I SA/Kr 1448/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1448/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Bogusław Wolas, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r., sprawy ze skargi Centrum Kultury i Sportu w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 13 maja 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, , I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty, postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych)., , Centrum Kultury i Sportu w K. jest gminną instytucją kultury i sportu, której organizatorem jest Gmina K. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 13 poz. 123 ze zm.), instytucja kultury z chwilą wpisu do rejestru uzyskuje osobowość prawną i prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową (art. 27 ustawy). Celem działalności Centrum Kultury i Sportu w K., zgodnie ze statutem jest "upowszechnianie, rozwijanie i zaspokajanie potrzeb społeczeństwa w zakresie kultury, edukacji, sportu, kultury fizycznej, turystyki i rekreacji, a także prowadzenie działalności informacyjnej w tych dziedzinach" oraz promocja pozytywnego wizerunku Gminy". Do podstawowych zadań Centrum Kultury i Sportu w K., zgodnie z pkt 3 & 4 Statutu, należy m.in.; organizowanie imprez artystycznych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych, - popularyzacja kultury, kultury fizycznej, sportu, zdrowego stylu życia oraz dziedzictwa narodowego i przyrodniczego, - finansowanie i nadzór sekcji sportowych i klubów sportowych, działających w ramach struktury organizacyjnej CKiS, - organizacja oraz nadzór nad sekcjami sportowymi osób niepełnoprawnych, wspieranie inicjatyw sportowych w szkołach działających na terenie gminy, organizowanie rywalizacji sportowej dla szkół. Centrum realizuje te cele m.in. poprzez: organizowanie i współorganizowanie zajęć, zawodów oraz imprez kulturalnych, sportowych, rekreacyjnych, turystycznych i rozrywkowych, prezentowanie osiągnięć kulturalnych i sukcesów sportowych Centrum, organizowanie zajęć pozalekcyjnych i pozaszkolnych dla dzieci i młodzieży oraz współdziałanie w rozwoju kultury fizycznej ze stowarzyszeniami kultury fizycznej oraz udzielanie im pomocy w realizacji zadań. Centrum Kultury i Sportu w K. zarejestrowane jest jako podatnik VAT czynny, rozliczający się proporcją, albowiem oprócz usług opodatkowanych świadczy także usługi zwolnione z podatku VAT. Centrum nie nastawia się na osiąganie zysku, a ewentualny dochód uzyskany z działalności służy tylko i wyłącznie realizacji jego celów statutowych. Statutowe zadania Centrum Kultury i Sportu w K. realizowane są zatem poprzez oferowanie społeczności lokalnej bogatej oferty sportowo - rekreacyjnej. W ofercie tej zawarte jest m.in. świadczenie usług ściśle związanych ze sportem i wychowaniem fizycznym dla dzieci i młodzieży poprzez organizowanie i prowadzenie za odpłatnością zajęć i turniejów w zakresie szermierki, pływania, piłki siatkowej kobiet i mężczyzn a także koordynacji i organizacji współzawodnictwa dzieci i młodzieży z Powiatu K. w zakresie wielu dyscyplin sportowych w ramach imprezy o nazwie "Igrzyska- Gimnazjada/Licealiada" Wymienione powyżej usługi świadczone są odpłatnie w tym znaczeniu, że zapewniany jest zwrot kosztów organizacji zleconych (np. przez Powiat K) usług sportowych, z zastrzeżeniem, że minimalny zysk (który ewentualnie mógłby powstać) przeznaczony jest na cele działalności statutowej Centrum. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy świadczone przez Centrum Kultury i Sportu w K., (osobę prawną, której celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu), podmiotu nie nastawionego na osiąganie zysku, usługi wymienione w przedstawionym stanie faktycznym tj. usługi organizacji zajęć, turniejów i zawodów sportowych, stanowią usługi w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w konsekwencji polegają zwolnieniu od podatku VAT? Według wnioskodawcy: Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, w zakresie usług zwolnionych mieszczą się "usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem, że : a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim, b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków, c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym - z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością". W ocenie CKiS, spełnia ono wszystkie warunki konieczne do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 43 ust. 1pkt 32 ustawy o VAT w zakresie organizowanych zajęć, turniejów oraz zawodów sportowych, omówionych w pkt. 1-4 przedstawionego stanu faktycznego albowiem przedmiotowe usługi stanowią usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym i świadczone są przez podmiot o osobowości prawnej nie nastawiony na osiąganie zysku, którego