IV SA/Wa 2872/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.U. z 2000 r. Nr, 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "K.p.a" w związku z odwołaniem M.P., dalej "skarżącego", "cudzoziemca", od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], orzekającej o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonego skarżącemu decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy organ wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pracę gdyż decyzją Wojewody [...] z [...] sierpnia 2003 r. nr [...] uchylono decyzję o zezwoleniu na pracę nr [...]. Organ w toku postępowania ustalił, że skarżący nie mieszka pod znanym organowi adresem, tj. przy ulicy [...] [...] w [...][...]. W związku z tym Sąd Rejonowy w [...] , na wniosek organu, ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego, kuratora (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...]). Decyzją Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. cofnięto skarżącemu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Odpis decyzji został doręczony kuratorowi 23 sierpnia 2013 r. 27 października 2016 r.(data stempla pocztowego) ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik E.H. wniosła odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym organ uznał, że brak jest podstaw do rozpoznania odwołania ponieważ decyzja została kuratorowi ustanowionemu dla skarżącego doręczona 23 sierpnia 2013 r. Tym samym, 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął, zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., 6 września 2013 r. Odwołanie wniesione 27 października 2016 r. zostało więc dokonane po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł pełnomocnik skarżącego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: -art. 58 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7a § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a to wskutek błędnego przyjęcia że uzyskanie przez skarżącego wiedzy o istnieniu zaskarżonej decyzji bez zapoznania się z jej treścią może być uznane za ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania i rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości w interpretacji tej normy prawnej na niekorzyść skarżącego; -art. 134 i 48 § 1 K.p.a. w zw. z art. 34 § 1 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. i 105 § 1 K.p.a. i 7b K.p.a. poprzez niezachowanie zasady współdziałania organów i wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania podczas gdy z uwagi na fakt że decyzja nie została skutecznie doręczona skarżącemu termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. Tym samym postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu należało zakończyć postanowieniem o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość a organ powinien doręczyć skarżącemu odpis decyzji celem umożliwienia mu wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał na błędne podstawy wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu co z kolei skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jego zdaniem brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia (przyjęcia, że skarżący w momencie dowiedzenia się o wydaniu decyzji mógł niezwłocznie złożyć odwołanie mimo, że nie wiedział jaka jest treść tej decyzji.). Pełnomocnik wwodzi, że Skarżący treść odwołania mógł sformułować dopiero po zapoznaniu się z nim gdyż dopiero wtedy miał świadomość tego czy w ogóle istnieją podstawy do jego wniesienia. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wątpliwości związane z wykładnią art. 58 § 2 K.p.a., zgodnie z art. 7a § 1 K.p.a. winny być rozstrzygane na korzyść skarżącego. Poza tym skarżący wskazał na brak podstaw do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu gdyż decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Wynika to z tego, że nie została skutecznie stronie doręczona. W takiej sytuacji wątpliwe jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Poza tym organ miał wiedzę na temat miejsca pobytu skarżącego czy w Polsce czy na [...] i adres ten nie uległ zmianie. Adres ten wskazywał przy ubieganiu się o kolejne zezwolenia na pracę i organ mógł zwrócić się do tych organów o podanie tego rodzaju informacji. Podsumowując organ błędnie zastosował procedurę z art. 48 § w zw. z art. 34 K.p.a. Tryb ten nie mógł być zastosowany w tej sprawie ponieważ adres strony skarżącej na [...] był organowi znany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (postanowienia). Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. W ocenie sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organ w sposób należyty dokonał oceny zebranych dowodów i na ich podstawie doszedł do niewadliwych wniosków co do istnienia podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. wymaga ustalenia czy odwołujący przekroczył termin o jakim mowa w art. 129 par. 2 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania administracyjnego skarżący była reprezentowany przez kuratora ustanowionego przez sąd powszechny. W związku z tym cała korespondencja, w tym odpis decyzji został doręczony kuratorowi. Takie postępowanie jest zgodne z art. 34 § 1 K.p.a. Zgodnie z nim jeżeli w toku postępowania administracyjnego nie jest możliwe ustalenie adresu strony postępowania organ ma obowiązek