I SA/Ol 932/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 oddala skargę. Pani M. R. (dalej: "strona" lub "skarżąca") jest podmiotem zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2010-2014 w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W dniu "[...]" złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w pakiecie 2. wariant 1. do powierzchni 93,15 ha. Jako roślinę uprawną w plonie głównym wskazała mieszankę wieloletnią traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. W dniu "[...]" do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynęło pismo strony wycofujące wniosek o płatność. W roku 2013 na terenie gospodarstwa skarżącej przeprowadzono dwie kontrole: kontrolę w zakresie wzajemnej zgodności oraz kontrolę na miejscu. Kontrola na miejscu rozpoczęła się w grudniu 2013 r., a zakończyła w marcu 2014 r. W raporcie z czynności kontrolnych nr "[...]" stwierdzono, że na działkach: A, AA, B, C, D, E uprawiana jest mieszanka wieloletnia traw, pomimo, że we wniosku zadeklarowano uprawę mieszanki wieloletniej traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. W dniu "[...]" strona wniosła uwagi do tego raportu, kwestionując zasadność dokonania kontroli w miesiącach zimowych i wiosennych. W odpowiedzi z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "KBP", "Kierownik Biura Powiatowego") wyjaśnił, że w grudniu 2013 r. jedynie zmierzono działki po granicach użytku rolnego w granicach deklarowanych działek referencyjnych. Zaś wiosenny termin kontroli umożliwił jednoznaczną kwalifikację uprawy i wielkości występujących obszarów niekwalifikujących się do płatności w obrębie deklarowanych działek. Potwierdzono brak roślin motylkowatych drobnonasiennych w zadeklarowanej mieszance. W dniu "[...]" do organu wpłynął wniosek strony o zawieszenie postępowania z uwagi na trwające wyjaśnianie rozbieżności powstałych podczas kontroli na miejscu prowadzonej przez BKM, znajdujących odzwierciedlenie w protokołach z kontroli, które mogą mieć wpływ na wysokość przyznanych dopłat rolnośrodowiskowych. Organ w tym samym dniu zawiesił postępowanie. Na kolejne wnioski strony organ przedłużał zawieszenie postępowania. Na wniosek strony podjęto na nowo postępowanie w dniu "[...]". W piśmie złożonym w dniu "[...]", strona wskazała wyrok WSA w Olsztynie I SA/Ol 483/16 z dnia 6 października 2016 r., który, zdaniem strony, jest istotny także dla obecnie prowadzonego postępowania. Wyrok ów dotyczy ustalenia skarżącej nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego za lata 2010 - 2012 i nie jest prawomocny. W wyroku tym sąd uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR") z dnia "[...]" nr: "[...]" w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za lata 2010 - 2012. W dniu "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zakończył postępowanie administracyjne w spawie płatności na 2013 r. i wydał decyzję nr "[...]" o odmowie przyznania płatności rolno środowiskowej na 2013 r. z sankcjami wieloletnimi. Strona złożyła od tej decyzji odwołanie, wskutek którego organ drugiej instancji – Dyrektor ARiMR decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uchylił decyzję KBP. Organ odwoławczy zakwestionował m. in. podstawy do nałożenia na stronę sankcji wieloletnich z uwagi na brak winy strony w stwierdzonych uchybieniach oraz na działania strony w celu powiadomienia organu o uchybieniach. W decyzji odwoławczej wskazano, że należało zastosować w sprawie przepis art.18 ust.2 rozporządzenia nr 65/2011, który nakazuje dokonanie oceny charakteru zaistniałej niezgodności ze względu na jej rozmiar zasięg i trwałość oraz ciężar jej skutków. Rozpatrując sprawę ponownie, Kierownik Biura Powiatowego pismem z dnia "[...]" wezwał stronę do złożenia wyjaśnień co do okoliczności złożenia formularza wycofania części wniosku, w którym z uzupełniających płatności obszarowych wycofano działki A1, B1, C1, D1, E1, AA1. W odpowiedzi na wezwanie, strona w piśmie z dnia "[...]" wyjaśniła, że dlatego wycofano część wniosku, iż uprawiane rośliny motylkowate drobnonasienne zaczęły stopniowo pomniejszać swoją liczebność, w związku z czym zaszła konieczność modyfikacji rośliny zadeklarowanej we wniosku na 2013 r. Z rozmów telefonicznych z pracownikiem organu strona dowiedziała się, że nie może zmienić rośliny uprawnej z uwagi na termin, może jedynie wycofać płatność UPO (skorygować płatność obszarową do grupy płatności istniejącej na polu), a rozbieżność w deklaracji rośliny nie będzie rodziła negatywnych konsekwencji, bo w ramach płatności rolnośrodowiskowych zarówno trawy na gruntach rolnych, jak i trawy na gruntach rolnych z wsiewkami roślin drobnonasiennych motylkowych