II SA/Wa 1243/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich – oddala skargę – Skarżący M. B. wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich i załączył m.in. orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2014 r. nr [...] potwierdzające, że może dysponować bronią. Mając na uwadze, że w dniu [...] grudnia 2014 r. do akt sprawy wpłynęły materiały sporządzone na okoliczność objęcia rodziny skarżącego procedurą Niebieskiej Karty i z której to dokumentacji wynikało, że wymieniony od listopada 2013 r. stosował wobec żony przemoc psychiczną, w tym wyzwiska, ośmieszanie, groźby, krytykowanie, poniżanie, ciągłe niepokojenie, organ w dniu [...] grudnia 2014 r., działając na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), odwołał się od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń do odwoławczych jednostek orzeczniczych, tj. odpowiednio do Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz Ośrodka Badań Psychologicznych w [...]. Orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydanym w trybie odwoławczym przez [...] I. K. – psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Natomiast orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydanym w trybie odwoławczym przez [...] S. S., stwierdzono, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), odmówił M. B. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że przy badaniu zasadności przyznania uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń palną, niezbędne jest ustalenie, czy osoba ubiegająca się o nie, spełnia określone warunki. W tym konieczne jest również stwierdzenie, czy posiada ona zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią. Tymczasem wskazane już wyżej negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] wydane w trybie odwoławczym w sposób jednoznaczny wskazuje, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawia z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (...) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej i przepis ten ma charakter obligatoryjny, zatem organy Policji w takim przypadku mają obowiązek odmowy wydania pozwolenia. Stanowiska tego nie mogą zmienić załączone przez skarżącego do akt sprawy opinie, jak również oświadczenie żony, z którego wynika, iż nie wnosi ona żadnych sprzeciwów co do posiadania przez skarżącego broni myśliwskiej, bowiem nie są w żaden sposób przekonujące z punktu widzenia zasadności wydania pozwolenia na broń, przy czym organ ich nie kwestionuje. Odnosząc się z kolei do wniosku o dopuszczenie dowodu z ponownych badań lekarskich i psychologicznych, celem wyeliminowania oczywistych sprzeczności pojawiających się w treści dotychczas przeprowadzonych badań, wskazano, że przepisy prawa nie dopuszczają możliwości wzruszenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym z uwagi na fakt, iż orzeczenia wydane w II instancji są ostateczne. Art. 78 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Taką okolicznością jest niewątpliwie zdolność fizyczna i psychiczna do dysponowania bronią palną, jednak została ona już ustalona w sposób prawem przewidziany i wobec powyższego przeprowadzenie kolejnego dowodu w tej sprawie poprzez uzyskanie nowych orzeczeń na podstawie ponownych badań lekarskich i psychologicznych, jest zbędne. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje również to, iż jako kierowca zawodowy i instruktor nauki jazdy wielokrotnie poddawany był badaniom psychologicznym oraz lekarskim, bowiem stan zdrowia ustalony na potrzeby wykonywanej pracy zawodowej nie ma nic wspólnego z posiadaniem i użytkowaniem broni. Odnosząc się zaś co do wątpliwości i poprawności oraz rzetelności wykonywanych badań podkreślono, że organy Policji nie mają żadnych uprawnień do kontroli tak lekarzy, jak i psychologów upoważnionych do wydawania orzeczeń w sprawach pozwoleń na broń. W sprawie ewentualnych zastrzeżeń co do poprawności oraz rzetelności przeprowadzonych badań skarżący winien natomiast zwrócić się do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze wzglądu na miejsce wydania orzeczenia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji zgodnej z jego wnioskiem, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając obrazę przepisów postępowania mających wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, tj. art. 7 i 8, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przekształciła się w niczym nieuzasadnioną dowolność i wydanie decyzji bez należytej analizy całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu z ponownych badań lekarskich. Podniesiono, że wnioskując o wydanie pozwolenia