II SA/Ol 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w części dotyczącej odmowy udzielenia informacji publicznej, co do pkt e) wniosku skarżącej z dnia "[...]" w zakresie informacji, czy odpady są faktycznie w 100% segregowane; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent O. - na podstawie art. 5 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764, dalej jako: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Spółdzielni Mieszkaniowej odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów a, b oraz e wniosku z dnia 1 września 2014r. W uzasadnieniu podano, że Spółdzielnia wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pięć pytań (a-e) w zakresie segregacji odpadów na terenie Gminy O. Odpowiedź na pytania c i d została udzielona pismem z dnia 12 września 2014r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że pytania a, b, e nie stanowią informacji publicznej. Na skutek wniesionej skargi na bezczynność organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 22 czerwca 2017r. (sygn. akt II SAB/Ol 41/17) zobowiązał organ do załatwienia wniosku w zakresie punktów a, b oraz e, w których wnioskodawca zapytał, jacy właściciele nieruchomości w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w szczególności czy dwa przywołane z nazwy zarządy spółdzielni mieszkaniowych, złożyli deklaracje, w których oświadczyli, że będą segregować wszystkie odpady. Wskazano, że zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, ale uprawnienie to ulega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Podano, że zgodnie z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Podano, że deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi objęte są tajemnicą skarbową, bowiem zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017r. poz. 1289 ze zm., dalej jako: u.cz.p.g.) właściciele nieruchomości są zobowiązani ponosić na rzecz gminy opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6q u.cz.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami stosuje się przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Tajemnicą skarbową objęte są pełne treści dokumentów, gdyż obejmują one zawsze dane odnoszące się do danego podmiotu. Podniesiono, że stanowisko judykatury jest w tej materii jednolite i jasno precyzuje, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika. W związku z tym w ocenie organu niemożliwym jest udzielenie stronie informacji, jakie podmioty - będące właścicielami nieruchomości - złożyły do organu deklaracje ze wskazaniem, że segregują odpady. Wybór sposobu gromadzenia odpadów jest bowiem jednym z elementów deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, niezbędnym do określenia wysokości opłaty konkretnego podatnika. Zatem ujawnienie danych dotyczących deklaracji indywidualnego podatnika stanowiłoby naruszenie tajemnicy skarbowej. Od powyższej decyzji odwołała się "[...]" Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z przyjęciem, że informacje, o których ujawnienie zwróciła się Spółdzielnia, są objęte tajemnicą skarbową i tym samym nie mogą podlegać ujawnieniu przez organ oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniesiono, że kwestia segregacji śmieci i ewentualne egzekwowanie tego obowiązku jest sprawą publiczną, albowiem oplata związana ze złożoną deklaracją ma charakter należności publicznoprawnej i nie stanowi ona informacji niejawnej. Powołano się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że Sąd stwierdził, że Spółdzielnia wystąpiła nie o dostęp do stosowanych deklaracji spółdzielni, wspólnot mieszkaniowych i zarządców nieruchomości wielolokalowych, lecz o informacje posiadane przez organ, a wytworzone w oparciu o wskazane deklaracje. Ponadto organ sam przyznał, że działalność publiczna gminy będzie się sprowadzała do kontroli prawidłowości zbiórki odpadów, a wyniki przeprowadzonych kontroli z pewnością będą stanowiły informację publiczną udostępnianą na wniosek. Wskazano, że na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu potwierdził, że organ prowadzi kontrolę w zakresie zgodności deklaracji dotyczących odpadów z sytuacją faktyczną, a zatem jest w posiadaniu rzeczonej informacji. Jednak organ konsekwentnie odmawia udostępnienia informacji publicznej dostępnej na wniosek. Wskazano, że żądane informacje są informacją publiczną o efektach kontroli, mającą ogromny wpływ na koszt gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Gminy O. Ze względu na znaczenie przedmiotowych informacji dla społeczności lokalnej organ pierwszej instancji nie ma prawa zasłaniać się tajemnicą skarbową, a jego działania są przykładem rażącego lekceważenia obowiązujących przepisów prawnych. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że u.d.i.p. jest rozwinięciem art. 61 Konstytucji RP, który przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wskazano, że Prezydent O. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania u.d.i.p., a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Podniesiono także, że żądanie odwołującej się sprowadzające się do wniosku o udostępnienie informacji o tym jakie wspólnoty mieszkaniowe i zarządcy nieruchomości wielolokalowych oraz zarządy których spółdzielni mieszkaniowych złożyły deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w treści których zadeklarowały, że odpady pochodzące ze wszystkich nieruchomości znajdujących się w ich zarządzie będą segregowane stanowi w istocie żądanie udzielenia jej informacji publicznej. Takie stanowisko w przedmiotowej sprawie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2017r. (sygn. I OSK 1531/15). Podniesiono także, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu - zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Taką tajemnicą ustawowo chronioną jest tajemnica skarbowa jako szczególny rodzaj tajemnicy służbowej. Każdy przypadek udostępniania