II OSK 2972/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. [...] spółki komandytowej z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1584/17 w sprawie ze skarg M. P. oraz M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1584/17, po rozpatrzeniu skarg M. P. oraz M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od Kolegium na rzecz skarżących M. P. i M. F. zwrot kosztów postępowania, odpowiednio w kwocie 997 złotych i 500 złotych. Powyższą decyzją organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołań od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalno-usługowego w postaci dwóch obiektów kubaturowych, połączonych wspólnym garażem podziemnym, do którego prowadzi jeden wjazd z działki nr [...] przez działkę nr [...], na działkach nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obr. [...] [...], przy ul. M. w K.", na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, zwana dalej: "u.p.z.p."), § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588, zwane dalej: "rozporządzeniem") oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu II. 2.a Załącznika nr 1 do decyzji dotyczącej warunków zagospodarowania przestrzennego wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w art. 4, art. 5, art. 74 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), pod względem ochrony zieleni, orzekając w to miejsce co do istoty sprawy, w pozostałym zaś zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, iż wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 25/16, mimo że dotyczy analogicznej inwestycji, tego samego inwestora i na tym samym terenie, to jednak nie zapadł w niniejszej sprawie i dla tego nie jest dla organów i Sądu w niniejszej sprawie wiążący. Z tego też powodu zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), nie jest trafny. Sąd podkreślił jednak, że w całości podziela poglądy wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku, którym WSA w Krakowie uchylił obydwie decyzje o warunkach zabudowy dla analogicznego zamierzenia, jak kontrolowane w niniejszej sprawie. Dlatego też za podstawową wadę kontrolowanych decyzji Sąd uznał błędne zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako jednego, a nie dwóch budynków i co za tym idzie błędne ustalenie parametrów dla jednego, a nie dwóch budynków. Sąd zwrócił uwagę, że już z samego wniosku inwestora wynika, że żądanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażem podziemnym na działkach nr [...], obr. [...] [...] wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną. Do wniosku tego dołączono koncepcję urbanistyczno-architektoniczną składającą się z części tekstowej i rysunkowej, z której jednoznacznie wynika, że zamierzenie to obejmuje dwa budynki zlokalizowane na ww. działkach. W opisie koncepcji wprost użyto zwrotów: "proponuje się dwa budynki mieszkaniowo-usługowe...", "budynki będą posiadały 3 kondygnacje...", "przewiduje się w każdym budynku po 14 mieszkań". W związku z ww. wyrokiem WSA z dnia 1 kwietnia 2016 r., na wezwanie organu inwestor zmienił samą nazwę planowanego przedsięwzięcia z dwóch, na jeden budynek składający się z dwóch odrębnych obiektów kubaturowych. Opis przedsięwzięcia, wynikający z przedłożonej przy składaniu wniosku przez inwestora koncepcji urbanistyczno-architektonicznej nie został przy tym zmieniony. Zdaniem Sądu, sama zmiana nazwy, bez zmiany charakterystyki planowanego zamierzenia opisanego w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej, nie powoduje automatycznie zmiany planowanej inwestycji. Skoro z charakterystyki inwestycji jednoznacznie wynika, że zamiarem inwestora nadal będzie budowa dwóch odrębnych budynków, z których każdy będzie trwale związany z gruntem, każdy z tych budynków będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród (ścian) budowlanych oraz każdy z tych budynków będzie posiadał odrębny dach i fundamenty, to planowana inwestycja dotyczy dwóch, a nie jednego budynku. Okoliczność istnienia wspólnego dla obu budynków garażu podziemnego nie może natomiast zmieniać poglądu co do samego planowanego zamierzenia obejmującego budowę dwóch odrębnych, a nie jednego budynku. Okoliczność ta ma natomiast, zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla wyznaczenia parametrów architektonicznych, które winny być ustalone dla dwóch, a nie dla jednego budynku, jak to ustalił organ. Z decyzji o warunkach na budowę (która wiąże organ architektoniczno-budowlany) winno przy tym jednoznacznie wynikać, dla jakiego pod względem formalnym przedsięwzięcia wydano decyzję. Niedopuszczalna jest natomiast sytuacja aby planowana inwestycja w rozumieniu przepisów była dwoma budynkami, a decyzja wydawana była dla budynku jednego. W ocenie Sądu, kolejną wadą kontrolowanego postępowania jest oparcie się organów na nieprawidłowo sporządzonej analizie, która w ponownym postępowaniu będzie wymagała uzupełnienia i poprawienia. Analiza nie uwzględnia dwóch objętych w całości analizą, zabudowanych działek o nr [...] i [...]. Działka nr [...] przy tym bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji, a zatem pominięcie zabudowy na niej istniejącej, może istotnie wpływać na prawidłowość ustalonych wartości parametrów nowej zabudowy. Sąd wskazał także, że przeprowadzając analizę w obliczeniach uwzględniono kilka działek, które znajdują się w obszarze analizowanym jedynie częściowo (działki nr: [...]), przy czym również kilka takich działek, (które znajdują się w obszarze analizowanym jedynie częściowo) nie została w obliczeniach uwzględniona (nr: [...]). Ani z analizy, ani z uzasadnienia decyzji nie wynika, jakim kryterium kierował się urbanista i organ tak dobierając działki do analizy. Tymczasem zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne każdej decyzji administracyjnej winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których innych dowodom odmówił ich wiarygodności. Skoro