przysługuje taka sama płatność. Dlatego też złożyła formularz wycofujący płatność, nie wiedząc, jakie są tego konsekwencje. W dniu "[...]" wydana została kolejna decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nr: "[...]", w której odmówiono stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. Organ podtrzymał w niej dotychczasowe stanowisko w kwestii rezultatów kontroli, stwierdzającej różnicę między uprawami deklarowanymi a stwierdzonymi na zadeklarowanych działkach. Nie nałożył jednak na stronę sankcji wieloletnich. Strona złożyła od tej decyzji odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie faktu dalszego realizowania zobowiązania rolnośrodowiskowego na podstawie mieszanki traw wieloletnich innych niż deklarowane, lecz jednak takich, na które również przysługują płatności rolnośrodowiskowe odpowiadające kwotowo płatnościom przyznawanym za deklarowane we wniosku rośliny motylkowate drobnonasienne. Zarzucono także naruszenie art. 6 i art. 8 Kpa w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez wydanie decyzji opartej na niepełnych danych, przeprowadzenie postępowania o dużych konsekwencjach dla strony w sposób nie budzący zaufania do organów administracji, gdyż nie wzięto pod uwagę materiałów dowodowych składanych przez stronę oraz nie uwzględniono powoływanego przez stronę korzystnego dla niej orzeczenia WSA w Olsztynie I SA/Ol 483/16 z dnia 6 października 2016 r., wydanego w jej sprawie, w którym sąd m.in. odniósł się do kwestii przerwania lub braku przerwania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Treść tego wyroku wskazuje, zdaniem strony, że organ wydał sprzeczne decyzje na podstawie tych samych okoliczności. Zarzucono również naruszenie art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zw. z §39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, dalej: "rozporządzenie rolnośrodowiskowe") poprzez wydanie decyzji o odmowie przyznania płatności wraz z sankcjami wieloletnimi w sytuacji, gdy organ winien był zastosować przepisy rozporządzenia Komisji UE i dokonać oceny, czy brak w uprawie był trwały czy okresowy. Wskazano także na naruszenie art. 73 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. poprzez brak zastosowania, pomimo, iż skarżąca po wykryciu nieprawidłowości w prowadzonej uprawie powiadomiła o tym fakcie właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, podjęła czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy oraz dostosowania wniosku do aktualnej sytuacji oraz podjęła inne czynności naprawcze. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że to z powodu podania przez pracownika organu mylących informacji strona wycofała wniosek oraz że organ nieprawidłowo zweryfikował stan upraw z kampanii 2013 r., przeprowadzając kontrolę w okresie zimowym w 2013 r. oraz wczesnowiosennym w roku 2014. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" nr: "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji opisano zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych, przedstawiono przebieg postępowania i odniesiono się szeroko do zarzutów odwołania. Wskazano, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowej uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym. Z przepisu §2 ust.1 pkt4 tego rozporządzenia wynika, że płatność przyznaje się rolnikowi, który spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Przepis §4 ust.2 pkt3 ww. rozporządzenia zobowiązuje rolnika do przestrzegania wymogów przewidzianych dla danego pakietu lub wariantu. Owe wymogi określone zostały dla Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w załączniku nr3 r do rozporządzenia. Wskazano także na przepis §23 ust.1 pkt5 lit.b) ww. rozporządzenia, z którego wynika, iż wniosek o przyznanie płatności powinien zawierać oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych, z podaniem rośliny uprawnej. Zgodnie z art.14 ust.2 rozporządzenia nr 1122/2009 rolnik do 31 maja danego roku może zgłosić zmianę wniosku. Jeżeli kontrola na miejscu wykaże uprawę inną niż zadeklarowana, to taką powierzchnię należy wykluczyć z płatności. Na podstawie art.10 ust.1 pkt1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pomoc przyznawana jest na wniosek, co oznacza, że wnioskodawca sam określa treść swojego żądania, a organ decyzję w sprawie płatności wydaje w oparciu o dane zawarte we wniosku. Ponadto z art.30 i art.30 tej ustawy wynika, że organ uprawniony jest do kontroli realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Z §6 ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie, chyba że przepisy dopuszczają jego zmianę. Takie przepisy zawarte są w §6 ust.1 pkt4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, który