II SA/Łd 921/17

Dnia 30 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi M. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku M. B. i A. B., umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nadbudowie budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. A 35, na działce nr ewid. 135, w obrębie [...]. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskowana inwestycja już powstała, co wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy. Nie ustala się bowiem warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły M. B. i A. B., wnosząc o jej uchylenie w całości. W treści odwołania pełnomocnik stron podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa: - art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej także jako: "k.p.a.", przez umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo tego że postępowanie nie stało bezprzedmiotowe, - art. 10 § 1-3 w zw. z art. 81 k.p.a. przez uniemożliwienie odwołującym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, - art. 12 § 1 i 2 w zw. z art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. przez przewlekłe prowadzenie postępowania, tj. z przekroczeniem terminów określonych w art. 35 k.p.a., oraz zaniechanie zawiadomienia odwołujących o zwłoce w załatwieniu sprawy, jej przyczynach i niewskazanie nowego terminu zakończenia sprawy. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że co do zasady postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, którą inwestor zamierza dopiero zrealizować. Skoro bowiem decyzja wydawana na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), powoływanej dalej również jako: "u.p.z.p.", ma określać warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a jej celem jest uzyskanie na następnym etapie pozwolenia na budowę, może ona zostać wydana wyłącznie dla inwestycji planowanej, a zatem przyszłej. Za takim rozumieniem funkcji przedmiotowej decyzji przemawia brzmienie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., który określając wymagania wniosku inwestora wskazuje, iż winien on m. in. przedstawiać planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Zdaniem Kolegium w świetle powyższego decyzja ustalająca warunki zabudowy wyprzedzać musi realizację inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe stanowisko jest prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie dotyczącym tej problematyki, w którym podkreśla się, że nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, dodając, że w wyjątkowych jednak sytuacjach, prawem przewidzianych, ustalenie warunków zabudowy możliwe jest także w odniesieniu do obiektu już istniejącego - wówczas gdy decyzja taka jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, iż inwestycja polegająca na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w niniejszej sprawie została już zrealizowana. Potwierdzają to ustalenia dokonane w wyniku wizji w terenie w dniu [...] oraz analiza porównawcza dokumentacji fotograficznej, a także ustalenia dokonane w wyniku oględzin nieruchomości przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego. W ocenie organu odwoławczego nie budzi zatem wątpliwości, że opisana we wniosku inwestycja została zrealizowana przed wydaniem zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania. Wprawdzie inwestor przed przystąpieniem do prac, początkowo zabezpieczających budynek z uwagi na jego stan techniczny, a następnie prac budowlanych, w wyniku których dokonano także nadbudowy budynku, wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (wniosek z dnia [...]), jednakże zakończenie realizacji wnioskowanej nadbudowy nastąpiło przed wydaniem wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z zasadą prawdy materialnej organ ocenia stan faktyczny sprawy według chwili wydania decyzji. Jednocześnie Kolegium wskazało, że w toku postępowania, w tym postępowania odwoławczego, inwestor nie zakwestionował ustaleń organu I instancji w tym zakresie. Wskazał jedynie, że podjęcie prac spowodowane było złym stanem technicznym budynku potwierdzonym ekspertyzą oraz przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ I instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Powyższe powoduje, w ocenie Kolegium, bezprzedmiotowość postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto w końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt administracyjnych sprawy, jak również z ustaleń dokonanych w postępowaniu odwoławczym, wynika, że w tej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, tym samym nie pozostaje on w związku z jakimkolwiek postępowaniem legalizacyjnym w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie zachodzi zatem w tej sprawie przypadek wydania decyzji o warunkach zabudowy w wyniku nałożonego na inwestora obowiązku przedłożenia takiej decyzji w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu legalizacyjnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosły M. B. i A. B. Zaskarżając tę decyzję w całości, skarżące podniosły następujące zarzuty naruszenia