II OSK 2037/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 256/17 w sprawie ze skargi K. C. i T. B. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla pkt 2 zaskarżonego wyroku; 2. dalej idącą skargę kasacyjną oddala; 3. zasądza od Gminy G. na rzecz K. C. i T. B. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie ze skargi K. C. i T. B. (dalej również jako "skarżący") na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w punkcie pierwszym, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w punkcie drugim, stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, zaś w punkcie trzecim, zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: K. C. i T. B. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego części wsi T., K. w Gminie G. ([...]). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że analiza akt sprawy w kontekście zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że organ planistyczny nienależycie wyważył interes publiczny z interesem prywatnym w odniesieniu do terenu obejmującego działki skarżących nr ewid. [...] i [...], oznaczonego odpowiednio symbolem [...] oraz [...] i [...]. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że plan miejscowy został sporządzony - w następstwie wniosku inwestora z dnia [...] października 2014 r. - dla realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w postaci budowy dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 2x400 kV relacji B. – G. oraz że przedmiotowa linia wraz z pasem technologicznym oraz słupem - konstrukcją wsporczą projektowanej linii, została wyznaczona m.in. na stanowiących własność skarżących działkach nr [...] i [...]. Sąd stwierdził, że na działce nr [...] są posadowione dwa budynki mieszkalne (nowy i stary), z których jeden (starszy) nie został uwidoczniony na mapie zasadniczej, na której opracowany został projekt przedmiotowego planu miejscowego oraz że przebieg prezentowanej przez inwestora w lutym 2015 r. trasy projektowanej dwutorowej linii 400 kV uległ zmianie m.in. na działkach skarżących. Okoliczność wyznaczenia przebiegu linii na mapie nieuwzględniającej jednego z budynków mieszkalnych skarżących była przez skarżących konsekwentnie sygnalizowana i zgłaszana inwestorowi, organowi planistycznemu, a także staroście. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pomiędzy wymienionymi podmiotami. I tak np. w piśmie Starosty z dnia [...] marca 2016 r., stanowiącego odpowiedź na pismo skarżących z [...] marca 2016 r., Starosta wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2014 r. wpłynął wniosek od Wójta Gminy G. o udostępnienie map w formie elektronicznej, który obejmował w m.in. działkę nr [...], że przedmiotowe mapy przekazano w dniu [...] października 2014 r. do Urzędu Gminy w G. jako mapy do celów informacyjnych (nie nadające się do celów projektowych), że nie wykonano ich aktualizacji (w 2009 r. na terenie ww. działki wykonywano pomiary geodezyjne, jednak materiały powstałe w wyniku tych czynności nie zostały przekazane do PODGiK w G. w związku z czym mapy nie zostały uzupełnione wynikami pomiarów), a także, że otrzymane materiały Gmina G. przekazała firmie P., która na nieaktualnym podkładzie opracowała projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Także w zaadresowanym do skarżącej piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wójt Gminy G. wprost wskazał, że na działce nr [...] istnieje budynek mieszkalny, nie naniesiony na pozyskaną mapę zasadniczą. Pomimo powyższych okoliczności organ planistyczny nie poczynił żadnych czynności zmierzających do opracowania planu na mapie odzwierciedlającej rzeczywisty stan rzeczy na gruntach nią objętych, w efekcie czego stanowiąca załącznik graficzny nr 1 do planu miejscowego mapa zasadnicza nie odzwierciedla na działce nr [...] jednego z budynków mieszkalnych skarżących. W ocenie Sądu również druga kluczowa kwestia zarzucana konsekwentnie przez skarżących, a dotycząca zmiany przebiegu prezentowanej przez inwestora w lutym 2015 r. trasy projektowanej dwutorowej linii 400 kV, nie została przez Wójta de facto zweryfikowana i wyjaśniona. Pomimo bowiem zarzutów i uwag skarżących, że zmiana trasy jest dla nich bardzo niekorzystna, gdyż spowoduje znacznie przesunięcie linii 400 kV z granicy działki nr [...] na środek nieruchomości działek nr [...] i [...], dzieląc użytkowaną przez nich nieruchomość na połowę, że słup nr [...] będzie znajdował się centralnie na środku nieruchomości, że przybliżenie linii o około 100 m uniemożliwia praktycznie swobodne korzystanie z obu działek skarżących, że działki skarżących zostaną nie tylko zaopatrzone w pas linii energetycznej, ale także na środku nieruchomości zostanie ustawiony słup o wysokości do 100 m, że w związku z tym, iż na działce nr [...] są posadowione dwa budynki mieszkalne - stary i nowy, zmiana przebiegu linii prowadzi do niemożliwości jakiegokolwiek normalnego korzystania i użytkowana jednego z tych budynków i utrudnia normalne funkcjonowanie skarżących na nieruchomości oraz że zmiana pierwotnego rozmieszczenia linii odbyła się w oparciu o nieaktualną mapę (bez jednego budynku mieszkalnego skarżących), organ do przedstawionych zarzutów odniósł się jedynie lakonicznie, że wpływ na zmianę trasy projektowanej linii miały uwagi mieszkańców, okoliczność uwzględnienia wniosków, jakie wpłynęły w związku z obwieszczeniem Wójta Gminy G. o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego, wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej na działce nr [...] oraz stanu zagospodarowania i użytkowania zabudowań na działce nr [...] (odpowiedź na skargę, pismo Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2016 r., uchwała nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie wezwania do usunięcia prawa w uchwale Rady Gminy G.). Dodatkowo w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. wskazane zostało, że zmiana trasy dwutorowej linii 400 kV została wprowadzona na podstawie ustaleń poczynionych na spotkaniu, które odbyło się w świetlicy wiejskiej w T. [...] marca 2015 r. i że zmiana lokalizacji słupa przelotowego na działce Państwa G. uwarunkowana była koniecznością zmiany posadowienia słupa na działce, która jest własnością skarżących. W związku z powyższą argumentacją, nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, że przebieg trasy dwutorowej linii 400 kV został wyznaczony z uwzględnieniem i wyważeniem interesu publicznego i prywatnego, w oparciu o wnikliwe analizy istniejącego zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, nie ma wytłumaczenia dla ograniczenia prawa własności skarżących poprzez przeprowadzenie przez niemalże środek ich działek przedmiotowej linii, pasa technologicznego zawierającego ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenu oraz słupa o wysokości do 100 m, w sytuacji jednoczesnego oparcia planu na nieaktualnej mapie, nieuwzględniającej jednego z budynków mieszkalnych na działce nr [...], lakonicznego, ogólnikowego, zdawkowego i nieodniesionego do konkretnych okoliczności dotyczących nieruchomości skarżących wyjaśnienia powodów zmiany przebiegu linii dwutorowej linii 400 kV, a także wskazania przez inwestora w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r., że zmiana posadowienia słupa na nieruchomości skarżących podyktowana była zmianą lokalizacji słupa przelotowego na działce Państwa G. Następnie Sąd wskazał, że pomimo, iż uchybienie wymaganiom w zakresie aktualności mapy zasadniczej, będącej elementem materiałów planistycznych, nie stanowi samo w sobie żadnej z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej u.p.z.p.), której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały, gdyż nie narusza ani zasad sporządzania panu, ani też trybu sporządzania planu, który został określony w art. 17 u.p.z.p., lecz stanowi jedynie naruszenie wymagań wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu, to jednak mając na uwadze, że mapa, na której opierał się organ planistyczny nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu faktycznego na nieruchomości skarżących należało uznać, że w sprawie nastąpiło naruszenie zasad sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powodujące konieczność stwierdzenia nieważności planu miejscowego w części odnoszącej się do rozwiązań planistycznych dotyczących działek skarżących. Okoliczność ta była bowiem w sposób bezpośredni związana z jedną z podstawowych wartości, która kształtuje politykę przestrzenną określoną w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., a którą stanowi prawo własności. Sąd zaznaczył, że objęcie działek skarżących unormowaniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje i istotnie ogranicza treść ich uprawnień właścicielskich, przy braku konkretnego wykazania przez organ niezbędności przyjęcia określonych rozwiązań na gruncie skarżących z punktu widzenia interesu publicznego, nie pozwala na zaakceptowanie uchwalonych regulacji planu odnośnie do gruntu skarżących. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Grudziądzu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania; 1) art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione uwzględnienie skargi przez Sąd I instancji i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. na skutek dokonania przez sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego oraz wadliwego ustalenia że: - ograniczenie uprawnień właścicielskich skarżących nie było uzasadnione interesem publicznym, - organ nie rozważył interesu indywidualnego skarżących, - organ sporządzając MPZP nie znał okoliczności istnienia i lokalizacji obiektów znajdujących się na nieruchomościach skarżących, - w sprawie nastąpiło naruszenie zasad sporządzania planu, - organ nie wyważył w sposób zgodny z prawem interesu publicznego z interesem prywatnym skarżących, - w sprawie miało miejsce niezgodne z prawem naruszenie prawa własności, podczas gdy organ sporządzając MPZP będący przedmiotem zaskarżonej uchwały rozważył i uwzględnił przy sporządzaniu planu interes skarżących, ograniczenie ich uprawnień właścicielskich było uzasadnione interesem publicznym, a w konsekwencji w sprawie nie miało miejsca naruszenie prawa własności skarżących ani zasad sporządzania planu, a organ nie dopuścił się naruszenia zasady proporcjonalności; 2) art. 152 § 2 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w pkt 2 sentencji wyroku, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, podczas gdy norma prawna z art. 152 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej, umożliwiająca Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w wyroku, zgodnie z literalny brzmieniem art. 152 § 2 p.p.s.a. nie ma zastosowania do aktów prawa miejscowego, jakim niewątpliwie jest zaskarżona uchwała Gminy G.; II. przepisów prawa materialnego: 1) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na rażąco błędnym przyjęciu, że każde, nawet nieistotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje jego nieważność, podczas gdy już z literalnego brzmienia ww. przepisu (zmienionego w tym zakresie ustawa o rewitalizacji z dnia 9 października 2015 r., Dz.U. z 2015 r., poz. 1777 - której to nowelizacji Sąd I instancji nie uwzględnił) wynika, że nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia planu powoduje tylko istotne naruszenie zasad sporządzania planu, która to błędna wykładnia w konsekwencji skutkowała błędnym zastosowaniem ww. przepisu, podczas