II SA/Wr 412/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi A. K. i M. K. na decyzję Wojewody D. z dnia 9 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D. zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 9 kwietnia 2015 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia 9 lutego 2015 r., którą zatwierdzono projekt budowalny i udzielono na rzecz A. K. i M. K. (dalej jako inwestorzy lub skarżący) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. T. w W., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym: Prezydent Miasta W. w dniu 21 sierpnia 2014r., wydał decyzję Nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz inwestorów pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. T. w W. (dz. nr [...], [...], obręb [...] nr [...]). Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 1 września 2014 r., nr [...], sprostował własną omyłkę w powyższej decyzji w ten sposób, że zamiast błędnego numeru działki [...], wpisał numer prawidłowy - [...]). W wyniku złożonego odwołania W. B. (dalej zwanego uczestnikiem) Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia 30 października 2014r. uchylił powyższą decyzję Prezydenta Miasta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewoda D. w swoim rozstrzygnięciu zakwestionował przyjęte przez Prezydenta W. oświadczenie o prawie inwestor do dysponowania terenem działki nr [...], w obrębie [...] nr [...] w W. na cele budowlane, a ponadto zobowiązał organ pierwszej instancji do jednoznacznego ustalenia stron postępowania. Rozpatrując sprawę ponownie, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] wezwał inwestorów do uzupełnienia, do dnia 9 stycznia 2015 r. złożonych w sprawie dokumentów, poprzez przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - a w szczególności - zgody współwłaścicieli działki nr [...], przy czym Prezydent W. dodał, że wymagana jest "zgoda większości współwłaścicieli wynikająca z zakresu zwykłego zarządu rzeczą wspólną". Ponadto w tym samym postanowieniu organ pierwszej instancji nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia "oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków". W dniu 30 grudnia 2014 r. pełnomocnik inwestorów przedłożył w Urzędzie Miejskim W. oświadczenie inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym przy działce nr [...] miało ono wynikać z tytułu wyrażenia pisemnej zgody większości współwłaścicieli (pismem z dnia 1 grudnia 2014r. zgodę taką wyraziło 30 współwłaścicieli na wykazanych 36), jako wynikające ze zwykłego zarządu rzeczą wspólną. Dołączył również pisma wyjaśniające od dysponenta sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, tj. A. Sp. z o.o. w W.. Prezydent W., po zweryfikowaniu danych o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, wzmiankowana decyzją Nr [...] z dnia 9 lutego 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz inwestorów pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną. Od tej decyzji odwołanie ponownie uczestnik, który zarzucił organowi pierwszej instancji nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, wynikające z nieuwzględnienia zmian w strukturze własności działki nr [...] oraz nieuwzględnienia w tym postępowaniu właścicieli sieci wodnej i kanalizacyjnej, tj. J. G. i T. M. G.. Uczestnik zarzucił również, że złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane jest nieprawidłowe, bowiem na wykonanie robót budowlanych na tej nieruchomości nie wyrazili zgody wszyscy współwłaściciele, gdy tymczasem zakres wniosku przekracza kompetencje zwykłego zarządu. Uczestnik zarzucił ponadto, że inwestorzy nie wykazali się zgodą na włączenie się planowaną inwestycją do sieci wodnej i kanalizacyjnej, bowiem jego zdaniem umowa właścicieli tych sieci z przedsiębiorstwem zaopatrującym w wodę i odbierającym ścieki nie eliminuje konieczności uzyskania ich zgody przez inwestorów. Organ odwoławczy wydając w trybie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżoną obecnie decyzję kasacyjną wskazał, iż w ponownym rozpatrywaniu przez Prezydenta W. wniosku złożonego przez inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie został wyeliminowany błąd formalny, ponieważ zaniechano przedłożenia prawidłowo sporządzonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane wszystkimi nieruchomościami, wymienionymi w treści wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewoda D., po przytoczeniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako ustawa Prawo budowlane lub w skrócie u.p.b.