II SA/Bk 842/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie obowiązków wynikających z przepisów o ochronie środowiska oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B. w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r., na wniosek Urzędu Miejskiego w S., przeprowadził kontrolę Zakładu Zagospodarowania Odpadów w K., zlokalizowanego na działkach oznaczonych nr geod. [...], prowadzonego przez L. Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. Celem kontroli było przestrzeganie przepisów ustawy o odpadach. Rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości został udokumentowany protokołem kontroli z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Protokół został podpisany przez pełnomocnika kontrolowanego podmiotu bez zastrzeżeń. Wyniki kontroli stanowiły podstawę wydania przez organ, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 1688; dalej powoływana jako ustawa), zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...], kwestionowanego w sprawie niniejszej. Na podstawie tego zarządzenia zobowiązano Spółkę do: 1. uzupełnienia i uszczelnienia obwałowania składowiska na wale od strony północnej; 2. podjęcia działań w celu uniemożliwienia przesiąkania odcieków przez prowizoryczny wał od strony północnej; 3. podjęcia działań w celu likwidacji zagłębień i zastoisk wody na terenie kwatery. Termin realizacji stwierdzonych naruszeń określono jako natychmiastowy oraz wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu przedmiotowych naruszeń na dzień [...] października 2017 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano podstawę prawną stwierdzonych naruszeń. Odnośnie naruszeń z pkt 1 – 2 wskazano § 4 ust. 1, 5 i 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. z 2013 r., poz. 523; dalej powoływane jako rozporządzenie). Natomiast odnośnie naruszenia z pkt 3 wskazano pkt 11 decyzji Marszałka Województwa P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego na działkach nr geod. [...], w miejscowości K., gm. S. Skargę od tego zarządzenia do sądu administracyjnego złożyła Spółka i zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przekonaniu organu, że należy uzupełnić i uszczelnić obwałowanie składowiska na wale od strony północnej, podczas gdy wał od strony północnej został wykonany zgodnie z dokumentacją techniczną i projektem budowlanym, a strona północna kwatery jest przeznaczona do rozbudowy; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że należy podjąć działania w celu uniemożliwienia przesiąkania odcieków przez prowizoryczny wał od strony północnej oraz podjąć działania w celu likwidacji zagłębień i zastoisk wody na terenie kwatery 1, podczas gdy wał od strony północnej został wykonany zgodnie z dokumentacją techniczną i projektem budowlanym, obiekt budowlany został oddany do użytkowania bez żadnych zastrzeżeń nadzoru budowlanego, nie występuje zjawisko przesiąkania odcieków jak również brak jest trwałych zastoisk wody, a strona skarżąca monitoruje składowisko na bieżąco i realizuje wszelkie obowiązki dotyczące prowadzenia przedmiotowego składowiska odpadów; - naruszenie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy, poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego, w sytuacji gdy nie było żadnych uchybień a przez to nie było również potrzeby podjęcia działań służących wyeliminowaniu rzekomych uchybień, co przesądza o bezzasadności wydania kwestionowanego zarządzenia. Wskazując na powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że przedmiotowe składowisko jest wyposażone we wszystkie wymagane urządzenia i spełnia warunki określone w rozporządzeniu. Zostało wybudowane zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]). Składowisko było przedmiotem wielu kontroli i organy nie kwestionowały prawidłowości wykonania wału od strony północnej. Przedmiotowy wał został usypany z naturalnej bariery geologicznej i jest stale monitorowany. Zgodnie z ww. pozwoleniem na budowę, budowa składowiska obejmuje wybudowanie dwóch kwater. Mając na uwadze fakt, że skarżąca Spółka uprawniona jest do wybudowania drugiej kwatery składowiska i połączenia jej z już wybudowaną kwaterą, zarządzenie pokontrolne jest co najmniej przedwczesne. Wskazano, że prace związane z wybudowaniem drugiej kwatery rozpoczęto, jednak zostały one przerwane z uwagi na brak możliwości kontynuacji robót budowlanych. Strona skarżąca podniosła, że Gmina na jedynej drodze dojazdowej do składowiska ustawiła znak, który faktycznie zabrania wjazdu na składowisko pojazdów wwożących