dopuszcza możliwość zmiany uprawianej rośliny. Zmianę należy zgłosić we wniosku o przyznanie płatności na dany rok. Organ podniósł także, że wymóg wskazania rośliny uprawianej wynika również z art.2 pkt1 rozporządzenia nr 1122/2009. Powołano się na jednoznaczne wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu, stwierdzającej brak deklarowanych upraw. Organ odwoławczy wskazał, że KBP dokonał prawidłowej wykładni art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz zasady wzajemności zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z tym przepisem, obszarem zatwierdzonym jest obszar działek lub parceli, odnośnie do którego zostały spełnione wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania danej pomocy. Zadeklarowane przez stronę działki rolne nie spełniały wszystkich warunków do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, gdyż uprawiana była na nich inna roślina niż wynika ze zobowiązania rolnośrodowiskowego oraz złożonego przez stronę wniosku. Dlatego też w sprawie zastosowanie miał art. 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Jeżeli zaś różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50 %, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a zatwierdzonym obszarem. W myśl natomiast art. 16 ust. 7 w/w rozporządzenia, kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 5 zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 . Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie ze wspomnianym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo należności zostaje anulowane. Organ odwoławczy potwierdził również słuszność zastosowania w sprawie przepisu art.73 rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który przewiduje wyjątki od stosowania zmniejszeń i wykluczeń. Zgodnie z ust.1 tego artykułu, zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II rozporządzenia, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zaś zgodnie z ust.2 art.73 ww. rozporządzenia, zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Dyrektor ARiMR wskazał, że niesłusznie zarzucono w odwołaniu, jakoby doszło do naruszenia art.18 ust.1 i 2 rozporządzenia nr 65/2011 w związku z §39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, gdyż wbrew temu, co twierdzi strona, KBP wydał decyzję, w której dokonał oceny, czy brak w uprawie miał charakter trwały czy czasowy i wskutek tej oceny odstąpił, w części stosowania obniżek, od nałożenia sankcji wieloletnich z uwagi na stwierdzone okoliczności odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art.73 ust.2 ww. rozporządzenia nr 1122/2009. Podkreślono w zaskarżonej decyzji, że KBP wziął pod uwagę wyjaśnienia złożone przez stronę w toku prowadzonego postępowania odnośnie do intencji poinformowania organu o zmianie uprawianej rośliny (dokument wycofania części wniosku wpłynął do organu w dniu "[...]"). W ocenie organu, skoro strona zadeklarowała we wniosku o płatność rolnośrodowiskową mieszankę wieloletnią traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, a w trakcie kontroli jednoznacznie stwierdzono uprawę rośliny uprawnej plonie głównym - mieszankę wieloletnią traw, to niemożliwe było przyznanie płatności, tym bardziej, że strona wniosek o płatność wycofała, zaś sam fakt, iż prowadzona była uprawa inna niż zadeklarowana, nie jest przez stronę kwestionowany. Na decyzję organu odwoławczego złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze zarzucono, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 §3 Kpa poprzez wydanie decyzji bez oparcia się o materiał dowodowy niezbędny do dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy tj. bez zbadania faktu dalszego realizowania zobowiązania rolnośrodowiskowego na podstawie mieszanki traw wieloletnich, na które to również przysługują płatności rolnośrodowiskowe odpowiadające kwotowo płatnościom przyznawanym za rośliny motylkowate drobnonasienne. Ponadto wskazano na naruszenie art. 6 i art. 8 Kpa w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - poprzez wydanie decyzji opartej na niepełnych danych będących podstawą do wydania decyzji, przeprowadzenie postępowania w stosunku do skarżącej o sankcjonujących konsekwencjach w sposób nie budzący zaufania do organów administracji poprzez niewzięcie pod uwagę materiałów dowodowych składanych przez stronę, nieuwzględnienie orzeczenia WSA w Olsztynie, w którym to również strona była skarżącą. Podkreślono, że organ naruszył przepis art.9 Kpa, gdyż pracownik organu błędnie pouczył stronę co do tego, że rozbieżność w deklaracji rośliny w programie rolnośrodowiskowym nie będzie rodziła żadnych negatywnych następstw, gdyż w ramach zadeklarowanej