na broń, posiadał pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające jego zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Informacja, która wpłynęła z KPP w [...] o objęciu rodziny procedurą Niebieskiej Karty, zapoczątkowała dalsze czynności (m. in. odwołanie się organu od przedłożonych przez stronę orzeczeń), które w konsekwencji doprowadziły do odmowy wydania pozwolenia na broń z uwagi na to, iż otrzymał negatywne orzeczenie lekarskie. Podniósł również, że zwrócił się do jednostki przeprowadzającej badania o pisemne uzasadnienie otrzymanego orzeczenia i treść jego uzasadnienia budzi wątpliwości, bowiem niemożliwym jest, żeby w czasie dzielącym wykonanie badań ujawniły się u niego "zaburzenia osobowości, niedojrzałość, obniżenie sprawności funkcji pamięci oraz wydłużony czas readaptacji po olśnieniu" tym bardziej, że prowadzi on szkołę jazdy i legitymuje się uprawnieniami do kierowania pojazdami we wszystkich kategoriach, co wiąże się z cyklicznym poddawaniem się restrykcyjnym badaniom, w tym okulistycznym, które są bardziej rozbudowane niż te, jakie przeprowadza się u osób ubiegających się o broń palną. Niezrozumiałym jest zatem w tej sytuacji niedopuszczenie dowodu z nowych badań lekarskich. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne, co oznacza, że przepisy prawa nie przewidują możliwości jego wzruszenia, a ustawodawca nie przewidział możliwości wydania prawa do posiadania broni osobie, która uzyskała negatywne orzeczenie lekarskie, kwestionujące jej zdolność do dysponowania bronią. Dlatego też ani pozytywna opinia o skarżącym z Koła Łowieckiego, ani oświadczenie jego żony z którego wynika, iż nie sprzeciwia się wydaniu jej mężowi pozwolenia na broń, ani też fakt, iż przeciwko niemu nie toczy się żadne postępowanie karne, nie mogą zmienić sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podkreślono, iż kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Ponadto ustawodawca wymaga, aby zdolność do dysponowania bronią palną potwierdzały tak orzeczenie lekarskie, jak i psychologiczne. Jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia czy to z przyczyn psychologicznych czy zdrowotnych, pozwolenie nie może jej być wydane, a w rozpoznawanej sprawie orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2015 r. ma charakter wiążący i tym samym wyklucza możliwość dysponowania przez skarżącego bronią, pomimo tego, iż wydane orzeczenie psychologiczne stwierdza brak takich przeciwwskazań. Dalej wskazano, że zakres badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń określają przepisy prawa i zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz bądź psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, a także które z wymaganych do wydania orzeczenia badań spowodowało kwestionowaną treść orzeczenia oraz nie mają również kompetencji do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i II instancji. Ponadto lekarz wykonujący badanie w trybie odwoławczym w kwestii orzeczeń nie jest związany treścią odwołania organu i decyzję, jakie badania należy przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym, podejmuje sam lekarz, stosownie do postanowień przywołanego wyżej rozporządzenia. Organy Policji nie mają także żadnego wpływu na zakres badań oraz na sposób ich przeprowadzania. Jeśli zatem skarżący uważa, że badanie przeprowadzone przez lekarza, który wydał negatywne orzeczenie, zostało wykonane nierzetelnie lub ma zastrzeżenia do postępowania tej osoby, to może się zwrócić w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), bowiem przepisy prawa nie przewidują innej możliwości wzruszenia orzeczenia ostatecznego. Nie można zatem skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z ponownych badań, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż postępowanie dowodowe nosiło cechy dowolności i zostało przeprowadzone z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a w sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny, w tym ocenił znaczenie i wartość uzyskanych dowodów dla toczącej się sprawy. Przed wydaniem decyzji organ ten wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając: – obrazę przepisu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i art. 8 k.p.a., mającą istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; – obrazę przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a., mającą istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie; – obrazę przepisu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 78 k.p.a., poprzez zaaprobowanie stanowiska organu I instancji o nie przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu z ponownych badań lekarskich; – obrazę przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, bez należytego rozpatrzenia wszystkich zarzutów formułowanych w odwołaniu. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wynika, że u podstaw wydania negatywnego orzeczenia lekarskiego, stały przyczyny związane z zakresem badań wyłącznie zarezerwowanym nie dla lekarza, a dla psychologa, zaś orzeczenia psychologiczne były pozytywne. Ponadto niemożliwym jest, żeby w ciągu dziewięciu dni (badanie psychologiczne w procedurze odwoławczej przeprowadzone było w dniu [...] stycznia 2015 r., natomiast w Instytucie Medycyny Pracy w dniu [...] stycznia 2015 r.) ujawniły się raptem zaburzenia osobowości, niedojrzałość, obniżenie sprawności funkcji pamięci itd. Świadczy to bez wątpienia o wadliwości wyniku badań, szczególnie mając na względzie dwa wcześniejsze pozytywne orzeczenia psychologiczne. Badanie psychologiczne przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy, nie mogło wzruszyć ostatecznego orzeczenia psychologicznego [...] I. K. nr [...], jednakże stało się odwrotnie. Nie można się też zgodzić z tezą, że to lekarz przeprowadzający badania w trybie odwoławczym sam decyduje, jakie badania przeprowadzić. Nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym, jest także stwierdzenie, iż ma wydłużony czas readaptacji po olśnieniu, bowiem prowadzi Ośrodek Szkolenia Kierowców oraz legitymuje się uprawnieniami do kierowania pojazdami we wszystkich kategoriach, jak i uprawnieniami instruktora także we wszystkich kategoriach. Z tego względu przechodził oraz przechodzi cyklicznie restrykcyjne badania, w tym zwłaszcza okulistyczne, które są bardziej rozbudowane niż badania przeprowadzane dla potrzeb ubiegania się o pozwolenie na broń palną i każdorazowo ich wynik był pozytywny. Chcąc upewnić się, co do prawidłowości badań, w dniu [...] marca 2015 r. poddał się kolejnym badaniom okulistycznym i ich wynik był prawidłowy. Wielokrotne badania okulistyczne nie wykazały wydłużonego czasu readaptacji do olśnieniu. Należy zgodzić się, że organ jest związany orzeczeniem zarówno lekarza, jak i psychologa i nie ma prawa do samodzielnej merytorycznej oceny orzeczeń. Jednak dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, winien podjąć działania zmierzające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli treść orzeczeń budzi poważne wątpliwości, to rolą organu jest te wątpliwości wyjaśnić. Nie może być tak, że organ a priori akceptuje każde orzeczenie, jako pewny dowód, bez oceny okoliczności jego wydania. Przede wszystkim organ nie powinien dopuścić do sytuacji, w której ostateczne orzeczenie psychologiczne podważane jest przez orzeczenie lekarskie. Wskazano, że nawet związanie organu orzeczeniem lekarza, czy psychologa nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono, jak każdy dowód w postępowaniu, ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Dalej wskazał, że w toku postępowania przed organem I instancji złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z nowych badań lekarskich, ponieważ wynik badań uzyskany w wyniku procedury odwoławczej budził uzasadnione wątpliwości w kontekście pozostałego materiału dowodowego sprawy. Wniosek ten nie został jednak dopuszczony. W wyniku tego, organ I instancji dopuścił się obrazy art. 78 k.p.a., co nie zostało dostrzeżone przez organ II instancji. Materiał dowodowy winien zostać uzupełniony o wyjaśnienie istotnych sprzeczności dotyczących przeprowadzenia badania lekarskiego, w tym jego trafności w kontekście pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z obrazą przepisu art. 7 i 8 k.p.k. Zasada zaufania obywateli do organów państwa jest mocno powiązana z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej, zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organ nadto naruszył przepis art. 80 k.p.a. poprzez uznanie badań lekarskich przeprowadzonych w wyniku procedury odwoławczej za miarodajne. Abstrahując od powyższego, zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu z powodu rażącego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.k. Skarżący w wywiedzionym na jego rzecz odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów proceduralnych, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. Jednak organ II instancji nie rozpatrzył formułowanych w tej materii zarzutów proceduralnych. Decyzja poza przytoczeniem tego, że takie zarzuty zostały przez skarżącego sformułowane, nie zawiera należytego uzasadnienia, co do rozpatrzenia podnoszonych zarzutów. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje jednoznacznie, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył należycie wszystkich zarzutów formułowanych pod adresem decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego. Jeżeli odwołanie opiera się na naruszeniu przepisów proceduralnych, organ winien w pierwszej kolejności rozpatrzyć zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Zauważono, że zgodnie z podstawą prawną powołaną w decyzji, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznych, a jedynie kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach, wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych, dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.). Nie dopuścił się też w sprawie obrazy art. 84 k.p.a., albowiem negatywne orzeczenie lekarskie wydane w II instancji nie podlega wzruszeniu, ani ocenie biegłego. Ponadto organ oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, zaś stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. i nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, zaś w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący M. B. składając wniosek z dnia [...] listopada 2014 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, przedstawił orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o braku przeciwwskazań do jej posiadania oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji. Z kolei według brzmienia § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie i przysługuje ono osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2), zaś właściwy organ Policji może je wnieść w terminie 45 dni od dnia otrzymania orzeczenia. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] otrzymał omówione powyżej orzeczenia wraz z wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. i w tej sytuacji składając od nich odwołanie w dniu [...] grudnia 2014 r., zachował termin. Nie budzi również sporu, że w wyniku tego odwołania, [...] S. S. upoważniona do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, w orzeczeniu odwoławczym lekarskim z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] stwierdziła, że nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Natomiast na podstawie § 8 ust. 9 cytowanego już wyżej rozporządzenia, orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Analizując powyższe należy stwierdzić, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. To po pierwsze. Po drugie zaś, użycie w treści cytowanego już wyżej art. 15 ust. 1 pkt 2) kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Zatem zarzuty o naruszeniu art. 7, 8, 77 § 1, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy Policji prowadząc postępowania administracyjne mające za przedmiot wydanie pozwolenia na broń, w jego toku zbierają materiał dowodowy i mają prawny obowiązek ustalić na ich podstawie, czy w sprawie nie występują przesłanki negatywne do wydania pozwolenia na broń. Natomiast te powinny być dokonane mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, a podstawowym dowodem w tego rodzaju sprawach będzie zawsze orzeczenie lekarskie i to niezależnie od tego, czy będzie to orzeczenie przedstawione przez stronę, czy też orzeczenie ostateczne wydane w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez stronę lub organ Policji. Należy ponadto dodać, że orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu była – w ocenie Sądu – odmowa wydania pozwolenia na broń i zbędnym było wydawanie kolejnych opinii (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 – LEX nr 189224, z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 749/06, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1943/13), bądź przeprowadzania kolejnych badań lub też posiłkowanie się np. orzeczeniami przedstawionymi przez skarżącego. Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy skarżącemu, że wydane orzeczenie lekarskie związane jest z zakresem badań wyłącznie zarezerwowanym nie do lekarza, a dla psychologa. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 2 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia, badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie. Zatem zgodnie z powyższymi przepisami, lekarz badający skarżącego był upoważniony do wydania orzeczenia m.in. o zdolnościach psychicznych, bądź ich braku, do dysponowania bronią i nie wkraczał on w zakres badań psychologicznych. Nie można się również odnieść pozytywnie do zarzutu skarżącego, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, bowiem – w ocenie Sądu – organ ten zbadał je i dokonał prawidłowej ich oceny. Stąd też nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.