III SA/Po 117/16

Dnia 24 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: Sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 roku, nr [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że decyzja Starosty [...] została skierowana do R. P. drogą pocztową (przesyłka polecona za zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zwierająca decyzję była przez pocztę dwukrotnie awizowana (w dniu 26 sierpnia 2015 roku oraz w dniu 03 września 2015 roku). Z adnotacji na kopercie wynika, że przesyłki nie podjęto w terminie. W powyższych okolicznościach SKO uznało, że doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło z upływem okresu 14 dni, czy w dniu 09 września 2015 roku. Odwołanie od przedmiotowej decyzji datowane jest na 15 października 2015 roku. Zatem już w dacie sporządzania odwołania upłynął ustawowy, czternastodniowy termin na jego wniesienie, który kończył się z dniem 23 września 2015 roku. Zgodnie z art. 129 §2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego odwołanie jest bezskuteczne i nie podlega rozpatrzeniu. Natomiast odwołujący się nie wniósł prośby o przywrócenie uchybionego terminu. R. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystał z prawa skargi do sadu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości wskazując na naruszenie: - art. 44 §2, §3 i §4 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie art. 44 Kpa, czyli nieuprawnione przyjęcie przez organ tzw. fikcji doręczenia, - art. 129 §2 Kpa oraz art. 134 Kpa poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu dopiero w dniu 02 października 2015 roku w siedzibie organu. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione wymogi skutecznego doręczenia zastępczego, albowiem w miejscu zamieszkania Skarżącego nie zostały pozostawione awiza informujące o próbie doręczenia przesyłki zwierającej decyzję organu I instancji. Autor skargi podniósł, że Skarżący w tym czasie nie przebywał w miejscu zamieszkania, gdyż pracował w delegacji w Szczecinie. Jednak brat skarżącego regularnie sprawdzał skrzynkę pocztową i gdyby były w niej pozostawione awiza, to Skarżący przyjechałby do swojego miejsca zamieszkania celem odebrania przesyłki. Autor skargi podniósł, że decyzja organu I instancji została doręczona w dniu 02 października 2015 roku w siedzibie organu. Organ I instancji uwzględnił wniosek strony o wydanie mu duplikatu decyzji, a doręczając ten duplikat organ nie poinformował strony, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg już w dniu 09 września 2015 roku. Według Skarżącego skoro doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 44 Kpa, to organ w ogóle nie powinien doręczać stronie po raz drugi odpisu decyzji. Skoro organ uwzględnił wniosek strony o wydanie duplikatu, to widocznie miał wątpliwości, co do dopełnienia przesłanek doręczenia zastępczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd nie ujawnił naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 - dalej P.p.s.a.). Analiza akt administracyjnych ujawnia, że argumentacja skargi zaproponowana przez pełnomocnika w skardze do sądu administracyjnego nie koresponduje ze stanowiskiem Skarżącego ujawnionym w treści podania z dnia 02 października 2015 roku. Występując o wydanie odpisu decyzji organu I instancji strona jednoznacznie wskazała, że "nie odebrała decyzji z poczty, gdyż pracowała w delegacji w Szczecinie i faktycznie nie przebywała w miejscu zamieszkania". Wbrew argumentacji skargi w toku postępowania administracyjnego strona nie podnosiła kwestii braku awizowania przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji. Jako przyczynę nieodebrania przesyłki złożonej w placówce pocztowej strona wskazywała nieobecność w miejscu zamieszkania. Natomiast dowody urzędowe zgromadzone w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdzają, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zrealizowane zostały przesłanki faktyczne uzasadniające przyjęcie stanowiska, że doręczenie decyzji Starosty [...] nastąpiło w trybie art. 44 §1-§4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm.). W aktach administracyjnych złożone pozostają dowody urzędowe (k. 12 akt administracyjnych), z których wynika, że przesyłka zwierająca decyzję organu I instancji została przesłana na adres zamieszkania strony postępowania. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, a przyczyną braku doręczenia przesyłki oraz jej awizowania było to, że doręczyciel "nie zastał nikogo w domu". Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznaje, że organ nie naruszył prawa przyjmując, że doręczenie decyzji Starosty [...] nastąpiło z dniem 09 września 2015 roku. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Skarżący nie podważył ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia. Do zakwestionowania ustaleń faktycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opartych na dowodach urzędowych, nie może prowadzić argumentacja autora skargi, który na potrzeby skargi podnosi, że przesyłka nie była awizowana. W ocenie Sądu taka argumentacja nie koresponduje ze stanowiskiem strony postępowania, które prezentowała ona w toku postępowania administracyjnego. O nielegalności skarżonego postanowienie nie stanowi fakt wydania stronie w dniu 02 października 2015 roku duplikatu decyzji Starosty [...]. Zgodnie z art. 73 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego strona może żądać wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Wbrew argumentacji skargi uwzględnienie wniosku strony w powyższym zakresie nie powoduje skutków prawnych powołanych przez autora skargi. Wydanie stronie duplikatu decyzji organu I instancji nie miało skutku ponownego doręczenia decyzji, z którym powiązane było otwarcie terminu do wniesienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji jednej stronie postępowania. W sytuacji, kiedy nastąpił skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania (porównaj wyrok NSA z dnia 14 lutego 2008 roku o sygn. akt II OSK 10/07, Lex nr 453425). Do przyjęcia stanowiska o uchyleniu skutku doręczenia decyzji Starosty [...] zaistniałego z dniem 09 września 2015 roku nie mogła prowadzić argumentacja skargi wskazująca, że organ I instancji wydając stronie duplikat decyzji nie poinformował jej o tym, że termin do wniesienia dowołania rozpoczął bieg w dniu 09 września 2015 roku. Wbrew założeniom autora skargi organ administracji publicznej nie ma obowiązku pouczać strony o tym, że termin do wniesienia odwołania już upłynął, a strona powinna skorzystać z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zarówno złożenie odwołania jak i wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia są czynnościami dyspozytywnymi strony. Jeśli nawet przyjąć, że organ nie udzielił stronie informacji o dacie otwarcia terminu na wniesienie odwołania, to wskazać należy, że na etapie wnoszenia odwołania strona korzystała z pomocy prawnej adwokata. Z kolei przywrócenie uchybionego terminu następuje jedynie na wniosek strony postępowania – art. 59 §2 w związku z art. 58 §1 Kpa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.