danych zawartych we wszelkich dokumentach podatkowych jest ściśle unormowany, tak co do podmiotów, którym można udostępniać te dane, jak i zakresu, w jakim to może nastąpić. Regułą jest bowiem wykorzystywanie informacji znajdujących się w posiadaniu organu podatkowego tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy tej ustawy stosuje się między innymi do: podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są w szczególności: wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz pracownicy urzędów ich obsługujących. W myśl art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Wskazane przepisy odnoszą się również do deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Niewątpliwie czynności z zakresu ustalenia, poboru i windykacji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wiążą się z udostępnianiem informacji objętych tajemnicą skarbową, gdyż dotyczą one przyjmowania deklaracji, dokonywania czynności sprawdzających oraz prowadzenia innych czynności (postępowań) będących ich konsekwencją, do których stosuje się wprost przepisy Ordynacji podatkowej. Wskazano, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika. Informacja której domaga się strona musiałaby odnosić się do konkretnego podatnika i wskazywać rodzaj daniny (opłaty) jaką zadeklarował wraz ze wskazaniem informacji zawartych w deklaracji (dotyczącej sposobu gromadzenia odpadów). Tymczasem dane te są objęte tajemnicą skarbową w rozumieniu art. 293 Ordynacji podatkowej, a zatem odmowa ujawnienia tych danych znajduje oparcie w przepisach prawa stosownie do art. 5 ust 1 u.d.i.p. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniosła "[...]" Spółdzielnia Mieszkaniowa, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędne rozumienie w związku z przyjęciem, że informacje, o których ujawnienie zwróciła się Spółdzielnia są objęte tajemnicą skarbową i tym samym nie mogą podlegać ujawnieniu przez organ. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie przytoczono argumentację zawartą w odwołaniu wskazując, że organ drugiej instancji powiela nieprawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji błędnie przyjmując, że informacja, o której udzielenia zwrócił się skarżący, jest informacją skarbową. Podniesiono, że żądana informacja jest zakresowo węższa od tej wskazanej w art. 293 Ordynacji podatkowej i nie zawiera w sobie żądania udzielenia informacji objętych tajemnicą skarbową. Skarżący nie domagał się bowiem ujawnienia konkretnych informacji znajdujących się w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatnika, lecz informacji posiadanych (wytworzonych) przez organ w oparciu o wskazane deklaracje. Podano, że odpowiedź na pytanie, czy określony podmiot jest podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie danej gminy nie mieści się w zakresie tajemnicy skarbowej, lecz jest tego rodzaju informacją publiczną, która podlega udostępnieniu na zasadach ogólnych dotyczących informacji publicznych. Z kolei normy wprowadzające ograniczenia jawności w dostępie do informacji publicznej, o których to ograniczeniach stanowi art. 5 ust. 1 u.d.i.p. muszą wprost określać zakaz ujawniania danych będących przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy. Jeżeli więc ustawodawca regulujący materię podatkową nie wprowadza zakazu udostępniania określonej informacji, a wręcz przeciwnie - pozwala na upublicznianie informacji dotyczących zwolnień podatkowych, wówczas informacja taka, jeśli nie funkcjonuje w obiegu publicznym w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią, winna zostać udostępniona zainteresowanemu na jego wniosek. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, korespondują z zasadą jawności finansów publicznych, zaś - w wykonaniu tych zasad - przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej mają sprzyjać możliwości sprawowania społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Ponadto powołano się na stosowanie przez prezydenta miasta nieprawidłowych praktyk w stosunku do skarżącej. Zarzucono, że odmowa udzielenia informacji stanowiących informację publiczną w żądanym zakresie służy kamuflowaniu narastającego problemu, w szczególności ukrywaniu poważnych nieprawidłowości po stronie organu odpowiedzialnego za wdrożenie i optymalne realizowanie polityki śmieciowej na terenie gminy, a jednocześnie zatajaniu poważnych zjawisk, do których należy tolerowanie nieprawidłowości u podmiotów zobowiązanych do deklarowania i odprowadzania opłat zgodnie ze stanem rzeczywistym z jednoczesnym nasileniem ukierunkowanych i dyskryminujących działań w kierunku skarżącej jako podmiotu drążącego problem nieprawidłowości w tym obszarze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną – art. 134 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, wytworzona przez szeroko rozumiane organy władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępne w Internecie). Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy u.d.i.p.). Nie wymaga się od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jednakże zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie związanej z wnioskiem skarżącej Spółdzielni o udzielenie informacji publicznej orzekał zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Jednakże przedmiotem tych orzeczeń była wyłącznie kwestia bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej. W związku z tym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2017r. (sygn. akt II SAB/Ol 41/17) zobowiązano organ do załatwienie wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że organ został zobowiązany do udzielenia żądanej informacji, a jedynie do rozpoznania wniosku skarżącej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika zarówno z treści wyroku, jak i jego uzasadnienia. Należy zatem zauważyć, że art. 5 u.d.i.p. określa przypadki, w których prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, m.in. ze względu na ochronę tajemnicy chronionej ustawowo. Samo zatem zakwalifikowanie informacji do kategorii informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego obowiązku udostępnienia tego rodzaju danych. W przypadku bowiem ustalenia, że dostęp do danej informacji - mającej charakter informacji publicznej - jest ograniczony ze względu na ustawowo chronioną tajemnicę należy wydać decyzję odmowną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej może być w pewnych sytuacjach ograniczone, zawsze wtedy gdy wspólne interesy społeczności są dobrem podlegającym ochronie w pierwszej kolejności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy o funkcjonowaniu organów władzy publicznej, jak też podmiotów realizujących zadania publiczne, bądź też dysponujących majątkiem publicznym. Ponieważ jednak prawo to nie ma charakteru absolutnego, w art. 5 u.d.i.p. zostały wskazane ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Jak stwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014r. (sygn. akt I OSK 1769/13) "konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy niewątpliwie realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego – tj. jawności działania instytucji publicznych – umożliwiając kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem tych instytucji. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Do wprowadzania ograniczeń ww. prawa wyraźnie upoważnia już sam art. 61 Konstytucji, który w ustępie 3 mówi, że ograniczenie może nastąpić "ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa". Przepisem częściowo implementującym na gruncie ustawy cytowaną wyżej normę konstytucyjną jest art. 5 u.d.i.p., który wskazuje, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę informacji niejawnych lub tajemnic ustawowo chronionych. Należy przyjąć założenie, że racjonalny ustawodawca konstytucyjny, kreując prawo dostępu do informacji publicznej, nie zmierzał do wyposażenia obywateli w nieskrępowaną możliwość żądania ujawnienia wszelkich materiałów czy dokumentów, które organy władzy publicznej wytwarzają, pozyskują lub z których korzystają w toku swojej działalności". Jedną z tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., jest tajemnica skarbowa, regulowana przez art. 293 i n. Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 293 §1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie sądowoadminisatrcyjnym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane dotyczące podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1060/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II SA/Wa 970/06, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2012r. sygn. akt IV SA/Wr 154/12, dostępne w Internecie). W takim przypadku pozyskiwanie informacji oraz ich przekazywanie innym podmiotom, musi się poza tym odbywać z poszanowaniem prawa dla ochrony prywatności, zważywszy że indywidualne dane zawarte w składanych przez nich dokumentach podatkowych zawierają wiele informacji ze sfery prywatności (zob. Biegalski A., Kucewicz M., Prawo do prywatności a system wymiany informacji w sprawach podatkowych, Prawo i podatki 2008, nr 8, str. 17). Każdy przypadek udostępniania danych zawartych we wszelkich dokumentach podatkowych jest ściśle unormowany, tak co do podmiotów, którym można udostępniać te dane, jak i zakresu, w jakim to może nastąpić. Regułą jest bowiem wykorzystywanie informacji znajdujących się w posiadaniu organu podatkowego tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa (zob. Adamiak B., Borkowski J., Mastalski R., Zubrzycki J., Ordynacja podatkowa, Komentarz 2011, str. 1162). Należy przy tym wyjaśnić, że wprawdzie w niniejszej sprawie wniosek dotyczy danych związanych z deklaracjami składanym w oparciu o art. 6m ust. 1 u.cz.p.g., to Sąd całkowicie podziela pogląd organów, że w tym zakresie zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, co wynika zarówno z treści art. 6q u.cz.p.g., wprost odsyłającej w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi do przepisów Ordynacji podatkowej, jak i z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Skoro zatem pytanie skarżącej nie dotyczyło ogólnej liczby wspólnot mieszkaniowych i spółdzielni mieszkaniowych, które zadeklarowały segregację odpadów, lecz podania jakie to konkretne wspólnoty i spółdzielnie takie deklaracje złożyły, to słuszne jest stanowisko organów, że dane te objęte są tajemnicą skarbową. W związku z tym zasadne było wydanie decyzji odmownej w tym zakresie. Natomiast Sąd nie podziela stanowiska organów odnośnie do informacji dotyczącej kwestii faktycznego wykonywania segregacji odpadów. Zarówno z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017r. (sygn. akt I OSK 1531/15), jak i z wyroku tut. Sądu z dnia 22 czerwca 2017r. (sygn. akt II SAB/Ol 41/17) wynika, że informacja w tym zakresie jest informacją o efektach kontroli, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugi. Nie jest to bowiem informacja odnośnie do terminowości wpłat opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czy też zaległości w tych opłatach w odniesieniu do poszczególnych podmiotów zobowiązanych do jej uiszczania, co też chronione byłoby tajemnicą skarbową, a jedynie informacji o wynikach kontroli prowadzonej przez gminę w ramach uprawnień określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stwierdzić zatem należy, że odmowa udzielenia informacji publicznej w tym zakresie z powołaniem się na tajemnicę skarbową nie jest zasadna. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji w tej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a pozostałym zakresie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie Sąd odstąpił od zasądzenia części kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. z uwagi na uwzględnienie skargi jedynie w niewielkiej części.