wzajemnie się wykluczają, bowiem podstawami prawnymi wydania tej decyzji, na które powołał się organ jest art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i pkt 4, który stanowi, że pozwolenia nie wydaje się osobom uzależnionym od alkoholu. Natomiast opinia miejscowego Komendanta zaprzecza takiej okoliczności. Ponadto w opinii tej został uznany za osobę, która stanowi zagrożenie dla siebie i bezpieczeństwa publicznego i miejscowi policjanci podali następujące argumenty, które miały uzasadnić ich tezę, a mianowicie 1. Informację o jego pobycie w szpitalu, 2. żona się z nim rozwiodła, 3. pozwał organ budowlany do sądu administracyjnego, 4. rzekomo prokurator zajmuje się jego rzekomym niepłaceniem alimentów, co nie wyczerpuje przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dalej wskazał, że jest wręcz przeciwnie, ponieważ jest jedną z bardziej szanowanych osób w Gminie [...] i przez całe życie pracował jako przedsiębiorca oraz zelektryzował prawie całą gminę. Ponadto angażował się w działalność samorządu terytorialnego i pomagał mieszkańcom jako przewodniczący rady osiedla, a za powyższe wielokrotnie otrzymywał podziękowania od najwyższych urzędników. Pieniądze, które zabierał jako przedsiębiorca, przeznaczał na pomoc kościołowi, oraz innym instytucjom charytatywnym, różnym fundacjom i stowarzyszeniom. Ponadto można odnieść wrażenie, że policjanci, którzy pisali tę opinię, posiadają fachową wiedzę medyczną. Podnoszą okoliczność, iż był hospitalizowany w szpitalu oraz jego choroby, zaś on przebywał w szpitalu w W. z powodu długotrwałego przeciążenia pracą zawodową, nadmiernego zaangażowanie w pracy społecznej i charytatywnej dla dobra lokalnych społeczności oraz z uwagi na niestabilną sytuację rodzinną i w konsekwencji nadmierne obciążenie stresem. Natomiast opinia została wydana przez szpital w roku 2009 i aktualnie stan jego zdrowia nie stanowi zagrożenia dla porządku prawnego. Kolejną okoliczności, która uzasadnia jego "niebezpieczeństwo dla siebie i innych" jest fakt, że żona rozwiodła się nim i sądzi się z nią o alimenty, zaś pozwanie organu budowalnego do sądu nie jest niczym złym, a stwierdzenia Policji, że toczą się przeciwko niemu postępowania karne o niepłacenia alimentów, jest kłamstwem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z kolei w myśl art. 15h ust. 1 ustawy, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, przy czym – zgodnie z brzmieniem ust. 2 tegoż przepisu – odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby, zaś zgodnie z ust. 3 pkt 1) tegoż przepisu, odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: 1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy. Celem przedstawionej powyżej regulacji prawnej jest – ocenie Sądu – ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. Jednocześnie należy uznać, że użycie w treści art. 15 ust. 1 ustawy kategorycznego sformułowania, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:" (...) oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1243/15, LEX nr 1940922). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący M. N. składając wniosek o wydanie pozwolenia na broń, dostarczył orzeczenia lekarskie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] i psychologiczne z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] potwierdzające, że może nią dysponować. Nie budzi również wątpliwości, że w myśl powołanego już wyżej przepisu art. 15h ust. 1 i 2, komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o broń, przysługuje odwołanie od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia (wniosek skarżącego wraz z załączonymi orzeczeniami z dnia [...] sierpnia 2016 r.) i w rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z tego prawa i złożył w dniu [...] sierpnia 2016 r. odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego z zachowanie ustawowego terminu, tj. 30 dni (ust. 3 ustawy) do [...] Centrum Medycyny Pracy w [...]. Poza sporem pozostaje również fakt, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący M. N. "należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią", zaś orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący "należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią". Skoro zaś w myśl art. 15h ust. 7 ustawy, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne, to po pierwsze organ był nimi związany i nie miał prawa do ingerowania lub też do modyfikowania ich treści, zaś po drugie miał obowiązek powołać się w podstawie prawnej decyzji na przepis art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy. Odnosząc się zaś do zarzutów ze skargi wskazać należy, że termin wskazany w art. 15h ust. 5 ustawy na przeprowadzenie badania w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, nie jest terminem zawitym, lecz instrukcyjnym, bowiem za te pierwsze uważa się tylko terminy do wniesienia środków zaskarżenia, albo terminy, które ustawa za takie uznaje. Co zaś się tyczy braku w orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym uzasadnienia, to stwierdzić należy, że wzór orzeczenia lekarskiego i psychologicznego reguluje – odpowiednio – załącznik 3 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210) i kwestionowane przez skarżącego orzeczenia, spełniają wymogi powyższych wzorów. Zatem organ nie ma prawa zwracać się do lekarza, bądź do psychologa o uzasadnienie orzeczenia. Na marginesie wskazać należy skarżącemu, że zgodnie z art. 15 i ust. 1 ustawy, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, do którego skarżący może wystąpić. Nie można się również zgodzić z zarzutem skarżącego, że skoro według opinii miejscowego komendanta Policji, nie ma w niej stwierdzenia uzależnienia się wymienionego od alkoholu, to w podstawie decyzji nie mógł się znaleźć przepis art. 15 ust. 1 pkt 4. Po pierwsze bowiem, fakt uzależnienie się od alkoholu jest pojęciem podlegającym rozpoznaniu medycznemu, a po drugie, jeżeli nawet skarżący nie jest uzależniony od alkoholu, to wszak powyższy przepis wskazuje również na uzależnienie "od substancji psychotropowych". Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji – wbrew zarzutom skarżącego – naruszenia przepisów art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 6, art. 7, art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.