płatności zarówno trawy na gruntach rolnych, jak i trawy na gruntach rolnych z wsiewkami roślin drobnonasiennych motylkowych – przysługuje taka sama płatność, a jednak niekorzystnych dla skarżącej skutków, gdyż uzyskawszy takie informacje nie podejmowała innych czynności, które skutkowałyby chociażby zmianą wniosku lub złożeniem wyjaśnień do sprawy. Zarzucono również organowi wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny poprzez pominiecie faktu, że pracownicy organu błędnie informowali stronę o skutkach rozbieżności w deklaracji rośliny, a także błędy w trakcie kontroli na miejscu, polegające na przeprowadzeniu kontroli zimą 2013 r. i wczesną wiosną 2014 r., co nie pozwoliło na prawidłowe skontrolowanie stanu upraw z 2013 r. Ponadto zarzucono organowi naruszenie §2 ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez nieprzyznanie płatności pomimo, iż zostały spełnione wszystkie wymogi określone w tym akcie. Wskazano także na art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zw. z §39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, który został, zdaniem strony, naruszony poprzez wydanie decyzji o odmowie przyznania płatności wraz z sankcjami wieloletnimi w sytuacji, gdy organ winien był zastosować przepisy rozporządzenia Komisji UE i dokonać oceny czy brak w uprawie był trwały czy okresowy. Zarzucono również naruszenie art. 73 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez brak zastosowania w sytuacji, w jakiej skarżąca po wykryciu nieprawidłowości w prowadzonej uprawie powiadomiła o tym fakcie właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, podjęła czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy oraz do dostosowania wniosku do aktualnej sytuacji, a także podjęła inne czynności naprawcze. Organ okoliczności tych nie wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji i pomimo, że uprawa deklarowana mieściła się w zakresie płatności dla tejże uprawy odmówiono jej takiej płatności w całości. W skardze podkreślono, że to z powodu podania przez pracownika organu mylących informacji strona wycofała wniosek oraz że organ nieprawidłowo zweryfikował stan upraw z kampanii 2013 r. przeprowadzając kontrolę w okresie zimowym oraz wczesnowiosennym w roku 2014. Powołano także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 października 2016 r. o sygn. I SA/Ol 483/16, w którym sąd m.in. odniósł się do kwestii przerwania lub braku przerwania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Zdaniem strony organ wydał sprzeczne decyzje na podstawie tych samych okoliczności, gdyż na 2014 r. przyznał płatność. W związku z tym wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także o zwrot kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Na podstawie §2 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (DzU 2013, poz. 361, dalej: "rozporządzenie rolnośrodowiskowe") - płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277, dalej: "rozporządzenie nr 1698/2005"), obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów: 1) Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone; 2) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne; 3) uchylony; 4) Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; 5) Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000; 6) Pakiet 6. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie; 7) Pakiet 7. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie; 8) Pakiet 8. Ochrona gleb i wód; 9) Pakiet 9. Strefy buforowe. Stosownie do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe: 1) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.Urz.UE.L 316 z 02.12.2009, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody; 2) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego; 3) przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów zostały określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 4 ust. 3). Dla pakietu 2: Rolnictwo ekologiczne wymogi te zostały określone w załączniku nr3 w pkt II, w którym w pkt2 jest mowa o prowadzeniu produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Z przepisu §23 ust.1 pkt 5lit. b) rozporządzenia rolnośrodowiskowego w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. wynika, że wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej powinien zawierać oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych, w szczególności z podaniem rośliny uprawnej. W razie konieczności zmiany rośliny zadeklarowanej we wniosku, na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, dalej: "rozporządzenie nr 1122/2009") wnioskodawca do dnia 31 maja danego roku mógł zgłosić stosowną zmianę wniosku. Niedokonanie tego