II OSK 1767/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 737/17 w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 737/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białystoku oddalił skargę Zakładu Usług Komunalnych Sp. z o.o. w [...] (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła skarżąca zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...]w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem następujących przepisów: a) art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym włączonym do akt postępowania przez organ II instancji oraz pozbawieniem skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo tego, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ II instancji pojawiły się nowe dowody w sprawie, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. opinia E.T. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ uniemożliwiło ono skarżącemu złożenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego urbanisty, jako podmiotu obiektywnego i mającego wiedzę specjalną, na okoliczność ustalenia zgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzenie takiego dowodu okazało się niezbędne z uwagi na prezentowaną przez E.T. interpretację zapisów miejscowego planu w sprzeczności z literalnym brzmieniem oraz celu przeznaczenia prawie 20 ha przedmiotowego terenu; b) art. 77 i 80 k.p.a.: - poprzez zaniechanie przez organ II instancji dokonania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, błędną ocenę części dowodów i przyjęcie, że stanowisko wyrażone przez E.T. stanowi opinię autora opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], podczas gdy zespół autorski, który opracował projekt miejscowego planu składał się z 9 osób, z czego 8 nie zajęło stanowiska w sprawie, - poprzez pominięcie części dowodów i nieuwzględnienie tego, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] stwierdził, że nie ma żadnych przeszkód, by sporny teren wyłączyć z produkcji leśnej pod realizację inwestycji związaną z gospodarką odpadami, - poprzez pominięcie treści ogłoszenia o przetargu na sprzedaż nieruchomości o nr [...] i [...] oraz [...] i [...], z którego wynika, że Gmina [...] traktowała nieruchomości oznaczone na planie zagospodarowania przestrzennego symbole PE jako tereny inwestycyjne pod gospodarkę odpadami i nie traktowała zapisów miejscowego planu jako nieaktualnych, bo dopuszczających lokalizację wyłącznie składowiska odpadów komunalnych, - poprzez nieuwzględnienie tego, że Marszałek Województwa Podlaskiego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] stwierdził zgodność inwestycji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa Podlaskiego na lata 2016-2022, - poprzez pominięcie okoliczności wystąpienia przez Wójta Gminy [...]do Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie treści decyzji, co dowodzi tego, że Wójt Gminy [...] nie miał wątpliwości co do zgodności inwestycji z miejscowym planem, a wydania decyzji odmówił z uwagi na opór miejscowej społeczności. 2. niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi skarżącego w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja SKO oraz organu I instancji została wydana z naruszeniem niżej wymienionych przepisów prawa materialnego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej "u.o.i.ś.", w zw. z § 9 ust. 2 lit. g i ust. 3 oraz § 10 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy I i II instancji prawidłowo ustaliły, że realizacja inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizacji na terenie objętym wnioskiem składowiska odpadów, jak również obiektów i urządzeń służących do segregacji i utylizacji odpadów. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i rozpoznanie skargi w tym zakresie na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie wskazała, że organ II instancji uzasadniając swoją decyzję powołał się na stanowisko współautora opracowania sporządzonego przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w [...] Pomocniczy Zespół Projektowo-Inwestycyjny [...]