III SA/Gd 920/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we [...] na decyzję Dyrektora w [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia kraju pochodzenia towaru i stawki ostatecznego cła antydumD.owego oraz określenia niezaksięgowanej kwoty cła antydumD.owego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, określenia podatku VAI i odstąpienia od poboru odsetek. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] - wydaną wobec A. Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. - ustalił kraj pochodzenia towaru, objętego zgłoszeniem celnym z dnia 7 lutego 2012 r. nr [...] jako Chiny, kod dodatkowy B999, stawkę ostatecznego cła antydumD.owego typu A30 w wysokości 62,9% oraz określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumD.owego w wysokości 407 083 zł, odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, określił podatek Vat w wysokości 255 663 zł oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 37 ust. 1 a powołanej ustawy od podatku VAT od kwoty 93 629 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej powoływanej: "o.p."), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 pkt c/ i pkt g/, art. 67, art. 78 ust 1 i 2, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - (Dz. U. WE L 302, 1992 r., polskie wydanie specjalne-02.T.04.str.307), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz UE L nr 282 z dnia 28 października 2011 r. ze zm.) rozporządzenie Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumD.owe na wywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz.U. L 43/9 z dnia 17 lutego 2011 r.), art. 1 i art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 791/201 1 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumD.owego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 204 poz. 1 z 2011 r.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 art. 37 ust. 1 art. 41 ust. 1 art. 146a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity z 2011 r. Dz.U. nr 177, poz. 1054 ze zm.), art. 7 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 7 grudnia 2013 r. o zmienię ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 35). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 7 lutego 2012 r. agencja celna działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu firmy A. S.A. (zwanej dalej: "spółką", "skarżącą"), zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatkę podtynkową z włókna szklanego, zaklasyfikowaną do kodu 7019 59 00 19, sprowadzoną z Tajwanu wg faktury importowej nr [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., wystawionej przez B. Zgłoszenie celne do wnioskowanej procedury zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem nr [...] Kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowaną stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %. Organ I instancji ustalił, że w odniesieniu do towarów objętych ww. zgłoszeniem, zadeklarowano pochodzenie z Tajwanu, chociaż faktycznie towar pochodziły z Chin. Powyższe ustalono opierając się na raporcie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF nr OF/2012/1052, z którego wynika stwierdzony proceder, polegający na wprowadzeniu towarów pochodzących z Chin do wolnej strefy, przeładunku ich do innych kontenerów i wystawieniu nowych dokumentów w celu ukrycia faktycznego pochodzenia towarów, co powodowało obejście obowiązku zapłaty należnego cła antydumD.owego. Zadeklarowano tajwańskie pochodzenie towarów, które faktycznie pochodziły z Chin. Funkcjonariusze OLAF zestawili przesyłki numerycznie, podając opis towaru, ilość opakowań i masę brutto oraz numery kontenerów. Dane w raporcie zostały dopasowane do konkretnej przesyłki i udokumentowane w taki sposób, aby można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do krajów Unii Europejskiej. Służby kontrolne OLAF zidentyfikowały numerycznie przesyłki na podstawie zapisów z ewidencji przekazanych przez tajwańskie służby celne. Ponadto zgodnie z zapisami raportu towary, które były przedmiotem przeładunku nie podlegały jakiejkolwiek obróbce lub czynnościom wytwórczym na Tajwanie, dlatego też zachowały niepreferencyjne chińskie pochodzenie. W związku z tym należało określić kraj pochodzenia towaru oraz cło antydumD.owe. W odniesieniu do zgłoszenia nr [...] dotyczącego siatki z włókna szklanego umieszczonej w sześciu kontenerach o nr [...] wyeksportowanych do EU ustalono, że towar ten został przeładowany z kontenerów o nr [..] który to towar został wyeksportowany z Chin przez firmę C. Zmiana kraju pochodzenia przedmiotowego towaru miała wpływ na wysokość długu celnego, który obliczono według stawki celnej 62, 9 %. To z kolei powdowiało zmianę wysokości podstawy opodatkowania w podatku VAT z tytułu importu towarów, a konwekcji wpłynęło na wysokość tego podatku. Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 194 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne. Ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Strona zaakcentowała w odwoałaniu że raport OLAF nie stanowi wystarczającego dowodu na chińskie pochodzenie towarów i jest tylko prostym zestawieniem opisu towarów, ilości opakowań i masy brutto kontenerów. Strona wystąpiła jednocześnie do organu odwoławczego z wnioskami o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z przesłuchania wskazanych świadków oraz z dokumentów. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn.. akt III SA/Gd 778/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na skutek wniesionej przez spółkę A. S.A. we W. skargi, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Sąd stwierdził bowiem , że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania tj. art. 187 par. 1 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności w zakresie oceny opisu przyporządkowania poszczególnych procesów powiązania towarów z dokumentami i wykazania, że kontenery z siatką podtynkową eksportowane z Tajwanu do Unii Europejskiej były kontenerami importowanymi z Chin na Tajwan a towar w nich zawarty został wyprodukowany w Chinach. We wskazaniach co do dalszego postepowania Sąd stwierdził, że rzeczą organu odwoławczego będzie, przy ponownym rozpoznaniu odwołania, przeprowadzenie ponownej analizy treści raportu OLAF i jego załączników w celu dokonania oceny, czy zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że przedmiotowy towar ma inne pochodzenie niż deklarowany przez skarżącą. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 29 marca 2017 r. w związku z wydanym w tym dniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I GSK 623/15 oddalającego skargę kasacyjna Spółki A. S.A. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn.. akt III SA/Gd 778/14. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów spółki A. S.A. w tym pierwszoplanowego zarzutu skargi kasacyjnej, jakoby sąd I instancji uznał materiał dowodowy sprawy za kompletny. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z uzasadnienia wyroku uchylającego decyzję w żadnym miejscu nie można się dopatrzeć aby Sąd i instancji uznał, że materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie odniósł się negatywnie do wniosków dowodowych skarżącej zgłoszonych w trybie art. 106 par. 3 p.p.s.a. i uczynił to w sposób wystarczająco czytelny, aby organy podatkowe wiedziały co mają czynić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd podniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ w żaden sposób nie powołał się na treść tabeli znajdującej się w dokumencie zatytułowanym "annex 3" , nie omówił treści tabeli i nie powołał się na treść ww. załącznika. Wytknął organom podatkowym, że obowiązkiem ich jest ustalenie stanu faktycznego i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wskazanie podstawy poczynionych ustaleń. W konsekwencji wydania przez NSA ww. wyroku organ odwoławczy dokonał ponownego rozpoznania sprawy. Decyzję z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że spór dotyczy kraju pochodzenia towaru - siatki podtynkowej z włókna szklanego, przywiezionego z Tajwanu. Z materiału zebranego przez OLAF wynika że, przy udziale tajwańskich urzędników m.in. Biura Handlu Zagranicznego oraz Wydziału Śledczego Służby Celnej, towary stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały przywiezione z Chińskiej Republiki Ludowej do Tajwanu a następnie po przeładunku wysłane m.in. do Polski z pominięciem jakiegokolwiek przetwarzania czy procesu produkcyjnego w Tajwanie. Tym samym zachowały swoje niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Przeładunek miał na celu ukrycie faktycznego pochodzenia towaru i uniknięcie zapłaty cła antydumD.owego. Wszystkie importowane partie towaru zostały wprowadzone do stref wolnych lub składów celnych, a następnie wyprowadzone do UE. Zidentyfikowanie importu z ChRL było możliwe z uwagi na fakt, że numer wwozowej deklaracji celnej widniał na kolejnej deklaracji eksportowej. Potwierdzeniem powyższego były informacje zawarte w załączniku nr 2 do Raportu końcowego nr OF/2012/1052 uzyskanym od tajwańskiej administracji celnej, który przedstawia szczegóły przeładunku tkanin siatkowych w Tajwanie, tj. dokumentuje wprowadzenie chińskich towarów (deklaracja importowa) i ich wyprowadzenie (deklaracja eksportowa) oraz w załączniku nr 3 utworzonym przez OLAF, wskazującym bezpośredni związek (powiązanie) towarów przeładowanych w Tajwanie z towarami zgłoszonymi do odprawy w krajach UE. Rzetelność danych przekazanych przez tajwańskie służby celne w formie arkusza kalkulacyjnego została potwierdzona w załączniku do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. nr OF/2012/1052/B1. Organ wskazał na powoływany w piśmie fakt, że większość zmodernizowanych służb celnych przetwarza dane dotyczące przywozu i wywozu w formie elektronicznej, co dotyczy też przyjmowania zgłoszeń celnych oraz wskazano na to, że ewidencje elektroniczne mogą być niejednokrotnie jedynym dostępnym dowodem, przekazywanym we wzajemnej pomocy w sprawach celnych - w dowolnej formie. Strona w nieuprawniony sposób odmawia tym samym wartości dowodowej odpowiedzi OLAF, która w ocenie organu dostarcza kompletnych informacji na temat dochodzenia tj. sposobu i źródeł uzyskiwania danych, jak również zasad współpracy pomiędzy organami. Nie ulega również wątpliwości, że informacje uzyskane w elektronicznego systemu przechowywania dokumentacji nie są danymi przypadkowymi i dowolnymi, a brak materiałów źródłowych w żaden sposób ustaleń tych nie podważa. Organ wskazał, że analiza przepływu towarów z wykorzystaniem danych zawartych w rejestrach nadzorowanych przez tajwańską Służbę Celną pozwalała na stwierdzenie, że deklaracją nr [...] z dnia 20 grudnia 2011 r. został objęty towar przywieziony w 6 kontenerach [...] z Chińskiej Republiki Ludowej, dla którego w deklaracji jako kraj pochodzenia zadeklarowano Chiny (CN). Następnie zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia 21 grudnia 2012 r. ten sam towar, co potwierdza m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 6 innych kontenerów tj. [...] został wywieziony z Tajwanu Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD nr [...] dokonała A. S.A. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów spółki odnośnie braku jakichkolwiek dowodów na chińskie pochodzenie towarów, jak również podważających samą wartość dowodową raportu OLAF. Wskazano, że Raport końcowy nr OF/2012/1052 nie został sporządzony jedynie na podstawie danych otrzymanych od zagranicznych organów. Podstawą do działań podjętych przez tajwańskie służby były informacje przekazane przez OLAF, w tym m.in. opis sprawy, sformułowanie zarzutów oraz wykaz podejrzanych kontenerów. Materiał dowodowy uzyskany m.in. od Wydziału Śledczego Tajwańskiej Służby Celnej oraz informacje własne zebrane przez funkcjonariuszy OLAF podczas misji odbytej w Tajwanie w dniach od 5 do 8 marca 2013 r., w trakcie której doszło do dwóch spotkań z tajwańską służbą celną oraz do spotkania w Biurze Handlu Zagranicznego, stanowiły podstawę dla OLAF-u do dokonania analizy i zestawienia (scalania) danych dotyczących spornych towarów wysłanych z Chin, znajdujących się w tajwańskich rejestrach, z danymi otrzymanymi od Państw Członkowskich dotyczących importu tego typu towarów do Unii Europejskiej z Tajwanu. Materiały te pozwoliły na zidentyfikowanie m.in. przesyłek objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, jako wcześniej importowanych do Tajwanu z ChRL, a następnie wysłanych do Polski z pominięciem jakiegokolwiek procesu przetwarzania. Dopasowania OLAF dokonał przy użyciu numerów kontenerów, w których towar został wywieziony z Tajwanu, a następnie zgłoszony do odprawy w Polsce. Organ wyjaśnił, że raport OLAF na gruncie przepisów – zarówno obowiązujących w dacie prowadzenia dochodzenia, jak i sporządzania tego raportu, tj. rozporządzenia Nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE. L. 1999.136.1), jak i obecnie od dnia 1 października 2013 r., tj. Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L 2013.248.1) - stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Żaden z przepisów nie nakłada obowiązku przedkładania (załączania) dowodów na poparcie faktów, które zostały ustalone w trakcie trwania dochodzenia i które zostały opisane w raporcie, jak również nie określa sposobu ani formy uzyskania tych dowodów. Raport ten ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego treść nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie dowodowe i kwestionowanie wiarygodności oraz prawdziwości tych danych z tego względu, że OLAF nie miał dostępu do deklaracji i do rejestru należało uznać za nieuzasadnione. Dane pochodzą od organu uprawnionego do obsługi dokumentów importowych i eksportowych, wobec czego są to dane urzędowe, których rzetelność i prawdziwość została potwierdzona przez OLAF. Organ stwierdził, że nie można zgodzić się z opinią prezentowaną przez Spółkę, że informacje zawarte w raporcie są jedynie gołosłownymi i ogólnikowymi twierdzeniami. Taka argumentacja mogłaby zostać uznana za zasadną jedynie w sytuacji przedstawienia dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć, tymczasem strona poza polemiką z ustaleniami wynikającymi z raportu OLAF nie przedstawiła dostatecznych dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć. Organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że w arkuszach przekazanych przez organy tajwańskie znajdują się wszelkie niezbędne informacje dotyczące przepływu towarów potwierdzone złożonymi deklaracjami celnymi, których numery i daty oraz dane w nich zawarte dotyczące towaru (również w zakresie pochodzenia towaru), kody identyfikacyjne kontenerów stosowanych do transportu przy imporcie z Chin do Tajwanu, jak i eksporcie z Tajwanu. Niezaprzeczalny jest również fakt, że towary opisane w tych rejestrach zostały przez stronę zgłoszone do odprawy w Polsce. Załącznik nr 3 utworzony przez OLAF (oraz 3a do 3f w podziale na Państwa Członkowskie, gdzie załącznik 3a dotyczy Polski) wskazuje bezpośredni związek pomiędzy przeładunkiem tkanin siatkowych z włókien szklanych w Tajwanie i przywozem do UE. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia prawa, poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia OLAF. Organ wyjaśnił, że treść rozporządzenia nr 1073/1999 nie przewiduje możliwości uczestnictwa innych podmiotów w toku prowadzonych działań kontrolnych niż pracowników Urzędu. Z tego względu nie jest możliwy udział w prowadzonych działaniach osób trzecich. Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych w odwołaniu uznano, że nie przyczynią się one do wyjaśnienia kwestii faktycznego pochodzenia towarów, dlatego nie było podstaw do ich przeprowadzenia. Ustalono, że sporne towary nie zostały wyprodukowane w Tajwanie przez firmę B. [...] Potwierdzeniem są dane zawarte w rejestrach prowadzonych przez tajwańskie służby celne przedstawione w Załączniku nr 2 do Raportu, w których jako sprzedawca towaru widnieje firma C. Powyższe w ocenie organu pozwala na stwierdzenie, że o ile nie ma żadnych wątpliwości co do przedmiotu importu, to dokument przedłożony przez stronę do przedmiotowego zgłoszenia celnego potwierdzający zakup towaru i dokumentujący jego pochodzenie w postaci faktury nr [...] z dnia 30 grudnia 2011 r. został wystawiony jedynie w celu uniknięcia zapłaty należnego cła antydumD.owego w rzeczywistości nie stanowi odzwierciedlenia dokonanej transakcji handlowej tj. nie wskazuje faktycznego sprzedawcy towaru ani jego prawdziwego pochodzenia. Organ wskazał, że wbrew stanowisku Spółki w stosunku do niniejszego zgłoszenia celnego nie występują żadne rozbieżności, czy sprzeczności pomiędzy danymi uzyskanymi od władz tajwańskich tj. zawartych w załączniku nr 2 do raportu OLAF, a informacjami przesłanymi wraz z pismem z dnia 8 października 2015 r.. Należy bowiem zauważyć, że wszystkie dane zawarte w tabelach stanowiących załączniki do ww. pisma OLAF odnoszą się do certyfikatów pochodzenia, a w niniejszej spawie takie świadectwo nie zostało przedłożone. Rozbieżności, na które powołuje się skarżąca spółka dotyczą natomiast innych towarów i odrębnych zgłoszeń celnych, wobec czego nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił, że w innych sprawach dotyczących wskazanych przez spółkę zgłoszeń celnych toczą się odrębne postępowania odwoławcze i wszelkie zarzuty dotyczące przedmiotowych zgłoszeń zostaną ocenione w toku poszczególnych postępowań. Ponadto w niektórych (wskazanych) sprawach Naczelnik Urzędu Celnego [...] odstąpił od zmiany zgłoszeń celnych i w tych sprawach nie toczy się obecnie żadne postępowanie przed organem II instancji wobec czego brak jest podstaw do formułowania jakichkolwiek zarzutów. W przypadku natomiast 2 zgłoszeń celnych tj. [...] Dyrektor Izby Celnej w G. w przedmiotowych sprawach wydał decyzje w dniu 30.01.2015 r. (obecnie sprawy są w WSA w Gdańsku), zatem w chwili ich wydawania nie istniał dowód w postaci pisma OLAF z dnia 08.10.2015 r., na które powołuje się strona. W dniu wejścia w życie rozporządzenia Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. obowiązywał Załącznik I wprowadzony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. (Dz. U. WE L 284 z 29.10.2010 r.), który uwzględniał kody TARIC z ww. rozporządzenia Rady tj. 7019 51 00 10 i 7019 59 00 10. Z kolei Załącznik I wprowadzony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., obowiązujący w dniu składania zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 7 lutego 2012 r. na towary: tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczek powyżej 1,8 mm na długość i szerokości oraz o wadze powyżej 35g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego, wyszczególnia następujące kody TARIC: 7019 59 00 11 - przywożone z Malezji; 7019 59 00 19 - pozostałe. Powyższe zmiany w kodach TARIC (obowiązujące od 11.11.2011 r.) związane były z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumD.owych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji. W zmienionych kodach TARIC (kod 7019 59 00 10 został zastąpiony kodami: 7019 59 00 11 i 7019 59 00 19) opis towaru pozostał ten sam i dotyczy tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokości oraz o wadze powyżej 35g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że towar o kodzie CN 7019 59 00 19 (do którego został towar zaklasyfikowany w zgłoszeniu celnym) podlega rozporządzeniu wykonawczemu Rady UE nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumD.owego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L. nr 