III SA/Lu 318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Jerzy Drwal, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. (nr [...]), [...] utrzymał w mocy decyzję [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) w sprawie odmowy przyznania J. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2015 r. do [...] wpłynął wniosek producenta rolnego J. B. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z [...] marca 2017 r. odmówił stronie przyznania wnioskowanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009; dalej jako rozporządzenie nr 1307/2013, poprzez jego błędną wykładnię i wadliwym przyjęciu, że za wskazane w tym przepisie "świadczenie usług w zakresie obrotu nieruchomościami" można uznać działalność polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, ponadto samo wpisanie takiej działalności j do bazy danych CEPIDK nie oznacza zastosowania w/w przepisu; istotne jest ustalenie działalności rzeczywiście prowadzonej przez podmiot ubiegający się o płatność. Według strony brak jest wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niezebranie pełnego materiału dowodowego poprzez przerzucenie na stronę obowiązku udowodnienia faktu nieprowadzenia przez nią określonej działalności. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawą materialnoprawną przyznania płatności na rok 2016 jest ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 278 z późn. zm.), dalej jako ustawa; która w art. 7 ust. 4 odsyła wprost do regulacji unijnych w tym zakresie. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. Zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. (Dz. U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.). Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz Danych z wypisu w rejestrze REGON wynika, że J. B. prowadzi działalność sklasyfikowaną według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", która oznaczona jest kodem PKD – 68.10.Z. Zgodnie z art. 25 ust 1 pkt 7 ustawy o działalności gospodarczej, wpisowi do CEIDG podlega data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącego nastąpiła w dniu [...] marca 2001 r. Zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej lub zmiany zakresu prowadzenia działalności wymaga zgłoszenia do CEIDG. Zgodnie z danymi z CEIDG brak danych o wykreśleniu lub zmianie wpisu , zatem fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" (kod PKD 68.10.Z.) przez skarżącego – został potwierdzony. Wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest warunkiem koniecznym do podjęcia działalności gospodarczej. Na mocy art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Skoro J. B. złożył wniosek o wpis do CEIDG i nie dokonał żadnych zmian w danych tam zawartych, oznacza to, że działalność taką prowadzi. W przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania wyłączenie odmowy przyznania płatności wynikające z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, gdyż za 2015 r. J. B. nie otrzymał płatności bezpośredniej. W podsumowaniu [...] stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w niniejszej sprawie jest prawidłowe i uzasadnione stanem faktycznym ustalonym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. B. nie zgodził się z podjętym rozstrzygnięciem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej mu wnioskowane płatności, ewentualnie uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organom rażące naruszenie następujących przepisów: 1) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na wadliwym przyjęciu, że za wskazane w tym przepisie "świadczenie usług w zakresie obrotu nieruchomościami" można uznać działalność polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek opisaną w Polskiej Klasyfikacji Działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek nie stanowi świadczenia usług w zakresie obrotu nieruchomościami, ze względu na to, że nabywanie (lub zbywanie) nieruchomości na własny rachunek nie wiąże się ze świadczeniem jakiejkolwiek usługi – naruszenie to skutkowało bezzasadnym zastosowaniem wskazanego przepisu w niniejszej sprawie; 2) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie tego przepisu następuje na podstawie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia, następuje na podstawie ustalenia działalności rzeczywiście prowadzonej przez podmiot ubiegający się o płatności – naruszenie to skutkowało bezzasadnym zastosowaniem wskazanego przepisu w niniejszej sprawie; 3) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie rolnika za rolnika aktywnego zawodowo w sytuacji, w której rolnik nie świadczy usług w zakresie obrotu nieruchomościami lub innej działalności wyłączającej możliwość uznania go za rolnika aktywnego zawodowo; 4) art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, to jest brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w tym w szczególności poczynienie ustaleń w sposób wybiórczy i nieustalenie, czy rolnik rzeczywiście świadczył usługi w zakresie obrotu nieruchomościami lub inną działalność wyłączającą możliwość przyznania płatności w sytuacji, w której okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz przerzucenie na stronę obowiązku udowodnienia faktu nieprowadzenia przez nią określonej działalności; 5) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a, poprzez nieodniesienie się przez Dyrektora do zarzutów zawartych w odwołaniu co jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności; ponadto uzasadnienie decyzji sporządzono w sposób, który nie pozwala na jej skontrolowanie w wyniku braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem podniesione w niej zarzuty nie są usprawiedliwione. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Tym samym nie zachodziły też podstawy do wzruszenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Przedmiotem badania przez Sąd w niniejszej sprawie była zgodność z prawem negatywnych decyzji organów [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2016. Termin i tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608). W art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, wprowadzone zostało pojęcie "rolnika aktywnego zawodowo", które obecnie w określonym zakresie ogranicza krąg osób uprawnionych do otrzymywania omawianych płatności. Stosownie do art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym, lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia 1307/2013, oprócz sytuacji określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą zadecydować na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym lub grupom osób fizycznych lub prawnych: a) których działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu ich działalności gospodarczej; lub b) których główną działalność lub przedmiot działalności nie stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Według zaś art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. W art. 13 rozporządzenia nr 639/2014 określono kryteria służące wykazaniu, że działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego i że główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności polegają na prowadzeniu działalności rolniczej. Zgodnie z ust. 3 powyższego przepisu dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) rozporządzenia nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia uznaje się, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby prawnej, jeżeli została zarejestrowana jako główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności w urzędowym rejestrze przedsiębiorstw lub jakiejkolwiek równoważnej urzędowej ewidencji danego państwa członkowskiego. W § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 351) dalej jako: rozporządzenie w sprawie płatności bezpośrednich określono rodzaje dowodów umożliwiających uznanie osoby prawnej za rolnika aktywnego zawodowo (potwierdzających wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a, b i c rozporządzenia nr 1307/2013 - odpowiednio ust. 1, 2 i 3 § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich). Dowodami tymi w odniesieniu do okoliczności z art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 są: 1) zaświadczenie o przychodach z działalności pozarolniczej wydane przez właściwy organ podatkowy; 2) dokumenty zawierające informacje o wysokości rocznej kwoty płatności bezpośrednich, obliczonej zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 639/2014, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1306/2013). Dowodami potwierdzającymi wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b rozporządzenia nr 1307/2013, są: 1) zaświadczenie o przychodach z działalności pozarolniczej wydane przez właściwy organ podatkowy; 2) faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w tym faktury VAT RR, o których mowa w art. 116 ust. 2 tej ustawy, lub inne równoważne dowody potwierdzające sprzedaż produktów rolnych; 3) dokumenty zawierające informacje o wysokości uzyskanego wsparcia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 639/2014, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia nr 1306/2013; 4) zaświadczenie o wysokości uzyskanego wsparcia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 639/2014, wydane przez organ lub podmiot, który wypłacił takie wsparcie. Natomiast dowodami potwierdzającymi wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, są: 1) dokumenty zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia nr 1306/2013; 2) zaświadczenie o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.), zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności; 3) odpisy, wyciągi, zaświadczenia oraz informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1203, z późn. zm.), zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności; 4) dokumenty zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności, pochodzące z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 591, z późn. zm.). Istota sporu w tej sprawie sprowadzała się zatem do oceny prawidłowości zastosowania przez organy wskazanych powyżej uregulowań. Należało przy tym uwzględnić, że nie było sporne to, że wobec skarżącego należało rozważyć zastosowanie wykluczenia przewidzianego art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 w sytuacji, kiedy był on producentem rolnym, któremu w 2015 roku nie