. Jednocześnie zauważyła, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ II instancji postanowił wystąpić do autora miejscowego planu o wydanie opinii co do zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że projekt miejscowego planu przygotowany został przez dziewięcioosobowy zespół. Spółka podniosła, iż organ uzyskał stanowisko Pani E.T. - tj. jednego członka dziewięcioosobowego zespołu. Tym samym, w jego opinii, nie jest to zatem opinia autora, a stanowisko jednej osoby z zespołu autorskiego. W ocenie skarżącej należało natomiast wystąpić do biegłego urbanisty - osoby mającej wiedzę specjalną, która po przeanalizowaniu zapisów planu i aktualnych uwarunkować wydałaby opinię w zakresie zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu. Spółka zwróciła również uwagę, że nie została powiadomiona o tym, że pismo od Pani E.T. wpłynęło do organu, co przesądza o naruszeniu art. 10 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że Sąd I instancji niesłusznie uznał, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje decyzja Starosty Powiatu w [...] z lat 2008-2010 dotyczących Instrukcji Składowiska w [...] oraz opinia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], bowiem pierwszeństwo mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jej ocenie, Sąd dokonał błędnej wykładni § 9 ust. 2 lit. g i ust. 3 oraz § 10 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uznając, że zapis "komunalne wysypisko odpadów" należy rozumieć jako "wysypisko odpadów komunalnych". Wyjaśniła, iż działki o nr [...] położone w obrębie ewidencyjnym [...]oraz działki nr [...] położone w obrębie ewidencyjnym [...] oznaczone zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem PE - jako tereny eksploatacji piasków kwarcowych (§ 9 ust. 1 pkt 3 uchwały). Zgodnie zaś z § 9 ust. 3 lit. i uchwały dla terenów tych ustala się następujące zasady zagospodarowania: wykorzystanie wyeksploatowanych terenów kopalni pod komunalne wysypisko odpadów z zastrzeżeniem § 10, który stanowi, że na terenach udostępnionych pod wysypisko komunalne obowiązują zasady zagospodarowania określane w § 9 ust. 2 uchwały tj. m.in. na tym terenie dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń do służących segregacji i utylizacji odpadów. Zwróciła uwagę, że zapisy uchwały w żadnym punkcie nie precyzują, jakiego rodzaju odpady mogą być składowane na wysypisku czy utylizowane. Jednocześnie wskazała, że sam organ sporny teren traktował jako przeznaczony pod budowę składowiska i lokalizację obiektów i urządzeń służących do segregacji i utylizacji odpadów - nie tylko komunalnych, na co wskazują dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy (zaświadczenie z [...] kwietnia 2016 r. znak [...], ogłoszenie o przetargu na sprzedaż nieruchomości oznaczonych nr [...] oraz ogłoszenie o przetargu na sprzedaż nieruchomości oznaczonych nr [...], Informacja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2014r. znak [...], Zaświadczenie z [...] stycznia 2011 r. znak [...]). Okoliczności te w jej ocenie świadczą o tym, że organ I instancji, interpretował zapisy miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącą. Ponadto skarżąca zauważyła, że Spółka [...] rozpoczęła proces przygotowywania dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji geologicznej i uzyskała decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu Robót Geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich pod inwestycję Budowa składowiska opadów innych niż niebezpieczne i obojętne z wydzieloną kwaterą na odpady azbestowe. Fakt ten, w jej ocenie, przesądza, że organ nie miał wątpliwości co do zgodności inwestycji polegającej na budowie m. in. składowiska na odpady niebezpieczne, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreśliła, iż organ dopiero w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "zmienił zdanie" w przedmiocie zapisów miejscowego planu i zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, która to zmiana zbiegła się ze sprzeciwem miejscowej społeczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Przy czym zauważyć należy, że zarzut ten nie został sformułowany w sposób staranny, albowiem przepis ten składa się z trzech paragrafów. Niemniej jednak uzasadnienie tego zarzutu pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jego oceny merytorycznej. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje nieprawidłową, jej zdaniem, ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Zdaniem skarżącej kasacyjnie organ odwoławczy uniemożliwił jej zapoznanie się z opinią E.T., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwiło stronie złożenie wniosku dowodowego w postaci dopuszczenia dowodu z opinii biegłego specjalisty. Zauważyć należy, że kwestia ta została w sposób szczegółowy przedstawiona przez Sąd I instancji. Argumentację tą należy w pełni podzielić. Podkreślić bowiem należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania pociąga za sobą skutek w postaci uchylenia decyzji. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Nie jest kwestionowanym, że skarżąca kasacyjnie nie została powiadomiona przez organ odwoławczy o nadesłaniu przez współautorkę planu – E.T. - informacji co do sposobu wykładni planu miejscowego. Jednak jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie w dniu [...] sierpnia 2017 r. doręczono odpis postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. dotyczący zwrócenia się do autora planu miejscowego o dokonanie jego wykładni. Przy czym jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Spółka zwróciła się do Podlaskiego Biura Planowania Przestrzennego w [...] Oddział w [...] przedstawiając argumentację wskazującą na określony sposób wykładni planu miejscowego. Skarżąca kasacyjnie miała więc wiedzę o powyższym dowodzie. Stanowisko Spółki zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. jest tożsame z zarzutami zawartymi w skardze do Sądu I instancji oraz z argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej. Nie można więc stwierdzić, że naruszenie art. 10 k.p.a., w tym przypadku mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem stwierdzić, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że nie jest zasadne stanowisko Spółki, że gdyby nie powyższe naruszenie to mogłaby wnioskować o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego urbanisty, co do wykładni prawa. Przedmiotem opinii biegłego są okoliczności dotyczące stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, wobec tego nie jest dopuszczalne powołanie biegłego co do obowiązywania i stosowania oraz wykładni przepisów prawa (wyrok SN z 1.07.1998 r., I PKN 203/98, OSNP 1999/15, poz. 478) Plan miejscowy jest zaś aktem prawa miejscowego. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. Podobnie jak w przypadku pierwszego z zarzutów, pomimo wadliwości jego konstrukcji, z uwagi na treść uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut ten poddaje się kontroli. Nie można zarzucić Sądowi I Instancji, że w sposób wadliwy zaaprobował ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez organ odwoławczy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał stanowiska wyrażonego przez E.T. za opinię. Świadczy o tym następujące sformułowanie "Stanowisko przedstawione przez E.T. będącą współautorem projektu, zwane opinią...". W odniesieniu do powyższego zarzutu dodać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie zauważył, że organ nie zwrócił się do E. T. o podanie informacji jak rozumieć postanowienia planu miejscowego, lecz pytanie to skierował do Podlaskiego Biura Planowania Przestrzennego w [...] Oddział w [...]. Niezasadne więc jest stanowisko skarżącej kasacyjnie, że każdy z 9 współautorów powinien wypowiedzieć się w odniesieniu do tego zagadnienia. Podkreślić jednak należy, że Sąd I instancji oceniając prawidłowość wykładni pojęcia "komunalne wysypisko odpadów" dokonanej przez organy administracji jedynie marginalnie posiłkował się informacją pochodzącą od E.T., a opierał się na przepisach obowiązujących w dacie podejmowania uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można również zgodzić się z zarzutem pominięcia części dowodów i nieuwzględnienia tego, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] stwierdził, że nie ma żadnych przeszkód, by sporny teren wyłączyć z produkcji leśnej pod realizację inwestycji związanej z gospodarką odpadami. Podmiotem uprawnionym bowiem do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uprawniona jest rada gminy, nie zaś inne organy (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2020 r., poz. 293). Zajęcie takiego stanowiska przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] nie może mieć bowiem znaczenia dla wykładni przepisów prawa miejscowego. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienie tego, że Marszałek Województwa Podlaskiego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdził zgodność inwestycji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami, stwierdzić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wyjaśnił jakie ma to znaczenie w odniesieniu do wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym, co słusznie zauważył Sąd I instancji pisma pochodzące od Marszałka Województwa Podlaskiego były przedmiotem oceny organu odwoławczego. Dodać przy tym należy, że pisma Marszałka Województwa nie odnoszą się do wykładni postanowień planu miejscowego. Na sposób wykładni postanowień planu miejscowego nie może mieć także wpływu okoliczność, że Wójt Gminy [...] zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o opinię oraz o do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Przy czym zauważyć należy, że