strona w toku postępowania podnosiła kwestie związane z nierzetelnym ustaleniem wskaźników zabudowy i doborem poszczególnych działek i ta okoliczność ma znaczenie dla tej sprawy, to obowiązkiem organów było wskazanie, dlaczego nie uznano za trafne tego stanowiska. Zastrzeżenia ponadto budzi ustalony wskaźnik wysokości planowanych budynków - jak wynika z treści analizy, w tej sprawie ustalono ten parametr na podstawie średniej wielkości zabudowy występującej na obszarze analizowanym w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zaznaczyć jednak należy, że podstawowym celem ustalania warunków zabudowy jest zachowanie ładu przestrzennego dla danego obszaru. Owo zachowanie ładu przestrzennego może polegać zarówno na niezakłócaniu istniejącego ładu przestrzennego, jak i wprowadzaniu takiego ładu w obszarze, w którym taki ład nie istnieje. Wysokość projektowanego budynku w sposób bezpośredni wpływa na ład przestrzenny i taka sytuacja ma, w ocenie Sądu, miejsce w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, projektowana inwestycja otoczona jest budynkami jednorodzinnymi o nieznacznych wysokościach i niższych niż parametr dopuszczony dla planowanej inwestycji. W żaden sposób nie wyjaśniono w analizie urbanistyczno-architektonicznej, czy będzie miało miejsce zachowanie ładu przestrzennego tego obszaru, przy wybudowaniu budynków wyższych od zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z obszarem inwestycji. Z zaskarżonych decyzji wynika, że dla planowanej zabudowy dopuszczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej o ok. 10% (6,5 m) większą niż średnia zabudowy bezpośrednio otaczającej teren inwestycji (ok. 6 m). Analogicznie – choć w mniejszym stopniu wygląda kwestia wysokości do kalenicy. Jednocześnie zarówno z analizy jak i z uzasadnienia decyzji nadal nie wynika przekonująco, czy będzie miało miejsce zachowanie ładu przestrzennego dla tego obszaru, przy uwzględnieniu wybudowania budynków w takim stopniu wyższych od zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z obszarem inwestycji. Sąd Wojewódzki podkreślił, że nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący sposobu obliczania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W tym zakresie Sąd wskazał, że prezentuje taki sam pogląd jaki wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2016 r., że prawidłową metodą ustalania tego parametru jest wyliczanie go jako średnia arytmetyczna. Nie jest też trafny zarzut pominięcia zabudowanych działek o nr [...]. W kontrolowanej sprawie działki te zostały uwzględnione w analizie. Brak też podstaw do wyrażania poglądu, aby działka [...] była wielokrotnie używana (jak to wskazano w skardze) do wyznaczenia wyższego współczynnika powierzchni zabudowy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane w tej sprawie decyzje są wadliwe, naruszając przepisy postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. [...] [...] spółka komandytowa z siedzibą w K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez ich zastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uwzględnienie skarg na decyzję Kolegium, pomimo iż decyzja ta została wydana bez naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego jak i proceduralnego; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 4, § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że zamierzenie opisane przez Spółkę stanowi wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla dwóch budynków, a nie dla jednego budynku; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., poprzez: a) błędne ich zastosowanie wskutek nietrafnego przyjęcia, że w sposób wiążący przyjęto w niniejszej sprawie, iż przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego (wniosku inwestora) są warunki zabudowy dla dwóch budynków, a nie dla jednego budynku, wydzielonego w przestrzeni - nadziemnej i podziemnej, za pomocą przegród budowlanych oraz posiadającego fundamenty i dach, b) błędne ich zastosowanie wskutek nietrafnego przyjęcia, że posadowienie dwóch segmentów na wspólnym fundamencie oznacza konieczność wyznaczenia wskaźnika powierzchni, jako łącznego dla całej powierzchni nowej zabudowy, zaś pozostałych parametrów dla każdej bryły z osobna; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., poprzez błędne ich zastosowanie wskutek nietrafnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 4, § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia, podczas gdy do takiego naruszenia nie doszło, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym uchyleniem decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonego wyroku z wadliwym uzasadnieniem, brakiem zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku analizy przepisów prawa materialnego w odniesieniu do materiału dowodowego skutkującego przyjęciem, że zamierzenie opisane przez Spółkę stanowi wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla dwóch budynków, a nie dla jednego budynku; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że "przestrzenią" w rozumieniu przywołanego przepisu jest wyłącznie część nadziemna, podczas gdy z "przestrzeni" - w tym jej części podziemnej - obiekt wydzielany jest za pomocą przegród budowlanych, fundamentów i dachu. Skarżąca kasacyjnie Spółka jednocześnie wniosła, na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: projektu i przekroju poprzecznego planowanej inwestycji; projektu planowanego garażu w planowanej inwestycji; dwóch rysunków pokazujących analizę gabarytową planowanej inwestycji w stosunku do obecnych zabudowań na działkach sąsiednich; - na okoliczność, że przedmiotem inwestycji jest jeden obiekt kubaturowy (jeden budynek), oraz że parametry projektowanej inwestycji tworzą harmonijną całość z otoczeniem oraz uwzględniają w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Poza jednym zarzutem, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Przede wszystkim nie zasługiwały na uwzględnienie podniesione w jej podstawach zarzuty zmierzające do podważenia wyrażonego w zaskarżonym wyroku stanowiska co do kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako dotyczącej budowy dwóch odrębnych budynków o funkcji mieszkaniowo - usługowej, a w konsekwencji uznanie za wadliwe ustalenie parametrów nowej zabudowy jako ustalonych dla jednego, a nie dwóch budynków. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) zawierającym definicję legalną budynku, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotową inwestycję zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał za zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie dwóch budynków o funkcji mieszkalno-usługowej. Jak wynika bowiem ze znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy "Koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami wbudowanymi oraz garażem podziemnym przy ul. M. w K." z czerwca 2016 r. sporządzonej na zlecenie inwestora przez mgr. inż. architekta K. K. a co potwierdza także dokumentacja załączona do skargi kasacyjnej i zawartego w niej wniosku o przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. - każdy z budynków objętych przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest trwale związany z gruntem i wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż budynki te posiadają jedną płytę fundamentową i jeden garaż podziemny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1187/17 (publik. CBOSA), aktualnie, z uwagi na możliwości techniczne, powszechną praktyką jest budowanie całych osiedli składających się z kilku budynków na jednej płycie fundamentowej, co wymusza w pewnym stopniu powiązanie infrastrukturalne. Nie oznacza to jednak, że taki sposób posadowienia tych budynków wpływa na prawną kwalifikację i uznanie ich za jeden budynek. A zatem, posiadanie przez budynki wspólnego fundamentu, garażu podziemnego nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2009r., sygn. akt II OSK 1601/08 – dotyczący zabudowy szeregowej – publik. CBOSA). Okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej jednej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny nie czyni z kilku budynków jednego budynku. Sam wspólny fundament nie oznacza, że kilka budynków staje się jednym budynkiem. Podkreślić należy, iż w aspekcie zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego i parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2484/14 – publik. CBOSA). Za taką wykładnią przemawia również przywołany w podstawach skargi kasacyjnej przepis § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. W przepisie tym mowa jest o częściach budynku od fundamentu, a nie z fundamentem. Na jednej płycie fundamentowej mogą być posadowione budynki tego samego lub różnych inwestorów i kompleks budynków różnych inwestorów może mieć jeden podziemny garaż. Nie można zatem w niniejszej sprawie uznać dwóch odrębnych budynków, znajdujących się w znacznej odległości od siebie, za jeden budynek. Ustalenie w tych okolicznościach przez orzekające w sprawie organy parametrów planowanej inwestycji jako polegającej na budowie jednego budynku mieszkalno-usługowego, nastąpiło z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588). W tych okolicznościach nie zasługiwały na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej - powiązane z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 4, § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, jak również zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię. Trafnie natomiast autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji błędnie wskazał, że ustalenie w zaskarżonej decyzji parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki na poziomie 6 m z tolerancją 0,5 m w górę lub w dół uzasadnioną względami technologicznymi budzi wątpliwości. Wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, w przeprowadzonej analizie urbanistycznej (k. 216-217 akt administracyjnych), uprawniony urbanista dokonał szczegółowej oceny tego parametru budynku, zarówno w całym obszarze analizowanym jak i w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji. Średnia wartość omawianego parametru w całym obszarze analizowanym wynosi ok. 7 m. W bezpośrednim otoczeniu planowanej inwestycji występują obiekty o wysokości elewacji frontowej od 4,5 m do 8 m, a średnia wysokość wynosi ok. 6m. Ustalenie wysokości elewacji frontowej na poziomie 6 m z tolerancją 0,5 m, wobec zróżnicowanych wartości tego parametru zarówno w bezpośrednim otoczeniu planowanej inwestycji jak i w całym obszarze analizowanym, w ocenie uprawnionego urbanisty, nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego analizowanego obszaru, jak i nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, należy zatem uznać za usprawiedliwiony. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega zarówno na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny jak i wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu byłby skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego uchylił wydane w tej sprawie decyzje. Sąd pierwszej instancji ocenił legalność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i podał motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił przyczyny dokonanej w tej sprawie oceny prawnej spornej inwestycji. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentami Sądu pierwszej instancji stanowi podstawę do postawienia innych zarzutów kasacyjnych niż oparte na art. 141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należało, że poza naruszeniem § 7 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, Sąd pierwszej instancji uchylając wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. zaskarżoną jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...], w sposób prawidłowy zastosował środki przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).