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm., dalej jako rozporządzenie wykonawcze), podniósł, iż brak prawidłowo sporządzonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowi brak formalny wniosku (podania), a w myśl art. 64 § 2 k.p.a. jedynie wniosek poprawny formalnie (pozbawiony braków formalnych) jest zdolny wywołać skutek w postaci wszczęcia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego Prezydent W. błędnie uznał, iż roboty budowlane, polegające na wykonaniu przyłączy mediów do projektowanego budynku, są czynnością zwykłego zarządu, a tym samym, iż wystarczającym jest wykazanie się przez inwestorów zgodą większości współwłaścicieli działki [...] na wykonanie robót budowlanych. W przekonaniu Wojewody kwestia ta jest rozstrzygnięta w przepisie art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej jako ustawa o własności lokali lub w skrócie u.w.l.), który stanowi, że wyrażenie zgody na wykonanie robót budowlanych przekracza czynność zwykłego zarządu. Wyrażenie zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji na działce nr [...] powinno zatem być udzielone w oparciu o przepis art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej jako kodeks cywilny lub w skrócie k.c.), który stanowi, że do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Konkludując organ odwoławczy podzielił zarzut uczestnika, dotyczący niewykazania się przez inwestorów prawem do dysponowania terenem działki nr [...] na cele budowlane, wskazując jednocześnie, że w ponownym postępowaniu Prezydent W. winien doprowadzić do przedłożenia przez inwestorów prawidłowo sporządzonego oświadczenia, dotyczącego tej nieruchomości. W ocenie organu II instancji nie znalazł natomiast uzasadnienia zarzut uczestnika dotyczący nieprawidłowego ustalenia stron postępowania przez organ pierwszej instancji, wynikający z nieuwzględnienia zmian w strukturze własności działki nr [...], gdyż ze zgromadzonych akt wynika, że przystępując do ponownego rozpatrywania sprawy Prezydent W. zgromadził, zgodnie z zaleceniem wskazanym w decyzji Wojewody D., zaktualizowaną dokumentację zmian w ewidencji gruntów i budynków. W przekonaniu Wojewody niezasadny okazał się również zarzut nieuzyskania przez inwestorów zgody współwłaścicieli sieci wodno-kanalizacyjnej, ponieważ w uzupełnieniu dokumentów inwestorzy przedłożyli zaktualizowanie warunki przyłączenia oraz jednoznaczne wyjaśnienie A. Sp. z o.o. w W. (pismo z dnia 8 grudnia 2014r.), że posiada ono status przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.) i realizuje zadania gminy w tym zakresie. Przedsiębiorstwo zawarło z właścicielami sieci umowy użyczenia i na nie zostały również scedowane prawa w zakresie przyłączania nieruchomości do sieci oraz wydawania w tym zakresie technicznych warunków przyłączenia, zatem przyłączenie inwestycji do tak rozumianej sieci nie wymaga uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem inwestorzy uzyskali zapewnienie A. dostaw wody i odbioru ścieków i ustalenie warunków przyłączenia do sieci. W skardze do tut. Sądu na wzmiankowaną na wstępie decyzję Wojewody D. z dnia 9 kwietnia 2015 r. inwestorzy, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucili: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych- za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, a polegający na uznaniu, że przyłączenie inwestycji skarżących do instalacji wodno-kanalizacyjnej przebiegającej w działce drogowej nr [...] przy ul. T. w W. jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, 2) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, że przepisy tej ustawy, a normujące w istocie sytuacje prawne właścicieli lokali mieszkalnych, mają zastosowanie do stosunków własnościowych między współwłaścicielami nieruchomości gruntowych, 3) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 199 k.c. w zw. z art. 201 k.c. i w zw. z art. 206 k.c., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że skarżący winni uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli działki drogowej nr [...] przy ul. T. w W. na realizację ich inwestycji budowalnej, podczas gdy fakt planowania przez nich na tej nieruchomości jedynie przyłącza do istniejącej sieci wodno-kanalizacyjnej, a tym samym zamiar skorzystania z niej w takim samym zakresie w jakim korzystali z niej inwestorzy domów jednorodzinnych przy ul. T. w W., wyklucza konieczność legitymowania się przez skarżących zgodą wszystkich współwłaścicieli na tego rodzaju czynność, 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nierzetelnym i niestarannym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej skarżonej decyzji oraz niewłaściwej