prawa: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art. 59 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że brak było podstaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nadbudowie budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. A 35 na działce nr ewid. 135 w obrębie [...], w związku z czym zasadnym było umorzenie postępowania w sprawie, podczas gdy organ był uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, która nie była zakończona, a nadto potrzeba rozpoczęcia inwestycji wynikała ze złego stanu technicznego budynku i konieczności dokonania niezbędnych zabezpieczeń na budynku po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. pominięcie, że inwestycja nie została zakończona przed wydaniem decyzji oraz tego, że potrzeba wykonania zabezpieczeń wyniknęła z okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od inwestora, jak również niewzięcie pod uwagę okoliczności podniesionych przez skarżące w uwagach do protokołu oględzin w piśmie z dnia [...], - art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo tego że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, - art. 15 w zw. z art. 138 § pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Z powyższych względów, skarżące wniosły na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369 ze zm.) o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Ponadto w oparciu o art. 200 powołanej ustawy wniosły o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by inwestycja, o której mowa we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, została zrealizowana. Przeciwnie, z pisma pełnomocnika wnioskodawczyń z dnia [...] nie wynika, że potwierdza on fakt dokonania nadbudowy. W piśmie tym pełnomocnik stwierdził jedynie, że podczas oględzin budynków i sporządzania inwentaryzacji budowlanej w listopadzie 2016 r. ocenił stan techniczny konstrukcji dachu i pokrycia jako bardzo zły, wymagający natychmiastowego remontu lub prowadzenia robót docelowo zgodnie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Według oświadczenia wnioskodawczyń w okresie zimy 2016/2017 nastąpiło dalsze uszkodzenie konstrukcji dachu i pokrycia. Skarżące wskazały przy tym, że organ II instancji zaniechał jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, tj. art. 105 § 1 k.p.a. Organ nie wskazał bowiem, dlaczego przepis ten miałby znaleźć zastosowanie, lecz poprzestał wyłącznie na jego zacytowaniu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy i jaki związek istnieje między rzekomym zrealizowaniem inwestycji a treścią art. 105 § 1 k.p.a. Co więcej, zdaniem skarżących, organy mogły w sprawie zastosować art. 59 ust. 1 u.p.z.p., gdyż treść tego przepisu nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji w sprawie, a nadto nie do zaakceptowania jest taka wykładnia tego przepisu, że możliwe jest jedynie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia przedmiotowej decyzji w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym, a nie ma takiej możliwości przed jego wszczęciem. Skarżące podkreśliły, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest bezprzedmiotowe. Złożony wniosek jest bowiem kompletny i spełnia wymogi przewidziane przepisami prawa. Natomiast o bezprzedmiotowości postępowania można by mówić wówczas, gdyby w sprawie doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Wobec powyższego - zdaniem skarżących - uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Jednocześnie skarżące wskazały, że mimo podniesionego na etapie odwołania zarzutu organ odwoławczy nadal nie wskazał, na jakiej dokumentacji fotograficznej się oparł, kiedy została ona wykonana i co zostało na niej uwidocznione. Wobec powyższego uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 zw. z art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a brak dokonania przez organ ustaleń w powyżej wskazanym zakresie świadczy, że organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Ponadto w ocenie skarżących doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 k.p.a., albowiem organ II instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji. Nakaz dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oznacza bowiem, że zadaniem organu II instancji nie jest kontrola decyzji wydanej przez organ I instancji, ale rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. W końcowej części skargi wyjaśniono, że M. B. w dniu [...] w związku z otrzymanym wezwaniem z [...] Wydziału Urbanistyki i Architektury w sprawie przekazania informacji o współwłaścicielach, udała się do Wydziału Urbanistyki i Architektury, Departament Architektury i Rozwoju Urzędu Miasta Ł., a inspektor M. M. pokazała skarżącej zdjęcia wykonanych prac na nieruchomości. M. B. poinformowała organ, że była zmuszona podjąć niezwłocznie działania i w trybie awaryjnym rozpocząć prace zabezpieczające. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego okazało się, że mimo ww. rozmowy, w trakcie której przekazano organowi istotne informacje, nie została sporządzona jakakolwiek notatka urzędowa na powyższą okoliczność. Nie poinformowano M. B. również o możliwości złożenia wniosku o wykonanie prac w trybie awaryjnym. Skarżące dodały jednocześnie, że nigdy nie było ich zamiarem podejmowanie prac remontowych, bez zgody na budowę, dlatego wystąpiły z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a następnie po ich uzyskaniu wystąpiłyby z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżące zaznaczyły, że mają przygotowany cały projekt budowlany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję i przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach. Jedynie zaś spełnienie tego warunku uzasadniałoby uwzględnienie skargi zgodnie z zaprezentowanym w skardze stanowiskiem skarżących. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie ustalenia na wniosek skarżących warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nadbudowie budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. A 35, na działce nr ewid. 135 w obrębie [...]. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego i argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości co do prawidłowości kwestionowanej przez skarżące decyzji. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, poczynił wyczerpujące ustalenia i zasadnie wywiódł, że ww. inwestycja polegająca na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz nadbudowie budynku gospodarczego została zrealizowana przed wydaniem wnioskowanej przez strony decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia te znajdują w pełni oparcie w przeprowadzonych w sprawie dowodach ("wizji w terenie" w dniu [...], dokumentacji fotograficznej i oględzin w toku postępowania odwoławczego). Oceny tej nie zmienia fakt, iż inwestorki, przed przystąpieniem do prac, początkowo zabezpieczających budynek z uwagi na jego stan techniczny, a następnie prac budowalnych, w wyniku których dokonano także nadbudowy budynku, wystąpiły z wnioskiem z dnia [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że wniosek ten nie pozostaje w związku z jakimkolwiek postępowaniem legalizacyjnym w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowalnego. W sprawie nie zachodzi zatem dopuszczony przepisami wyjątek umożliwiający wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Organy trafnie w tym względzie odwołały się do utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej, za wyjątkiem sytuacji, gdy decyzja taka jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Możliwość zaś ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie (vide: np. wyrok NSA z dnia 14 października 2008r., II OSK 299/08, wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 września 2011 r., II SA/Łd 679/11 oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2016r., II OSK 146/15, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pragnie przy tym wyjaśnić, jak zresztą prawidłowo uczynił to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Skoro zatem decyzja wydawana na podstawie tego przepisu określać ma warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a jej celem jest uzyskanie na następnym etapie pozwolenia na budowę, może ona zostać wydana wyłącznie dla inwestycji planowanej, a zatem przyszłej. Za takim rozumieniem funkcji przedmiotowej decyzji, jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, przemawia w szczególności brzmienie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. ustawy, który określając wymagania wniosku inwestora wskazuje, iż winien on m. in. przedstawiać planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Rację ma zatem organ odwoławczy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wyprzedzać musi realizację inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. Kwestia zagospodarowania określonej przestrzeni jest bowiem etapem wstępnym, tj. poprzedzającym realizację stosownych robót budowlanych, co może nastąpić po uzyskaniu decyzji wydawanej już na kolejnym etapie regulowanym przez przepisy ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że prawidłowe było umorzenie postępowania z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, skoro na dzień wydawania decyzji z dnia [...] inwestycja ta była już zrealizowana. Oznacza to, iż skoro odpadł przedmiot postępowanie, to postępowanie takie stało się bezprzedmiotowe, a jeśli tak, to w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., prawidłowe było jego umorzenie. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Taka też sytuacja z uwagi na fakt zrealizowania ww. inwestycji bezspornie wystąpiła w kontrolowanej przez Sąd sprawie. Reasumując, w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wydając decyzję na podstawie art. 105 § 1 k.p.a, natomiast organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a decyzję tę utrzymał w mocy. Sąd nie dopatrzył się przy tym zasadności zarzutów naruszenia prawa podniesionych w skardze, w tym zwłaszcza naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a postępowanie zwieńczone jej wydaniem odpowiada standardom płynącym z zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. M.K.