I GSK 2039/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 13/18 w sprawie ze skargi Gminy A. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego zawartą w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 13/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Gminy A. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu na odrzucenie wniosku o dofinansowanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego jako Instytucja Zarządzająca pismem z dnia [...] listopada 2017 r. poinformował skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie pn. "X", złożony w ramach konkursu dwuetapowego nr RPSW.06.05.00-IZ.00-26-156/17 dla Działania 6.5 "Rewitalizacja obszarów miejskich i wiejskich", uzyskał negatywną ocenę formalną, gdyż wniosek nie spełnia kryterium formalnego nr 14 w brzmieniu: "Właściwa wartość całkowita projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania (zgodność z limitami określonymi we właściwych przepisach: UE, krajowych i IZ RPO np. Regulamin Konkursu, SZOOP)" - część A Karty oceny formalnej. Regulamin tego konkursu w § 5 pkt 2a) określa maksymalny poziom całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowalnych w przypadku projektu nieobjętego pomocą publiczną, pomocą de minimis, niegenerującego dochodu w rozumieniu art. 61 rozporządzenia ogólnego - maksymalnie 80% (środki UE w wysokości 75% + środki z budżetu państwa w wysokości 5%). W przypadku projektu skarżącej poziom całkowitego dofinansowania z EFRR wynosi 80%. Od powyższej informacji skarżąca złożyła protest. Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie uwzględnił powyższego protestu, o czym poinformował skarżącą zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2017 r. Organ wskazał, że wnioskodawca w projekcie w sekcji I. Identyfikacja wniosku o dofinansowanie, sekcji IX. Montaż finansowy oraz sekcji XII. Źródła finansowania wydatków kwalifikowalnych wskazał środki pochodzące z EFRR w wysokości 4.000.000 zł, które stanowią 80 % kosztów kwalifikowalnych. W projekcie nie zostały wykazane środki z budżetu państwa. W związku z powyższym nie można było umożliwić aplikującemu dokonania korekty w budżecie. Zgodnie z zapisami § 11 ust. 3 Regulaminu w wyniku oceny formalnej projekt zostaje: a. zakwalifikowany do oceny merytorycznej lub; b. odrzucony ze względu na negatywna ocenę formalną. Zgodnie z informacją widniejącą na karcie oceny formalnej, stanowiącą integralny załącznik do Regulaminu konkursu zaznaczenie odpowiedzi NIE w przypadku części A Karty powoduje odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych. W piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. Instytucja Zarządzająca precyzyjnie wskazała wnioskodawcy, że wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych, ponieważ projekt nie spełnia kryterium formalnego numer 14 w karcie oceny formalnej w części A. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że powinien on zostać wezwany do poprawy projektu na podstawie kryterium nr 3 znajdującego się w części B karty oceny formalnej pn. "Poprawność wypełnienia i spójność wniosku". Jednocześnie Instytucja Zarządzająca podniosła, że niedopuszczalnym jest, aby po wszczęciu protestu wnioskodawca wnosił dodatkowe dokumenty albo dodatkowe zarzuty, których nie dołączył w trakcie oceny formalnej, a które mogłyby rzutować na jej wynik. Wnioskodawca, mimo prawidłowego pouczenia do złożonego protestu dołączył: Studium Wykonalności Inwestycji w wersji papierowej oraz na płycie CD/DVD, a którego nie było w pierwotnie składanej dokumentacji do Instytucji Organizującej Konkurs. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego polegające na tym, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, tj.: - art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 2 pkt 4, art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.); - § 5 pkt 2a, § 5 pkt 4, § 11 pkt 3 lit. b oraz § 11 pkt 4 i pkt 6 Regulaminu konkursu; - zapisów pkt 2 kryteriów formalnych nr 14 i nr 19 załącznika nr 6 Regulaminu i odpowiadającym im kryteriów formalnych nr 14 Części A i nr 3 Części B załącznika nr 8 Regulaminu, polegające na ich błędnej wykładni i zastosowaniu, tj.: 1) błędnej wykładni kryterium nr 14 części A załącznika nr 8 i błędnym jego zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że wniosek o dofinansowanie projektu nie spełnia kryterium formalnego nr 14; 2) błędnym przyjęciu, że § 5 pkt 2a Regulaminu dotyczący całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowanych wyczerpuje dyspozycję i definicję kryterium formalnego nr 14 z załącznika nr 6 i odpowiadającego mu kryterium formalnego nr 14 Części A z załącznika nr 8 do Regulaminu, zamiast kryterium formalnego nr 19 z załącznika nr 6 i odpowiadającego mu kryterium formalnego nr 3 Części B karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie, stanowiącej załącznik nr 8 Regulaminu, i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że wniosek o dofinansowanie polega odrzuceniu na ich podstawie; 3) błędnym przyjęciu, że do § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu, dotyczącego całkowitego dofinansowania ma zastosowanie § 11 pkt 3 lit. b) Regulaminu dotyczący odrzucenia wniosku ze względu na negatywną ocenę formalną, zamiast § 11 pkt 4 Regulaminu, przewidujący możliwość uzupełnienia braków formalnych oraz uzupełnienia lub poprawy wniosku; 4) błędnej wykładni zakresu kryterium formalnego nr 19 z załącznika nr 6 i odpowiadającego mu kryterium formalnego nr 3 Części B karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie stanowiącej załącznik nr 8 do Regulaminu, skutkującym zaniechaniem jego zastosowania w powiązaniu z § 5 pkt 2a) Regulaminu oraz zaniechaniem wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym, zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 terminie 7 dni kalendarzowych od dnia otrzymania informacji pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a tym samym niezastosowaniu § 11 pkt 4 Regulaminu; 5) błędnym przyjęciu, że wniosek o dofinansowanie nie podlega uzupełnieniu na tym etapie na podstawie kryterium nr 3 Części B karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie stanowiącej załącznik nr 8 do Regulaminu i pkt 19 z załącznika nr 6 do Regulaminu; 6) błędnym przyjęciu, że umożliwienie poprawy wniosku o dofinansowanie w oparciu o kryterium formalne nr 3 Części B karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie stanowiącej załącznik nr 8, prowadzić może do jego istotnej modyfikacji, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020; 7) niewłaściwym zastosowaniu art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez naruszenie zawartej we wskazanym przepisie zasady rzetelności oceny projektu w sposób wskazany w pkt 1 - 6) powyżej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na protest. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na powyższą informację na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 na wstępie przedstawił wynikające z tej ustawy zasady obowiązujące przy ocenie wniosków o dofinansowanie. Wskazał, że spór w sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzonej przez Zarząd Województwa oceny formalnej wniosku o dofinansowanie złożonego w ramach konkursu dwuetapowego dla Działania 6.5. Stwierdzono w niej, że wniosek podlega odrzuceniu ponieważ nie spełnia kryterium formalnego nr 14 - właściwa wartość całkowita projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania (zgodność z limitami określonymi we właściwych przepisach: UE, krajowych i IZ RPO) - Część A Karty oceny formalnej. Sąd I instancji podkreślił, że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Regulamin konkursu określa maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu. W związku z tym, w Regulaminie konkursu zawarto przepis § 5 pkt 2a, w którym określono maksymalny poziom całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowalnych w przypadku projektu nieobjętego pomocą publiczną, pomocą de minimis, niegenerującego dochodu w rozumieniu art. 61 rozporządzenia ogólnego — maksymalnie 80% (środki UE w wysokości 75% + środki z budżetu państwa w wysokości 5%). Wobec powyższego Zarząd uznał, że poziom wnioskowanego przez Gminę A. dofinansowania wyniósł 80 % co jest niezgodne z wymogami Regulaminu konkursu i wskazuje na niespełnienie przez skarżącą kryterium formalnego nr 14 – Karta A. Zgodnie zaś z zapisami § 11 ust. 3 lit. b Regulaminu konkursu oraz z informacją widniejącą na Karcie A oceny formalnej stanowiącą integralny załącznik do Regulaminu konkursu, zaznaczenie odpowiedzi NIE w przypadku części A Karty - spowodowało odrzucenie wniosku ze względu na negatywną ocenę formalną. Rozstrzygając spór zaistniały na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie, Sąd I instancji w pierwszej kolejności odwołał się do zał. 6 do Regulaminu, gdzie pod poz. 2 zostały wskazane kryteria formalne, wśród których wymieniono kryterium nr 14 - właściwa wartość całkowita projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania. W rubryce dotyczącej kryterium nr 14 stwierdzono także, że jeżeli we wniosku o dofinansowanie wartość całkowita, łączne koszty kwalifikowane lub dofinansowanie projektu nie są zgodne z przyjętymi limitami, wniosek zostaje odrzucony na etapie oceny formalnej – Część A Karty oceny formalnej. WSA zauważył, że zarówno w opisie kryterium nr 14 (zał. 6), jak i w definicji zawartej w § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu, jest mowa o tych samych danych: wartości całkowitej projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowaniu. Skoro w przypadku projektu skarżącej gminy poziom całkowitego dofinansowania wynosi 80 % z EFRR to oznacza, że poziom wnioskowanego dofinansowania przekroczył maksymalny poziom 75 % dofinansowania projektu ze środków UE. Zdaniem Sądu definicja kryterium nr 14 w karcie oceny formalnej wniosku znajduje w pełni odzwierciedlenie w Regulaminie konkursu, w którym precyzyjnie określono maksymalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowanych z jednoznacznym wskazaniem udziału procentowego środków UE w wysokości 75 % oraz udziału procentowego środków z budżetu państwa w wysokości 5 %. Wobec powyższego wskazany przez skarżącą we wniosku poziom dofinansowania jest niezgodny z przyjętymi limitami. Dlatego WSA nie zgodził się ze skarżącą, że Instytucja Zarządzająca błędnie i w sposób nieuzasadniony definiuje badane kryterium. Sąd I instancji podkreślił, że ocena wniosku nie może być mechanicznym sprawdzeniem, czy wniosek został wypełniony zgodnie z instrukcją, lecz musi sięgać głębiej i badać, czy dane zawarte w Regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie zostały przedstawione i udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości. Tylko takie działanie uprawnione zapisem ustawy i Regulaminu byłoby w zgodzie z zasadą rzetelności przeprowadzenia oceny projektu określoną w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Ocena wniosku dokonana przez Zarząd według Sądu I instancji nie narusza tej zasady, ponieważ podtrzymując pierwotne stanowisko o negatywnej ocenie formalnej projektu Zarząd odwołał się do treści projektu. Podkreślił, że wnioskodawca w projekcie w sekcji I. Identyfikacja wniosku o dofinansowanie, sekcji IX. Montaż finansowy oraz sekcji XII. Źródła finansowania wydatków kwalifikowalnych - wskazał środki pochodzące z EFRR w wysokości 4.000.000 zł, które stanowią 80 % kosztów kwalifikowalnych. Jednocześnie nie wskazał środków z budżetu państwa. Wobec powyższego, to wnioskodawca podał poziom wnioskowanego dofinansowania, który wyniósł 80 % środków z UE, przez co sam naruszył wymogi Regulaminu konkursu. W związku z powyższym za zasadne WSA uznał stanowisko organu, że nie można było umożliwić aplikującemu dokonania korekty w budżecie, prowadziło by to bowiem do istotnej modyfikacji wniosku. Niespełnienie kryterium formalnego nr 14 było więc konsekwencją własnych i niezgodnych z Regulaminem konkursu działań skarżącej. Sąd I instancji wskazał, że na etapie oceny formalnej (§ 11 pkt 4 Regulaminu) przewidziano możliwość uzupełnienia lub poprawienia wniosku w zakresie i w terminie wskazanym przez oceniających, który to zapis jest powtórzeniem unormowania art. 43 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku – 26 października 2017 r. Skoro opis kryterium nr 14 w Karcie A jest zgodny i spójny z definicją tego kryterium zawartą w § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu i dane we wniosku są jednoznaczne, to zdaniem WSA brak było podstaw, aby umożliwić wnioskodawcy poprawienie bądź uzupełnienie wniosku w zakresie udziału procentowego wewnątrz całkowitego limitu poziomu dofinansowania, w ramach oceny formalnej - Karta A. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że skoro wystąpiły przesłanki określone w § 11 pkt 3 lit. b) Regulaminu konkursu w związku z zaznaczeniem odpowiedzi NIE w rubryce kryterium formalnym nr 14 w przypadku Części A Karty – to wniosek skarżącej o dofinansowanie podlegał odrzuceniu ze względu na negatywną ocenę formalną. W świetle powyższego nie ma prawnej możliwości aby ten sam wniosek, mimo podstaw do jego odrzucenia na etapie oceny formalnej w ramach Karty A, został poddany ocenie formalnej na etapie Karty B, w szczególności, jak żąda tego skarżąca, by rozbieżności dotyczące spójności budżetu rozpatrywać w ramach kryterium nr 3 - Poprawność wypełnienia i spójność wniosku - część B Karty oceny podlegający uzupełnieniu i wyjaśnieniu. Z powyższych względów za bezzasadne Sąd I instancji uznał zarzuty skargi wskazujące na wadliwość wyłaniania projektu, prowadzącą do naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Istnienie spójności pomiędzy unormowaniem Regulaminu w zakresie maksymalnego poziomu dofinansowania projektu, a opisem zawartym w karcie oceny formalnej projektu czyni bezzasadny zarzut o naruszeniu zasady rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Działanie Instytucji Zarządzającej nie naruszyło art. 43 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, a tym samym nie naruszyło wynikającej z art. 37 ust. 1 tej ustawy zasady rzetelności wyboru projektów w aspekcie proceduralnym. W konsekwencji nie był zasadny zarzut naruszenia przepisów Regulaminu konkursu wymienionych w petitum skargi. Stwierdzona w oparciu o dokumenty konkursowe rozbieżność w poziomie dofinansowania uzasadniała zaznaczenie odpowiedzi "NIE" w odniesieniu do kryterium nr 14 - Karty A oceny formalnej wniosku, a w konsekwencji odrzucenie wniosku. Dlatego skarga została oddalona. W skardze kasacyjnej skarżąca: I. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub o jego uchylenie w całości i wydanie wyroku reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez przyjęcie, że ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona w sposób nienaruszający zasady rzetelności określonej w powołanym przepisie i nie była jedynie mechanicznym sprawdzeniem, czy wniosek został wypełniony zgodnie z instrukcją, gdyż Zarząd Województwa podtrzymując pierwotne stanowisko o negatywnej ocenie formalnej odwołał się do treści projektu oraz poprzez powielenie stanowiska organu administracji i ograniczając się do przytoczonych przez niego przepisów i sposobu ich wykładni; 2) definicji zawartej w § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu nr RPSW.06.05.00-IŻ.00-26-156/17 i definicji kryterium nr 14 zawartej w Załączniku nr 6 pn. "Wymogi formalne i kryteria oceny formalnej dla wszystkich działań w ramach osi priorytetowych 1-7 RPOWŚ 2014-2020", poprzez nieuwzględnienie powoływanych przez skarżącą zapisów § 5 pkt 4 Regulaminu konkursu, przy interpretacji tych definicji i nietrafne przyjęcie, że definicja kryterium nr 14 w Karcie oceny formalnej wniosku znajduje w pełni odzwierciedlenie w Regulaminie konkursu; 3) definicji zawartej w § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu i kryterium nr 14 w Części A Karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie stanowiącej Załącznik nr 8, poprzez nieuwzględnienie zapisów § 5 pkt 4 Regulaminu konkursu przy jej interpretacji i przyjęcie, że opis kryterium nr 14 w Karcie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie jest spójny z definicją tego kryterium zawartą w § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu, dane we wniosku są jednoznaczne i należało stwierdzić, że brak było podstaw, aby umożliwić skarżącej poprawienie lub uzupełnienie wniosku w zakresie udziału procentowego wewnątrz całkowitego limitu poziomu dofinansowania; 4) definicji zawartej w § 5 pkt 2a w zw. z § 5 pkt 4 Regulaminu konkursu poprzez błędne przyjęcie, że we wniosku o dofinansowanie skarżąca przekroczyła maksymalny poziom całkowitego dofinansowania, który wynosił 4 000 000 zł i proporcji maksymalnego poziomu całkowitego dofinansowania 80% wydatków kwalifikowanych objętych wnioskiem; 5) § 11 pkt 4 Regulaminu konkursu, poprzez przyjęcie, że "zasadne jest stanowisko organu, że nie można było umożliwić aplikującemu dokonania korekty w budżecie, prowadziło by to bowiem do istotnej modyfikacji wniosku". III. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 3 w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 w zw. z art. 64 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, poprzez nierozpoznanie wniesionej skargi w całości i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów powołanych przez skarżącą, tj. pkt I ppkt 3) i ppkt 4) skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; 2) art. 3 § 3 w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 w zw. z art. 64 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, poprzez nieodniesienie się przez Sąd, przy wykładni definicji § 5 pkt 2a) Regulaminu konkursu i kryterium nr 14 w Części A Karty oceny formalnej wniosku o dofinansowanie Załącznika nr 8 oraz definicji kryterium nr 14 Załącznika nr 6 pn. "Wymogi formalne i kryteria oceny formalnej dla wszystkich działań w ramach osi priorytetowych 1-7 RPOWŚ 2014-2020", zawartej w uzasadnieniu do powołanego przez skarżącą § 5 ust. 4 Regulaminu konkursu, stanowiącym, że "maksymalna kwota dofinansowania ze środków EFRR nie może przekroczyć 4 000 000,00 PLN (cztery miliony złotych) na jeden projekt" i nieuwzględnieniu zapisów § 5 pkt 4 Regulaminu Konkursu przy rozstrzyganiu zagadnienia prawnego wskazanego w uzasadnieniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte zostały na obydwu podstawach kasacyjnych wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując pod względem zgodności z prawem prawidłowość oceny projektu pn. "X" zgłoszonego przez stronę skarżącą do dofinansowania w ramach Działania 6.5 "Rewitalizacja obszarów miejskich i wiejskich" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020 stwierdził, że ocena zawarta piśmie Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu na odrzucenie wniosku o dofinansowanie nie narusza prawa. Najogólniej rzecz ujmując, istota spornej w sprawie kwestii - jak wynika to z zarzutów skargi kasacyjnej podważających zgodność z prawem zaskarżonego wyroku - dotyczy zagadnienia opisu kryterium oceny formalnej nr 14 w jego relacji do maksymalnego poziomu całkowitego dofinansowania oraz maksymalnej kwoty dofinansowania ze środków EFRR określonych w postanowieniach § 5 pkt 2a i pkt 4 Regulaminu konkursu, a w tym kontekście przyjętej w rozpatrywanej sprawie oceny prawidłowości ich rozmienia, co miało również nie pozostawać bez wpływu na ocenę tego, czy Sąd prawidłowo orzekał w granicach sprawy (pkt II. ppkt 2) - 4) oraz pkt. III. ppkt 1) - ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej), a w rezultacie oceny zasadności zaniechania wezwania strony do poprawy wniosku (pkt II ppkt 5) petitum skargi kasacyjnej) oraz prawidłowości rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Świętokrzyskiego protestu strony od negatywnej oceny formalnej projektu, gdy chodzi o sposób podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji i o jego rezultat (pkt II. ppkt 1. petitum skargi kasacyjnej). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające zgodnie z zasadą dyspozycyjności granice rozpoznania sprawy - których komplementarny charakter uzasadnia jednocześnie, aby rozpoznać je łącznie - nie podważają zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w spornym w sprawie zakresie ocena zgłoszonego do dofinansowania projektu strony przeprowadzona została bez naruszenia prawa. Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie wymaga, aby w punkcie wyjścia odnieść się do zarzutów z pkt II. ppkt 1 oraz w pkt II ppkt 5) petitum skargi kasacyjnej oraz stawianych na ich gruncie - powyżej przywołanych - kwestii spornych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz § 11 pkt 4 Regulaminu konkursu w sposób, w jaki przedstawia to skarga kasacyjna. Ocena zasadności tych zarzutów kasacyjnych - co w punkcie wyjścia należy podkreślić - nie może nie uwzględniać konsekwencji wynikających z art. 50 w związku z art. z art. 37 ust. 2 oraz art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 przywołanej ustawy, które są istotne dla oceny zakresu postępowania ("wyjaśniającego") prowadzonego w sprawie naboru projektów do dofinansowania. Wyrażają się one mianowicie w tym, że wymienione postępowanie ogranicza się - bo taki jest jego cel - do oceny projektu pod względem spełniania kryteriów wyboru. Wobec tego, że z przywołanej regulacji wprost i jednoznacznie wynika, że przedmiotem postępowania regulowanego ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 jest ocena projektu, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją. Poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących - w kontekście wymogów określonych regulaminem konkursu - przedmiotowo istotne elementy projektu instytucja ta nie może więc wykraczać, poprzez uczynienie przedmiotem oceny elementów niewynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. W konsekwencji nie jest również zobowiązana do dokonywania ustaleń, czy też poszukiwania innych, niż jednoznacznie i wyraźnie wskazane przez wnioskodawcę argumentów, twierdzeń, czy też danych, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru. Byłoby to nie do pogodzenia z zasadą równości traktowania w konkursie oraz istotą i logiką tego postępowania konkursowego, w którym wiodące znaczenie mają zasady szybkości i efektywności instrumentów dystrybucji środków pomocowych adresowanych do podmiotów ubiegających się o dofinansowanie projektowanych przedsięwzięć. Skoro więc warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia - a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia - jest zobowiązany jednoznacznie wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia, a zadaniem wymienionej instytucji jest ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5172/16). Uwzględniając powyższe nie sposób jest więc zasadnie twierdzić - jak czyni to strona skarżąca - o wadliwości rozpatrzenia protestu strony mającej polegać na odwołaniu się przez Zarząd Województwa do treści projektu i powieleniu ocen oraz stanowiska zawartych w piśmie z [...] listopada 2017 r. Skoro bowiem, jak wynika to z powyżej przedstawionych argumentów osadzonych na gruncie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, przedmiotem postępowania regulowanego wymienioną ustawą jest ocena projektu, która - co należy podkreślić - dokonywana jest również na etapie postępowania odwoławczego inicjowanego protestem, co z kolei jasno i jednoznacznie wynika z art. 53 ust. 1 przywołanej ustawy, to wadliwości działania instytucji zarządzającej w rozpatrywanej sprawie nie sposób jest upatrywać w "ponownym sprawdzeniu złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów", skoro wymieniony przepis tak właśnie kreuje treść kompetencji, o której w nim mowa. Ponadto - co ponownie należy podkreślić - skoro w postępowaniu konkursowym w sprawie naboru projektów do dofinansowania istota rzeczy, zważywszy na wskazany przedmiot oraz cel tego postępowania, wymaga przeprowadzenia oceny projektu pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (por art. 37 ust. 2 i art. 44 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 1 przywołanej ustawy) przy jednoczesnym założeniu związania treścią wniosku o dofinansowanie oraz dołączoną do niego i wymaganą w danym postępowaniu dokumentacją, to za oczywiste należy uznać i to, że o wadliwości działania instytucji zarządzającej nie może świadczyć ta okoliczność, że w rezultacie rozpatrzenia protestu doszło do sformułowania ponownej negatywnej oceny formalnej projektu, a więc oceny korespondującej w swej treści z oceną pierwotnie już wyrażoną. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, wspólny ich mianownik stanowił w pełni uzasadniony wniosek o braku spełniania przez zgłoszony do dofinansowania projekt kryterium formalnego nr 14, które jest jasne, czytelne, oczywiste, i tym samym przejrzyste, o czym mowa dalej. W tym też kontekście, nie można tracić z pola widzenia konsekwencji wynikających z art. 37 ust. 2 (art. 44 ust. 1, art. 53 ust. 1) w związku z 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, które wyrażają się w tym, że to regulamin konkursu określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia. Siłą rzeczy oznacza to, że jako dokument systemu realizacji programu operacyjnego ustanowione w nim wzorce działania, z jednej strony adresowane są do instytucji organizującej konkurs, z drugiej zaś - i to w takim samym wiążącym stopniu - do podmiotów aplikujących o dofinansowanie ich projektów. W rozpatrywanej sprawie nie jest zaś kwestionowana okoliczność właściwego notyfikowania wymienionego kryterium wszystkim podmiotom aplikującym w ogłoszonym konkursie o dofinansowanie ich projektów, a tym samym i stałość oraz pewność jego obwiązywania w prowadzonym postępowaniu. Stąd też, tak jak instytucja zarządzająca nie mogła w świetle powyżej przedstawionych argumentów pomijać na etapie postępowania odwoławczego wywołanego protestem treści kryterium nr 14 oraz konsekwencji wynikających z braku jego spełnienia przez projekt strony, tak również i strona skarżąca nie mogła zasadnie oczekiwać, że przedmiotem postępowania odwoławczego wywołanego jej protestem nie będzie - jak wymaga tego art. 57 ust. 1 ustawy - "ponowne sprawdzenie złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów". Innymi słowy i trywialnie rzecz ujmując, zobowiązana była odwołać się do projektu, albowiem to projekt podlega ocenie w postępowaniu konkursowym, a przeprowadzenie tej oceny nie mogło abstrahować od ustanowionych i wiążących w postępowaniu konkursowym kryteriów tejże oceny. Co więcej, instytucja właściwa do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zobowiązana była dokonać oceny spełniania kryteriów wyboru projektów do dofinansowania w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę, a mianowicie dane wynikające z treści wniosku o dofinansowanie i dołączonej do niego dokumentacji, czy też ewentualnie - o ile do tego by doszło - informacje uzupełniające przedstawione w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków, rozbieżności lub wątpliwości, które to informacje uzupełniające nie mogą jednak prowadzić do istotnej zmiany wniosku (por. art. 43 ust. 2 przywołanej ustawy). Operując w tak wyznaczonych granicach instytucja zarządzająca nie była więc równocześnie zobowiązana do weryfikowania deklarowanych przez stronę danych poprzez podejmowanie zabiegów ukierunkowanych na wykazywanie braku wpływu zawartych w nich błędów, omyłek czy też nieścisłości na ostateczną ocenę spełniania wymienionego kryterium formalnego nr 14 wyboru projektu do dofinansowania. Stąd też nie sposób naruszenia wymienionych powyżej przepisów prawa upatrywać w tym, że instytucja oceniająca projekt "nie przeprowadziła analizy całokształtu wniosku i jego spójności i dokonanych wyliczeń", "nie dokonała przeliczenia poszczególnych kolumn i rubryk zawartych we wniosku", "nie dokonała przeliczenia kwot w poszczególnych kolumnach we wniosku w pkt. I. i IX" itd., itp. (por. s. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Z punktu widzenia wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów, formułowane w tym względzie oczekiwania strony skarżącej nie są bowiem usprawiedliwione i nie mogły być za takie uznane. Za usprawiedliwione nie mogło być tym samym również uznane jej oczekiwanie odnośnie do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie ziściły się przesłanki stosowania instytucji wezwania do poprawy wniosku. W sytuacji bowiem, gdy to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych mu kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów, a podawane we wniosku o dofinansowanie dane, niezależnie od tego, czy służą one ocenie formalnej czy merytorycznej, muszą tworzyć zbiór informacji, których wymaga właściwa instytucja, gdyż stanowi to warunek uzyskania pozytywnej oceny w ramach przyjętych kryteriów wyboru, co oznacza, że wnioskodawca jest zobowiązany tak wypełnić wniosek o dofinansowanie, aby był on zgodny z regulaminem konkursu, a ponadto jasny, czytelny i zrozumiały, a więc zasadniczo bez potrzeby sięgania do dodatkowych wyjaśnień czy informacji (por.: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 60/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1627/10), to za oczywiste należy uznać, że wynikająca z przedstawionych okoliczności i zgłaszanych na ich tle potrzeby podjęcia przez instytucję zarządzającą stosownych dodatkowych zabiegów towarzyszących ocenie projektu skala oraz rodzaj i charakter błędów wniosku, nie mogły być uznane za braki podlegające uzupełnieniu, czy też poprawie w trybie określonym w art. 43 przywołanej ustawy w związku z § 11 pkt 4 Regulaminu konkursu. Wskazane "braki" nie były bowiem brakami, w rozumieniu przywołanego przepisu. Odnosiły się one do zasadniczych dla treści wniosku kwestii objętych wymienionym kryterium formalnym nr 14, a ich ewentualne uzupełnienie w sugerowany przez stronę sposób z całą pewnością prowadziłoby do niedozwolonej modyfikacji wniosku oraz naruszenia zasady równego traktowania w konkursie. Z załącznika nr 6 do Regulaminu konkursu "Wymogi formalne i kryteria oceny formalnej dla wszystkich działań w ramach Osi Priorytetowych 1 - 7 RPOWŚ 2014 – 2020" - który jak powyżej wyjaśniono, ma walor wiążący zarówno dla instytucji zarządzającej, jak i dla wnioskodawców - wynika, że sporne w sprawie kryterium formalne nr 14 odnosi się do "właściwej wartości całkowitej projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania", zaś z opisu zasad spełniania tego kryterium, że zgodnie z regulaminem konkursu, jeżeli we wniosku o dofinansowanie wartość całkowita, łączne koszty kwalifikowalne lub dofinansowanie projektu nie są zgodne z przyjętymi limitami, to wniosek zostaje odrzucony na etapie oceny formalnej (część A Karty oceny formalnej). W obrębie omawianego kryterium, ocena jego spełniania ma zero jedynkowy charakter, albowiem wymaga ustalenia zgodności wartości całkowitej projektu, łącznych kosztów kwalifikowalnych lub dofinansowania projektu z określonymi w Regulaminie konkursu limitami pomocy, a więc innymi słowy ustalenia, czy poziom dofinansowania projektu, o który we wniosku o dofinansowanie zabiega wnioskodawca mieści się - trywialnie rzecz ujmując - w maksymalnym dopuszczalnym poziomie całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowalnych w projekcie. Formułowana w obrębie omawianego kryterium ocena sprowadza się więc do stanowiska o zgodności albo braku zgodności wartości całkowitej projektu, łącznych kosztów kwalifikowalnych lub dofinansowania projektu z limitami pomocy. Te zaś określone zostały w § 5 Regulaminu konkursu, który w pkt 2 lit. a) stanowi, że postępowaniu konkursowym, w którym strona wystąpiła o dofinansowanie projektu, maksymalny poziom całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowanych wynosi maksymalnie 80 % (środki UE w wysokości 75% + środki z budżetu państwa w wysokości 5%). Uwzględniając istotę oraz logikę postępowania w sprawie naboru projektów do dofinansowania, za oczywiste należy uznać, że udzielane wsparcie finansowe nie może przekroczyć dopuszczalnego jego poziomu, a więc nie może przekroczyć ustalonych na gruncie wiążących postanowień regulaminowych maksymalnych jego granic, a założenie to ma charakter aksjomatu. Uwzględniając powyższe oraz wszystkie dotychczas przedstawione argumenty obrazujące konsekwencje wynikające z istoty oraz celu postępowania regulowanego ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, nie ma podstaw aby twierdzić, że kontrolując zgodność za prawem rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu i oddalając skargę strony na ten akt, Sąd I instancji wadliwie odniósł się do zagadnienia opisu kryterium oceny formalnej nr 14 w jego relacji do maksymalnego poziomu całkowitego dofinansowania oraz maksymalnej kwoty dofinansowania ze środków EFRR określonych w postanowieniach Regulaminu konkursu, czym miał w konsekwencji dopuścić się naruszenia unormowań prawnych wskazanych pkt II. ppkt 2) - 4) oraz pkt. III. ppkt 1) - ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej. Skoro w rozpatrywanej sprawie nie może być uznana za sporną treść opisu kryterium oceny formalnej nr 14 oraz zasad jego spełniania - ta jest bowiem jasna i czytelna, a tym samym i oczywista - a także nie powinno być uznane za sporne to co wynika z jednoznacznej treści § 5 pkt 2a Regulaminu konkursu, a mianowicie, że maksymalny poziom całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowanych wynosi maksymalnie 80 % (środki UE w wysokości 75% + środki z budżetu państwa w wysokości 5%), to w sytuacji, gdy treści wymienionych postanowień regulaminowych ze sobą korespondują odwołując się do fundamentalnej w omawianym postępowaniu konkursowym zasady, że wsparcie finansowe w konkursie nie może przekroczyć ustalonych i wiążących prawnie maksymalnych jego granic, z tą konsekwencją, że ich przekroczenie wynikające z treści wniosku o dofinansowanie będzie skutkowało jego odrzuceniem na etapie oceny formalnej, to w sytuacji, gdy z wiążących dla instytucji zarządzającej danych zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu wynika, że jako źródła dofinansowania wydatków kwalifikowanych wnioskodawca wskazał tylko środki pochodzące z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w wysokości 4.000.000 zł, które stanowiąc 80% wszystkich kosztów kwalifikowanych przekraczają maksymalny poziom zaangażowania środków UE określony na 75%, nie sposób jest twierdzić, że wymieniona okoliczność oceniona została wadliwie, bo niezgodnie z opisem zasad spełniania wymienionego kryterium. Ocena ta odpowiadała bowiem temu wzorowi działania, który w świetle załącznika nr 6 do Regulaminu konkursu "Wymogi formalne i kryteria oceny formalnej dla wszystkich działań w ramach Osi Priorytetowych 1 - 7 RPOWŚ 2014 - 2020" nakazywał sformułowanie stanowiska o braku zgodności wartości całkowitej projektu, łącznych kosztów kwalifikowanych lub dofinansowania projektu z limitami pomocy. Zostały one wyraźnie przekroczone, a braku zasadności tego wniosku, w żadnym razie nie może uzasadniać argument z treści pkt 4 § 5 Regulaminu konkursu, który stanowi, że maksymalna kwota dofinansowania ze środków EFRR nie może przekroczyć 4.000.000 PLN na jeden projekt. A to z tego powodu, że okoliczność odwołania się na gruncie wymienionej regulacji do wartości bezwzględnej wyrażonej w PLN, w żadnym stopniu ani też zakresie nie niweczy - bo z oczywistych wręcz względów nie może niweczyć - zasady wyrażonej w § 5 pkt 2 lit. a) i ustanowionego na jej gruncie aksjomatycznego założenia odnoszącego się do maksymalnego poziomu wsparcia finansowego, w obrębie którego określono jednocześnie procentowe proporcje maksymalnego zaangażowania środków z UE oraz środków z budżetu państwa. W sytuacji więc, gdy z danych wniosku strony o dofinansowanie jej projektu jednoznacznie wynika, że proporcje te zostały naruszone, albowiem kwota 4.000.000 zł - jakkolwiek mieszcząca się w wyrażonym w liczbach bezwzględnych maksymalnym poziomie dofinansowania ze środków EFRR - przekracza jednak określony procentowo limit zaangażowania środków UE w maksymalnym dopuszczalnym poziomie całkowitego dofinansowania wydatków kwalifikowanych w projekcie, to ocena braku spełniania kryterium formalnego nr 14 nie może być uznana za dowolną. Wskazane postanowienie regulaminowe ma bowiem wiodące znaczenie dla oceny spełnienia omawianego kryterium formalnego. Uwzględniając powyższe nie sposób jest więc również zasadnie twierdzić, że orzekając w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji nie rozpoznał jej istoty, niezasadnie oddalając skargę strony na rozstrzygnięcie podjęte w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu. Nie ma również podstaw, aby twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś z tego powodu, że jak podnosi to skarga kasacyjna, nie odniesiono się w nim do wszystkich zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega jednak, aby uzasadnienie kontrolowanego orzeczenia posiadało wady, czy też wskazywane przez stronę skarżącą deficyty (por. w tej mierze zwłaszcza s. 9 - 10), co nawet przy odmiennej ocenie, nie mogłoby stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem wyrok ten odpowiada prawu (por. art. 184 in fine p.p.s.a). Ponadto, z punktu widzenia oceny trafności i skuteczności zarzutów adresowanych wobec uzasadnienia kontrolowanego wyroku nie można tracić z pola widzenia i tego, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony nie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 18