II SA/Bk 737/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów (przemysłowych) innych niż niebezpieczne i obojętne o pojemności ponad 25 tys. ton, instalacji stabilizacji tlenowej i biosuszenia odpadów, infrastruktury zakładowej w miejscowości R., Gmina Ś., powiat ł., województwo p. Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] grudnia 2016 r. Zakład U. Sp. z o.o. w B. złożył do Wójta Gminy Ś. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, z tym że we wniosku wskazano także budowę 2 kwater składowiska odpadów niebezpiecznych. Do wniosku dołączono Raport oddziaływania na środowisko a także inne wymagane prawem dokumenty. Inwestor zaliczył przedmiotowe przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu postępowania, a ponadto zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych II w Ł. (dalej: RDOŚ) oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. (dalej: PPIS) w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Ponadto pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ wystąpił do Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. Departament Ochrony Środowiska z prośbą o opinię, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym Planem Gospodarki Odpadami Województwa P. (dalej: WPGO) na lata 2016 - 2022. W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Marszałek Województwa P. określił, iż ww. zamierzenie jest niezgodne z założeniami i celami określonymi w obowiązującym WPGO. PPIS opinią z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki. Natomiast RDOŚ wezwał inwestora o uzupełnienie informacji zawartych w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W okresie pomiędzy [...] lutego 2017 r. a [...] maja 2017 r. postępowanie było zawieszone. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący poinformował organ I instancji o ograniczeniu inwestycji i rezygnacji z budowy dwóch kwater na azbest, dołączając jednocześnie organowi zaktualizowany Raport oddziaływania na środowisko oraz stanowisko Marszałka Województwa P. wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zgodności inwestycji z WPGO Województwa P. na lata 2016 – 2022. Po podjęciu postępowania organ ponownie zwrócił się do RDOŚ i do PPIS w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia określonego w zaktualizowanym Raporcie oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi RDOŚ zwrócił się do Wójta Gminy Ś. o zajęcie stanowiska co do zgodności ww. inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ udzielił żądającemu informacji, ale ten ponownie zażądał jednoznacznego wskazania, czy ww. przedsięwzięcie dotyczące składowania odpadów przemysłowych jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi organ poinformował RDOŚ, że w jego ocenie inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego RDOŚ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Natomiast PPIS opinią z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], ponownie uzgodnił realizację przedsięwzięcia. Dalej organ wyjaśnił, że w ramach toczącego się postępowania powiadomiono strony postępowania o zebranym materiale dowodowym i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniach [...] czerwca 2017 r. wpłynęły do organu protesty mieszkańców miejscowości Gminy Ś., a także mieszkańców sołectwa R. przeciwko budowie składowiska odpadów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Wójta Gminy Ś. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wyjaśniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że inwestycja ma być realizowana na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś., który został przyjęty uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Działki o numerach [...] położone w obrębie ewidencyjnym R. oraz działki nr [...] i nr [...] położone w obrębie ewidencyjnym S., w planie tym oznaczone są symbolem PE i przeznaczone są jako tereny eksploatacji piasków kwarcowych z wykorzystaniem wyeksploatowanych terenów kopalin pod komunalne wysypisko odpadów. Docelowy zaś kierunek rekultywacji tego terenu określono poprzez zalesienie. Przedmiotowy plan jest aktem prawa miejscowego i chociaż został uchwalony w 1996 r. nadal zachowuje swoją aktualność. Założeniem planu była ewentualność posadowienia na przedmiotowym terenie komunalnego wysypiska odpadów komunalnych. W konsekwencji wysypiska na potrzeby jedynie Gminy Ś. i jej mieszkańców. Zmiany w obowiązujących przepisach odnoszące się w szczególności do gospodarowania odpadami przez jednostki samorządu terytorialnego spowodowały, że potrzeby Gminy Ś. w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych realizowane są w Regionalnej Instalacji Odpadów Komunalnych w C., Gmina M. Miejscowy plan nie przewiduje zaś na przedmiotowym terenie składowiska odpadów służącego ponadto nie tyle na potrzeby Gminy Ś., co transportu i magazynowania odpadów zewnętrznych spoza terenu Gminy Ś. Podobne stanowisko wyraził w niniejszej sprawie Marszałek Województwa P. wskazując, że podane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z założeniami i celami określonymi w obowiązującym Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami. Marszałek wskazał w szczególności na to, iż zapisy WPGO w zakresie podziału województwa na cztery regiony gospodarowania odpadami komunalnymi oraz wskazujące instalacje regionalne do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) dotyczą trzech strumieni odpadów, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.), tj. zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania. Tym samym dokument określa kierunki przepływu tych strumieni dla ww. rodzajów odpadów w obrębie województwa i wyznaczonych regionów. WPGO zakłada redukcję składowania odpadów komunalnych na poziomie 10% w skali województwa do roku 2030. Ograniczenie to ma na celu wypełnienie obowiązku osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych. Mając na uwadze konieczność uzyskania założonego celu oraz pojemności funkcjonujących obecnie w województwie p. składowisk odpadów komunalnych i pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych w WPGO stwierdzono brak potrzeby powstawania nowych instalacji tego typu na obszarze województwa. Nie planuje się również rozbudowy eksploatowanego w miejscowości R. gm. Ś. składowiska o statusie zastępczej RIPOK, które zgodnie z art. 35 ust. 4a ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2018 r., straci status zastępczej RIPOK. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Zakład U. Sp. z o.o. w B. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zamiarem inwestora jest budowa na działkach o numerach geod. [...] położonych w obrębie ewidencyjnym R. oraz na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S. składowiska odpadów przemysłowych innych niż niebezpieczne i obojętne o pojemności ponad 25 tys. ton, instalacji stabilizacji tlenowej i biosuszenia odpadów i infrastruktury zakładowej. Dalej organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a także przedstawił zarzuty podniesione w odwołaniu. Szczegółowo wskazał i omówił także przepisy mające zastosowanie w sprawie, a także wyjaśnił, co się ustala i ocenia w takim postępowaniu. Przechodząc do analizy sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 1996 r. Rada Gminy Ś. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. Celem regulacji zawartych w ustaleniach zmiany planu jest m.in.: wykorzystanie zasobów środowiska przyrodniczego poprzez określenie terenów eksploatacji piasków kwarcowych (§2 pkt 2), oznaczonych symbolem PE oraz wyznaczenie terenu pod wysypisko komunalne (§2 pkt 3), oznaczonego symbolem NU. Zgodnie z § 9 uchwały, z obszaru położonego na gruntach wsi R. i R. wyznaczono tereny dla których ustalono następujące przeznaczenie podstawowe: • teren komunalnego wysypiska odpadów oznaczony na rysunku planu symbolem NU o powierzchni 1.60 ha (§ 9 ust. 1 pkt 1), dla którego - zgodnie z § 9 ust. 2 - ustalono następujące zasady zagospodarowania: (-) zabezpieczenie dna i skarp wysypiska przed możliwością zanieczyszczenia gruntu i wód, (-) wykonanie instalacji odsiąkowej wód opadowych oraz instalacji odgazowującej odpady, (-) wykonanie własnego ujęcia wody dla celów sanitarnych, (-) zaopatrzenie w energię elektryczną na warunkach określonych przez Rejon Energetyczny, (-) obowiązek wygrodzenia terenu wysypiska ogrodzeniem trwałym, (-) obowiązek rekultywacji terenu poprzez zalesienie. Nadto dopuszczono lokalizację obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów: • tereny eksploatacji piasków kwarcowych oznaczone na rysunku planu symbolem PE o powierzchni 15,60 ha (§ 9 ust. 1 pkt 3), dla których - zgodnie z § 9 ust. 3 - ustalono następujące zasady zagospodarowania: (-) ochronę istniejących drzewostanów leśnych poprzez zachowanie 14 - metrowych filarów ochronnych wzdłuż granic lasów, (-) ochronę gruntów rolnych poprzez zachowanie 6 - metrowych filarów ochronnych, (-) ochronę dróg publicznych, dojazdu do kopalni oraz dróg polnych poprzez wykonanie odpowiednio 10 i 6 - metrowych filarów ochronnych, (-) obowiązek wygrodzenia terenów kopalni ogrodzeniem trwałym, (-) zachowanie zasad eksploatacji zgodnie z dokumentacją geologiczną i planem ruchu kopalni, (-) wykorzystanie wyeksploatowanych terenów kopalni pod komunalne wysypisko odpadów z zastrzeżeniem § 10, który wskazuje, że na terenach udostępnianych pod wysypisko komunalne obowiązują zasady zagospodarowania określone w § 9, ust 2 uchwały, (-) docelowy kierunek rekultywacji terenu poprzez zalesienie. W ocenie organu, z przedłożonego przez Wójta rysunku zmiany planu (zał. nr 3 do uchwały) oraz mapy ewidencji gruntów (skala 1:5000) wynika, że przedmiotowe działki o numerach [...]położone w obrębie ewidencyjnym R. oraz działki nr [...] położone w obrębie ewidencyjnym S., w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone symbolem PE przeznaczone są jako tereny eksploatacji piasków kwarcowych z wykorzystaniem wyeksploatowanych terenów kopalin pod komunalne wysypisko odpadów - z docelowym kierunkiem rekultywacji terenu poprzez zalesienie. Przy czym rozróżnia się 2 grupy odpadów: 1) odpady komunalne powstające w gospodarstwach domowych i związane z bytowaniem ludzi. Do odpadów komunalnych zalicza się m.in. odpady domowe, odpady uliczne zbierane w koszach, zmiotki uliczne, odpady z obiektów użyteczności publicznej, handlu itp.; 2) odpady przemysłowe powstające w toku działalności gospodarczej. Do odpadów przemysłów zalicza się m.in. produkty uboczne, tzw. odpady poprodukcyjne, odpady powstające w gospodarce magazynowej, odpady powstające w wyniku oczyszczania ścieków i emitowanych do atmosfery gazów, odpady z przemysłu wydobywczego. Zatem, zdaniem organu, odpady przemysłowe pochodzą z różnych rodzajów przemysłu i zdecydowanie różnią się od odpadów komunalnych. Skoro więc w ocenie organu: (-) plan miejscowy dopuszcza jedynie realizację składowiska odpadów komunalnych, a nie przemysłowych; (-) lokalizację na terenie wysypiska obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów komunalnych, a nie przemysłowych; (-) na części terenów objętych planem funkcjonuje wysypisko odpadów komunalnych, a teren poeksploatacyjny planowanego przedsięwzięcia został zrekultywowany - zgodnie z docelowym przeznaczeniem terenu - są to w stanie istniejącym tereny leśne, nie przewidziane pod komunalne wysypisko odpadów, to przywołane wyżej zapisy planu oraz odmienne rodzaje odpadów wykluczają możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Dalej organ wyjaśnił, że w celu potwierdzenia powyższej oceny w dniu [...] sierpnia 2017 r. zwrócił się do autora przedmiotowego planu (E. T.