celem statutowym jest między innymi działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu. Powyższe stanowisko potwierdza w tezie swojego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 13 marca 2014 r., sygn. I FSK 585/13, uznał że: "Przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L nr 347 poz. 1 ze zm.) należy tak interpretować, że zwolnieniem od podatku określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nie nastawione na osiąganie zysku.". W uzasadnieniu (pkt. 3.3,3.6 i 3.7) przywołanego wyroku z dnia 13 marca 2014 r., NSA zauważył nadto, że zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 112 Państwa Członkowskie zwalniają między innymi świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Z treści tej normy wynika, że powyższe zwolnienie ma charakter bezwarunkowy w sensie materialnym. Oznacza to, że Państwa Członkowskie nie mogą drogą regulacji krajowych odstąpić od udzielenia tego zwolnienia albo go ograniczyć. Przepis ten zawarty jest w rozdziale 2 zatytułowanym "zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym". Zatem zwolnienia te mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C-357/07 TNT Post UK, Zb. Orz. s. 1-3025, pkt 32) i winny być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich. Stąd też wykładnia przepisów prawa krajowego powinna uwzględniać treść unijnych unormowań oraz musi być zbieżna we wszystkich krajach Unii Europejskiej.". Wnioskodawca zwracał też uwagę, że w ostatnim okresie odnośnie analizowanego zwolnienia wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12 Mesto Zamberk przeciwko Financni reditelstvi v Hradci Kralove, obecnie Odvolaci financni reditelstvi (Dz.U.UE.L. 2006.347.1) Trybunał podkreślił że jeśli chodzi o cel art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT, przepis ten służy wspieraniu niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. W ocenie wnioskodawcy, w przedmiotowym stanie faktycznym zastosowanie zwolnienia w przypadku świadczenia przez CKiS usług ściśle związanych ze sportem i wychowaniem fizycznym na rzecz dzieci i młodzieży oraz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym jest uprawnione i zasadne w świetle przywołanych powyżej wykładni prawa podatkowego - art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, albowiem zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające do zastosowania zwolnienia wynikającego z przedmiotowego przepisu. W dniu 13 maja 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał dla Skarżącego interpretację indywidualną [...] uznając, że z tytułu świadczenia usług opisanych we wniosku wnioskodawca nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust 1 pkt 32 ustawy o VAT. Wskazał, że zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy o VAT a odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od towarów i usług możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie, oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Przytaczając treść art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT organ dokonujący interpretacji wyjaśnił, że zastosowanie zwolnienia dla usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym doznaje pewnych ograniczeń - ze względu na cele wykonywanej usługi, jak również status usługodawcy i usługobiorcy. Podmiotami uprawnionymi do skorzystania z tego zwolnienia są podmioty będące klubem sportowym, związkiem sportowym oraz związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych. Ponadto, świadczone usługi muszą być wykonywane na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Jednocześnie świadczone usługi muszą być ściśle związane ze sportem, wychowaniem fizycznym oraz konieczne do organizowania i uprawiania sportu, organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim. Niespełnienie chociażby jednej z przesłanek (podmiotowej lub przedmiotowej) powoduje, świadczenie usług nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. regulacji. W ocenie organu, z wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT wynika, iż podatnik, aby móc skorzystać ze zwolnienia w nim przewidzianego, winien spełnić przesłanki o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym. Przesłanka o charakterze podmiotowym jest spełniona wówczas, gdy świadczącym usługę jest podmiot, którego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, będący klubem sportowym, związkiem sportowym lub związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika aby wnioskodawca był podmiotem wymienionym w ww. przepisie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT - tj. klubem sportowym, związkiem sportowym czy też związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych - mogącym korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Organ nie neguje, że