I OSK 4297/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2600/17 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2600/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydium Rady Narodowej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1972 r., nr [...], pozostawiło bez rozpoznania wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...]", [...], działka nr [...], i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 1972 r., nr [...]. W dniu [...] czerwca 2014 r. W.B. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 1972 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1972 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności tych decyzji i po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2016 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister wskazał, że nieruchomość [...] położona przy ul. [...] ozn. nr hip. "[...] "/ [...], działka nr [...], o powierzchni 672 m2 objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie tego dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r. przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie na własność Skarbu Państwa w oparciu o art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. z 1950 r., nr 14, poz. 130). Budynki znajdujące się na nieruchomości przeszły na własność Skarbu Państwa z dniem wydania decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1971 r., odmawiającej przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] na podstawie art. 7 powołanego dekretu. Minister wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości dla przyznania odszkodowania za nieruchomość objętą działaniem dekretu, konieczne było łączne zaistnienie dwóch przesłanek, tj. nieruchomość winna stanowić albo gospodarstwo rolne, warzywnicze, sadownicze albo działkę, która przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, albo powinna być zabudowana domem jednorodzinnym oraz poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania wymienionym gospodarstwem albo działką pod budowę domu jednorodzinnego po dniu 5 kwietnia 1958 r. lub po tej dacie dom jednorodzinny przeszedł na własność państwa. Następnie Minister wskazał, iż w postępowaniu nadzorczym ustalono, że w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka utraty możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r., bowiem utrata ta przez dotychczasowych właścicieli nastąpiła w związku z budową [...], która została zrealizowana w latach 70-tych. W dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy nieruchomość położona przy ul. [...] była zabudowana budynkiem mieszkalnym. Charakter budynku posadowionego na gruncie przedmiotowej nieruchomości Minister ustalił na podstawie elaboratu szacunkowego sporządzonego w dniu 18 lutego 1972 r., w którego opisie stwierdzono: "wybudowany w 1936 r., jako murowany budynek jednopiętrowy. Składał się z 4 mieszkań w układzie: pokój + kuchnia. Po wojnie częściowo przebudowano i obecnie składa się z 3 mieszkań w układzie: pokój + kuchnia, 1 mieszkanie w układzie 2 pokoje + kuchnia, 1 mieszkanie pokój/kuchnia i na poddaszu małego mieszkania typu kawalerka M-1/pokój/". Zatem, zdaniem Ministra budynek znajdujący się na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. nr hip. "[...] "/ [...], działa nr [...], nie był domem jednorodzinnym, lecz budynkiem mieszkalnym zawierającym kilka niezależnych od siebie mieszkań. W związku z powyższym nie została spełniona druga przesłanka wynikająca z art. 53 ust. 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Minister podkreślił, iż momentem miarodajnym dla oceny charakteru budynku posadowionego na gruncie nieruchomości warszawskiej jest stan przed dniem wejścia w życie powołanego dekretu, tj. przed dniem 21 listopada 1945 r. Minister zauważył także, że organ nadzoru w uzasadnieniu skarżonej decyzji powołał się na znajdujące się w aktach własnościowych pismo T.B. z dnia [...] stycznia 1960 r. skierowane do Stołecznej Rady Narodowej w [...] oraz pismo H.Ł. z dnia [...] lutego 1990 r. skierowane do Urzędu [...], potwierdzające okoliczność, że nieruchomość warszawska położona przy ul. [...] przed dniem wejścia w dekretu nie była zabudowana domem jednorodzinnym. Pisma te, zdaniem Ministra potwierdzają, w sposób niebudzący wątpliwości, iż w budynku położonym na przedmiotowej nieruchomości przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] znajdowały się cztery samodzielne lokale mieszkalne. O samodzielności lokali znajdujących się w budynku decyduje układ funkcjonalny rozmieszczenia izb a także wskazywanie numerów poszczególnych mieszkań. Nadto, opisy przedmiotowego budynku mieszkalnego sporządzone przez T.B. i H.B. są tożsame i zgodnie z opisem zawartym w elaboracie szacunkowym z dnia [...] lutego 1972 r. W kontekście układu funkcjonalnego dla oceny powyższej okoliczności bez znaczenia pozostaje fakt, iż przedmiotowy budynek stanowił współwłasność rodzeństwa, jak i to, że zgodnie z ówcześnie obowiązującym Ogólnym Planem Zabudowania Warszawy z 1931 r. przedmiotowa nieruchomość nie była niezabudowaną działką budowlaną. Tym samym, zdaniem Ministra, nie sposób uznać, iż przedmiotowy budynek zaspokajał potrzeby jednej rodziny. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez W.B. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 2451 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Uzasadniając wydany wyrok Sąd wskazał, że Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo przeprowadził postępowanie i słusznie ocenił, że nie zachodzą przesłanki pozwalające uznać, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 1972 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1972 r. zostały dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd podkreślił, że kontroli poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Wbrew zarzutom skargi nie można zaś uznać, że doszło do oczywistego naruszenia prawa, którego skutki nie są do pogodzenia z zasadami praworządności. Dlatego też nie jest możliwe uznanie, że organy wydające decyzje o pozostawieniu bez uwzględnia wniosku o odszkodowanie (z dnia [...] sierpnia 1972 r. i [...] kwietnia 1972 r.) rażąco naruszyły przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zasadnie zatem organ nadzoru odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1972 r., uznając, że nie są one dotknięte żadną z wad skutkujących nieważnością, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd uznał bowiem prawidłowość oceny Ministra w zakresie zgodności z przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r., nr 18, poz. 94) decyzji z dnia 7 sierpnia 1972 r. oraz z dnia 29 kwietnia 1972 r. w zakresie niespełnienia przesłanki dotyczącej zabudowania przedmiotowej nieruchomości domem jednorodzinnym. Zdaniem Sądu, dokumentacja zebrana w postępowaniu nadzorczym, w postaci elaboratu szacunkowego sporządzonego w dniu [...] lutego 1972 r., jak i pism T.B. z dnia [...] stycznia 1960 r. oraz H.Ł. z dnia [...] lutego 1990 r. potwierdza okoliczność, iż nieruchomość warszawska położona przy ul. [...] przed dniem wejścia w życie dekretu nie była zabudowana domem jednorodzinnym. W związku z tym, w świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 53, stanowiska tego, zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać za rażąco naruszającego prawo. Stwierdzenie nieważności decyzji nie znajduje bowiem zastosowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze, a akta administracyjne sprawy potwierdzają, że budynek, z uwagi na ilość pomieszczeń mieszkalnych i kuchni nie miał charakteru jednorodzinnego. Sąd zauważył przy tym, że skarżący ani we wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego, ani w jego trakcie, podobnie jak w skardze, nie przedstawił żadnego kontrdowodu, ani nie uprawdopodobnił wniosku przeciwnego. Za takie nie można bowiem uznać stwierdzenia, że budynek stanowił własność rodzeństwa, a zatem zaspokajał potrzeby mieszkaniowej jednej rodziny (rodzeństwa). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.B. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., postawił zarzuty naruszenia: 1. prawa materialnego, przez błędną wykładnię oraz zastosowanie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie z urzędu przez Sąd I instancji naruszeń praw stron postępowania dokonanych przez organy administracji w trakcie postępowania zakończonego decyzją Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 1972 r. oraz decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] kwietnia 1972 r., które to naruszenia miały charakter oczywisty. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że uchybienia, których zdaniem skarżącego nie dostrzegł Sąd I instancji polegały na tym, że strony postępowania zakończonego decyzjami z 1972 r. nie miały zagwarantowanej możliwości uczestniczenia w tych postępowaniach a tym samym zostały naruszone ich uprawnienia. Naruszenia przejawiły się w tym, że przed wydaniem decyzji z 1972 r. nie przeprowadzono rozprawy pomimo istnienia takiego wymogu wynikającego z art. 21 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tych decyzji. Ponadto, przed wydaniem decyzji z 1972 r. organy administracji nie dokonały przesłuchania stron postępowania, a także nie udostępniły im elaboratów szacunkowych co oznacza, że wartości szacunkowe nie były znane stronom postępowania. Dlatego też, zdaniem skarżącego, prawa stron zostały naruszone, a tym samym zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji z 1972 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Z kolei, związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podstawy skargi kasacyjnej mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd I instancji wskazał jak przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 261/11, Legalis). Jednakże, jako podstawę skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż sąd nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/12, Legalis). Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy. Przede wszystkim, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Formułując ten zarzut skarżący nie sprecyzował niedostrzeżonych naruszeń praw stron postępowania, jako że nie wskazał konkretnych przepisów prawa, które miałyby w ten sposób zostać naruszone. Powoduje to bezskuteczność tak postawionego zarzutu z uwagi na brak jego sprecyzowania w zakresie niezbędnym dla dokonania oceny w granicach wynikających z przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi w odniesieniu do tego zarzutu wskazany został jedynie przepis art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, z którego wynikał wymóg przeprowadzania rozprawy, a której przed wydaniem decyzji z 1972 r. nie przeprowadzono, co w ocenie skarżącego naruszyło uprawnienia stron postępowania. Zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie może jednakże odnieść zamierzonego skutku. Wskazać bowiem należy, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. wydana została po rozpoznaniu wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] kwietnia 1972 r. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest zaś nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję a jego celem jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego też, zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku sądu rozpoznającego skargę na decyzję wydaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dla ich skuteczności muszą wskazywać na naruszenie konkretnych przepisów prawa w powiązaniu z art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem, w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut dotyczący niedostrzeżenia przez Sąd I instancji uchybień w zakresie dotyczącym naruszenia przepisu art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie wskazuje w ogóle na jednoczesne naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. i jako taki nie może odnieść zamierzonego skutku. Niezależnie jednak od tego wyjaśnić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, iż za obligatoryjnością rozprawy w postępowaniu wywłaszczeniowym przemawiały z jednej strony możliwość dojścia do porozumienia stron postępowania (wnioskodawcy wywłaszczenia i właściciela), a z drugiej zbadanie niezbędności wywłaszczenia i możliwości zapłaty odszkodowania ze strony wnioskodawcy wywłaszczenia, zaś w przypadku ustalenia odszkodowania za nieruchomości warszawskie wszystkie te okoliczności nie miały znaczenia, a zatem cele rozprawy z założenia nie mogły być osiągnięte. Stąd wątpliwości judykatury, czy w ogóle w przypadku ustalania na podstawie art. 53 ust. 1 i 2 ustawy odszkodowania za nieruchomości warszawskie przepisy art. 21 ust. 1 i art. 22 znajdowały zastosowanie. Wątpliwości te z kolei, czyli możliwość różnej interpretacji art. 53 ust. 1 i 2 ustawy w zakresie "odpowiedniego" stosowania jej przepisów dotyczących odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości do odszkodowania za nieruchomości warszawskie, wyłączają możliwość uznania ewentualnego naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 22 w zw. z art. 53 ust. 1 i ust. 2 ustawy, jako "rażącego" (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 748/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego w postaci art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W zarzucie tym z kolei nie została wskazana ani forma naruszenia, ani też na czym to naruszenie prawa polega. Nie wynika to także z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Tak sformułowany zarzut kasacyjny uniemożliwia także kontrolę kasacyjną, a w konsekwencji nie może doprowadzić do podważenia legalności zaskarżonego wyroku. Z treści skargi kasacyjnej, a mianowicie z jej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, musi wynikać konkretny zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do domyślania się ani też uzupełniania za skarżącego zarzutów kasacyjnych. Treść skargi kasacyjnej sama w sobie musi być wystarczająca do zbadania legalności zaskarżonego orzeczenia. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to możliwe jednak tylko wtedy gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (zob.: wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 735/15 oraz wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2220/17 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący zrzekł się rozprawy, a organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.