III SA/Wa 170/17

Dnia 5 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący asesor WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. z siedzibą w Estonii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2009 r. do grudnia 2011 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe I. OÜ z siedzibą w Estonii (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2009 r. do grudnia 2011 r. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż Skarżąca w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zawarła z przedsiębiorstwami transportowymi umowy na podstawie których kierowcy tych przedsiębiorstw tankowali paliwo bezpośrednio do zbiorników należących do tych przedsiębiorstw samochodów na stacjach paliwowych tworzących sieć I. znajdujących się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, posługując się kartami paliwowymi wydanymi przez Skarżącą. Pełna należność za zatankowane paliwo regulowana była bezpośrednio przez Skarżącą. Następnie Skarżąca obciążała kosztami swoich klientów, tj. firmy transportowe posiadające karty paliwowe I.. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, wskazane usługi świadczone przez Skarżącą, nie powinny być wykazywane w pozycji 21 deklaracji VAT-7, jako dostawa towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju, bowiem Skarżąca zobowiązując się do finansowania dokonywanych przez firmy transportowe zakupów paliwa, nie dokonywała dostawy i nabycia towarów (paliwa), lecz świadczyła na ich rzecz usługi agencyjne wspomagające transport. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., na skutek rozpatrzenia odwołania Skarżącej, uchylił powyższą decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej określenia: 1) kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik 2009 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, 2) kwot do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za październik 2009 r., listopad 2009 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Skarżąca zarzuciła natomiast w swojej skardze, że zaskarżona decyzja organu podatkowego odwoławczego narusza prawo, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż przedmiotem świadczenia Skarżącej jest świadczenie usług finansowych. Skarżąca świadczy bowiem kompleksową usługę, zaś dostawa paliwa jest jedynie jednym z elementów tej usługi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, uwzględniając względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć bowiem wpływ na wynik danego postępowania. Praktyka sądowa wykształciła szerokie rozumienie zwrotu "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc w tym zakresie poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2006). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 63/16 skierował na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne: "Czy w pojęciu, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 347, str.1), mieszczą się czynności polegające na udostępnieniu kart paliwowych oraz negocjowaniu, finansowaniu i rozliczaniu nabywania paliwa z wykorzystaniem tych kart, czy też takie czynności złożone mogą być uznane za transakcje łańcuchowe, których podstawowym celem jest dostawa paliw?" Nie budzi zatem wątpliwości, że zakres pytania prejudycjalnego skierowanego do TSUE ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. W następstwie wydania rozstrzygnięcia przez TSUE w zakresie skierowanego pytania prejudycjalnego, zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Oceniając zatem powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone. W związku z powyższym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.