- współautorki opracowania sporządzonego przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Ł. Pomocniczy Zespół Projektowo - Inwestycyjny Ł. ul. [...]), która w przekazanej opinii z dnia [...] sierpnia 2017 r. wskazała, że wyznaczenie w planie lokalizacji komunalnego wysypiska odpadów (NU), jak i dopuszczenie jego realizacji na wyeksploatowanych i udostępnianych terenach kopalni (PE) miało na celu umożliwienie realizacji zadań własnych gminy - zaspokojenie potrzeb mieszkańców w zakresie gospodarki odpadami. Wysypisko miało służyć mieszkańcom gminy Ś., ale również w drodze współdziałania między jednostkami samorządu terytorialnego, mogło służyć mieszkańcom innych gmin, w tym miasta Ł. Plan dopuszcza lokalizację obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów na terenie przeznaczonym pod komunalne wysypisko odpadów oznaczonym symbolem NU - jako zasadę w zagospodarowaniu terenu wysypiska. Zgodnie z ustaleniami planu obiekty i urządzenia mogły być lokalizowane na terenie NU w przypadku realizacji podstawowego przeznaczenia terenu, czyli na potrzeby segregacji i utylizacji odpadów komunalnych. Analogicznie, na terenie oznaczonym symbolem PE obiekty i urządzenia służące segregacji i utylizacji (unieszkodliwiania) odpadów mogły być lokalizowane na terenach udostępnianych pod wysypisko (część terenu PE) a nie na całym terenie przeznaczonym w planie pod eksploatację piasków - odwołanie do ustaleń dotyczących zagospodarowania na terenie oznaczonym symbolem NU dotyczy wyłącznie części terenu PE, udostępnianej pod wysypisko komunalne. Realizacja planowanego przedsięwzięcia jest zatem niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż plan dopuszcza: (-) realizację wysypiska komunalnego - składowiska odpadów komunalnych, a nie przemysłowych, (-) lokalizację na terenie wysypiska obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów - kierowanych na wysypisko, czyli odpadów komunalnych, (-) wykorzystanie pod komunalne wysypisko odpadów wyeksploatowanych terenów kopalni, a nie terenów leśnych. Autorka projektu planu wskazała ponadto, że obecnie, po upływie 20 lat od dnia uchwalenia planu, zmienił się stan faktyczny i prawny terenów objętych planem oraz przepisy określające zasady postępowania z odpadami, tak więc cele sporządzenia planu w obrębie wsi R. i R. uległy dezaktualizacji. Zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami na lata 2016 - 2022 na terenie województwa p. stwierdzono brak potrzeby powstawania nowych składowisk odpadów komunalnych oraz regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK). Nie planuje się rozbudowy eksploatowanego w R., gmina Ś., składowiska odpadów komunalnych, które zgodnie z ustawą o odpadach od dnia 1 lipca 2018 r. straci status zastępczej RIPOK. Potrzeby gminy Ś. w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych realizowane są natomiast w Regionalnej Instalacji Odpadów Komunalnych w C. Nadto, w ocenie współautora opracowania, planowane przedsięwzięcie realizujące cele określone w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami (opinia Marszałka Województwa zawarta w piśmie znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r.) będzie mogło być realizowane po dokonaniu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, w świetle powyższej opinii ustalenia planu miejscowego dotyczące przedmiotowych działek są precyzyjne, jasne oraz nie budzą żadnych wątpliwości i nie pozwalają na uznanie, że na przedmiotowym terenie dopuszczalna jest lokalizacja innych wysypisk, niż komunalne. Takie jednoznaczne i wyraźne unormowania planu miejscowego nie pozwalają na inne przeznaczenie terenu nim objętego niż w nim opisane. Planowana inwestycja bezspornie nie jest przedsięwzięciem, którego lokalizację przewidziano w § 9 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu. Okoliczność ta przesądza o braku prawnej możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Zatem wobec sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zachodzi konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami oraz ustosunkowania się Kolegium do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, nie mających żadnego wpływu na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł Zakład U. Sp. z o.o. w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że: 1) realizacja planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia, tj. "Budowa składowiska odpadów (przemysłowych) innych niż niebezpieczne i obojętne o pojemności ponad 25 tys. ton, instalacji stabilizacji tlenowej i biosuszenia odpadów, infrastruktury zakładowej w miejscowości R., Gmina Ś." jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizację wyłącznie wysypiska komunalnego rozumianego jako składowisko odpadów komunalnych a nie przemysłowych; 3) wykorzystane pod komunalne wysypisko odpadów mogą być wyłącznie wyeksploatowane tereny kopalin, a tereny, na których planowana jest inwestycja to częściowo tereny leśne; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), w zw. z § 9 ust. 2 lit. g) i ust. 3 oraz § 10 uchwały nr [...] Rady Gminy Ś. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś., poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie w ślad za organem I instancji, że realizacja inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizacji na terenie objętym wnioskiem składowiska odpadów, jak również obiektów i urządzeń służących do segregacji i utylizacji odpadów.; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 10 k.p.a. w związku z pozbawieniem skarżącego możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym włączonym do akt postępowania przez organ II instancji oraz pozbawieniem skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo tego, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ II instancji pojawiły się nowe dowody w sprawie, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. opinia E. T. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ uniemożliwiło ono skarżącemu złożenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego urbanisty, jako podmiotu obiektywnego i mającego wiedzę specjalną, na okoliczność ustalenia zgodności planowanej przez skarżącego inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzenie takiego dowodu okazało się niezbędne z uwagi na prezentowaną przez E. T. interpretację zapisów miejscowego planu w sprzeczności z literalnym brzmieniem oraz celu przeznaczenia prawie 20 ha przedmiotowego terenu; 2) art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a.: - poprzez zaniechanie przez organ II instancji dokonania wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, błędną ocenę części dowodów i przyjęcie, że stanowisko wyrażone przez E. T. stanowi opinię autora opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś., podczas gdy zespół autorski, który opracował projekt miejscowego planu składał