wnioskodawca jako samorządowa instytucja kulturalna jest uprawniony do prowadzenia na podstawie nadanego mu statutu działalności polegającej na świadczeniu na rzecz mieszkańców gminy usług związanych ze sportem. Należy jednak zauważyć, że wnioskodawca nie jest klubem sportowym lecz samorządową instytucją kulturalna działającą na podstawie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a nie na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, regulującej działalność klubów sportowych i związków sportowych. Tymczasem przywołany wcześniej art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT w sposób jednoznaczny wymienia podmioty, które mogą korzystać ze zwolnienia na podstawie tego przepisu, a mianowicie kluby sportowe, związki sportowe, związki stowarzyszeń i związki innych osób prawnych. Centrum Kultury i Sportu nie jest klubem sportowym, związkiem sportowym a także nie jest związkiem stowarzyszeń ani innych osób prawnych, lecz jest jedynie osobą prawną gminną instytucją kultury, której celem jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechnienia sportu. Wobec powyższego organ uznał, że w związku z faktem, że Centrum Kultury i Sportu nie spełnia powyższego warunku w zakresie kryterium podmiotowego, określonego w art. 42 ust 1 pkt 32 ustawy o VAT, bezprzedmiotowe będzie dalsze badanie, czy spełnione są dalsze warunki określone w tym przepisie. Według organu, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie uprawnia do bezpośredniego stosowania dyrektywy bezwarunkowo, uzależniając zastosowanie dyrektywy od spełnienia co najmniej dwóch przesłanek: po pierwsze - pomimo upływu terminu do implementacji - dyrektywa nie została przetworzona do prawa krajowego, po drugie, normy te muszą być na tyle bezwarunkowe, że nadają się do zastosowania w konkretnym przypadku. Orzecznictwo to wskazuje że możliwość powoływania się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy istnieje tylko wtedy gdy przepisy krajowe są niezgodne z Dyrektywą. W przedmiotowej sprawie przepisy krajowe nie naruszają celów Dyrektywy, bowiem przepisy krajowe zwalniają od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych a ustawodawca krajowy kierując się celem wskazanym w art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy Rady mógł zawęzić krąg podmiotów mających możliwość zastosowania zwolnienia z opodatkowania w przypadku świadczenia usług sportowych. Zatem wbrew temu, co twierdzi wnioskodawca przepisy Dyrektywy nie mogą być bezpośrednio stosowane, bowiem wyznaczają one państwom członkowskim zamierzony cel, jaki winny one osiągnąć, pozostawiając władzom krajowym wybór form i środków ich wprowadzania, zaś wyjątek nieprawidłowej implementacji oraz niezgodności przepisów krajowych z Dyrektywą w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania. Ponadto w ocenie organu brzmienie ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT jest na tyle precyzyjne, że już zastosowanie wykładni językowej pozwala odczytać treść wynikających z nich norm prawnych, a zatem i zakres przyznanego prawa do zastosowania zwolnienia z opodatkowania świadczonych usług. W uchwale NSA z 13 lipca 2009r. sygn. akt I FPS 4/09 Sąd stwierdził, że "Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że podstawowym rodzajem wykładni jaka powinna być stosowana w prawie podatkowym jest wykładnia językowa". W przypadku przepisów niejasnych sądom wolno jest posłużyć się wykładnią funkcjonalną po to, by skorygować ich sens językowy wyłącznie wtedy, gdy przemawiają za tym szczególnie ważne racje aksjologiczne. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że wolno się nimi posłużyć zwłaszcza wtedy, gdy wykładnia językowa prowadzi "ad absurdum", do rażącej sprzeczności z konstytucją lub w rażący sposób narusza elementarne zasady sprawiedliwości. W zaskarżonej interpretacji taka sytuacja nie miała miejsca, zatem w ocenie organu zastosowana wykładnia jest wystarczająca i pozostaje w zgodzie z prawem wspólnotowym. Ponadto na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane wyroki sądów administracyjnych, bowiem są one rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym. Pismem z 29 maja 2015 r., złożonym na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnioskodawca wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę interpretacji indywidualnej w sposób odpowiadający jego stanowisku. W odpowiedzi na ww. wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów, podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej z 13 maja 2015r. Na interpretację indywidualną Centrum Kultury i Sportu w K. złożyło skargę do tut. Sadu, w której wniosło o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2014 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), w zw. z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla spełnienia warunków zwolnienia niezbędne jest działanie przez podmiot świadczący usługi w formie klubu sportowego, związku sportowego lub związku stowarzyszeń i innych osób prawnych w rozumieniu art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 25 czerwca o sporcie (Dz. U. nr 127, poz. 857 ze zm.) dalej; ustawa o sporcie. W uzasadnieniu powtórzył dotychczas powoływaną argumentację. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji z 13 maja 2015 r. znak: [...] ponownie przytoczył wskazane tam argumenty i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), które stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie – między innymi – w sprawach skarg na pisemne indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.) w przeciwnym wypadku skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Zasadny jest bowiem zarzut błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT w zw. z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112. Jak w niniejszym postępowaniu wielokrotnie wskazywano, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, zwolnione z podatku są usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że: są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim, świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków, są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym Według organu dokonującego interpretacji, dla spełnienia warunków zwolnienia przewidzianych we wskazanym przepisie ustawy o VAT niezbędne jest działanie przez podmiot świadczący usługi sportowe w formie klubu sportowego, związku sportowego lub związku stowarzyszeń i innych osób prawnych w rozumieniu art. 3 i art.6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm., dalej: "ustawa o sporcie"). Stanowisko to nie może jednak zostać podzielone przez Sąd bowiem opiera się jedynie na bezrefleksyjnej, literalnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT bez uwzględnienia dyspozycji art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112, stanowiącego, iż Państwa Członkowskie zwalniają (między innymi) świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Z treści tej normy wynika, że powyższe zwolnienie ma charakter bezwarunkowy w sensie materialnym. Oznacza to, że Państwa Członkowskie nie mogą drogą regulacji krajowych odstąpić od udzielenia tego zwolnienia albo go ograniczyć. Przepis ten nadto zawarty jest w Rozdziale 2 Dyrektywy, zatytułowanym "Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym". Zatem – jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie sądów krajowych i TSUE – zwolnienia te mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C-357/07 TNT Post UK, Zb.Orz. s. I-3025, pkt 32). Zwolnienia te nie dotyczą oczywiście wszystkich rodzajów działalności wykonywanej w interesie publicznym, lecz jedynie tej działalności, która została w tym przepisie wymieniona i opisana w bardzo szczegółowy sposób. Ponadto zwolnienia te powinny być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich. Stąd też wykładnia przepisów prawa krajowego powinna uwzględniać treść unijnych unormowań oraz musi być zbieżna we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Wielokrotnie Trybunał Sprawiedliwości podkreślał, że terminologia używana do określenia zwolnień od podatku od towarów i usług powinna być interpretowana w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Jednakże owa zasada ścisłej wykładni nie oznacza, że terminologia stosowana przy określeniu zwolnień przewidzianych w rzeczonym art. 132 powinna być interpretowana w sposób, który pozbawiałby je skuteczności (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-284/03 Temco Europę, Zb.Orz. s. 1-11237, pkt 17, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie C-434/05 Horizon College, Zb.Orz. s. I-4793, pkt 16, a także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 października 2008 r. w sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club i Canterbury Ladies Hockey Club, Zb.Orz. s. 1-7821, pkt 17). Przyznając zatem słuszność pierwszej ze wskazanych w tym akapicie tez, na którą również wskazywał organ dokonujący interpretacji zauważyć należy, że organ ten nie dostrzegł tego co zawarte jest w drugiej z przytoczonych tez, odnoszącej się do skuteczności stosowania zwolnienia statuowanego przez przepisy Dyrektywy, które w formie określonej w przepisach wspólnotowych winno być implementowane do krajowego porządku prawnego. Sąd podziela zarzut skargi polegający na dokonaniu przez organ zawężającej wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT. Ograniczono bowiem zwolnienie od podatku VAT do usług świadczonych wyłącznie w formie klubu sportowego, związku sportowego lub związku stowarzyszeń i innych osób prawnych w rozumieniu art 3 i art. 6 ustawy o sporcie. Taka interpretacja nie jest wykładnią prowspólnotową. Należy bowiem podkreślić, że przepis art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112 stanowi o usługach świadczonych przez "organizacje nienastawione na osiąganie zysku". Zatem nie ma podstaw do zawężania kręgu podmiotów świadczących te zwolnione usługi w sposób szerszy niż przewidują to zapisy Dyrektywy. W uzasadnieniu interpretacji, organ uzasadniając swój pogląd odwołał się do przepisów ustawy o sporcie, skoro to ona definiuje pojęcie klubu sportowego czy związku sportowego. Uwadze organu jednak umknęło, że art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego. Zatem, użycie słów "w szczególności" wskazuje, że jest to podstawowa forma prowadzenia tej działalności ale nie jedyna. Zwłaszcza, że definicja legalna pojęcia sportu zawarta w art. 2 ust. 1 tej ustawy jest bardzo szeroka. Według ustawodawcy sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Nawet więc w świetle ustawy o sporcie nie znajduje uzasadnienia zawężająca wykładnia "podmiotu prowadzącego działalność sportową" a tym samym świadczącego usługi sportowe. Uprawnienie do skorzystania ze zwolnienia od VAT konkretyzuje się dla takiego podmiotu po spełnieniu przesłanek przedmiotowych, określonych w dalszej, dotychczas niespornej (bo nie objętej zakresem udzielonej interpretacji indywidualnej) treści art. 43 ust 1 pkt 32 ustawy o VAT. Nie można też abstrahować od celu wprowadzonego w analizowanej normie prawnej zwolnienia od podatku od towarów i usług. Niewątpliwie przepis ten służy wspieraniu niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa poprzez obniżenie kosztów tych usług. Celem więc jest upowszechnienie pewnych pożądanych wzorców zachowania, co niewątpliwie może nastąpić poprzez zmniejszenie wysokości wynagrodzenia za te usługi. W tym kontekście zawężania analizowanego zwolnienia tylko do tych świadczonych przez kluby sportowe jest nieprawidłowe. Jak słusznie argumentował podatnik, odnośnie analizowanego zwolnienia wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12 Mśsto Źamberk przeciwko Finanćni feditelstvi v Hradci Krślove, obecnie Odvolaci finanćni feditelstvf (Dz.U.UE.L 2006.347.1) Trybunał wskazał, że w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112 należy stwierdzić, że przepis ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu (t. 21). Przepis ten nie wymaga również by aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany bądź w celu uczestniczenia w zawodach sportowych, o ile jednak podejmowanie tej aktywności nie wpisuje się w ramy czystego wypoczynku i rozrywki (t. 22). Jeśli chodzi o cel art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy VAT, Trybunał podkreślił, że przepis ten służy wspieraniu niektórych rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa (t. 23). Reasumując, stwierdzić należy, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT w związku z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 112 należy tak interpretować, że zwolnieniem od podatku określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nie nastawione na osiąganie zysku. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 585/13. Pogląd ten został podtrzymany także w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2015r. sygn. akt I SA/Po 174/14. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela poglądy wyrażone w tych wyrokach i argumenty służące ich uzasadnieniu, zwracając równocześnie uwagę na dającą się zauważyć jednolitość orzeczniczą w tej kwestii. Mimo więc, że – jak wskazuje organ – orzeczenia sądowe nie stanowią źródła prawa, to jednak w przypadku, gdy pojawia się pewna linia orzecznicza i jest ona wspierana także autorytetem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ stosujący prawo powinien brać pod uwagę orzecznictwo. Odstąpienie od stosowania tej zasady doprowadziło do wydania interpretacji indywidualnej opartej na błędnej wykładni interpretowanych przepisów. Wymienione uchybienia w wykładni przepisów prawa materialnego – na które zasadnie wskazywała strona skarżąca – doprowadziły Sąd do stwierdzenia konieczności wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. Organ winien więc ponownie rozpoznać wniosek spółki z uwzględnieniem powyższych uwag co do spełnienia podmiotowych przesłanek analizowanego zwolnienia podatkowego. Co do przesłanek przedmiotowych - które dotychczas nie były oceniane z uwagi na stanowisko zajęte przez organ - należy przeprowadzić ich weryfikację w oparciu o warunki wskazane w dyspozycji art. 43 ust 1 pkt 32 ustawy o VAT w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Wobec powyższego, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie Sąd zasądził zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 240 zł.