gdy nie powinien on znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, 2) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wobec stwierdzenia rzekomego naruszenia zasad sporządzenia planu polegającego w szczególności na nierozważeniu interesu indywidualnego skarżących, podczas gdy sporządzając MPZP organ uwzględnił interes skarżących i wyważył go z interesem publicznym, o czym świadczy w szczególności oddalenie linii elektroenergetycznej na odległość dwukrotnie większą od wymaganej od najbliższego budynku skarżących, wobec czego art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie powinien znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania, 3) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do błędnego zastosowania i stwierdzenia, iż mimo braku przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały z powodu uchybienia wymaganiom w zakresie aktualności mapy zasadniczej, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło istotne naruszenie zasad sporządzenia planu, o którym mowa w art. 28 u.p.z.p., co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności planu miejscowego w części odnoszącej się do rozwiązań planistycznych dotyczących działek skarżących. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący w I instancji, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż – poza jednym wyjątkiem – nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Trafny jest jedynie zarzut naruszenia art. 152 § 2 p.p.s.a. przez orzeczenie w pkt 2 sentencji wyroku, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Jak trafnie zauważyła strona skarżąca kasacyjnie, zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. To unormowanie umożliwia Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w wyroku, jednak stosownie do art. 152 § 2 p.p.s.a. nie ma ono zastosowania do aktów prawa miejscowego. Jak słusznie wskazano w skardze kasacyjnej, zaskarżona uchwała Gminy G. jest aktem prawa miejscowego, a zatem – w myśl art. 152 § 2 p.p.s.a. – w odniesieniu do niej nie ma zastosowania regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe pkt 2 zaskarżonego wyroku należało wyeliminować z obrotu prawnego, jako podjęty z naruszeniem art. 152 § 2 p.p.s.a. Istota wszystkich pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, czy w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji naruszył przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który strona skarżąca w poszczególnych zarzutach naruszenia prawa materialnego wiąże również z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. (nakazującym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności) oraz z art. 17 u.p.z.p. (regulującym procedurę planistyczną), a w zarzucie naruszenia przepisów postępowania niezależnie od powiązania z art. 1 ust. 2 pkt 7 p.p.s.a. wiąże także z art. 147 § 1 p.p.s.a., a więc przepisem wynikowym, stanowiącym o treści wyroku uwzględniającego skargę na uchwałę. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej uchwały i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wywody Sądu I instancji, że uchybienie wymaganiom w zakresie aktualności mapy zasadniczej, będącej elementem materiałów planistycznych, nie stanowi samo w sobie żadnej z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały, gdyż nie narusza ani zasad sporządzania panu, ani też trybu sporządzania planu, który został określony w art. 17 u.p.z.p., lecz stanowi jedynie naruszenie wymagań wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie, iż mając jednak na uwadze, że mapa, na której opierał się organ planistyczny nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu faktycznego na nieruchomości skarżących należało uznać, że w sprawie nastąpiło naruszenie zasad sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w istocie mogą budzić wątpliwości co do tego, czy nie są ze sobą sprzeczne. Sąd I instancji bowiem z jednej strony stwierdza, że uchybienie polegające na oparciu się w procesie planistycznym na nieaktualnej mapie nie stanowi samo w sobie żadnej z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a następnie dochodzi do wniosku, że w realiach niniejszej sprawy nastąpiło jednak naruszenie zasad sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sprzeczność ta jednak w istocie jest pozorna. Nie każde uchybienie wymaganiom w zakresie aktualności mapy zasadniczej musi stanowić istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Jeżeli jednak nieaktualna mapa nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy na gruntach nią objętych – stanu istotnego dla przyjętych rozwiązań planistycznych, to takie uchybienie uznać należy za istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż odmienna od rzeczywistości treść nieaktualnej mapy dotyczyła istotnych dla podejmowanych rozwiązań planistycznych okoliczności. Opracowanie miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego na mapie nieodzwierciedlającej rzeczywistego stanu rzeczy istotnego dla przyjętych rozwiązań planistycznych na gruntach nią objętych, tak jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Zaskarżony wyrok nie narusza zatem przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co sprawia, że – poza zarzutem naruszenia art. 152 § 2 p.p.s.a. – wszystkie pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił punkt 2 zaskarżonego wyroku (pkt 1 wyroku). Wobec zaś niezasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w pkt 2 wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił dalej idącą skargę kasacyjną, a w pkt 3 zasądził od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżących w I instancji koszty postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. poz. 1842).