odpady. Nadto wypowiedziała umowę dzierżawy i wniosła o wydanie nieruchomości. Spółka podniosła, że powiatowy organ nadzoru budowlanego w dniu [...] marca 2016 r. w protokole kontroli stwierdził, iż sporny wał między istniejącą kwaterą nr 1 a kwaterą 2 odtworzono w taki sposób, że spełnia swoją funkcję – wody z kwatery nr 1 nie przedostają się na teren będącej w budowie kwatery nr 2 (do akt dołączono protokół kontroli). Nadto podano, że składowisko zostało oddane do użytkowania bez zastrzeżeń. Skarżąca Spółka wskazała, że przeglądy instalacji i obwałowania składowiska prowadzone są na bieżąco. Teren kwatery jest wciąż monitorowany, a wszelkie ewentualne nieprawidłowości są zabezpieczane i naprawiane już w pierwszych chwilach ich powstania. Kwestia zastoisk była wielokrotnie poruszana we wcześniejszych kontrolach i Spółka informowała, że po obfitych opadach deszczu chwilowo występują zastoiska wody – co jest naturalne. Takie zastoiska wchłaniane są samoczynnie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podał, że Spółka otrzymywała liczne zarządzenia pokontrolne dotyczące uszczelnienia obwałowania składowiska. Spółka nie wnosiła uwag do tych zarządzeń a nawet informowała o podjętych czynnościach w celu uszczelnienia wału, co w dalszej perspektywie okazywało się nieprawdą. Organ podniósł, że w 2016 r. i 2107 r. kilkukrotnie kontrolował podmiot zarządzający składowiskiem odpadów i wydawał zarządzenia pokontrolne. Wskazano, że w trakcie kontroli w dniach [...] czerwca 2017 r. – [...] lipca 2017 r. poddano analizie próbki gleby pobranej na nieszczelnym obwałowaniu od strony północnej. W wyniku analizy porównawczej stwierdzono pogorszenie jakości gleby w stosunku do wartości z prób pobranych rok wcześniej. W trakcie tej kontroli skierowano do powiatowego organu nadzoru budowlanego wniosek o podjęcie działań w ramach posiadanych kompetencji, w szczególności zwrócenie uwagi na brak geomembrany na wale od strony północnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] września 2017 r. nakazał Spółce wykonanie wału od strony północnej z uszczelnieniem w postaci geomembrany. Ponadto zobowiązał do sprawdzenia i ewentualnego uszczelnienia drenażu na kwaterze 1. Organ podniósł, że Spółka nie prowadziła i nie prowadzi żądnych prac budowlanych zmierzających do budowy drugiej kwatery służącej do składowania odpadów. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej podał, że L. Sp. z o.o. Sp. k. w W. jest następcą prawnym L. a z kolei L. był następcą prawnym E. Zarzucił, że organy administracyjne prowadzą zmasowany atak na zarząd Spółki. Ustawione znaki drogowe uniemożliwiają dojazd do zakładu i prowadzenie działalności. W dniu [...] lutego 2018 r. Wojewoda P. stwierdził nieważność decyzji Starosty S. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozlewania na budowę przedmiotowej instalacji do odzysku i unieszkodliwienia odpadów z powodu rażącego naruszenia prawa. Pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi i złożył do akt kopie decyzji organu nadzoru budowlanego z dnia [...] września 2017 r. i [...] grudnia 2017 r. Sąd dopuścił dowód z wystąpienia pokontrolnego NIK nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kontroli legalności poddane zostało zarządzenie pokontrolne wydane przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. w dniu [...] września 2017 r. Podstawę prawną przedmiotowego zarządzenia stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1688, dalej: ustawa). Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne skierowane do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Z treści powyższego przepisu wynika, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. W ocenie Sądu zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), ponieważ ma ono charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje treść art. 31a ust. 1 ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (vide: wyroki NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08, z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09, dostępne w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). W sprawie objętej niniejszą skargą, stronie skarżącej nie przysługiwał żaden ze środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 2 i 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji zgodnie z art. 53 § 2 zd. 1 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), z mocą obowiązującą od dnia 1 czerwca 2017 r., skargę do Sądu należało wywieść w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżąca Spółka dowiedziała się o wydaniu zarządzenia pokontrolnego. Zarządzenie pokontrolne skarżącej Spółce zostało doręczone w dniu [...] września 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Skarga została wniesiona do sądu administracyjnego w dniu 18 października 2017 r., a zatem został zachowany termin trzydziestu dni, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Przechodząc do oceny merytorycznej kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego na wstępie podać należy, że do zarządzeń tych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne (vide wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12, pub. CBOSA). Powoduje to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć ustaleniu stanu faktycznego. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09 (pub. CBOSA), badanie aktu kontroli przez sąd nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej kontrola odbyła się zgodnie z obowiązującą procedurą a wydane zarządzenie pokontrolne znajduje oparcie w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli. Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego "na podstawie ustaleń kontroli", powoduje, że szczególne podstawowe dowodowe znaczenie, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu ma protokół kontroli. Wobec tego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowana jednostka nie jest w tym zakresie pozbawiona istotnych uprawnień, bowiem kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wnieść do protokołu, (który podopisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki), umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 ustawy). Z kolei w razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki organizacyjnej (kontrolowanej osoby fizycznej) inspektor obowiązany jest uczynić o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie (art. 11 ust. 3 ustawy). W razie sformułowania przez kontrolowanego tego rodzaju zastrzeżeń i uwag (przy podpisaniu protokołu) lub stanowiska (w razie odmowy podpisania protokołu) protokół, wraz ze stanowiskiem kontrolowanego, w swym całokształcie stanowi podstawę ustaleń kontroli, na podstawie której organ ocenia zasadność wydania zarządzenia pokontrolnego oraz formułuje treść konkretnych wskazań. W sprawie niniejszej podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego był protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], który został podpisany przez pełnomocnika kontrolowanej Spółki bez zastrzeżeń. Stąd też zarzuty skargi dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych i w konsekwencji wydanie zarządzenia pokontrolnego w sytuacji, gdy nie było żadnych uchybień, należy uznać za bezzasadne. W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: brak uszczelnienia wału od strony północnej i przesiąkanie odcieków przez wał od tej strony oraz liczne zagłębienia i zastoiska na terenie kwatery 1. W kwestionowanym zarządzeniu pokontrolnym zobowiązano Spółkę do usunięcia naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli. Stanowisko Spółki, zgodnie z którym składowisko było przedmiotem wielu kontroli i organy nie kwestionowały prawidłowości wykonania wału od strony północnej, nie jest zgodne z prawdą. Skarżąca Spółka, w tym jej poprzednik prawny – L. Sp. z o.o. Sp. K. od stycznia 2016 r., otrzymywała od organu liczne zarządzenia pokontrolne w których zobowiązywana była między innymi do uszczelnienia obwałowania składowiska od strony północnej (vide: zarządzenie pokontrolne z [...] kwietnia 2016 r., z [...] sierpnia 2016 r., z [...] stycznia 2017 r., [...] lipca 2017 r.). Jedynie w odpowiedzi na zarządzenie pokontrolne z dnia [...] kwietnia 2016 r. Spółka zawiadomiła organ o jego realizacji, w tym o wykonaniu uzupełnienia i uszczelnienia obwałowania składownika na wale od strony północnej. Kolejne kontrole wykazały jednak, że zarządzenie pokontrolne w tym zakresie nie zostało wykonane. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] czerwca 2017 r. – [...] lipca 2017 r. stwierdzono pogorszenie jakości gleby w stosunku do wartości z prób pobranych rok wcześniej. Przesiąkanie odcieków z zastoisk na długości 15 m wału ziemnego od strony północnej zostało także potwierdzone przez organy nadzoru budowlanego. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Spółce wykonanie wału od strony kwatery nr 1. Organ podał, że inwestycja polegała na budowie dwóch kwater do składowania odpadów. W dniu [...] grudnia 2014 r. inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie kwatery nr 1. Odnośnie kwatery nr 2 inwestor wykonał tylko wykop i przerwał roboty budowlane. W związku z tym, zdaniem organu nadzoru budowlanego, kwatera nr 1 powinna spełniać wszystkie kryteria niezależnego i samodzielnego składowiska a nie części całego składowiska składającego się z dwóch kwater. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r.). W świetle powyższego za niezasadne uznać należy stanowisko skarżącej, że zarządzenie pokontrolne jest przedwczesne, gdyż Spółka uprawniona jest do wybudowania drugiej kwatery składowiska i połączenia jej z już wybudowaną kwaterą właśnie od strony północnej. Trudno w sprawie niniejszej zarządzenie pokontrolne uznać za przedwczesne, albowiem brak prawidłowego obwałowania składowiska od strony północnej stwierdzany jest konsekwentnie od kwietnia 2016 r. Brak tego obwałowania ma już negatywne konwencje dla środowiska w postaci pogorszenia stanu gleby. Spółka oprócz wykopu nie prowadzi żadnych prac budowlanych zmierzających do wybudowania drugiej kwatery. Aktualnie, jak podał pełnomocnik Spółki, stwierdzono nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę instalacji do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Oznacza to, że uzupełnienie i uszczelnienie obwałowania składowiska na wale od strony północnej, w tym uniemożliwienie przesiąkania odcieków przez wał od tej strony, powinno być wykonane niezależnie od ewentualnych prac związanych z wybudowaniem drugiej kwatery. Stąd też zasadnie, zdaniem Sądu, zobowiązano stronę skarżącą do uszczelnienia podłoża i ściany północnej kwatery nr 1, zgodnie z wymogami określonymi w § 4 ust. 1, 5 i 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. z 2013 r., poz. 523). Zasadnie również, zdaniem Sądu, zobowiązano Spółkę do podjęcia działań w celu likwidacji zagłębień i zastoisk wody na terenie kwatery nr 1. W trakcie kontroli stwierdzono liczne zagłębienia i zastoiska wody opadowej. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. W skardze Spółka sama przyznaje, że po obfitych opadach deszczu chwilowo występują zastoiska wody, które wchłaniane są samoczynnie. Z pkt 11 decyzji Marszałka Województwa P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego na działkach nr geod. [...], w miejscowości K., gm. S. wynika, że warstwy izolujące muszą być okresowo kontrolowane i w miarę potrzeby uzupełniane i wyrównywane w celu zapobiegania tworzeniu się zastoisk wody na powierzchniach składowych. Zdaniem Sądu, stwierdzone zagłębienia i zastoiska świadczą o tym, że warstwy izolacyjne składowiska nie są w odpowiednim stanie. Jak już wskazano powyżej, przepisy art. 12 ust. 1 pkt 1-2 ustawy przewidują trzy formy działania organu inspekcji, będące konsekwencją ustaleń poczynionych w trakcie kontroli. Zarządzenie pokontrolne jest stosunkowo najłagodniejszą formą reakcji na ustalenia kontroli. Brak jest odpowiedzialności administracyjnej za niewykonanie zarządzenia pokontrolnego, nie są one także poddane egzekucji administracyjnej. Istniejący obowiązek poinformowania w ustalonym terminie o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu naruszeń sankcjonowany jest karnie, odpowiedzialność związana jest jednak z zaniechaniem przekazania informacji lub przekazaniem informacji niezgodnej z prawdą. Zarządzenie pokontrolne nie nakłada na stronę żadnych konkretnych obowiązków. Stanowi jedynie przypomnienie o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów o ochronie środowiska. Jeżeli istotnie, w sprawie niniejszej, nie było żadnych uchybień i zarządzenie zostało wydane bezpodstawnie to nic, zdaniem Sadu, nie stało na przeszkodzie aby Spółka poinformowała organ o wykonaniu zarządzenia pokontrolnego. Tymczasem oprócz polemiki z protokołem, Spółka nie podjęła żadnych działań w celu faktycznego wykazania, że stwierdzone uchybienia nie miały miejsca. Reasumując wskazać należy, że w ocenie Sądu w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w treści protokołu kontroli, brak jest uchybień procesowych, które miałyby wpływ na wiarygodność poczynionych przez organ ustaleń i prawidłowość wywiedzionych z nich wniosków i zastosowanych przepisów. Treść zarządzenia pokontrolnego odpowiada treści protokołu kontroli, a sformułowane w zarządzeniu zalecenia, w tym zobowiązanie adresata do przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań, odpowiadają obowiązującemu prawu. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się ani wskazanych w skardze, ani też rozważanych z urzędu uchybień, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.