się z 9 osób, z czego 8 nie zajęło stanowiska w sprawie, - poprzez pominięcie części dowodów i nieuwzględnienie tego, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. stwierdził, że nie ma żadnych przeszkód, by sporny teren wyłączyć z produkcji leśnej pod realizację inwestycji związaną z gospodarką odpadami, - poprzez pominięcie treści ogłoszenia o przetargu na sprzedaż nieruchomości o nr [...], z którego wynika, że Gmina Ś. traktowała nieruchomości oznaczone na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem PE jako tereny inwestycyjne pod gospodarkę odpadami i nie traktowała zapisów miejscowego planu jako nieaktualnych, bo dopuszczających lokalizację wyłącznie składowiska odpadów komunalnych, - poprzez nieuwzględnienie tego, że Marszałek Województwa P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...], stwierdził zgodność inwestycji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016 - 2022, - poprzez pominięcie okoliczności wystąpienia przez Wójta Gminy Ś. do PPIS oraz do RDOŚ o uzgodnienie treści decyzji, co dowodzi tego, że Wójt Gminy Ś. nie miał wątpliwości co do zgodności inwestycji z miejscowym planem, a wydania decyzji odmówił z uwagi na opór miejscowej społeczności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, a także uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych w Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zapisy uchwały w żadnym punkcie nie precyzują, jakiego rodzaju odpady mogą być składowane czy też utylizowane na wysypisku. Z uwagi na wynikające z obowiązujących aktualnie przepisów ustawy o odpadach zakazy składowania odpadów pochodzących z odpadów komunalnych na składowiskach innych aniżeli mających status Regionalnej Instalacji do Przetwarzania Odpadów Komunalnych, planowana inwestycja ograniczona została do tzw. odpadów przemysłowych, tj. niebędących odpadami komunalnymi. Zdaniem skarżącego organ II instancji dokonał błędnej wykładni zapisów planu, pomijając całkowicie zapisy § 10 i § 9 ust. 2 lit. g uchwały, z których wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia istnieje możliwość lokalizacji "obiektów i urządzeń służących do segregacji i utylizacji odpadów", a więc de facto - instalacji i urządzeń, przewidzianych we wniosku odwołującego, bez ograniczenia zasięgu ich działania do terenu gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został w 1996 r., a wówczas w zasadzie wszystkie składowiska (wysypiska) określane były jako komunalne, czyli należące do gminy. Trudno podzielić także pogląd, że zapis w miejscowym planie o możliwości lokalizacji komunalnego składowiska odpadów dotyczy składowiska przeznaczonego do obsługi wyłącznie Gminy Ś. Na ten cel przeznczonych zostało w planie około 17 ha terenu, gdy już 1 ha w zupełności wystarcza na wybudowanie składowiska, które gminie wielkości Gminy Ś. wystarczy na 20 lat. Dalej skarżący wyjaśnił, że na początku lat dwutysięcznych Gmina Ś. wybudowała tzw. międzygminne składowiskiem odpadów i zostało ono oddane do użytkowania w 2001 r. na terenie oznaczonym symbolami NU, a pomimo realizacji tego celu, zapisów miejscowego planu nie zmieniono. Ponadto w ocenie skarżącej nie sposób również przyjąć, by sformułowanie "komunalne wysypisko odpadów" oznaczało, że wysypisko może należeć wyłącznie do gminy. Oznaczałoby to bowiem, niezgodne z zasadą równości wobec prawa i zasadą swobody działalności gospodarczej, wskazywanie kategorii podmiotów, które mogą realizować inwestycję na danym terenie. W ocenie skarżącego organ II instancji uzyskał stanowisko tylko jednego członka dziewięcioosobowego zespołu, a zatem nie jest to opinia autora projektu planu, a stanowisko jednej osoby z zespołu autorskiego. Zbędne było także występowanie do autora o wydanie opinii, który to autor wieloosobowy pracował nad tym projektem prawie 20 lat temu. Należało wystąpić do biegłego urbanisty, czyli osoby mającej wiedzę specjalną i osoby obiektywnej, która po przeanalizowaniu zapisów planu i aktualnych uwarunkować wydałaby opinię w zakresie zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu. Skarżąca tymczasem nie została nawet powiadomiona o tym, że pismo od E. T. wpłynęło do organu, czym naruszono art. 10 k.p.a. Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem autorki projektu planu, że pojęcie "komunalne wysypisko odpadów" jest tożsame z pojęciem "składowisko odpadów komunalnych". Sformułowanie "komunalne wysypisko odpadów" może wskazywać na rodzaj podmiotu, do którego składowisko należy, ale z pewnością nie odnosi się do rodzaju odpadów, jakie mogą być na wysypisku składowane. Pojęcie "składowisko odpadów komunalnych" wskazuje zaś na przeznaczenie składowiska i rodzaj składowanych odpadów. Nie ulega zatem wątpliwości, że zapisy miejscowego planu w żadnym razie nie ograniczają inwestycji do składowiska odpadów komunalnych. Z uwagi na dezaktualizację określenia "komunalne wysypisko" przyjąć należy, że miejscowy plan dopuszcza lokalizację składowiska odpadów, na którym można składować, oczywiście w granicach obowiązujących przepisów, w zasadzie każdy rodzaj odpadów, w tym również odpady przemysłowe. Strona skarżąca podniosła także, że organ II instancji opierając się na opinii współautora planu miejscowego błędnie określił, że wykorzystane pod komunalne wysypisko odpadów mogą być wyłącznie tereny kopalni, a rekultywacja terenu wyklucza możliwość lokalizacji składowiska odpadów. Zapisy § 9 ust. 2 lit. g planu dopuszczają bowiem na przedmiotowym terenie lokalizację obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów, co oznacza, że inwestycja planowana przez odwołującego jest zgodna z zapisami uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w ocenie skarżącego, organ II instancji całkowicie pominął fakt, że skarżący załączył do odwołania pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. stanowiące odpowiedź na zapytanie co do możliwości wyłączenia gruntów leśnych na działkach o nr [...] z produkcji leśnej. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych stwierdził, że z uwagi na zakończenie eksploatacji kruszywa na przedmiotowym terenie, jak również z uwagi na przeznaczenie terenu na składowisko odpadów, nie ma żadnych przeszkód w tym, by wydać decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji. Zatem organ odpowiedzialny za gospodarkę leśną uznał, że w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnych przeszkód, by teren wyłączyć z produkcji leśnej pod realizację inwestycji związanej z gospodarką odpadami. Pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji dowodzi również tego, że organ ten interpretuje zapisy miejscowego planu podobnie jak skarżący. Dalej skarżący podniósł, że sam organ I instancji teren wskazany we wniosku traktował jako teren przeznaczony pod budowę składowiska i lokalizacji obiektów i urządzeń służących do segregacji i utylizacji odpadów - nie tylko komunalnych. Wskazują na to następujące okoliczności: 1. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ wydał zaświadczenie, znak: [...], w którym potwierdził, że działki o nr [...] mogą być wykorzystane pod komunalne składowisko odpadów, a działki o nr [...] (tj. na których planowane jest przedsięwzięcie odwołującego) przeznaczone są pod teren urządzeń i tras komunikacyjnych. Nie było mowy o tym, że z uwagi na przeprowadzenie rekultywacji terenu nie jest możliwa lokalizacja składowiska odpadów lub urządzeń przewidzianych w § 9 ust. 2 lit. g uchwały. 2. W 2015 r. Gmina Ś. ogłosiła przetarg na sprzedaż nieruchomości oznaczonych nr [...] (działki sąsiadujące z terenem planowanej przez odwołującego inwestycji), które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są również symbolem PE. W ogłoszeniu Gmina wskazała, że przedmiotowe nieruchomości przeznaczone są pod eksploatację piasków kwarcowych z dopuszczeniem lokalizacji obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów. 3. W 2013 r. Gmina Ś. ogłosiła przetarg na sprzedaż nieruchomości oznaczonych nr [...] (działki sąsiadujące z terenem planowanej przez odwołującego inwestycji), które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są również symbolem PE. W ogłoszeniu Gmina wskazała, że przedmiotowe nieruchomości przeznaczone są pod eksploatację piasków kwarcowych z możliwością wykorzystania wyeksploatowanych terenów kopalni pod komunalne wysypisko odpadów. Ponadto skarżący załączył dwa dodatkowe oświadczenia, tj.: (1) Informację organu I instancji (Wójta Gminy Ś.) z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], o zgodności planowanej inwestycji (Spółki K. Sp. z o.o.) polegającej na budowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne z wydzieloną kwaterą na odpady niebezpieczne (azbest) na działkach [...] położonych we wsi R. i działce [...] we wsi S., z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] grudnia 1996r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś.; (2) Zaświadczenie Organu I instancji z [...] stycznia 2011 r., znak: [...] o zgodności inwestycji Innowacyjna Biogazownia Ś. - budowa biogazowni rolniczej o mocy 1,98 MW wyposażonej w Moduł produkcji biogazu wyłącznie z jednego substratu - wywaru pogorzelnianego na działkach [...] położonych we wsi R., z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] grudnia 1996r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. Wyżej wymienione nieruchomości położone są na terenach sąsiadujących z nieruchomością skarżącego i oznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem PE. Przywołane dokumenty dowodzą tego, że organ I instancji intepretował zapisy miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącego. Oba podmioty - adresaci zaświadczeń wydanych przez Wójta Gminy Ś. to podmioty prywatne. Żaden z nich nie zamierzał budować składowiska odpadów komunalnych, czy instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, a jednak organ I instancji zaświadczenia o zgodności inwestycji z uchwałą wydał. Skoro organ I instancji wydał postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji dotyczącej robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno- inżynierskich pod inwestycję Budowa składowiska opadów innych niż niebezpieczne i obojętne z wydzieloną kwaterą na odpady azbestowe to znaczy , że nie miał wątpliwości co do zgodności inwestycji polegającej na budowie m. in. składowiska na odpady niebezpieczne, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej skarżący wskazał, że jeszcze przed skierowaniem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej ustalał w Gminie Ś., czy zamierzona inwestycja będzie zgodna z miejscowym planem. Uzyskał zapewnienie, że tak, bo przecież podobne inwestycje planowali inni inwestorzy, a Gmina nie widziała żadnych niezgodności z miejscowym planem, czego dowodzą powołane wyżej dokumenty. Ponadto Gmina wydała w/w zaświadczenie z dnia z [...] kwietnia 2016 r. oraz sprzedała sąsiednie nieruchomości z zaznaczeniem, że przeznaczone one są na budowę komunalnego wysypiska odpadów i dopuszczona jest na nich lokalizacja obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów. Ponadto organ I instancji wystąpił o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., co również dowodzi tego, że organ nie miał wątpliwości co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ "zmienił zdanie" w przedmiocie zapisów miejscowego planu i zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem. W ocenie skarżącego oba organy pominęły także stanowisko Marszałka Województwa P. wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., ograniczając się jedynie do przytoczenia stanowiska wcześniejszego - z pisma z dnia [...] lutego 2017 r. Tymczasem stanowisko z dnia [...] lutego 2017 r. jest nieaktualne wobec zmiany zakresu planowanej przez odwołującego inwestycji, o czym przecież organ był informowany w związku ze zmianą wniosku o wydanie decyzji i aktualizacją Raportu. Pominięcie istotnego dowodu w sprawie stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 77 i 80 k.p.a.), które w tych okolicznościach miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji doprowadziło do wydania niekorzystnej dla skarżącego decyzji organu II instancji. Zdaniem skarżącego postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, jest konsekwencją stanowiska organu I instancji o niezgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym. W uzasadnieniu RDOŚ powołał się bowiem na stanowisko Wójta Gminy Ś. wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. (data wpływu do RDOŚ), w którym organ I instancji wskazał, że zamierzona przez odwołującego inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tych okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie stwierdzenie organu I instancji, że brak uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ skutkuje tym, że brak jest przesłanek do wydania pozytywnej dla odwołującego decyzji. Wobec opinii organu I instancji, RDOŚ nie przystąpił nawet do merytorycznej oceny planowanego przedsięwzięcia, co wprost wynika z treści uzasadnienia postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71.; dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś., rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.o.