ocenie materiału dowodowego sprawy. Uzasadniając zarzuty skargi wskazano w pierwszej kolejności na "dualizm myślowy" Wojewody D. prezentowany odmienienie w zakresie tego samego stanu faktycznego. Oto bowiem w decyzji nr [...] z dnia 30 października 2014r., Wojewoda D. rozpatrując pierwsze odwołanie uczestnika od korzystnej dla skarżących decyzji o pozwoleniu na budowę wskazał wprost na str. 4, zdanie siódme od góry, że przyłączenie przez skarżących planowanej inwestycji budowlanej do sieci wodno-kanalizacyjnej (a tylko ta przebiega w działce nr [...]) "nie wymaga uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Zdaniem skarżących taki wniosek Wojewody D. uznać należało za ze wszech miar słuszny i zgodny tak z przepisami prawa jak i zasadami logiki, skoro stosownie do przepisów art. 29 ust. 1 pkt 20 u.p.b. na budowę przyłącza nie jest potrzebne pozwolenie na budowę, zaś przyłącze od nieruchomości skarżących (działka nr [...]) do działki nr [...] jest w istocie wpięciem się w instalację wodno-kanalizacyjną zasilającą całość osiedla przy ul. T. w W. i do której wszyscy jej mieszkańcy budujący się tam w różnych okresach czasu wpinali się na tych samych zasadach (nie dysponując zgodą wszystkich pozostałych współwłaścicieli). W ocenie skarżących odmienny wniosek organu odwoławczego zawarty w zaskarżonej obecnie decyzji stanowi niezrozumiały przejaw odejścia od poprzednio prezentowanego i zgodnego z prawem stanowiska i zastąpienie go argumentacją "daleko wykraczającą poza trzeźwą analizę jurydyczną", tworząc w istocie zupełnie rachityczne rozumienie stosunków własnościowych opartych na węźle współwłasności. Podniesiono przy tym, że odwołanie się do przepisów art. 22 ust. 3 pkt 5 u.w.l. to "dowód na brak znajomości rudymentariów prawa cywilnego i próba forsowania koncepcji sprzecznych z istotą stosunków cywilnych opartych na współwłasności. Ustawa o własności lokali dotyczy przecież tylko i wyłącznie lokali mieszkalnych stanowiących odrębną własność (tworzących Wspólnotę Mieszkaniową) i powoływanie się na jej przepisy przy ocenie charakteru czynności cywilnoprawnych pomiędzy właścicielami nieruchomości gruntowych jest swoistym kuriozum." Wskazano również, iż "próba porównywania czynności budowlanych lub remontowych w budynku stanowiącym własność Wspólnoty Mieszkaniowej (np. remont elewacji budynku czy wymiana poszycia dachowego) do wpięcia się przez skarżących do wspólnej instalacji wodno-kanalizacyjnej od strony nieruchomości stanowiącej ich wyłączną własność i zwiększenie przez to tylko jej użyteczności, razi tak dużym stopniem abstrakcji, że nie sposób uznać wniosków Wojewody Dolnośląskiego za realne i wyciągnięte w oparciu o racjonalną analizę sprawy, o której przyszło mu orzekać." Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazali na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2010r., sygn. akt II OSK 906/09, jak też na uchwałę Sądu Najwyższego- Izby Cywilnej z dnia 19 kwietnia 2002 r., sygn. akt III CZP 18/2002. Na zakończenie skarżący przypomnieli samą genezę problemu związanego z trudnościami w uzyskaniu statusu ostateczności przez decyzje o pozwoleniu na budowę wydane w stosunku do inwestorów i aktywną postawę w tym procesie uczestnika, który był pierwotnym właścicielem działek przy ul. T. w W.. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Użyte w cytowanym powyżej przepisie określenie "w granicach danej sprawy", jak słusznie zauważył to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1082/09, oznacza, że "sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, w której wydano zaskarżony akt prawny. Również dokonywanie przez sąd administracyjny nowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, których nie dokonały wcześniej organy administracyjne i w dalszej kolejności ocena tych materiałów prowadzi wprost do naruszenia zasady związania sądu granicami sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy sąd rozpoznając skargę uwzględnia nowy materiał dowodowy, pochodzący spoza akt administracyjnych danej sprawy." Co równie istotne oznaczenie "dana sprawa" w rozumieniu art. 134 u.p.p.s.a. oznacza sprawę w ujęciu materialnym, a nie procesowym. Sąd nie może zatem uczynić przedmiotem swojego rozpoznania innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Zwrócić warto przy tym uwagę, że z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy zarówno elementy podmiotowe, jak i przedmiotowe, są tożsame. Mając powyższe na uwadze Sąd pominął w swoich rozważaniach kwestie związane z nieostateczną decyzją Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia 20 maja 2015 r. umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną z uwagi na rozpoczęcie tego zamierzenia budowlanego przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a skoncentrował się wyłącznie na legalności decyzji Wojewody D. z dnia 9 kwietnia 2015 r., którą to decyzją na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 u.p.b. uchylono decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 9 lutego 2015 r. zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą na rzecz skarżących pozwolenia na budowę. Jak wyżej była o tym mowa podstawą wydania zaskarżonej decyzji kasacyjnej był przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowiący, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzje w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postepowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał na naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 64 § 2 k.p.a. podnosząc, iż wniosek skarżących o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę posiadał brak formalny w postaci wadliwego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane, a tym samym nie był zdolny wywołać skutek w postaci wszczęcie postępowania. Abstrahując w tym miejscu od oceny, czy znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie skarżących o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane było prawdziwe to wyraźnie należy zwrócić uwagę, iż było ono złożone i uzupełnione na żądanie organu I instancji, a zatem nie był to przypadek uregulowany w art. 64 § 2 k.p.a., gdyż oświadczenie to spełniało wymogi formalne przewidziane rozporządzeniem wykonawczym, a tym samym brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego opartego na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. Badając powyższą sprawę Sąd dostrzegł, iż w istocie organ odwoławczy zakwestionował stanowisko organu I instancji sprowadzające się do twierdzenia, iż przyłączenie inwestycji skarżących do instalacji wodno- kanalizacyjnej przebiegającej w działce drogowej nr [...] jest czynnością zwykłego zarządu, a wobec tego wystarczająca jest zgoda większości współwłaścicieli tej działki, a nie wymóg zgody wszystkich współwłaścicieli. Mamy tu zatem do czynienia z elementami materialnoprawnymi, co skutkuje tym, że prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego winno bazować na przepisach art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. lub art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przechodząc do zarzutów natury materialnoprawnej Sąd za zasadne uznaje stanowisko skarżących o wadliwości stanowiska organu odwoławczego co do niewykazania się przez inwestorów prawem do dysponowania terenem działki nr [...] na cele budowlane z powodu braku zgody wszystkich współwłaścicieli. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniach wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 428/12, że "instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i wodociągu na nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, może mieścić się w ramach zwykłego zarządu, jeżeli nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości (wspólna droga), a wymieniona na wstępie inwestycja ma na celu zwiększenia użyteczności jednej z nich", jak też w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 906/09, iż "instalowanie takich urządzeń, jak przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne na nieruchomości stanowiącej współwłasność, należy zaliczyć do czynności zwykłego zarządu". W ocenie Sądu nie powinno budzić zatem wątpliwości, że budowa instalacji technicznej w postaci podziemnych przyłączy wodnokanalizacyjnych, pozostaje w zgodzie ze służebnym charakterem działki drogowej i po krótkotrwałej fazie realizacji nie pozbawi ani też nie ograniczy jej funkcji komunikacyjnych, a jednocześnie umożliwi prawidłowe funkcjonowanie budynku mieszkalnego. W konsekwencji, zdaniem Sądu, brak jest w niniejszej sprawie podstaw, aby inwestorzy musieli legitymować się zgodą wszystkich właścicieli omawianej działki drogowej na zrealizowanie planowanej budowy instalacji technicznej częściowo przebiegającej przez obszar działki, będącej przedmiotem współwłasności wielu osób. Dla spełnienia wymogu z art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. wystarczającym będzie przeto wykazanie się zgodą większości współwłaścicieli. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. lub art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że zachodzić będą okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o przepis art. 200 u.p.p.s.a.