204 poz. 1 z 2011 r.). Zgodnie z art. 2 ww. rozporządzenia dla przedmiotowego towaru, stawka ostatecznego cła antydumD.owego została utrzymana na poziomie określonym dla cła tymczasowego i wyniosła 62, 9%. Organ stwierdził następnie, że w sprawie nie przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego. W art. 220 ust. 2 lit. b) WKC chodzi o samodzielny błąd organów celnych, a zatem nie taki, który powstał wskutek wprowadzenia w błąd przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie nieprawidłowe zaksięgowanie należności celnych wynikało z zadeklarowania przez zgłaszającego że towar pochodzi z Tajwanu, co zostało podważone w wyniku postępowania przeprowadzonego przez OLAF. To zgłaszający powinien podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia się przed wszelkimi negatywnymi konsekwencjami posłużenia się nieprawidłowymi (potwierdzającymi nieprawdę) dokumentami.. Organ odwoławczy stwierdził w tej sytuacji, że decyzja organu I instancji w zakresie w jakim nakłada na spółkę obowiązek zapłaty cła antydumD.owego jest prawidłowa. Tym samym organ nie uwzględnił także zarzutów spółki dotyczących naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług podkreślając, że treść rozstrzygnięcie Naleśnika Urzędu Celnego w G. w części dotyczącej tego podatku jest konsekwencją rozstrzygnięcia w zakresie należności celnych, które ma wpływ na zwiększenie opodatkowania importowanego towaru. A. S.A. z siedzibą we W. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w punktach 1-3 i 5. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: 1. Rażące naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i zignorowanie wiążących organ odwoławczy wskazań co do oceny prawnej i dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2014r. sygn.. akt III SA/Gd 778/14 polegające w szczególności na tym, że: - w sytuacji, w której WSA w Gdańsku w sposób jednoznaczny przesądził że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na potwierdzenie chińskiego pochodzenia, a twierdzenia organu, co do pochodzenia towaru nie mają pokrycia w materiale dowodowym, przy czym stanowisko takie zostało w ocenie skarżącej także potwierdzone w wyroku NSA – oparcie skarżonej decyzji przez organ na takim samym materiale i na takich samych ustaleniach faktycznych jak w swojej pierwszej decyzji w sprawie; - organ odwoławczy całkowicie pominął w swojej analizie materiału dowodowego zestawienia załączone do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r., nr OF/2012/2052/B1 z których wynika, że eksporterem towaru była firma D. a nie jak twierdził dotychczas organ firma B. co jednoznacznie uwidacznia, że na podstawie zgormadzonych materiałów nie da się ustalić prawdziwego eksportera. Tym samym ustalenia organu dotyczące osoby eksportera nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym; - organ odwoławczy uznał, że raport OLAF i jedno ogólnikowe pismo OLAF z dnia 8 października 2015 r., na których organ opiera dalsze twierdzenia, pozwala na rzetelne stwierdzenie że towar był importowany z Chin podczas gdy: (i) swojej analizy materiału organ dokonał w takim samym zakresie jak w pierwszym przypadku, nie bacząc na ocenę Sądu zgodnie z którą, rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy miała być ponowna analiza raportu OLAF i jego załączników w celu dokonania oceny, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że przedmiotowy towar ma inne pochodzenie niż deklarowane przez skarżącą, a nie jedynie powtórzenie swoich dotychczasowych twierdzeń w oparciu o taką samą analizę raportu, nie poszerzoną o żadne nowe wnioski, w szczególności oparte na nowych dowodach zgromadzonych w sprawie; (ii) sam raport OLAF nie stanowi natomiast rzetelnego dowodu i jest jedynie niepopartą dowodami opinią przedstawicieli OLAF, a przedmiotowe pismo OLAF zawiera jedynie – jak wskazali sami przedstawiciele OLAF – stanowisko (komentarz) OLAF w sprawie, powtarzające treści prezentowane już w raporcie OLAF, a tym samym nie stanowi dowodu pozwalającego na weryfikację i ocenę, czy informacje zawarte w raporcie OLAF (arkuszach kalkulacyjnych) odpowiadają stanowi faktycznemu; (iii) sporządzony przez władze tajwańskie arkusz kalkulacyjny (zał. nr 2 do raportu OLAF) stanowi wyciąg z elektronicznych baz danych, podczas gdy – jak wynika wprost z raportu OLAF – arkusz ten został sporządzony przez władze tajwańskie manualnie i stanowi "pisemną prezentację" wybiórczych danych zestawionych według schematu i kolejności, zgodnych z wytycznymi funkcjonariuszy OLAF co do sposobu przedstawienia danych przekazanych na spotkaniu w dniu 7 marca 2013 r. nie może wiec posłużyć za rzetelny dowód w sprawie; (iv) w dodatku w przedmiotowym piśmie OLAF, o które organ rozszerzył materiał dowodowy, OLAF: - przyznaje, że istniały ograniczenia w dostępie przedstawicieli OLAF do dokumentów celnych na Tajwanie, w tym wynikające z obciążenia władz tajwańskich oraz braku odpowiednich regulacji prawnych wobec czego przedstawiciele OLAF nie zapoznali się z dokumentacją celną stanowią postawę powiazań kontenerów zaprezentowanych w arkuszu kalkulacyjnym, - przyznaje w jednej części pisma, że przygotowane przez władze tajwańskie są obarczone błędami, a w kolejnej zaprzecza sam sobie potwierdzając, że zestawienia są rzetelne i dokładne, - zestawienia przesłane przez tajwańskie władze załączone do ww. pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. zawierają dane sprzeczne z danymi przesłanymi uprzednio przez tajwańskie służby celne i wskazanymi w załączniku nr 2 do raportu OLAF, w tym inne numery wwozowych deklaracji celnych oraz inne dane do pochodzenia importowanego przez spółę towaru, przy czym w zakresie przedmiotowego zgłoszenia rozbieżność dotyczy kluczowej kwestii jaką jest eksporter towaru; (v) w efekcie organ drugiej instancji ponownie utrzymał w mocy decyzje organu I intonacji, opierając swoje rozstrzygnięcie jedynie na zakwestionowanym już przez WSA oraz NSA zgromadzonym materiale dowodowym rozszerzonym jedynie o nic niewnoszące pismo OLAF z dnia 8 października 2015 r, nie przedstawiając przy tym żadnych nowych argumentów i twierdzeń na poparcie tezy, że importowany towar pochodzi z Chin. 2. Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : (a) art. 122 w zw. 187 § 1 o.p. poprzez: - ograniczenie ponownego postępowania odwoławczego wyłącznie do włączenia formalnie do akt sprawy pisma z dnia 8 października 2015 r. nr OF/2012/2052/B1, mającego stanowić uzupełnienie raportu OLAF i nieprzeprowadzenie rzetelnej analizy tak zgromadzonego materiału, w szczególności nie odniesienie się do rozbieżności pomierzy dwoma tymi dokumentami i nie wskazanie OLAF potrzeby przekazania pełnego materiału zgromadzonego przez OLAF, co umożliwiłoby wyjaśnienie rozbieżności i stanu faktycznego; - nieprzeprowadzenie podczas ponownego postępowania odwoławczego jakichkolwiek czynności dowodowych (a jedynie ich pozorowanie poprzez włącznie pisma z dnia 8 października 2015 r. nr OF/2012/2052/B1) pomimo wyraźnego wskazania WSA, potwierdzonego przez NSA, że cyt.: "z uzasadnienia wyroku uchylającego decyzję w żadnym miejscu nie można się dopatrzyć aby Sąd I instancji uznał, że materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy; - całkowite zignorowanie faktu, że w ww. piśmie z dnia 8 października 2015 r. przedstawiciele OLAF w całości powtórzyli twierdzenia prezentowane przez nich dotąd w raporcie OLAF, nie przedstawiając jakichkolwiek dowodów, wobec czego pismo to z oczywistych względów nie pozwala na zweryfikowanie informacji zawartych w raporcie (arkuszu kalkulacyjnym) odnośnie pochodzenia towaru, które zawierają w dodatku wiele błędów, w tym co do eksportera towaru; - bezpodstawne uchylenie się od analizy oceny rozbieżności dotyczących podstawowych danych (tj. kraju pochodzenia, numerów wwozowych zgłoszeń oraz danych sprzedawców towarów) wynikających z porównania zestawienia sporządzonego przez władze tajwańskie z dnia 15 marca 2013 r. (złącznika nr 2 do raportu OLAF) oraz zestawienia sporządzonego przez władze tajwańskie z dnia 17 grudnia 2013 r. (załączonego do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r.) poprzez uznanie, że z uwagi, iż dotyczą innych towarów nie mogą mieć wpływ na ocenę rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie; - nieuzyskanie dokumentacji celnej z portu K. (deklaracji celnych wwozowych i wywozowych) pomimo, że przedstawiciele OLAF nie mieli dostępu do tych materiałów źródłowych, arkusze kalkulacyjne zawierają szereg błędów, a art. 11 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. (dalej rozporządzenie OLAF) obliguj OLAF do przekazania krajowym organom wszystkich dokumentów związanych z raportem OLAF i prowadzonym przez OLAF dochodzeniem, za które uznać należy przede wszystkim dokumentację celną (deklaracje wwozowe i przywozowe) stanowiącą podstawę dokonanego przyporządkowania kontenerów; (b) naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady, zgodnie z która postepowanie celne powinno być przez organy celne prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów celnych; (c) naruszenie art. 194 Ordynacji podatkowej, polegające na tym, że organy bezpodstawnie uznały raport OLAF za dokument urzędowy i przyznały mu szczególną moc dowodową oraz nie przeprowadziły dowodu przeciwko niemu dostrzegając jednocześnie, że jest on pełen błędów i sprzeczności, co jest sprzeczne z art. 11 art. 2 Rozporządzenia OLAF i stanowi o naruszeniu ww. przepisu prawa unijnego. 3. Naruszenie przepisu unijnego tj. art. 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EUROATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji przeciwko spółce bez próby uzyskania całej dokumentacji związanej z raportem OLAF, podczas gdy: - art. 11 ust. 3 rozporządzenia OLAF właściwym organom państwa członkowskiego powinny być przekazane wszelkie dokumenty związane z prowadzonym dochodzeniem zewnętrznym, także dokumenty i odwodowy pozyskane przez OLAF po formalnym sporządzeniu raportu końcowego, w szczególności jeżeli te dokumenty zawierają informacje sprzeczne z informacjami uzyskanymi przez OLAF i stanowiącymi podstawę sporządzonego raportu końcowego, a tym samym wpływają na sformułowane przez OLAF wnioski; - do pisma E. z dnia 17 grudnia 2013 r. załączone zostały zestawienia tajwańskich władz zawierając co do części importowanych przez spółkę towarów dane zaprzeczające (tak co do pochodzenia, jak i numerów deklaracji wwozowych) danym zawartym w Załączniku nr 2 do raportu OLAF, a zatem dokumenty te miały istotne znacznie dla dokonanych ustaleń faktycznych co do pochodzenia towaru oraz rozstrzygnięcia sprawy, a mimo to zostały pozyskane przez OLAF polskim organom celnym dopiero po upływie blisko w lat po dniu ich pozyskania, co potwierdza nierzetelność działania OLAF i wybiórcze dopuszczanie Strony, ale także polskich organów i sądów do właściwej źródłowej dokumentacji sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ wskazał ponadto, że rozbieżności wskazywane w skardze nie dotyczą towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, wobec czego nie mogą mieć wpływu na ocenę rozstrzygnięcia wydanego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Tajwan, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia – nakładające na spółkę cło antydumpingowe i określające podatek od towarów i usług. Bezsporne było, że przedmiotem importu była siatka podtynkowa z włókna szklanego, dla której w zgłoszeniu celnym wskazano kod TARIC 7019 59 00 10, zaś stawka celna erga omnes wynosiła 7 %. Sąd kontroli tej dokonywał, będąc - zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 778/14. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Spór dotyczył kraju pochodzenia towaru przywiezionego z Tajwanu i nałożenia na niego cła antydumpingowego i podatku VAT. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1880 ze zm. – dalej jako: "p.c.") postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej jako: "o.p."), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. 