zgłoszenia przy faktycznej zmianie rodzaju uprawy, potwierdzone w raporcie z kontroli, skutkuje wykluczeniem z płatności rolnośrodowiskowej. Treść § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazuje, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany. W ramach pakietu 2. - Rolnictwo ekologiczne przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego dopuszczają dokonanie zmiany, w tym także zmiany uprawianej rośliny, na podstawie § 6 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym możliwa jest zmiana miejsca uprawy roślin lub zmiana uprawianej rośliny w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, jeżeli rośliny te będą uprawiane na gruntach rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej. Zgodnie z ust.3 §6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zmianę należy zgłosić kierownikowi biura powiatowego Agencji we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok, w którym rolnik realizuje zmienione zobowiązanie rolnośrodowiskowe, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. Zaś przedtem należy zmianę wprowadzić w planie działalności rolnośrodowiskowej, co wynika z §6 ust.2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Wprowadzenie zmian w wyżej opisany sposób jest równoznaczne ze zmianą zobowiązania rolnośrodowiskowego. Dlatego zmiana wymaga zgłoszenia w terminie do złożenia wniosku o przyznanie płatności. Jeżeli nie dokonano zmiany w terminie, to należy wykonywać zobowiązanie w takiej formie, w jakiej zostało zgłoszone. Dodać można, że od dnia 15 marca 2016 r. weszły w życie zmiany rozporządzenia rolnośrodowiskowego, tj. dodany został w §6 ust.1 pkt8, który dopuszcza możliwość zmiany wariantu pierwszego lub drugiego pakietu drugiego, realizowanych na gruntach rolnych, na których jest uprawiana mieszanka wieloletnia traw albo mieszanka wieloletnia traw z bobowatymi drobnonasiennymi, na wariant trzeci lub czwarty tego pakietu, jeżeli grunty rolne, na których są uprawiane te mieszanki, stały się trwałymi użytkami zielonymi, a ponadto dodany został ust.4 §6 rozporządzenia, wymieniający okoliczności, w których zmiana uprawianej rośliny, dopuszczalna na podstawie ww. § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie wymaga zgłoszenia organowi. Jednak te nowe przepisy nie dotyczą stanu faktycznego sprawy, który obejmuje płatność na 2013 r. W rozpatrywanej sprawie nie zachowano terminu do zgłoszenia zmiany, tj. bezsprzecznie nie zgłoszono jej we wniosku o płatność na 2013 r., złożonym w kwietniu 2013 r. O problemach z zachowaniem deklarowanej uprawy strona poinformowała organ w lipcu 2013 r. Wtedy też strona wycofała wniosek o płatność. Zmiany deklarowanej uprawy dokonano dopiero we wniosku o przyznanie płatności na następny okres, tj. na 2014 r. Dlatego organ miał podstawy do uznania, że w świetle ustaleń kontroli oraz przy braku wniosku o zmianę rodzaju uprawy, płatność na 2013 r. nie przysługiwała, gdyż w okresie tym zobowiązanie nie było realizowane. Wobec tego słusznie odmówiono skarżącej przyznania płatności w ramach wariantu 2.1 uprawy rolnicze z uwagi na niezgłoszenie zmiany uprawy zadeklarowanych roślin. Brak było bowiem podstaw do uznania, iż zrealizowała w 2013 r. zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia §2 ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez nieprzyznanie płatności, gdyż strona nie spełniła wszystkich wymogów określonych w tym akcie. Sąd podziela stanowisko organu co do tego, iż skoro strona zadeklarowała we wniosku o płatność rolnośrodowiskową uprawę mieszanki wieloletniej traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, zaś w trakcie kontroli na ww. działkach stwierdzono inną uprawę, to była to nieprawidłowość skutkująca nieprzyznaniem płatności. Kluczowe znaczenie dla takiego rozstrzygnięcia miały ustalenia kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w dniach pomiędzy "[...]" 2013 r. a "[...]" 2014 r. (z podanymi w decyzji przerwami) podczas której weryfikacji podlegała powierzchnia i rodzaj prowadzonej uprawy na deklarowanych działkach rolnych, jak również dokumentacja prowadzona na okoliczność realizowanego programu rolnośrodowiskowego. Strona nie zaprzecza, że deklarowała inną uprawę niż stwierdzona podczas kontroli. Przedkłada jedynie wyjaśnienia, w których odpowiedzialnością za niedotrzymanie warunków przyznania płatności obciąża organ w związku z uzyskaniem błędnych informacji. Z akt sprawy wynika, że kontrola na miejscu wykazała niezgodność deklarowanych upraw, co, z uwagi na niedokonanie w odpowiednim terminie korekty wniosku o płatność oznacza, że organ miał podstawy do odmowy przyznania płatności za 2013 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz zasady wzajemności zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz UE L 35/8, dalej: "rozporządzenie nr 65/2011") w zw. z §39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez wydanie decyzji o odmowie przyznania płatności wraz z sankcjami wieloletnimi w sytuacji, gdy organ winien był zastosować przepisy rozporządzenia Komisji UE i dokonać oceny czy brak w uprawie był trwały czy okresowy, a także do zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez brak zastosowania w sytuacji, w jakiej skarżąca po wykryciu nieprawidłowości w prowadzonej uprawie powiadomiła o tym fakcie właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, podjęła czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy oraz dostosowania wniosku do aktualnej sytuacji oraz podjęła inne czynności naprawcze – sąd wskazuje, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż uwzględniono ww. przepisy. Na stronach: 12 oraz 13-14 zaskarżonej decyzji znajdują się wyjaśnienia, z których wynika, że KBP uwzględnił treść przepisów art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 w zw. z §39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Stwierdzono także, że w sprawie zachodzą okoliczności do odstąpienia od zastosowania [pic]obniżek i wyłączeń, w myśl art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, skutkiem czego było odstąpienie od nałożenia sankcji wieloletnich. W kwestii zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że postępowania dotyczące przyznawania płatności rolnośrodowiskowych na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. DzU 2013 r., poz. 173, dalej: "ustawa o rozwoju obszarów wiejskich") prowadzone są z zachowaniem zasad odrębnych wynikających z ww. ustawy. Bowiem zgodnie z art.21 ust.1 ww. ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Nie ma wątpliwości co do tego, że sprawy dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej są indywidualnymi sprawami administracyjnymi rozstrzyganymi w postępowaniu administracyjnym według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 21 ust. 2 ww. ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wyżej wymienione zasady stanowią odzwierciedlenie zasad ogólnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, z zaznaczeniem wszakże pewnej ich odrębności. Zasada praworządności jest powtórzeniem regulacji art. 7 Kpa, nazywanej zasadą prawdy obiektywnej. Zasada spoczywającego na organie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, stanowi (z zastrzeżeniem, że w ograniczonym zakresie) powtórzenie obowiązku zawartego w art.77 §1 Kpa. Owo ograniczenie polega na nałożeniu na organ obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, lecz bez zobowiązania organu do podejmowania z urzędu wszelkiej inicjatywy co do zebrania materiału dowodowego. Zmienia to sposób rozłożenia ciężaru dowodu. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ww. ustawy to nie organ, lecz strona musi wykazywać się podwyższoną aktywnością w gromadzeniu oraz przedstawianiu dowodów i nie może oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie z urzędu podejmował wszelkie środki dowodowe niezbędne do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z treści art.21 ust.3 ww. ustawy wynika bowiem, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Oznacza to, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem, w zależności od sytuacji, może to być albo organ, albo strona. Trzecia z zasad wymienionych w art.21 ust.2 pkt3 ww. ustawy, tj. obowiązek udzielania stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jest odpowiednikiem zasady informowania stron, zawartej w art.9 Kpa. Rozpatrując zatem, przez pryzmat powyższych przepisów, zarzut skargi dotyczący otrzymania od pracownika organu błędnej informacji, prowadzącej, zdaniem strony, do bezzasadnego wycofania wniosku o płatność, a następnie do odmowy przyznania płatności, sąd ocenił, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że miały miejsce przedstawione przez stronę okoliczności. Zdaniem sądu, ze zgromadzonych dowodów nie wynika, aby organ, poprzez działanie swojego pracownika, wyraził zgodę na przyznanie stronie płatności w sytuacji, gdy nie został zachowany warunek uprawy zadeklarowanej rośliny. Strona podnoszonej okoliczności nie udowodniła. Sąd nie może oprzeć się na twierdzeniach strony niepopartych jakimikolwiek dowodami czy chociażby uprawdopodobnieniami co do ustaleń telefonicznych dokonanych z pracownikiem organu latem 2013 r. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika, aby, w tak przedstawiony przez stronę sposób, organ złożył wobec skarżącej zapewnienie co do otrzymania płatności, pomimo niezgłoszonej zmiany uprawianej rośliny. Strona nie wskazała, kiedy konkretnie i z kim rozmawiała przez telefon na temat zmiany uprawy oraz skutków takich działań dla płatności na 2013 r. Strona nie podała żadnych konkretnych informacji, które organ mógłby zweryfikować np. w drodze przesłuchania w charakterze świadka osoby, która miałaby dokonać owego błędnego pouczenia. Zresztą, strona nawet nie złożyła takiego wniosku. W takiej sytuacji twierdzenia strony skarżącej w powyższym zakresie należy uznać za niepotwierdzone i nie dające podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art.21 ust.2 pkt3 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich. Bowiem w rozpatrywanej sprawie nie zostało udowodnione przez stronę, aby organ dopuścił się naruszenia obowiązku udzielenia stronie niezbędnych informacji i pouczeń, gdyż nie wykazano, aby strona o takowe się do organu zwróciła. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wskutek błędnych informacji uzyskanych w rozmowie telefonicznej od pracownika organu doszło do niezamierzonego wycofania wniosku, a ponadto że w związku z tym strona zaniechała innych działań (w skardze nie wskazano, jakich konkretnie), które mogłyby ją uchronić przed utratą płatności na 2013 r. W związku z powyższym sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza zasad postępowania nałożonych na organ na podstawie art.21 ust.2 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od grudnia 2013 r, do marca 2014 r., w ocenie sądu strona nie wykazała w przekonywujący sposób, aby wystąpiły przeszkody uniemożliwiające przeprowadzenie kontroli w ww. okresie. Przekonywujące są natomiast wyjaśnienia organu w tym zakresie, co do tego, że wiosną 2014 r. możliwe było stwierdzenie, jakie rośliny były uprawiane na zadeklarowanych działkach w 2013 r. W kwestii zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa, uzasadnianego w skardze rozpatrzeniem sprawy bez oparcia się o materiał dowodowy niezbędny do dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy tj. bez zbadania faktu dalszego realizowania zobowiązania rolnośrodowiskowego na podstawie mieszanki traw wieloletnich, na które to również przysługują płatności rolnośrodowiskowe odpowiadające kwotowo płatnościom przyznawanym za rośliny motylkowate drobnonasienne, sąd naruszenia takiego nie stwierdził. Stosownie do treści przywołanego przepisu Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie sądu zaskarżona decyzja wymogi powyższe spełnia. Zaskarżona decyzja dotyczy płatności na 2013 r. i zawiera ustalenia dotyczące 2013 r. Kwestia tego, czy skarżąca otrzymała płatność na 2014 r., nie była istotna dla ustaleń dokonanych w zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu strony, co do wydania przez organ sprzecznych decyzji na podstawie tych samych okoliczności, co dotyczy zaskarżonej decyzji w sprawie płatności na 2013 r. oraz decyzji w sprawie płatności na rok 2014, to należy stwierdzić, że zarzut ten jest także bezzasadny. Rzeczywiście, rację ma strona co do tego, że płatność na 2014 r. przyznano, ale trzeba pamiętać, że w chwili składania wniosku o płatność na 2014 r. strona już we wniosku wskazała, że będzie uprawiała mieszankę traw bez motylkowatych drobnonasiennych. A więc okoliczności faktyczne w decyzji wydanej na 2014 r. były inne niż w decyzji wydanej na 2013 r. Podobnie należy ocenić powoływany w skardze wyrok I SA/Ol 483/16, który dotyczy kwestii innej niż płatność na 2013, a mianowicie tego, czy organ mógł nałożyć na stronę obowiązek zwrotu pomocy wypłaconej wcześniej, tj. w latach 2010-2012, skoro okoliczności zażądania tego zwrotu, czyli problem z zachowaniem deklarowanej uprawy, miały miejsce w roku 2013, a więc w tym roku, za który w chwili wydawania wyroku I SA/Ol 483/16 nie była jeszcze wydana decyzja w sprawie płatności, z uwagi na zawieszenie postępowania na wniosek strony. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów art.6 i art.8 Kpa, mówiących o tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżąca wyciągnęła inne wnioski niż organ, nie świadczy o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów przez organ. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, nie uchybiając zasadom procedury administracyjnej. Należycie i dokładnie wyjaśniono stan faktyczny poprzez wszechstronne rozważenie materiału dowodowego. Prawidłowo przeprowadzono także kontrolę w gospodarstwie rolnym skarżącej i właściwie doręczono protokół z kontroli. Skarżąca miała zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania administracyjnego i z prawa tego korzystała. Mając na uwadze powyższe, sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.