IV SA/Wr 51/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale IV w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] po zapoznaniu się z odwołaniem W. M. od pisma Kierownika Działu [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. ([...]) z dnia 21 czerwca 2017 r., zawierającego odpowiedź na pismo w sprawie uzupełnienia informacji o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie do przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podało, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2017 r. W. M. (reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego) wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (dalej: MOPS) o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) do przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych: wniosek ten został rozpatrzony negatywnie z powodu braku środków. Kolejnym wnioskiem z dnia 17 marca 2017 r. W. M. (reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego) ponownie wystąpiła do MOPS o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) do przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych. Informacją nr [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r. o sposobie rozpatrzenia wniosku ([...]), poinformowano Wnioskodawczynię, że "wniosek został rozpatrzony negatywnie z powodu braku środków". Pismem z dnia 21 maja 2017 r. W. M. (przedstawiciel ustawowy W. M.) wniósł o uzupełnienie Informacji nr [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r. o sposobie rozpatrzenia wniosku i wydanie decyzji administracyjnej. Odpowiadając na to wystąpienie, w piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r. ([...]) organ pierwszej instancji wskazał, że Informacja nr [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r. nie jest decyzją administracyjną, dlatego brak informacji o przysługujących środkach odwoławczych. W dalszej części wskazał, że zbyt mała ilość środków finansowych nie pozwala na dofinansowanie do zakupu aparatu słuchowego. W reakcji na powyższe, w dniu 31 lipca 2017 r., W. M. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, odwołanie. Powołując się na pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r. (II GPS 1/12) wskazał, iż nie ma przeszkód, aby otrzymaną Informację uznać za decyzję administracyjną. W dalszej części podał, że jego córce przysługuje dofinansowanie, dlatego podtrzymuje swoje zarzuty z pisma z dnia 21 maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie występuje niedopuszczalność odwołania ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. Nie można bowiem uznać, że Informacja nr [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r., a także jej uzupełnienie w piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r. ([...]), od którego odwołał się W. M., była decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Ponadto podało, że według art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046, z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą"), do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Według art. 35a ust. 2 pkt 1 ustawy, zadanie, o którym mowa w ust. 1 w pkt 7 ustawy, jest realizowane przez powiatowe centra pomocy rodzinie. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926, zwanego dalej "rozporządzeniem"), wydanym na podstawie art. 35a ust. 4 ustawy, ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Organ powołał treść § 10 ust. 1 pkt 2 § 12 ust. 36 i ust. 5 wymienionego wyżej rozporządzenia. Po analizie tych przepisów stwierdził, iż nie stanowią one, iż procedura w ww. przedmiocie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, przewidując wprost w tym zakresie inną formę działania administracji publicznej - informację o sposobie rozpatrzenia wniosku (§ 12 ust. 3b rozporządzenia), a w przypadku pozytywnego załatwienia wniosku - zobowiązują właściwą jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego do wydania także zaświadczenia (§ 12 ust. 5 rozporządzenia). Sposób uregulowania trybu postępowania i zasady ich dofinansowania ze środków Funduszu w rozporządzeniu pozwala stwierdzić, że wolą prawodawcy nie było decyzyjne załatwianie ww. sprawy. Zdaniem Kolegium, Informacja nr [...] z dnia 18 kwietnia 2017 r. oraz jej uzupełnienie w piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r. ([...]), jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369). To oznacza, że istnieje możliwość sądowoadministracyjnej kontroli takiej czynności administracji: wnioskodawca niezadowolony z rozstrzygnięcia może wezwać na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie upoważnienie ustawowe - przewidziane w art. 35a ust. 4 ustawy - dawało ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego podstawę do uregulowania postępowania w sprawie przyznania dofinansowania zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, a więc również - przy braku regulacji w ustawie - także formy załatwienia sprawy. Taka konkretyzacja nastąpiła w treści § 12 ust. 3b i ust. 5 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym - brak rozstrzygnięcia posiadającego cechy decyzji. Co ważne, podjęcie niniejszego rozstrzygnięcia nie wyklucza złożenia przez W. M. kolejnego wniosku o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze. Skargę na powyższe postanowienie złożył zainteresowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Według organu w niniejszej sprawie następuje niedopuszczalność odwołania ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. Nie jest bowiem decyzją administracyjną pismo z dnia 21 czerwca 2017 r. ani też informacja z dnia 18 kwietnia 2017 r. Podstawą do wydania powyższych pismo był wniosek skarżącej z dnia 17 marca 2017 r. o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych. Podstawę do jego rozpoznania stanowiło rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 926). Zostało ono wydane na podstawie art. 35a ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.). Wymienione wyżej rozporządzenie w § 2 pkt 3 mówi, że ze środków Funduszu mogą być finansowane następujące rodzaje zadań: zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Procedurę rozpoznawania wniosków o przyznanie świadczeń w oparciu o powyższe rozporządzenie określa § 12. Mówi on, że właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpoznaje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku (art. 3a) właściwa jednostka organizacyjna zarządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku (ust. 3b). W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku (...) właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania zawierające (...) (ust. 5). Zgodnie z § 14 powyższego rozporządzenia podstawą dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (...) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarcza (...). Po analizie powyżej wymienionych przepisów ustawy i rozporządzenia zgodzić się w pełni należy z organem, że z ich treści nie można wyprowadzić wniosku, że wolą ustawodawcy było załatwienie przez wskazane organy wniosku w formie decyzji administracyjnej. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę określenia, iż o wynikach rozpoznania wniosku organ informuje wnioskodawcę. W powszechnym rozumieniu tego pojęcia jest to przekazanie jakiejś wiadomości bez jakiejkolwiek konsekwencji prawnej, czy faktycznej. W ocenie Sądu takie sformułowanie dotyczące przekazania wiadomości – informacji nie daje podstaw do zinterpretowania § 12 rozporządzenia poprzez zapis art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. w ten sposób, że również w tym zakresie mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Według Sądu oczywistym jest, że działania organów w ramach omawianego rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2002 r. nie mogą pozostawać bez jakiejkolwiek kontroli i jednocześnie możliwości odwołania. Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że są to czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej p.p.s.a. Tym samym wnioskodawca niezadowolony z rozstrzygnięcia może wezwać na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku nieuwzględnienia wezwania lub braku reakcji wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarżący nie podjął wskazanych czynności. Powyższe uwagi odnoszą się do pism organu, z dnia 18 kwietnia i 21 czerwca 2017 r. traktowanych jako całość – jedno pismo. Według Sądu nie może być przedmiotem zaskarżenia pismo z dnia 21 czerwca 2017 r. nawet przy uwzględnieniu stanowiska skarżącego, że organ w przedmiocie rozpoznania wniosku o dofinansowanie wypowiada się w formie decyzji administracyjnej albowiem dotyczy ono, rozważa kwestię uzupełnienia pisma z dnia 18 kwietnia 2017 r. Na marginesie należy również zauważyć, że nie jest ono podpisane przez starostę ale kierownika działu [...] bez wskazania, że jest to osoba upoważniona do wydawania w imieniu starosty decyzji administracyjnych. Sąd jednocześnie zauważa, że powołana przez zainteresowanego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się nie do rozpatrywanego w niniejszej sprawie rozporządzenia – ale do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz.U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.) i nie jest wiążąca w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.