w odpowiedzi na zapytanie RDOŚ, pismem z dnia [...] maja 2017 r. Wójt stwierdził, że inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z przedłożonego do akt sprawy, a zawierającego podpis Wójta Gminy [...] ogłoszenia o przetargu dotyczącym działek o nr [...] położonych we wsi [...] i działki nr [...] położonej we wsi [...] wynika, że zgodnie z planem miejscowym nieruchomości te stanowią teren eksploatacji piasków kwarcowych z możliwością wykorzystania wyeksploatowanych terenów kopalni pod komunalne wysypisko śmieci. Treść tego ogłoszenia była więc tożsama z brzmieniem postanowień planu miejscowego. Istota zaś rozstrzygnięcia w sprawie sprowadza się do rozumienia pojęcia "komunalne wysypisko odpadów". Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 ust. 2 lit. g i ust. 3 oraz § 10 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W § 2 pkt 3 uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że celem regulacji zawartych w ustaleniach zmiany planu jest wyznaczenie terenu pod wysypisko komunalne. W tym zakresie w pełni podzielić należy wykładnię postanowień planu co do rozumienia pojęcia wysypisko komunalne i wysuniętego na tej podstawie wniosku, że nie można utożsamiać pojęcia "komunalne wysypisko odpadów" z planową przez skarżącą kasacyjnie inwestycją polegającą na budowie składowiska odpadów (przemysłowych) innych niż niebezpieczne i obojętne. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji pojęcia odpady komunalne i odpady przemysłowe nie są to pojęcia tożsame. Trzeba mieć na względzie, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w 1996 r. Przy interpretacji pojęcia "wysypiska odpadów komunalnych" trzeba więc posługiwać się regulacjami prawnymi obowiązującymi w tamtym czasie, co też uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zasadnie Sąd I instancji odwołał się do obowiązującego wówczas § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed odpadami i innymi zanieczyszczeniami oraz o utrzymaniu czystości i porządku w miastach i wsiach (Dz.U. z 1980 r. Nr 24, poz. 91), dalej rozporządzenie w sprawie ochrony środowiska, zgodnie z którym terenowe organy administracji państwowej tworzą warunki organizacyjne i techniczne niezbędne do zapewnienia ochrony środowiska przed odpadami i innymi zanieczyszczeniami oraz utrzymania porządku i czystości, a w szczególności zapewniają budowę składowisk komunalnych, urządzeń kanalizacyjnych i komunalnych oczyszczalni ścieków oraz urządzeń unieszkodliwiania odpadów, jak tez prawidłową eksploatację tych urządzeń. W dacie podjęcia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ([...] grudnia 1996 r.) nie było jeszcze legalnej definicji pojęcia "odpady komunalne". Pojęcie to zostało zdefiniowane dopiero ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2001 r., Nr 62, poz. 628 ze zm.). W pierwotnej wersji art. 3 ust. 4 tej ustawy jako odpady komunalne nakazywał rozumieć odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. W podobny sposób definiuje to pojęcie także obecnie obowiązująca ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 797). Pomimo braku legalnej definicji pojęcia "odpady komunalne" w oparciu chociażby o przepisy zawarte w § 10 – 12 rozporządzenia w sprawie ochrony środowiska można wyprowadzić wiosek, że w podobny sposób także wówczas rozumiano to pojęcie. Powołane bowiem paragrafy rozporządzenia w sprawie ochrony środowiska odnoszą się do utrzymania porządku w miastach i wsiach. Istotne przy tym jest, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 do zadań własnych gminy należą sprawy wysypisk i odpadów komunalnych. Za odmienną wykładnią postanowień planu miejscowego nie może przemawiać okoliczność, że Wójt Gminy [...] uzgodnił projekt decyzji "Projekt Robót Geologicznych dla określenia warunków geologiczno–inżynierskich pod projektowaną inwestycję "Budowa składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne z wydzieloną kwaterą na odpady azbestowe w miejscowości [...] i [...]". Z dokumentu tego nie wynika, których konkretnie działek dotyczy to postanowienie, a nadto nie stwierdzono tam wprost, że przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym palnemu zagospodarowania przestrzennego. Informacja o zgodności planowanego zamierzenia wystawiona przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., podobnie jak zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczy zaś innych działek. Ponadto dodać należy, że tego rodzaju oświadczenia i informacje nie mogą wpływać w sposób kształtujący na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.