ś. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w cyt. rozporządzeniu, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.o.ś. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 47 oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego Raportu Wójt uzyskał pozytywną opinię od PPIS, natomiast RDOŚ nie uzgodnił warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i zażądał uzupełnienia i doprecyzowania wniosku. W związku z aktualizacją Raportu przez inwestora, Wójt ponownie wystąpił do RDOŚ i do PPIS o stosowne uzgodnienia. PPIS ponownie wydało pozytywną opinię, natomiast EDOŚ odmówiło uzgodnienia. Powyższe działania organu I instancji uznać należy za prawidłowe. Jako prawidłowe należy także uznać działania organu I instancji w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu. Powyższa ocena dotyczy także postępowania przeprowadzonego przed organem odwoławczym, który zgodnie z art. 15 k.p.a., sprawę rozpoznał od początku. Niezasadne są zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. i art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. (nazwane omyłko przez stronę skarżącą naruszeniem przepisów prawa materialnego). W zakresie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. wskazać należy, że pełnomocnikowi skarżącego doręczono w dniu [...] sierpnia 2017 r. odpis postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. dotyczącego zwrócenia się do autora planu miejscowego o wykładnię tego planu. Dodatkowo sam skarżący, w związku działaniem organu odwoławczego, wystosował w dniu [...] sierpnia 2017 r. pismo do autora planu, zajmując w nim szeroko uargumentowane stanowisko. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że strona skarżąca o dopuszczonym dowodzie wiedziała i w pełni się do niego odniosła. Jej stanowisko z pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. niczym się nie różni od stanowiska zaprezentowanego w skardze. Pomimo więc, że jako zasadny należy uznać zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 10 k.p.a., to jednak naruszenie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 965/15, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W sprawie zaś niniejszej, skarżący w żadnej mierze nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie jakichś konkretnych czynności procesowych, które by miały wpływ na wynik sprawy. Za czynność taką nie można, w ocenie Sądu, uznać ewentualnego wniosku dowodowego skarżącego w postaci dopuszczenia opinii biegłego urbanisty na okoliczność zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowodem może być wprawdzie opinia biegłego, jednakże jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II OSK 242/09, dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. Dowód z opinii biegłego dotyczy zatem wyjaśniania kwestii odnoszących się do stanu faktycznego a nie prawnego sprawy. Organ nie może zatem dopuścić dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyjaśniania prawa, gdyż obowiązek w tym zakresie spoczywa na nim. Uchwała dotycząca planu miejscowego jest zaś prawem miejscowym. Możliwość autorskiego wyjaśniania postanowień takiej uchwały została w judykaturze dopuszczona, ale w żadnym razie nie należy jej utożsamiać z opinią biegłego, którą można następnie podważać opinią innego biegłego. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zakresie mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ramach tego zarzutu skarżący podniósł kilka kwestii. Pierwszą z nich jest, w jego ocenie, nieprawidłowe przyjęcie wyjaśnień, jako autora planu, tylko jednej osoby z 9 - osobowego zespołu autorskiego, który przygotował projekt przedmiotowego planu miejscowego. W tym względzie, w ocenie Sądu, zauważyć należy, że organ odwoławczy nie zwrócił się do E. T. osobiście o wyrażenie stanowiska autorskiego, tylko uczynił to względem Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Ł. – Pomocniczego Zespołu Projektowo – Inwestycyjnego w Ł. Stanowisko przedstawione przez E. T. będącą współautorem projektu, zwane opinią, nie wymagało złożenia pod nim podpisów przez pozostałych członków zespołu autorskiego. Brak jest w tej mierze stosownych przepisów, które by taki obowiązek nakładały. Zresztą owa opinia nie była dla organu wiążąca a stanowiła jedynie materiał pomocniczy przy ocenie postanowień planu miejscowego. Jako pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie należy ocenić także przyłożenie przez organ odwoławczy zbyt małej uwagi do faktu, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. wyraził opinię, iż nie ma przeszkód, by sporny teren wyłączyć z produkcji leśnej pod realizację inwestycji związanej z gospodarką odpadami. To samo dotyczy kwestii pominięcia treści ogłoszeń Gminy Ś. o przetargu na sprzedaż nieruchomości oraz nieuwzględnienie faktu, że Marszałek Województwa P. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdził zgodność inwestycji z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016 – 2022. W powyższej mierze zauważenia wymaga, że strona skarżąca próbuje wykazać, że cząstkowe stanowiska tych organów decydują o tym, jak należy interpretować zapisy przedmiotowego planu miejscowego, a tak zdaniem Sądu nie jest. W szczególności w aktach administracyjnych znajdują się dwa stanowiska Marszałka Województwa P.: z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2017 r. W piśmie pierwszym Marszałek wyjaśnił, że zamierzenie inwestycyjne obejmujące przetwarzanie odpadów zielonych jest niezgodne z zapisami WPGO, natomiast odnośnie pozostałych rodzajów odpadów wskazanych w Raporcie, WPGO nie przewiduje dodatkowych wymagań czy ograniczeń niż te określone w obowiązujących przepisach prawa. Z kolei w piśmie drugim, po zmianie przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego, organ wyjaśnił, że skoro inwestycja dotyczy tylko składowania odpadów przemysłowych (brak odpadów komunalnych), to zgodna będzie zarówno z hierarchią sposobów postępowania z odpadami wynikającą z art. 17 ustawy o odpadach, jak również realizować będzie cele WPGO. Jak z powyższego zatem widać, oba stanowiska nie są ze sobą sprzeczne. Oba organy zgodnie powołały się na stanowisko z pisma z dnia [...] lutego 2017 r., iż WPGO zabrania sytuowania na przedmiotowym obszarze kolejnych składowisk odpadów komunalnych. Z kolei organ odwoławczy przywołał także stanowisko Marszałka zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. i stwierdził, że sytuowanie składowisk odpadów przemysłowych na tym terenie będzie dopuszczalne jedynie po zmianie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczające składowanie odpadów przemysłowych. Trudno jest zatem podzielić zarzut skarżącego, że organ odwoławczy pominął w ogóle opinię Marszałka z jego pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. i że miało to przełożenie na rozstrzygnięcie w sprawie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także opinia wyrażona przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. Pierwszeństwo bowiem mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym dawałaby podstawę do badania jej dopuszczalności w kontekstach pozostałych. Także jako całkowicie niezasadny należy traktować zarzut skarżącego, że wcześniejsze stanowiska organu I instancji w zakresie interpretacji zapisów planu miejscowego wyrażane w stosunku do innych podmiotów przy okazji ogłaszania przetargów na sprzedaż nieruchomości, powodują związanie tego organu w zakresie interpretacji tego planu w sprawie niniejszej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, zdaniem Sądu, pozostawał fakt przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania w postaci zwracania się o opinie i uzgodnienia do RDOŚ i PPIS. Organ w tym względzie działał bowiem zgodnie z procedurą. Natomiast ma rację skarżący, że stanowisko RDOŚ wyrażone w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], którym organ ten odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, nie może być uznane za miarodajne dla organu orzekającego w sprawie niniejszej. Organ opiniujący zawarł bowiem swoje stanowisko z przyczyn czysto formalnych, a mianowicie dlatego, że oparł się w tej mierze na negatywnej opinii co do dopuszczalności przedmiotowego przedsięwzięcia wyrażonej wcześniej przez organ I instancji. Okoliczność ta jednak, z racji przedstawionych powyżej i poniżej, pozostawała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, niezasadne są także pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. Wprawdzie skarżący zarzuty te przedstawił w dwóch oddzielnych punktach (1 i 2), z których pkt 1 określił jako błąd w ustaleniach faktycznych, to jednak wszystkie one dotyczą nieprawidłowej wykładni i interpretacji uchwały Rady Gminy Ś. z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...], w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś., a zatem naruszenia przepisów prawa materialnego. W przedmiotowym planie, w części tekstowej, planowana inwestycja ma się znajdować na terenie oznaczonym symbolem PE, którego dotyczy § 9 ust. 1 pkt 3, ust. 3 oraz § 10 uchwały. Dla obszaru o pow. 15,6 ha oznaczonego symbolem PE ustalono przeznaczenie jako tereny eksploatacji piasków kwarcowych (§ 9 ust. 1 pkt 3), dla których to terenów ustalono m.in. zasady zagospodarowania w postaci wykorzystania wyeksploatowanych terenów kopalni pod komunalne wysypisko odpadów z zastrzeżeniem § 10 (§ 9 ust. 3 lit. f), zaś docelowy kierunek rekultywacji terenu poprzez zalesienie (§ 9 ust. 3 lit. g), a ponadto ustalono, że na terenach udostępnionych pod wysypisko komunalne obowiązują zasady zagospodarowania określone w § 9 ust. 2 uchwały (§ 10), a zatem m.in. dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń służących segregacji i utylizacji odpadów (§ 9 ust. 2 lit. g). Dla przejrzystości należy jeszcze dodać, że obszar oznaczony symbolem PE przylega do obszaru oznaczonego symbolem NU, którego dotyczą zapisy planu z § 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i który to obszar o pow. 1,6 ha został przeznaczony w planie jako teren komunalnego wysypiska odpadów. Cały spór w niniejszej sprawie dotyczy właściwie kwestii, jak rozumieć zapisy planu: "komunalne wysypisko odpadów" użyte w § 9 ust. 1 pkt 1 oraz w § 9 ust. 3 lit. f uchwały. Organy stanęły na stanowisku, że chodzi o wysypisko odpadów komunalnych, strona skarżąca twierdzi zaś, że określenie to nie dotyczy odpadów komunalnych, tylko co najwyżej wskazuje, że chodzi o wysypiska odpadów prowadzone przez tzw. podmioty komunalne. Zdaniem Sądu, rację mają jednak organy. Zauważyć bowiem wymaga, że w dacie uchwalania przedmiotowej uchwały (1996 r.) nie funkcjonowały jeszcze w Polsce prywatne składowiska odpadów, a jedynie składowiska prowadzone przez podmioty państwowe lub samorządowe. Użycie więc w uchwale sformułowania "komunalne wysypisko odpadów" w znaczeniu podmiotowym, czyli wskazującym kto może je prowadzić, byłoby niecelowe i zbędne. Ponadto pamiętać należy, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (t.j. Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196), w planach zagospodarowania przestrzennego w szczególności zapewnia się kompleksowe rozwiązywanie problemów miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, składowania i unieszkodliwiania odpadów, urządzania i kształtowania terenów zieleni. W art. 58 pkt 4 tej ustawy nakazano Ministrowi Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, określenie w drodze rozporządzania m.in. zasad kwalifikacji odpadów według ich realnej szkodliwości. Ponadto w § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed opadami i innymi zanieczyszczeniami oraz utrzymania czystości i porządku w miastach i wsiach (Dz. U z 1980 r. Nr 24, poz. 91) wskazano, że terenowe organy administracji państwowej tworzą warunki organizacyjne i techniczne niezbędne do zapewnienia ochrony środowiska przed odpadami i innymi zanieczyszczeniami oraz utrzymania porządku i czystości, a w szczególności zapewniają budowę składowisk odpadów komunalnych, urządzeń kanalizacyjnych i komunalnych oczyszczalni ścieków oraz urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, jak też prawidłową eksploatację tych urządzeń. Jak z powyższego zatem widać, już w 1980 r. w sposób czytelny i jednoznaczny rozróżniano odpady ze względu na ich realną szkodliwość, a jednak w planach miejscowych nakazano budowę składowisk odpadów komunalnych a nie innych. Zawarcie więc w przedmiotowym planie regulacji dotyczącej komunalnego wysypiska odpadów należy więc traktować jako realizację obowiązku ustawowego spoczywającego na organie gminy w zakresie budowy składowisk odpadów komunalnych. Zresztą przy interpretacji omawianej definicji nie można uciec od ustalenia, co to są odpady komunalne, a są nimi odpady związane z nieprzemysłową działalnością człowieka (na etapie uchwalania planu legalnej definicji jeszcze nie było). Ani więc z cytowanej ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. ani też z rozporządzenia z dnia 30 września 1980 r. nie da się wyinterpretować, że komunalne wysypiska odpadów wzięły swoje określenie od rodzaju podmiotów zajmujących się tą działalnością. To wręcz odwrotnie, w obu tych aktach prawnych mówi się o komunalnych przedsiębiorstwach oczyszczania (art. 58 pkt 3 ustawy i § 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia) i składowiskach odpadów komunalnych (§ 2 pkt 2 pkt 3 rozporządzenia), używając w zasadzie tych pojęć zamiennie. Potwierdzeniem tego jest brzmienie § 16 rozporządzenia, z którego wynika, że jednostki organizacyjne i osoby fizyczne, na których ciążą obowiązki określone w § 10-12, mogą powierzyć ich wykonanie komunalnym przedsiębiorstwom oczyszczania na zasadach odpłatności. Obowiązki z § 10–12 rozporządzenia dotyczą zaś niewątpliwie usuwania odpadów komunalnych. Na marginesie zauważyć tylko wypada, że w sprawie nie ma zastosowania, jak twierdzi skarżący, ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622), gdyż weszła ona w życie dopiero w dniu 1 stycznia 1997 r., a plan został uchwalony w dniu 20 grudnia 1996 r. Potwierdzeniem powyższego stanowiska dotyczącego rozumienia pojęcia "komunalne wysypisko odpadów" jako "wysypisko odpadów komunalnych", jest ocena wyrażona przez współautorkę projektu przedmiotowego planu. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że tylko takie rozumienie tego zapisu jest w stanie faktycznym i prawnym, właściwe. Zauważyć przy tym wypada, że gdyby nawet przyjąć interpretację strony skarżącej, że plan dopuszcza budowę komunalnego wysypiska odpadów rozumianego jako wysypiska prowadzonego przez "podmiot komunalny", to i tak skarżący nie spełniłby tej przesłanki, gdyż takim podmiotem nie jest. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, że z racji na obecną możliwość prowadzenia wysypisk (składowisk) odpadów właściwie tylko przed podmioty prywatne, plan się zdezaktualizował i w związku z tym jego zapisy należy traktować tak, jakby w ogóle nie było ograniczeń wynikających z użytego określenia "komunalne" wysypiska odpadów. Skoro uchwała dotycząca planu jest prawem miejscowym, to dopóki prawo to nie zostanie zmienione lub uchylone, nie da się poszczególnych jego zapisów pomijać. Tym bardziej, że w ocenie Sądu, postanowień planu nie należy interpretować wg. stanowiska skarżącego, tylko wg. stanowiska przyjętego przez organy, a wtedy nie ma mowy o żadnych sprzecznościach planu lub dezaktualizacjach jego treści. Przy założeniu zatem, że plan dopuszcza jedynie budowę na obszarze PE tylko składowisk odpadów komunalnych, a planowane przedsięwzięcie jest z nim sprzeczne, bez znaczenia są pozostałe zarzuty skarżącego, w tym niewyjaśnienia przez organy, czy składowisko planowane jest na terenach kopalin już wyeksploatowanych i następnie zalesionych, czy też na terenach jeszcze nie wyeksploatowanych a też zalesionych. Bez znaczenia pozostaje też zgoda Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. na odlesienie terenów planowanej inwestycji. Także stanowisko Marszałka Województwa P. zawarte w jego piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z Planem Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2016 – 2022, niczego w sprawie nie zmienia, skoro inwestycja jest niedopuszczalna ze względu na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają także dowody zgłoszone przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. w postaci decyzji Starosty Powiatowego w Ł. z lat 2008 – 2010, dotyczących Instrukcji eksploatacji składowiska w R., znajdującego się także na obszarze oznaczonym w przedmiotowym planie symbolem PE, ale na innych nieruchomościach. W decyzjach tych jest także mowa o składowaniu odpadów komunalnych, pośród których umieszczono także tworzywa sztuczne, skratki, zawartość piaskowników i ustabilizowane komunalne osady ściekowe. Nie wchodząc więc w rozważania, czy wymienione powyżej odpady stanowią odpady komunalne, czy też jak twierdzi strona skarżąca, odpady przemysłowe, przy założeniu nawet, że rację ma skarżący, to i tak nijak decyzje tamte nie mogą wpłynąć na decyzje wydane w sprawie niniejszej. Sąd dostrzega także okoliczność, że skarżący może czuć się pokrzywdzony całą zaistniałą sytuacją wynikłą z wcześniejszych rozmów z organem i brakiem z jego strony widocznego sprzeciwu dla planowanej inwestycji, co się przełożyło niewątpliwie na poniesienie przez niego nakładów na inwestycję związanych chociażby ze sporządzenia Raportu. Jednakże i ta kwestia nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, bo ewentualne wcześniejsze stanowisko organu nie było dla niego wiążące na etapie wydawania rozstrzygnięcia w sprawie. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji