II SA/Ke 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2018r. sprawy ze sprzeciwu [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. Decyzja z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...], uchyliło w całości decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do organu I instancji – celem ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 22.11.2016r. [...] wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym jednorodzinnym na ww. działce nr ewid. [...], przy czym w szczególności zakres inwestycji dotyczył przebudowy dachu budynku do wysokości 8,5m, jako dachu wielospadowego o nachyleniu do 45 stopni oraz szerokości elewacji frontowej 11m z tolerancją do 20%. Inwestorzy wskazali, że dla planowanej inwestycji wydano już uprzednio decyzję o warunkach zabudowy z dnia 1.10.2013r. i w oparciu o tę decyzję uzyskano pozwolenie na budowę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym jednorodzinnym w trakcie realizacji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano na brak ustalenia w wystarczającym zakresie stanu faktycznego sprawy, brak sporządzenia prawidłowej analizy urbanistycznej, spełniającej wymagania ustawowe oraz ustalenie parametrów wnioskowanej zakresu inwestycji w sposób niespójny i nieczytelny. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w trakcie realizacji, na terenie działki nr [...], w granicy z działką nr [...]. W podstawie prawnej powołano art. 59, art. 60 ustawy z dnia 27.03.2003r. (Dz. U. z 2017r. poz. 1273) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji odwołanie wniosła [...], domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania – z powołaniem się na naruszenie przepisów: art. 59 i art. 60 u.p.z.p. oraz naruszenie art. 155 i art. 163 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. opisane na wstępie rozstrzygnięcie zauważył, że z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wynika że inwestorzy realizują inwestycję w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w projekcie budowlanym, polegający na zmianie charakterystycznych parametrów obiektu, tj. kubatury i wysokości budynku. Nad istniejącym budynkiem zaprojektowano bowiem dach wielospadowy z kalenicą (od frontu równoległy do ulicy) na dwóch różnych poziomach +7,20m i +6,80m od poziomu zera budynku – jednak bez zmiany dotychczasowej wysokości maksymalnej budynku, tj. 7,20 m, a więc na tym samym poziomie co sąsiedni budynek mieszkalny, znajdujący się w granicy działki. Obecnie wykonano kalenicę dachu nad budynkiem na poziomie ok. +7,59m, mierzonym od poziomu płyty betonowej parteru – która jest zatem położona powyżej poziomu kalenicy budynku mieszkalnego. W konsekwencji zmiana dotycząca wysokości budynku, a tym samym zmiany jego kubatury, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, kwalifikuje się jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. W ocenie Kolegium, nadal nieprecyzyjne i niespójne są poczynione w zakwestionowanej decyzji ustalenia organu I instancji w zakresie geometrii dachu o treści: "wysokość do okapu elewacji frontowej - ustala się dla budynku mieszkalnego jako przedłużenie poziome okapu istniejącego budynku; wysokość do kalenicy: dla głównej bryły budynku - bez zmian, z dopuszczeniem zwiększenia do maks. 8,50m, dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do głównej bryły budynku". Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że w nowosporządzonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy zostało zmienione rozstrzygnięcie w zakresie linii zabudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego oraz wysokość do okapu elewacji. Poprzednio było: "według istniejącej linii zabudowy cofniętej części bud} załącznikiem graficznym do decyzji nr 49/13 z dnia 01.10.2013r.", a obecnie jest: "według istniejącej linii zabudowy cofniętej części bud; załącznikiem graficznym do decyzji". Było: "wysokość do okapu elewacji frontowej - ustala się dla głównej bryły budynku - bez zmian, z dopuszczeniem zwiększenia o max. 40 cm. Dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do istniejącej zabudowy, albo do dopuszczonej zwiększonej wysokości - w przypadku jej zastosowania". Jest: "bez zmian, z dopuszczeniem zwiększenia do max. 8,5m. Dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do głównej bryły budynku". W nowym projekcie decyzji zlikwidowano także zawarty w poprzednim projekcie zapis o treści: "ze względu na zakres inwestycji poniższe warunki stanowią w większości powtórzenie warunków wcześniej określonych dla przedmiotowego budynku decyzja nr 49/13 z dnia 1.10.2013r. Inwestor wnioskował wprowadzenie nowych zapisów dotyczących wysokości budynku, uzasadniając taką potrzebę przyczynami technicznymi wynikłymi w trakcie budowy. Podczas analizy uzupełniającej w terenie stwierdzono istnienie analogicznego rozwiązania na budynku sąsiednim". Po dokonaniu analizy porównawczej Kolegium stwierdziło, że nowy projekt decyzji nie jest tożsamy w zakresie rozstrzygnięcia z poprzednio sporządzonym – a zatem powinien zostać uzgodniony ponownie przez organ właściwy, tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – stosownie do wymogu art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Ponadto Kolegium zauważyło, że organ I instancji nie wykonał szczegółowo wymienionej części dyspozycji zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia 17.07.2017r. Podkreślono przy tym, że przepisy u.p.z.p. nie zezwalają na ustalanie wartości wskaźników nowej zabudowy z uwagi na problemy techniczne i konstrukcyjne danego budynku, a jedynie z uwagi na ład przestrzenny. Reasumując organ stwierdził, że skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający dla dokonania oceny poprawności wydanego rozstrzygnięcia, to należy go uzupełnić w ponownym postępowaniu, w którym zostanie uzupełniona analiza urbanistyczna o ww. kwestie, a sporządzony nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy będzie poddany stosownym uzgodnieniom. Wskazano przy tym na istotne naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 K.p.a. oraz ww. przepisów. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że nie wolno dokonywać istotnych zmian merytorycznych w decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 155 K.p.a. Ponadto inwestor może procedować zamiar zmiany parametrów technicznych wnioskowanego przedsięwzięcia w określonych okolicznościach – wobec czego niezasadnym jest zarzut res iudicata. Strona wskazywała bowiem na brak prawnej możliwości zmiany parametrów wskazanych w poprzednio powziętej ostatecznej decyzji z dnia 1.10.2013r. ustalającej warunki zabudowy, w tym warunki konstrukcji dachu na ww. budynku. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła A. B., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie art.155 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. i domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz umorzenia postępowania. Podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu skarżąca podkreśliła, że wszystkie niezbędne rozstrzygnięcia dotyczące wszystkich warunków zabudowy ww. inwestycji określono już uprzednio decyzją ostateczną z dnia 1.10.2013r. – wobec czego kształt dachu, wysokości jego poszczególnych elementów są przedmiotem już istniejących i obowiązujących rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Zdaniem strony Kolegium, prawidłowo uchylając poprzednią decyzję z dnia 18.04.2017r. nie uniknęło jednak błędu proceduralnego, polegającego na braku umorzenia postępowania w tej sprawie – z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Nie wiedząc czemu wyłączono bowiem możliwość stosowania art. 155 K.p.a., a z uwagi na art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. należało umorzyć postępowanie. Obowiązkiem organu było bowiem zbadanie, jaki charakter ma decyzja (czy na jej podstawie strony nabyły prawo), czy pozostałe strony wyrażają zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji oraz czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się takiej zmianie (lub uchyleniu) i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Natomiast A. B. nigdy nie wyrażała zgody na dokonanie zmiany ww. decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi (sprzeciwu), czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 w zw. z art. 64a, art. 64b § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując sprzeciw w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta Starachowice z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu na budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w trakcie realizacji i przekazano sprawę do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Na wstępie rozważań prawnych podkreślić trzeba, że z dniem 1.06.2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7.04.2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 2017, poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), na podstawie której w dziale III p.p.s.a. po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika zatem, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Mając na uwadze, że zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowo-administracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.06.2017r. Jak wynika z kolei z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw Sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.05.2017r. o sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1kK.p.a.). Oceniając przyczyny wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W rezultacie zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. W tym zakresie wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie decyzją z dnia 18.04.2017r. Prezydent Miasta (k. 30) ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji, poprzedzając ją stosownym projektem w tym zakresie – który został uzgodniony w sposób przewidziany odrębnymi przepisami. Rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – decyzją Kolegium z dnia [...] (k. 53). W nowosporządzonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy (k. 67) zostało jednak zmienione rozstrzygnięcie w zakresie linii zabudowy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego oraz wysokość do okapu elewacji. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy: - poprzednio było w zakresie linii zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego oraz wysokość do okapu elewacji frontowej: "według istniejącej linii zabudowy cofniętej części budynku zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji nr 49/13 z dnia 1.10.2013r.", a obecnie: "według istniejącej linii zabudowy cofniętej części budynku zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji", - poprzednio było: "wysokość do okapu elewacji frontowej - ustala się dla głównej bryły budynku - bez zmian, dla rozbudowy i nadbudowy z dopuszczeniem zwiększenia o max. 40 cm. Dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do istniejącej zabudowy, albo do dopuszczonej zwiększonej wysokości - w przypadku jej zastosowania", a obecnie jest: "bez zmian, z dopuszczeniem zwiększenia do max. 8,5m; Dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do głównej bryły budynku". Po dokonaniu analizy porównawczej – w zaprezentowanym zakresie – Kolegium trafnie zauważyło, że nowy projekt decyzji nie jest tożsamy w zakresie rozstrzygnięcia z poprzednio sporządzonym, dochodząc do prawidłowej konkluzji, że projekt ten powinien zostać uzgodniony ponownie przez organ właściwy –Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jak wynika bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa a art. 7 ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowadministracyjnym, w którym podkreśla się, że w sytuacji istotnej zmiany zamierzenia inwestycyjnego (a za taką niewątpliwie mamy do czynienia w przypadku zmiany jednego z podstawowych parametrów, tj. wysokości obiektu) należy uzyskać ponowne uzgodnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyujnego w Białymstoku z dnia 3.08.2017r. o sygn. akt II SA/Bk 331/17, dostępny j.w.). W przeciwnym wypadku wydanie kolejnej decyzji ocenia się jako przedwczesne – z naruszeniem obowiązku powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy, stanowiące istotne naruszenie art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. – która to sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że organ I instancji nie wykonał wszystkich wytycznych co do ponownie prowadzonego postępowania zawartych w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 17.07.2017r., a mianowicie: - w nowo sporządzonej analizie nie odniesiono się w sposób wystarczający do lokalizacji inwestycji w granicy sąsiedniej nieruchomości; - granice obszaru analizowanego wyznaczono w zbyt małej wielkości, przy czym parametry nowej zabudowy winny zostać ustalone zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), a ich wielkość winna wynikać ze stosownego uzasadnienia zawartego w analizie – którego w niniejszej sprawie brak; - nie zbadano i nie oceniono, czy parametry nowej inwestycji będą nawiązywać do parametrów zabudowy bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji (wysokość na terenie inwestycji – do 8,5m, a na terenie działki nr 554/1 - 8m) na tle całej zabudowy w obszarze analizowanym; nie odniesiono się wnikliwie i wyczerpująco do konkretnej ww. różnicy 0,5m w aspekcie zachowania ładu przestrzennego całej bryły zabudowy mieszkaniowej, występującej na działkach nr [...], w tym także spełnienia warunków określonych w przepisie § 7 ww. rozporządzenia. Uwadze Kolegium nie uszły także nieprecyzyjne i niespójne ustalenia organu I instancji w zakresie geometrii dachu o treści: "wysokość do okapu elewacji frontowej - ustala się dla budynku mieszkalnego jako przedłużenie poziome okapu istniejącego budynku; wysokość do kalenicy: dla głównej bryły budynku - bez zmian, z dopuszczeniem zwiększenia do maks. 8,50m, dla rozbudowy i nadbudowy - obniżoną od 20 do 40 cm w stosunku do głównej bryły budynku". pomimo, że ww. nieprawidłowości były już wskazywane w poprzedniej decyzji kasacyjnej. Reasumując, zważywszy na całokształt wyszczególnionych powyżej nieprawidłowości, stwierdzić trzeba, że w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do zastosowania art. 136 K.p.a. z uwagi na konieczność zapewnienia realizacji wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności – polegającej przecież na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy. We wniesionym sprzeciwie A. B. kwestionuje podjęte rozstrzygnięcie kasacyjne, powołując się na naruszenie art. 155 w zw. z art. 156 §1 pkt 3 K.p.a. i wskazując na konieczność umorzenia prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. W tym zakresie skarżąca wskazuje na ustalenia zawarte w uprzednio wydanej ostatecznej decyzji z dnia 1.10.2013r., ustalającej m.in. warunki zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego (k. 93), w której parametr "wysokość do kalenicy" dla rozbudowy i nadbudowy zastrzeżono jako obniżony od 20 cm do 40 cm w stosunku do istniejącej zabudowy. W rezultacie, zdaniem strony, kształt dachu, wysokości jego poszczególnych elementów są przedmiotem już istniejących i obowiązujących rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Z przedstawioną przez skarżąca argumentacją nie sposób się zgodzić. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w porównaniu do postępowania zakończonego w 2013r. w wyniku wniesienia poprzedniego wniosku inwestorzy domagają się obecnie (kolejnym wnioskiem z dnia 22.11.2016r.) wprowadzenia nowych zapisów dotyczących wysokości budynku, uzasadniając taką potrzebę przyczynami technicznymi, które wynikły w trakcie budowy. Bezsporne jest, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje o warunkach zabudowy - z dnia 1.10.2013r o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji, - z dnia 4.10.2017r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji, jednak w nieco odmiennym, ww. zakresie. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie było przeszkód dla prowadzenia postępowania wszczętego kolejnym wnioskiem inwestorów o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – z odmienną wysokością budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i że będą dotyczyły one tego samego terenu, z tym, że nie tych samych inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.12.2008r. o sygn. akt II OSK 1566/07, LEX nr 529537). Z tych też względów nie można podzielić zarzutów skargi. Ponadto, jak trafnie wskazało Kolegium, brak podstaw do dokonywania istotnych zmian merytorycznych w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a. W sytuacji zmiany istotnych parametrów technicznych danego przedsięwzięcia należy bowiem złożyć odrębny wniosek – z której to możliwości skorzystali inwestorzy. Jak wynika z powyższych rozważań, organ odwoławczy z wymienionych wyżej powodów w sposób zasadny wydał decyzję o charakterze kasacyjnym – w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Skoro podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.