II GSK 3012/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1321/16 w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1321/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Będzinie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku T. M. na podstawie wystawionych przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej tytułów wykonawczych z dnia 24 lutego 2014 r., obejmujących należności z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2009 r. do stycznia 2014 r., w łącznej kwocie należności głównej w kwocie 1080,10 zł. plus należne odsetki za zwłokę. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2014 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzucił naruszenie: - art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. 2014 r., poz. 1204 ze zm. – dalej: u.o.a.) oraz w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., poz. 1342 – dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r.); - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. wobec braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie egzekucyjne i żądanie zapłaty abonamentu RTV jest bezprawne, bowiem egzekwowany obowiązek nie istnieje. Zaznaczył w tej mierze, że dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego w placówce operatora pocztowego, co nastąpiło w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników. Kwestię rejestracji odbiorników regulowało rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia – tj. do dnia [...] grudnia 2008 r. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Stwierdził, że w dniu [...] sierpnia 1980 r. na imię i nazwisko zobowiązanego zgłoszona została rejestracja odbiornika RTV. Została wydana książeczka opłat RTV. Po wejściu w życie rozporządzenia z dnia [...] września 2007 r. użytkownicy odbiorników, którzy dokonali rejestracji odbiorników w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz jeszcze wcześniejszych uregulowań, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych – poza osobami, które dokonały wyrejestrowania albo dopełniły formalności związanych ze zwolnieniem od opłat. Wierzyciel dodał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta o nr [...] stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępującego dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało skierowane do zobowiązanego w dniu [...] września 2008 r. Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem doręczenia, lecz przesłania zawiadomienia. Ponadto wierzyciel wskazał, że nie miał obowiązku doręczania zobowiązanemu upomnienia, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08. Niemniej Poczta Polska wysyłała zobowiązanemu informacje o zaległościach oraz upomnienie, które doręczono w dniu [...] listopada 2011 r. Po wniesieniu zażalenia, wierzyciel postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. Organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., uznał zarzuty zgłoszone przez pełnomocnika zobowiązanego za niezasadne. Organ nadzoru postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu skarbowego z dnia [...] czerwca 2016 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: 1) art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez zaniechanie weryfikacji prawidłowości stanowiska wierzyciela i uznanie zgłoszonych przez dłużnika zarzutów za nieuzasadnione; 2) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez bezzasadne przyjęcie za wierzycielem, iż istnieje obowiązek zapłaty objęty tytułami wykonawczymi; 3) art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z. art. 15 § 1 u.p.e.a. wobec pominięcia, że wierzyciel nie ustosunkował się do podniesionego zarzutu braku uprzedniego doręczenia skarżącemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia NUS z dnia 9 czerwca 2016 r. o uznaniu zgłoszonego przez dłużnika zarzutu za niezasadny w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia; 5) art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że skarżącemu został przesłany indywidualny numer identyfikacyjny, podczas gdy dołączone przez wierzyciela dokumenty takiego faktu nie potwierdzają. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 ust. 3 u.o.a. w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. poprzez przyjęcie, że powstał po stronie dłużnika obowiązek zapłaty opłat z tytułu abonamentu RTV, pomimo braku przesłania skarżącemu powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że niezasadny jest zarzut zobowiązanego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych od stycznia 2009 r. We wniesionym na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzucie zobowiązany wskazał na nieistnienie obowiązku, bowiem wierzyciel nie przedstawił dowodu nadania numeru identyfikacyjnego, dowodu przesłania stronie tej informacji, jak też zwrotnego potwierdzenia odbioru tych dowodów, co oznacza, że obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej od stycznia 2009 r. miał nie powstać. Sąd wskazał jednocześnie, że strona skarżąca nie kwestionowała, że zobowiązany zarejestrował odbiornik RTV oraz nie twierdziła, że doszło do jego wyrejestrowania. Wierzyciel wskazywał natomiast na zarejestrowanie przez skarżącego odbiornika RTV w 1980 r. i brak jego wyrejestrowania. Podkreślił, że odbiorcy usługi został nadany indywidualny numer identyfikacyjny, o którym zawiadomienie wysłano do strony w dniu [...] września 2008 r. wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat. Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu I instancji zasadne. Zdaniem Sądu zobowiązany chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku ( art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika i fakt rejestracji odbiornika RTV w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany przez skarżącego. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Sąd I instancji wskazał, że powyższego stanowiska nie zmienia argumentacja skarżącego dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). W ocenie Sądu chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej z treści § 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Przepis ten nie określa bowiem takiego obowiązku, jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 131, poz. 1541 ze zm.) - postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez jego uprzedniego doręczania, gdy "zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania". Ten przepis miał zastosowanie do opłaty abonamentowej (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2015 r., II GSK 1818/14, Lex nr 1986707; wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15; Lex 2141379). Dlatego też po bezskutecznym upływie ustawowego terminu uiszczenia abonamentu (wynikającego z art. 3 ust. 4 u.o.a.) Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił tytuł wykonawczy, który powinien zostać niezwłocznie skierowany do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego. W skardze kasacyjnej zobowiązany reprezentowany przez adwokata zaskarżył wyrok z dnia [...] marca 2017 r. w całości zarzucając: a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ zostało ono wydane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, które nie naruszało przepisów postępowania, tj. – art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sytuacji gdy organy egzekucyjne I i II instancji bezzasadnie przyjęły za wierzycielem, że istnieje obowiązek zapłaty objęty tytułami wykonawczymi: -- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Będzinie z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] o uznaniu zgłoszonego przez dłużnika zarzutu za niezasadny, w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia; -- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a poprzez przyjęcie, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone w postępowaniu egzekucyjnym i ocena zebranego materiału dowodowego była należyta, podczas gdy bezpodstawnie przyjęto, iż skarżącemu został przesłany indywidualny numer identyfikacyjny i w sytuacji, gdy dołączone przez wierzyciela dokumenty takiego faktu nie potwierdzają; -- art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej nie istniał ze względu na brak istnienia dowodu zarejestrowania odbiornika w myśl przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342). W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: -- art. 2 ust.3 ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. w zw. z art. 5 § ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż powstał po stronie skarżącego obowiązek zapłaty opłat z tytułu abonamentu RTV pomimo braku przesłania skarżącemu powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w katowicach wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, art.59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, art. 7,, art. 77, art. 138 § 1 pkt. 1 i art 144 k.p.a. oraz art. 2 ust. 3 u.o.a i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych. Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego i procesowego, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było przyjęcie, że istnieje obowiązek zapłaty opłat z tytułu abonamentu RTV. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że według art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty powstaje więc z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (art. 3 ust. 1 i 4 u.p.e.a. – zob. wyrok NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Podsumowując odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa tj. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej; powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 10 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14. Jak trafnie zauważył Sad I instancji, skoro skarżący nie wykazał, iż w latach od stycznia 2009 do stycznia 2014 r. nie ciążył na nim obowiązek opłat abonamentowych RTV i nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność podnoszonych okoliczności. Podkreślenia wymaga także, że skarżący dopatruje się niezgodności egzekwowanego obowiązku z treścią przepisu rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. podczas gdy co podkreślił również Sąd I instancji obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów ww. rozporządzenia. Z powyższych względów, twierdzenie skarżącego, upatrującego przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez niego skutku uznania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy egzekucyjne jak również Sąd I instancji prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie poprzedzające wydanie swych rozstrzygnięć, prowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ocena okoliczności faktycznych sprawy jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uznania, że zarzut zgłoszony przez skarżącego o nieistnieniu obowiązku jest zasadny. W tym kontekście nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a gdyż nie zostały naruszone przez organ egzekucyjny i organ odwoławczy zasady zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, którym dysponowały i prawidłowo oceniły. Z powyższego wynika, że również nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, ponieważ organ, a zanim Sąd I instancji zasadnie uznały, że nie było podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego w tej sprawie Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).