wystąpienia o ustanowienie dla tej osoby przedstawiciela, którego zadaniem będzie reprezentowanie strony w tym postępowaniu. W takim wypadku, zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a. pisma w toku postępowania doręcza się temu przedstawicielowi. Jak wynika z akt sprawy przedstawicielowi skarżącego został doręczony odpis decyzji 23 sierpnia 2013 r. jednakże kurator nie skorzystał z możliwości jej zaskarżenia a więc stała się ona ostateczna. Na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (jak i innych procedur sądowych) nie ma możliwości kolejnego doręczenia decyzji osobie, która zastępowania była przez kuratora. Oznacza to, że doręczenie decyzji takiemu kuratorowi czy pełnomocnikowi odnosi skutek w stosunku do strony. Nawe późniejsze doręczenie decyzji organu I instancji stronie reprezentowanej w postępowaniu administracyjnym przez kuratora któremu została uprzednio doręczona decyzja w danej sprawie, nie otwiera dla strony terminu do wniesienia odwołania. Jeżeli strona nie złożyła skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, jej odwołanie nie może być rozpoznane i podlega załatwieniu w trybie art. 134 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1983/06, LEX nr 306529). Tu co prawda strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu (choć w skardze wywodzi że nie było to zasadne) jednakże skoro ostatecznie termin ten nie został przywrócony, konieczne stało się zastosowanie art. 134 K.p.a. Nawiasem mówiąc wyrokiem WSA z 2 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/WA 2873/17 skarga na odmowę przywrócenia terminu została oddalona (nie wpłyną wniosek o uzasadnienie). Argumenty, że do uchybienia terminowi doszło bez winy strony (bo nie wiedział o toczącym się postępowaniu) nie mogą odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu skoro organ zagwarantował nieobecnej stronie przedstawiciela który miał obowiązek reprezentowania. Ustanowiony kurator mógł także w jej imieniu złożyć odwołanie (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1796/12 w Lex). Odnosząc się natomiast do innych zarzutów skargi wskazać należy, że w większości są to zarzuty dotyczące postanowienia o odmowie przywrócenia terminu a więc nie dotyczą tej sprawy, choć istotnie odmowa przywrócenia skutkuje bezpośrednio koniecznością stwierdzenia przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W obecnie rozpoznawanej sprawie sąd ocenia jedynie przesłanki z art. 57 § 5 K.p.a. (czy termin do wniesienia został zachowany). Kwestie związane z podstawą prawną do ustanowienia w sprawie głównej kuratora, możliwości poszukiwania przez organ adresu skarżącego, świadomości skarżącego co do treści zapadłego orzeczenia i możliwości jego zaskarżenia a co za tym idzie daty w której stało się to możliwe nie ma w tym postępowaniu istotnego znaczenia. Zarzuty te mogłyby być podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu i tylko gdy termin ten został przywrócony, w odwołaniu. Wtedy dopiero skarżący rozpoznając odwołanie mógłby kwestionować przebieg postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia przez organ art. 58 § 2 i 47 § 1 K.p.a. Organ w tym postępowaniu w ogóle nie dokonywał wykładni przepisu art. 58 § 2 K.p.a., więc zarzut naruszenia tego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku. Organ oceniał wyłącznie kwestie procesowe tj. to czy skarżący złożył odwołanie w 14 dniowym terminie o jakim mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Niezrozumiałe jest podnoszenie w rozpoznawanej sprawie zarzutu naruszenia przez organ art. 105 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. skoro organ ani tych przepisów nie stosował ani też brak było przesłanek do ich zastosowania w tym postępowaniu. Decyzja o cofnięciu zezwolenia została skutecznie doręczona kuratorowi i brak było podstaw do jej ponownego doręczenia – o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia. Powoływane w skardze art. 7a i7b K.p.a. zostały wprowadzony do kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935). Art. 7a K.p.a. formułuje zasadę ogólną rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony oraz określa wyjątki od tej zasady. Z wątpliwościami co do treści normy mamy do czynienie gdy po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów, z uwzględnieniem pierwszeństwa wykładni językowej, treść normy prawa nadal budzi wątpliwości. Z kolei art. 7b normuje kwestię współdziałania organów administracji w związku z prowadzonym postępowaniem - instytucja pomocy prawnej (art. 52) oraz instytucja wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie przez inny organ (art. 106). Zasada rozstrzygania "na korzyść strony" (art. 7a K.p.a) odnosi się wyłącznie do wątpliwości co do stanu prawnego, a nie stanu faktycznego sprawy, tak jak chciałby tego skarżący. Natomiast zasada współdziałania (art. 7b K.p.a.) nawet gdyby została zastosowana poprzez zwrócenie się do innego organu o podanie adresu skarżącego, to i tak mogłaby odnieść ewentualny skutek ale nie w tym postępowaniu kiedy kwestia braku podstaw do przywrócenia terminu została ostatecznie rozstrzygnięta. Ostatecznie Sąd stwierdza brak zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 i 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę oddalił.