92.302.1 ze zm. - zwanego dalej "WKC"), zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Kluczowym zarzutem, podnoszonym w skardze, jest zarzut błędnego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny. Skarżąca zarzuca bowiem, że obciążając ją obowiązkiem zapłaty cła organy celne nie poczyniły należytych ustaleń, gdyż oparły się wyłącznie na raporcie OLAF, bez pozyskania i analizy dokumentów źródłowych od organów tajwańskich, w oparciu o które raport ten został sporządzony, a także to, iż dokonały rozstrzygnięcia pomimo istniejących w jego treści niejasności i nieścisłości. W ocenie Sądu analiza akt sprawy wykazała, że wbrew zarzutom skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy zachowaniu zasady prawdy obiektywnej (art.122, art. 187 § 1 o.p.) i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Zaznaczenia wymaga, że dochodzenie OLAF prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego, polegającego na wysyłaniu do odbiorców w Unii Europejskiej towarów pochodzących z Chin, nieprawidłowo zgłaszanych jako posiadające tajwańskie pochodzenie. Przekazany organom celnym przez OLAF materiał dowodowy, tj. raport końcowy z dochodzenia OLAF nr OF/2012/1052 z dnia 15 lipca 2013 r. wraz z załącznikami - stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego w G. postępowań w sprawie kontroli zgłoszeń celnych w zakresie pochodzenia towarów oraz określenia właściwej stawki celnej, a także określenia ostatecznego cła antydumpingowego. W toku postępowania, na skutek zwrócenia się organu odwoławczego o nadesłanie materiałów źródłowych organ uzyskał od OLAF wyjaśnienia dotyczące sposobu dokonywania ustaleń istotnych w sprawie, tj. dokument OLAF nr OF/2012/1052/B1 z dnia 8 października 2015 r. wraz z załącznikiem nr AM/2012/020 OF/2012/1052 oraz pismem władz tajwańskich z dnia 17 grudnia 2013 r. Nie jest tym samym zasadne twierdzenie skarżącej, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę oparł się na takim samym materiale dowodowym, jakim dysponował wydając swoją poprzednią decyzję. OLAF wyjaśnił w piśmie z dnia 8 października 2015 r. i w załączniku do tego pisma, że większość zmodernizowanych służb celnych przetwarza drogą elektroniczną dane dotyczące przywozu i wywozu, w tym składane w formie elektronicznej zgłoszenia, a ewidencja taka może być jedynym dostępnym dowodem. We wzajemnej pomocy w sprawach celnych informacje mogą być przekazywane w formie skomputeryzowanej. W związku z tym, że w przypadku niepreferencyjnego pochodzenia towarów nie istnieje żadna procedura współpracy administracyjnej, na władzach tajwańskich nie spoczywał obowiązek udzielania wsparcia OLAF w ustalaniu niepreferencyjnego pochodzenia towarów. Mając to na uwadze wyrażono zgodę na przedstawienie przez władze tajwańskie wyciągów ze stosownych elektronicznych baz danych. Elektroniczny system przechowywania dokumentacji obsługiwany jest przez przedsiębiorstwo, której współwłaścicielem jest Ministerstwo Finansów, a które zostało upoważnione do przetwarzania danych dotyczących przywozu i wywozu. Na wniosek OLAF o udzielenie wsparcia, departament ds. dochodzenia tajwańskich organów celnych pobrał z elektronicznego systemu przechowywania dokumentacji informacje dotyczące przedmiotowych transakcji związanych z przedmiotowym towarem - siatką z włókna szklanego. Podkreślić należy, że punktem wyjścia dla zidentyfikowania tajwańskich zgłoszeń wywozowych był wykaz kontenerów, przekazany przez OLAF na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich UE. Numery zgłoszeń celnych i kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe. Międzynarodowy kod identyfikacyjny kontenerów podlega procesowi normalizacji i tylko on może być podstawą oznaczenia identyfikacyjnego kontenerów we wszystkich międzynarodowych dokumentach transportowych i zgłoszeniach celnych. W oparciu o datę i numer zgłoszenia celnego informacje zawarte w zgłoszeniu celnym mogą być pobrane w każdym czasie. W niniejszej sprawie wszystkie zgłoszenia wywozowe zostały wydane przez wolne strefy lub składy celne, a w takim przypadku towary pozostają pod dozorem celnym, bowiem nie podlegają cłom przywozowym ani podatkom. Gdyby w przedmiotowej sprawie procedurą celną objęto wywóz ładunku krajowego, departament ds. dochodzenia tajwańskich organów celnych nie byłby w stanie powiązać zgłoszenia przywozowego z elektronicznym systemem do przechowywania dokumentacji. Zgłoszenie wywozowe można jednak powiązać ze zgłoszeniem przywozowym, bowiem rejestracja pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu wywozowym następuje wówczas, gdy towary zostaną ponownie wywiezione ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Jest to procedura stosowana powszechnie w wielu państwach. Dane dotyczące przesyłek związanych z firmą A. zawarte zostały w pisemnym raporcie sporządzonym przez departament ds. dochodzenia tajwańskiej służby celnej, stanowiącym część załącznika nr 2 do raportu końcowego. Zawiera on szczegółowe dane dotyczące przeładowania kontenerów z siatką z włókna szklanego. Z chwilą przywozu towarów z Chin i ich wwozu do krajów UE departament ds. dochodzenia tajwańskiej służby celnej zgłosił stosowne informacje - m.in. numery kontenerów, daty i numery zgłoszeń celnych. OLAF opracował tabelę - załącznik nr 3 do raportu końcowego, z której wynika bezpośredni związek między przeładunkiem przedmiotowego towaru a jego przywozem do UE. Uzyskany przez organ dowód - pismo OLAF, wskazuje na to, że w pewnych sytuacjach faktycznych OLAF bazuje na informacjach uzyskanych od organów celnych państw trzecich, tak jak było w sprawie niniejszej. Nie oznacza to jednak, że uzyskane od tych państw dane są danymi całkowicie przypadkowymi i dowolnymi. W niniejszej sprawie były to dane wynikające z prowadzonej w sposób nowoczesny dokumentacji - elektronicznych baz danych. Z uwagi na ich charakter i możliwy sposób ich przekazywania nie ma znaczenia, czy z danymi tymi funkcjonariusze OLAF zapoznali się w miejscu prowadzenia baz danych (czyli na Tajwanie), czy w miejscu, do którego zostały przesłane w związku z wnioskiem funkcjonariuszy OLAF. Uzyskane dane, jak wyżej wskazano, nie są danymi dowolnymi, a danymi przekazanymi na skutek konkretnych informacji i zapytań, przedstawionych przez OLAF władzom tajwańskim. Nie bez znaczenia dla uznania rzetelności informacji udzielonych OLAF przez służby tajwańskie jest fakt, że numery zgłoszeń celnych oraz kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe, że kod kontenera ujmowany jest w zgłoszeniu celnym oraz że powiązania zgłoszenia wywozowego ze zgłoszeniem przywozowym dokonać można jedynie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Unikatowość numerów zgłoszeń celnych i kodów kontenerów eliminuje możliwość popełnienia błędu w identyfikacji zgłoszenia celnego poprzez numer kontenera. Z kolei uzależnienie rejestracji pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu przywozowym od ponownego wywozu towarów ze składów celnych czy stref wolnego handlu, pozwalające na powiązanie zgłoszenia wywozowego z przywozowym jedynie w przypadku wywozu towaru – ładunku nie będącego ładunkiem krajowym (tajwańskim), eliminuje możliwość błędu powiązania towaru przywiezionego na Tajwan z towarem z tego kraju wywiezionym po jego przeładowaniu. Mając to na uwadze, z uzyskanego przez organ odwoławczy dowodu wynika, że dane przedstawione przez organy tajwańskie są rzetelne, a co za tym idzie, za rzetelny uznać należy też raport