przyznano płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W sprawie tej nie wchodziło zatem w rachubę wyłączenie wykluczenia wynikające z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013. Skarżący w tej sprawie stał na stanowisku, że nie świadczył usług z zakresu obrotu nieruchomościami, co wyjaśnił w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji (oświadczenie pełnomocnika skarżącego k. 199 akt administracyjnych), ponadto dokonywane przez niego czynności w zakresie działalności pozarolniczej odnosiły się jedynie do kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, co – jego zdaniem – nie stanowi "świadczenia usług w zakresie obrotu nieruchomościami" w myśl zastosowanych przez organ przepisów wykluczających go z płatności. W ocenie skarżącego, dany podmiot kupując lub sprzedając nieruchomość na własny rachunek, po pierwsze, nie świadczy żadnej usługi na rzecz nabywców jego nieruchomości lub sprzedawców nieruchomości – podmiot ten albo przenosi na kogoś własność swojej nieruchomości (co z pewnością nie jest usługą) albo płaci cenę za nieruchomość (co również z pewnością nie jest usługą). Po drugie, skoro nie istnieje świadczenie pierwotne, to nie istnieje również żadne świadczenie wzajemne. W ocenie skarżącego decydujące jest to, że podmiot płacący cenę za nieruchomość nie płaci za usługę, tylko za nieruchomość. W ocenie Sądu powyższe stanowisko skarżącego nie jest trafne. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że dowodem potwierdzającym ustalenia organu odnośnie prowadzenia przez skarżącego również działalności pozarolniczej, jest dokument w postaci wydruku danych z centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zgodnie z którym skarżący od dnia [...] marca 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kodu PKD 68.10.Z. (Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek) oraz wydruk z wypisu w rejestrze REGON, w którym skarżący figuruje jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kodu PKD 68.20.Z (Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi). Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2016 r. nr 1829, z późn. zm.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Według art. 14 ust. 2 tej ustawy, wpisowi do ewidencji podlega przedsiębiorca będący osobą fizyczną. W związku z tym, organ dysponując dokumentacją z CEIDG miał podstawy do uznania, iż skarżący prowadzi działalność – PKD 68.10.Z – kupno i sprzedaż nieruchomości zwłaszcza, że dane zawarte w CEIDG korzystają z domniemania prawdziwości (art. 33), a osoba fizyczna wpisana do rejestru ponosi odpowiedzialność za podanie niewłaściwych danych. Zasada domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru stanowi przejaw realizacji zasady jego jawności i oznacza, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe, czyli odpowiadają stanowi faktycznemu. W związku z tym, że dane wpisane do rejestru zgodne z wnioskiem przedsiębiorcy i odpowiedzialność za brak prawdziwości tych danych ponosi przedsiębiorca, jeśli nie wystąpił z wnioskiem o ich sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie. Prowadzona przez skarżącego pozarolnicza działalność gospodarcza obejmująca "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" (PKD 68.10.Z.), zdaniem sądu mieści się w wykluczeniu z płatności, które odpowiada określonemu w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 pojęciu "świadczenia usługi obrotu nieruchomościami". To ostatnie pojęcie jest szerokie, gdyż obejmuje nie tylko pośredniczenie w obrocie nieruchomościami przez inne osoby (kupującego i sprzedającego), ale obejmuje też kupno i sprzedaż nieruchomości w imieniu własnym, które pozostają przedmiotem dalszego obrotu, gdyż nie są z niego wyłączone. Wynika to wprost z treści Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), która tego rodzaju działalność lokuje w Sekcji L i Dziale 68 PKD – określonym jako "Działalność związana z obsługą rynku nieruchomości". Klasyfikacja PKD-2007 została opracowana na podstawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczych Unii Europejskiej NACE Rev.2. PKD-2007 i wpisuje się w system prawodawstwa unijnego. Zgodnie z definicją zawartą w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) - Działalność ma miejsce wówczas, gdy czynniki takie jak: wyposażenie, siła robocza, technologia produkcji, sieci informacyjne lub produkty są powiązane w celu wytworzenia określonego wyrobu lub wykonania usługi. Działalność charakteryzowana jest przez produkty wejściowe (wyroby lub usługi), proces technologiczny oraz przez produkty wyjściowe. Z uwagi na powyższe, nie można się zgodzić z twierdzeniami pełnomocnik skarżącego, że działalność opisana w podklasie "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" została umieszczona w Sekcji L tylko ze względu na powiązanie z rynkiem nieruchomości. Zdaniem Sądu znaczenie podklasy "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" należy interpretować w świetle kontekstu, w który się wpisuje, ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest częścią. Ponadto gdyby dokonywano zakupu nieruchomości (produkt wejściowy) na własny