III SA/Gd 1037/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 września 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania J. C. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione K. i N. C. w okresie 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 sierpnia 2017 r. skarżąca J. C. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzją z dnia 12 września 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), art. 1a, art. 2 pkt 2 i pkt 4, 5, 11 i 12, art. 9 ust. 2 – 4b, art. 12, art. 15 i art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 489 ze zm.) Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione K. i N. C. w okresie 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r. wskazując, że w realiach rozpatrywanej sprawy przekroczone zostało kryterium dochodowe (725 zł na osobę w rodzinie) określone w art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Organ wskazał, że trzyosobowa rodzina wnioskodawczyni J. C. w roku 2016, to jest w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, uzyskała dochód w kwocie 34.208,64 zł netto. Miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę wyniósł 950,24 zł netto. Przedmiotowa okoliczność wykluczała zatem możliwość przyznania żądanego świadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. W odwołaniu od powyższej decyzji J. C. przedstawiła trudną sytuację zdrowotną syna K., która w jej ocenie uzasadnia przyznanie wnioskowanych świadczeń zgodnie z wnioskiem. Odwołująca się podniosła ponadto, że z uwagi na chęć pogodzenia opieki nad synem z pracą dokonała zmiany wymiaru etatu z pełnego na połowę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że warunki nabywania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego uregulowano w art. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Należy mieć jednak na uwadze, że wskazana ustawa w art. 2 odsyła do regulacji zawartych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji podkreślając, że w roku poprzedzającym okres świadczeniowy rodzina uzyskała dochód w kwocie 34.208,64 zł netto. Miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę wyniósł 950,24 zł netto. W świetle poczynionych ustaleń i regulacji zawartych w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania żądanego świadczenia. Jednocześnie Kolegium wskazało, że okoliczności związane ze stanem zdrowia syna odwołującej nie mogą rzutować na ocenę decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji Kolegium nie dopatrzyło się sprzeczności decyzji organu pierwszej instancji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego stwierdzając, że wskazana decyzja została podjęta w ramach obowiązujących przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. C. wskazała, że wydana decyzja jest aktem krzywdzącym. Organ nie uwzględnił bowiem trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się rodzina skarżącej. W dalszej części skargi skarżąca opisała stan zdrowia syna K. oraz kroki podjęte celem pogodzenia dalszego zatrudnienia z możliwością sprawowania opieki nad synem. Ponadto skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a") sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne nie rozstrzygają zatem o meritum sprawy administracyjnej, lecz ustalają, czy zebrany i znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony oraz czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Sądy te kontrolują ponadto, czy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego i należycie je zinterpretowano. Sąd administracyjny, jako sąd prawa, orzeka więc o zgodności rozstrzygnięć administracyjnych z prawem. Nie może natomiast zastępować organu w merytorycznym orzekaniu. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia. Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, który zasadnie wskazał, że okoliczności związane ze stanem zdrowia syna skarżącej nie mogą rzutować na czynności związane z ustaleniem prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kontekście spełniania określonego w ustawie kryterium dochodowego. W obowiązujących regulacjach normatywnych brak jest bowiem przepisów, które - we wskazanym powyżej zakresie - wprowadzałyby odmienne reguły postępowania w sytuacji, gdy członkiem rodziny jest osoba niepełnosprawna. Spór koncentruje się wokół uznania, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy zasadnie odmówiły stronie skarżącej przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zaś to, czy mająca miejsce w roku 2017 zmiana warunków zatrudnienia winna być postrzegana jako rozwiązanie przez skarżącą umowy o pracę obowiązującej do dnia 3 lutego 2017 r. oraz zawarcie kolejnej umowy z tym samym pracodawcą (z dnia 2 lutego 2017 r. z terminem rozpoczęcia pracy 6 lutego 2017 r.) – co zaaprobowały organy, czy też uznania, że w realiach sprawy mamy w istocie do czynienia z kontynuacją dotychczasowego zatrudnienia. Ustalenie przedmiotowej okoliczności ma fundamentalne znaczenie wobec konieczności ustalenia wysokości dochodu uzyskanego przez rodzinę skarżącej w roku 2016. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (dalej także jako "ustawa"). Stosownie do art. 9 ust. 1 tej ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności - bezterminowo. Jednocześnie na mocy art. 9 ust. 2 ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Legalna definicja "osoby uprawnionej" zawarta została z kolei w art. 2 punkt 11 ustawy i oznacza osobę uprawnioną do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna. Z uwagi na to, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na okres świadczeniowy 1 października 2017 r. – 30 września 2018 r. organy zobligowane były ustalić dochód rodziny mając na względzie rok 2016. Na podkreślenie zasługuje jednakże wskazanie, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (w realiach sprawy uzyskanie przez skarżącą dochodu w roku 2017 z uwagi na zawarcie kolejnej umowy o pracę) jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 9 ust. 4a ustawy). Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 4b tej ustawy (dodanym z dniem 1 sierpnia 2017 r. przez art. 11 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin; Dz. U. z 2017 r., poz. 1428 i mającym zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres świadczeniowy rozpoczynający się od dnia 1 października 2017 r.) przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy, lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą. Co istotne, w art. 2 punkt 17 lit. c) ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zapisano, że ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu - oznacza to utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei w art. 2 punkt 18 lit. c) tej ustawy zapisano, że ilekroć w ustawie jest mowa o "uzyskaniu dochodu" oznacza to uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Mając na uwadze powyższe regulacje należy podnieść, że organy orzekające nie wykazały w sposób jednoznaczny, iż w realiach rozpatrywanej sprawy zastosowanie winien mieć art. 9 ust. 4b ustawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzenie Sąd wskazuje, że definicje "utraty dochodu" i "uzyskania dochodu", zawarte w art. 2 punkt 17 i 18 ustawy należy interpretować przez pryzmat przysporzenia czy też jego braku. "Uzyskanie dochodu" w myśl art. 2 punkt 18 ustawy to uzyskanie dochodu spowodowane m.in. uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - co oznacza, że "uzyskanie dochodu" wiąże się nie tylko z pozostawaniem w zatrudnieniu, ale też i z otrzymywaniem wynagrodzenia. Uzyskania dochodu wskazana powyżej ustawa nie łączy bowiem jedynie z faktem uzyskania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (czyli m.in. z faktem zawarcia umowy o pracę). Mając na uwadze powyższe należy odnotować, że w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy brak jest dokumentów źródłowych wskazujących na efektywne, rzeczywiste uzyskanie przez skarżącą dochodu u tego samego pracodawcy po dokonanej przez skarżącą i zatrudniającego ją pracodawcę modyfikacji warunków zatrudnia. Niezależnie od powyższego Sąd uznaje za zasadne wskazanie, że w realiach rozpatrywanej sprawy gruntownej ocenie ze strony organów orzekających winna być poddana przede wszystkim modyfikacja warunków zatrudnienia skarżącej. Obowiązek ten był w ocenie Sądu oczywisty w kontekście możliwości zastosowania art. 9 ust. 4b ustawy. Odnosząc się do tego aspektu sprawy Sąd wskazuje, że skoro ustawodawca definiuje, iż pod pojęciem "utraty dochodu" należy rozumieć utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to to ostatnie pojęcie obejmuje również utratę zatrudnienia lepiej płatnego na rzecz gorzej wynagradzanego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 759/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym ustalenia wymagało czy skarżąca w istocie kontynuuje zatrudnienie u tego samego pracodawcy (ze zmniejszonym wymiarem etatu i zmniejszonym wynagrodzeniem) i w związku z tym może skorzystać z instytucji utraty dochodu, o której mowa w art. 2 punkt 17 i art. 9 ust. 3 tej ustawy czy też to, że skarżąca rozwiązała wcześniej istniejący stosunek pracy i nawiązała kolejny, co wyklucza zastosowanie przepisów o utracie dochodu (art. 9 ust. 4b ustawy). Mając na uwadze materiał przedstawiony Sądowi uznać należy, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego obowiązek rozważenia czy pod pojęciem "utraty dochodu" rozumieć należy także utratę zatrudnienia lepiej płatnego na rzecz gorzej wynagradzanego (z uwagi na możliwość zastosowania w sprawie art. 9 ust. 3 ustawy) w istocie zbagatelizowano. W ocenie Sądu powyższe zagadnienia winny być przedmiotem dogłębnych ustaleń organów rozpoznających złożony przez skarżącą wniosek zwłaszcza w oparciu o dokumenty związane z zatrudnieniem (umowa o pracę, świadectwo pracy). Organy winny zatem ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy w sprawie doszło do rozwiązania stosunku pracy i nawiązania kolejnego stosunku pracy czy wyłącznie do zmiany istniejącego stosunku pracy w ramach tzw. wypowiedzenia zmieniającego. Analiza dat znajdujących się w treści wskazanych powyżej dokumentów na tle twierdzeń skarżącej zawartych w jej piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. (w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji) daje w ocenie Sądu możliwość uznania, że w realiach sprawy zaistniał ten drugi przypadek. Należy mieć bowiem na uwadze, że cel umowy jest zawsze determinowany przez funkcję, jaką strony wyznaczają danej czynności w ramach łączących je stosunków prawnych. Jest to cel o charakterze zindywidualizowanym, dotyczący konkretnej umowy i znany obu stronom, który wpływa na kształt ich wzajemnych praw i obowiązków. Cel ten nie musi być wprost wyartykułowany w treści umowy, lecz może być ustalany na podstawie okoliczności towarzyszących dokonaniu danej czynności prawnej. Z kolei zgodny zamiar stron wyraża się w uzgodnieniu wszystkich istotnych okoliczności. Innymi słowy, zgodny zamiar stron to swoista intencja stron co do skutków prawnych, jakie mają nastąpić w związku z zawarciem danej umowy. Zapatrywanie to jest o tyle istotne, że uwzględnienie regulacji zawartej w art. 9 ust. 3 ustawy, przy jednoczesnym wykluczeniu zastosowania art. 9 ust. 4b ustawy skutkowałoby przyznaniem żądanych świadczeń w okresie od dnia 1 października 2017 r. w takiej samej wysokości jak te przyznane skarżącej do dnia 30 września 2017 r. (wydruk z Planu wypłaty świadczeń – k. 7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przedmiotowego zapatrywania nie zmienia regulacja zawarta w art. 9 ust. 4a ustawy, zgodnie z którą, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (w realiach sprawy uzyskanie przez skarżącą dochodu w roku 2017 z uwagi na zawarcie kolejnej umowy o pracę) jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji zawarto dwa zdania odnoszące się do regulacji zawartej w art. 9 ust. 3 i ust. 4b ustawy wykluczając zastosowanie instytucji utraty dochodu z uwagi na treść art. 9 ust. 4b ustawy. Organ pierwszej instancji nie wskazał jednakże w sposób dogłębny dlaczego doszedł do takich a nie innych wniosków w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu tej decyzji zapisano jedynie, że rozwiązanie stosunku pracy, a następnie jego nawiązanie z tym samym pracodawcą na innych warunkach nie pozwala na skorzystanie z zapisu art. 9 ust. 3 ustawy mówiącego o utracie dochodu. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego brak jest jakichkolwiek rozważań w odniesieniu do możliwości wykluczenia zastosowania art. 9 ust. 4b ustawy jak i zastosowania w sytuacji skarżącej regulacji zawartej w art. 9 ust. 3 ustawy pomimo tego, że skarżąca w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wyraźnie wskazywała, że pracodawca uwzględnił jej prośbę o zmianę warunków zatrudnienia wyrażającą się w możliwości kontynuacji zatrudnienia w wymiarze połowy etatu. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 11 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Oczywistym było zaś to, że skarżąca dokonała określonej, istotnej modyfikacji relacji łączącej ją z tym samym pracodawcą a okoliczność ta może mieć wpływ na przyznanie świadczeń na kolejny okres. Nie bez znaczenia jest przy tym wskazanie, że skarżąca, która nie posiada stosownej wiedzy prawniczej i której przyznano świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres do dnia 30 września 2017 r. mogła pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że pomimo kontynuacji zatrudnienia u tego samego pracodawcy ze zmienionym wymiarem etatu i zmniejszonym wynagrodzeniem (niezależnie od tego w jakiej formie dokonano tych zmian) będzie nadal uprawniona do przedmiotowych świadczeń. Trudno przy tym racjonalnie zakładać, że wszelkie wątpliwości w tej materii mogła rozwiać sama skarżąca, do której [...] Centrum Świadczeń skierowało pismo z dnia 11 sierpnia 2017 r. (w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji) mające swą podstawę w art. 79a § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Z regulacji zawartej w art. 79 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że organ administracji publicznej informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma wynika, że weryfikacja dokumentów dochodowych przedłożonych przez skarżącą uzasadnia uznanie, że zostanie przekroczone kryterium dochodowe. W piśmie tym wskazano ponadto, że skarżąca może przedłożyć dodatkowe dowody / dokumenty celem wykazania przesłanek skutkujących wydaniem decyzji zgodnej z żądaniem. Organ nie sprecyzował jednakże o jakie dokumenty może chodzić. W związku z tym skarżąca nie mając świadomości jakie dokumenty mogą rzeczywiście rzutować na jej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego przedłożyła w dniu 28 sierpnia 2017 r. wyłącznie własne pismo (o którym mowa powyżej), kartę informacyjną leczenia szpitalnego dotyczącą syna K. C. oraz orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania dziecka. W związku ze wskazanymi powyżej naruszeniami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skargę należy uwzględnić. Sąd uznał przy tym za zasadne uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać w tym miejscu należy, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. To zapatrywanie oznacza, że organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji winien wydać orzeczenie merytoryczno - reformatoryjne zgodnie z regulacją normatywną zawartą w art. 138 § 1 punkt 2 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organ odwoławczy w świetle art. 153 p.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien rozważyć, czy w realiach rozpatrywanej sprawy zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia poczynione przez organ pierwszej instancji uznanie, że w sprawie doszło do rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy, a następnie nawiązania kolejnego stosunku pracy z tym samym pracodawcą ale na innych warunkach. W przypadku uznania, że w sprawie miała miejsce kontynuacja zatrudnienia organ odwoławczy winien rozważyć czy zmniejszenie wymiaru etatu oraz zmniejszenie wynagrodzenia może być kwalifikowane jako "utrata dochodu" w rozumieniu przyjętym w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Ustalenia te są w ocenie Sądu niezbędne z uwagi na możliwość zastosowania art. 9 ust. 3 wskazanej ustawy. W przypadku uznania, że w sprawie miała miejsce kontynuacja zatrudnienia organ odwoławczy winien nadto ustalić czy skarżąca w okresie 3 miesięcy od zmiany warunków zatrudnienia osiągnęła efektywny dochód. Po dokonaniu wskazanych powyżej ustaleń oraz rozważeniu zasadności zarzutów i argumentacji podniesionej przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w kontekście "utraty dochodu" organ odwoławczy zobligowany jest wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, mając na uwadze przedstawione wyżej zapatrywania Sądu, jak i wymogi przewidziane w art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.