OLAF oparty m.in. na tych danych. Nie chodzi przy tym o uznanie niewadliwości danych przekazanych przez tajwańskie organy celne ze względu na dotychczasowe pozytywne doświadczenie OLAF ze współpracy z tymi organami, lecz o uznanie ich niewadliwości z tego względu, że udostępnienie ich OLAF wynikało z powiązania konkretnych danych dostarczonych tym organom przez OLAF z danymi, którymi organy te dysponowały i nie mogły się nimi w sposób dowolny i wybiórczy posłużyć. Poza tym, takie działanie nie miałoby jakiegokolwiek uzasadnienia z punktu widzenia interesu Tajwanu. Powszechnie bowiem wiadomym jest, że w interesie żadnego z państw nie jest dążenie do stwarzanie sytuacji zmniejszającej eksport towarów z tego państwa; przeciwnie, w interesie państwa leży, aby kontrahenci podmiotów z danego państwa utrzymywali stosunki handlowe z innymi, zagranicznymi podmiotami. Tym samym, skoro organy tajwańskie – w oparciu o przedłożoną dokumentację - wskazały, że określony towar nie pochodził z ich państwa, to należało uznać takie wyjaśnienia wraz z przedstawionym materiałem źródłowym za wiarygodne, gdyż w odwrotnej sytuacji organy tajwańskie działałyby wbrew interesom swojego państwa, co należy uznać za mało prawdopodobne, a wręcz nieprawdopodobne działanie tych organów. W konsekwencji sporządzony przez OLAF na podstawie weryfikacji m.in. danych przekazanych przez organy tajwańskie raport nr OF/2012/1052 z dnia 15 lipca 2013 r. (wraz z załącznikami i wyjaśnieniami) stanowić musiał wiarygodne i wystarczające dla organów celnych źródło wiedzy dotyczącej i obrazującej mechanizm procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego, polegającego na wysyłaniu do odbiorców w Unii Europejskiej towarów pochodzących z Chin, nieprawidłowo zgłaszanych jako posiadające tajwańskie pochodzenie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Jest to dowód zrównany z protokołami kontroli. W kwestii tej wypowiedział się Sąd w wyroku z dnia III SA/Gd 778/14 uznając zarzuty skargi, że raport nie ma charakteru dokumentu urzędowego, za niezasadne. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że zmiana przepisów prawa wspólnotowego w zakresie regulującym prawne znaczenie raportu OLAF nie miała żadnego wpływu na ocenę raportu OLAF, jednakże właściwą podstawą dla takiej oceny powinno być Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U.UE.L.2013.248.1), będące aktem prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza art. 11 tego aktu. Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i art. 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym. Obowiązujące przepisy – wbrew stanowisku skarżącej - nie nakładają obowiązku przedkładania (załączania) dokumentów źródłowych na poparcie faktów, które zostały ustalone w trakcie trwania dochodzenia, jak również nie określają sposobu ani formy uzyskania dowodów potwierdzających fakty ustalone w trakcie dochodzenia. W tym miejscu, w związku z zarzutami zawartymi w skardze, należy także wyjaśnić, iż zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 raport, jak również wszystkie stosowne dokumenty z nim związane, m.in. arkusz kalkulacyjny otrzymany od Wydziału Śledczego Służby Celnej z Tajwanu oraz protokoły ze spotkań, w których urzędnicy OLAF brali udział zostały przekazane polskiej administracji celnej w formie załączników. Dlatego też polskie organy celne nie miały podstaw do kwestionowania wyników przedłożonego przez OLAF raportu wraz z załącznikami, dotyczącymi tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, uzupełnionego dołączonymi do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. wyjaśnieniami dotyczącymi sposobu dokonywania ustaleń istotnych w sprawie (dokument AM/2012/020 OF/2012/1052) wraz z kopią pisma Biura Handlu Zagranicznego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczącego świadectw niepreferencyjnego pochodzenia, i słusznie przyjęły, że wskazany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Treść raportu powstała w oparciu o wszystkie zebrane przez OLAF informacje uzyskane zarówno w trakcie działań własnych podejmowanych podczas odbywania misji w Tajwanie, jak i otrzymane od odpowiednich władz tajwańskich, które zostały opisane w poszczególnych załącznikach do Raportu końcowego. Załącznik nr 2 do raportu końcowego nr O F/2012/1052 przedstawia szczegóły przeładunku tkanin siatkowych w Tajwanie tj. dokumentuje wprowadzenie chińskich towarów (deklaracja importowa) i ich wyprowadzenie (deklaracja eksportowa) poprzez wskazanie numerów deklaracji celnych oraz podanie danych dotyczących m.in. sprzedawcy, importera i eksportera, wagi towaru oraz kraju pochodzenia zawartej w deklaracji importowej. Natomiast załącznik nr 3 wskazuje bezpośrednie powiązanie towarów przeładowanych w Tajwanie z towarami zgłoszonymi do odprawy w krajach UE. Przedmiotowe dane w sposób bezpośredni potwierdzają chińskie pochodzenie towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy można było prześledzić mechanizm przywozu towarów z Chin do portu w Tajwanie, gdzie zostały przeładowane, a następnie wysłane do Unii Europejskiej. W decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego oraz numer przypisanej im deklaracji importowej, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji eksportowej, w której kontenery te zostały ujęte. Wskazano, że w Tajwanie doszło do przeładunku chińskiej siatki pod dozorem celnym z pominięciem jakiegokolwiek procesu przetwarzania, a zatem zachował on chińskie niepreferencyjne pochodzenie. Dane jakimi dysponowały organy pozwalały na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Tajwanu, a następnie opuściły port w Tajwanie były w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w porcie w Tajwanie miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Podkreślenia wymaga - o czym powyżej była już mowa - że powiązania zgłoszenia przywozowego ze zgłoszeniem wywozowym można było dokonać tylko i wyłącznie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych i stref wolnego handlu. W takim przypadku towary nie były dopuszczone do obrotu na tajwańskim obszarze celnym, pozostawały zaś pod dozorem celnym i nie podlegały cłom przywozowym ani podatkom. Wynika z powyższego, że gdyby w eksporcie z Tajwanu procedurą celną objęto wywóz towarów wyprodukowanych w tym kraju, powiązanie z tym wywozem zgłoszenia przywozowego byłoby niemożliwe. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny. Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. wskazano by przy ponownym rozpoznaniu odwołania, przeprowadzono ponowną analizę treści raportu OLAF i jego załączników w celu dokonania oceny, czy zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że przedmiotowy towar ma inne pochodzenie niż deklarowany przez skarżącą. Jak wynika wcześniejszych rozważań Sądu, w przypadku przedmiotowego zgłoszenia - w oparciu o dane z elektronicznego systemu ds. przechowywania dokumentacji, co znalazło odzwierciedlenie w raporcie OLAF - dokonano powiązania między towarami przypisanymi do deklaracji importowej i eksportowej, co wskazuje na to, że towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami nie mógł mieć tajwańskiego pochodzenia. Organ odwoławczy dokonując ponownej analizy zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazał to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypełniając zalecenia Sądu w sprawie III SA/Gd 778/14. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokonał szczegółowej analizy przepływu przedmiotowego towaru z Chin poprzez Tajlandię do Polski (str. 8 zaskarżonej decyzji). Organ powołał się również na załącznik nr 3 do raportu, gdzie załącznik nr 3a dotyczący Polski wskazuje bezpośredni związek pomiędzy przeładunkiem towaru w Tajwanie i przywozem go do kraju ( str. 10 decyzji). Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy całkowicie pominął w swojej analizie materiału dowodowego zestawienia załączone do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r., nr OF/2012/2052/B1 z których wynika, że eksporterem towaru była firma D. a nie jak twierdził dotychczas organ firma B., co jednoznacznie uwidacznia, że na podstawie zgormadzonych materiałów nie da się ustalić prawdziwego eksportera. W tym miejscu należy zauważyć, że nazwa eksportera B. znajduje się na przedmiotowym zgłoszeniu celnym, jak również na wymienionej w tym zgłoszeniu fakturze nr [...]. Za prawidłowość danych podanych w zgłoszeniu celnym, jak również dołączonych do niego dokumentów odpowiada zgłaszający (art. 64 WKC), skarżąca nie może tym samym zarzucać organowi, że nie można ustalić kto był w rzeczywistości eksporterem towarów. Dodać należy, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazywał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że podane w zgłoszeniu dane dotyczące eksportera są nieprawdziwe, co świadczy o celowym wprowadzeniu organów celnych w błąd ( str. 11 decyzji). Z kolei nieścisłość, o której mówi skarżąca, wynika z treści świadectwa niepreferencyjnego pochodzenia nr [...] na co wskazuje tabela - Aneks 2 pkt 32 (pismo władz tajwańskich z 17 grudnia 2013 r.). Dodać należy, że to świadectwo nie zostało przez skarżącą dołączone do zgłoszenia, nie ma go również w aktach sprawy. Z informacji przekazanych przez Biuro Handlu Zagranicznego z Tajwanu (BOFT) ww. piśmie wynika, że poddane weryfikacji świadectwa pochodzenia były, z małymi wyjątkami, niezgodne ze stanem faktycznym. W przypadku ww. świadectwa nr [...] dotyczyło ono wyrobów, co do których nie można udowodnić, że zostały wyprodukowane na Tajwanie. Stwierdzono, że numery świadectw były prawdziwe, ale dotyczyły innych wyrobów eksportowanych przez innych eksporterów do innych krajów albo numery nie figurowały w bazie danych Biura. Jeżeli chodzi o przedstawioną w skardze tabelę ilustrującą rozbieżności pomiędzy raportem OLAF a zestawieniem załączonym do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r., należy zauważyć, że wskazywane przez skarżącą rozbieżności nie dotyczyły przedmiotowego zgłoszenia celnego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił tym samym stanowiska strony skarżącej, która zarzucała rażące naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. W oparciu o przepisy prawa zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, dopuszczając - jako dowód - wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, czyniąc w ten sposób zadość regulacjom art. 187 § 1 o.p. oraz na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniono, czy dana okoliczność została udowodniona, zachowując zasadę swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 o.p. W ocenie Sądu organy nie dopuściły się naruszenia też art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 73 p.c. oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwłaszcza organ II instancji wyczerpująco ustosunkował się do wyartykułowanych w odwołaniu przez stronę zarzutów i obszernie uzasadnił swoje stanowisko, a fakt, że doszedł do odmiennych niż strona skarżąca wniosków, nie może sam przez się stanowić podstawy do stwierdzenia, że postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym wskazywanych przez skarżącą w skardze. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - organy celne słusznie uznały, że przedmiotowy towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes, jak również stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, a także prawidłowo wyliczyły kwoty należności wynikające z długu celnego (wyliczenia nie były zresztą kwestionowane przez skarżącą). W odniesieniu do kwestii odstąpienia od nałożenia cła antydumpingowego wskazać należy na przepis art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, który stanowi, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający. Mając na uwadze treść przywołanego przepisu i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przyjął, że nie było podstaw do nie dokonywania retrospektywnego zaksięgowania należności oraz że nie można mówić o błędzie organów celnych. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszych sprawach weryfikacja certyfikatów pochodzenia była dokonywana w oparciu o dokumenty załączone do wniosku składanego o wydanie świadectwa pochodzenia. Tak więc to wnioskodawca dostarczał organowi dowody, które miały potwierdzić pochodzenie towaru i na podstawie których wystawiane było świadectwo. W sprawach objętych dochodzeniem tajwańscy eksporterzy w celu uzyskania świadectw pochodzenia przedstawiali stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością dla ominięcia płacenia ceł antydumpingowych. O błędzie organów celnych można natomiast mówić jedynie w sytuacji, gdy na skutek błędnego działania tych organów doszło do niewłaściwego wykazania należności celnych, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, skoro tajwańskie organy wydając świadectwa pochodzenia same były wprowadzane w błąd. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie znajdując podstaw uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.