rachunek bez zamiaru późniejszej odsprzedaży takiej nieruchomości, nie zachodziłaby konieczności rejestracji takiej działalności. W ocenie sądu skarżący nie wykazał, że nie prowadził działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, uniemożliwiającej przyznanie wnioskowanej płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Oświadczenie złożone przez Skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, jest niewystarczające do przyznania racji J. B. w omawianej kwestii. Wskazać należy, co uszło uwadze skarżącego, iż zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich na strony – beneficjentów pomocy – został nałożony obowiązek przedstawiania dowodów oraz składania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodniania faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W tej sytuacji oświadczenie skarżącego o nieprowadzeniu działalności w zakresie obrotu nieruchomościami stanowiło wyłącznie polemikę, która nie mogła w żadnym zakresie podważyć wiarygodnych ustaleń organów poczynionych na podstawie dowodów z wpisu w rejestrze REGON oraz w CEIDG. Zdaniem sądu, z analogicznych względów, jak powyżej wskazane, skarżący nie wykazał by pomimo prowadzonej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, podlegającej wykluczeniu z pomocy na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, spełniał wymogi uznania za rolnika aktywnego zawodowo w rozumieniu akapitu 3 lit. a-c wskazanego przepisu. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów w tym zakresie, w tym określonych szczegółowo w § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich. Konsekwencją więc ustalenia, że skarżący jako rolnik aktywny zawodowo prowadził również działalność wykluczającą go z płatności w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, był obowiązek wypełnienia przez niego w chwili składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 także rubryki nr 08 wniosku – "oświadczenia, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo, pomimo, że świadczy usługi w zakresie obrotu nieruchomościami" oraz dołączenia do wniosku dowodów określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Treść wniosku w tym zakresie jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości co do obowiązku jego odpowiedniego wypełnienia, poprzez zakreślenie odpowiedniej "kratki", czego jednak wnioskodawca przyznania płatności w niniejszej sprawie zaniechał i nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że pomimo tego, iż prowadzi działalność pozarolniczą, nie stanowi ona podstawy do wykluczenia go z przyznania płatności bezpośrednich. Prawidłowo również organ ocenił wydruki komputerowe złożone przez pełnomocnika skarżącego przy odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2017 r. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcie bezpośredniego oraz art. 13 rozporządzenia (UE) na 809/2014 wnioski oraz dokumenty, które należy złożyć wraz z wnioskiem o przyznanie płatności, składało się w 2016 roku od 15 marca do 15 maja 2016 roku. Wniosek można było złożyć w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie do składania wniosków. Za wyjątkiem działania siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, złożenie wniosku o przyznanie płatności po terminie prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy, kwot, do których rolnik był uprawniony, jeżeli wniosek o pomoc został złożony w terminie. Wniosek złożony po dniu 10 lipca 2016 roku nie jest rozpatrywany, czego konsekwencją jest pozbawienie rolnika płatności na rok 2016. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że po 10 lipca 2016 roku niedopuszczalne jest dokonanie przez beneficjenta (z własnej inicjatywy lub po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach) poprawek (usunięcie braków w złożonym wniosku o płatność). Tym samym, skoro skarżący jako rolnik aktywny zawodowo prowadził usługi w zakresie obrotu nieruchomościami, nie wypełnił punktu "08" wniosku dotyczącego powyższej okoliczności i nie złożył dowodów wymaganych przez § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich, a ponadto za rok 2015 nie otrzymał płatności bezpośrednich w kwocie przewyższającej kwotę 5000 euro (art. 7 ust. 3 ustawy), co nie było w tej sprawie sporne, to należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – odpowiada prawu i nie mogła zostać wzruszona. W złożonej skardze skarżący kwestionując ustalenia organów w tym zakresie, nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających podważyć ustalenia faktyczne organów, które nie są wadliwe. Uzasadnienie skargi zawiera jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i nakierowane zostało na podważenie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem nie ma w sprawie dowodów pozwalających przyjąć odmienne w tym zakresie ustalenia. Dokonana przez organ ocenia zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada bowiem kryteriom określonym w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto uwzględniała ona całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, co wynika też z należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.