II SA/Lu 174/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia – [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie Stowarzyszenia – [...] na bezczynność Starosty w sprawie dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] w prawo własności. Następnie w dniu [...] r. Stowarzyszenie złożyło skargę na to postanowienie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kognicji sądu administracyjnego został ściśle określony w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz.1369), zwanej dalej "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem obejmuje ona m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...) 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (...). W sprawie niniejszej zostało zaskarżone postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., które nie mieści się w powyższym katalogu. Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. nadanym na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U/. z 2017 r., poz.935) - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Przed dniem 1 czerwca 2017 r. przepis ten stanowił natomiast, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Staroście bezczynność składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] r. "zażalenie", które powinno być nazwane "ponagleniem", skoro zostało wniesione już pod dniu 1 czerwca 2017 r. Z uwagi jednak na to, że istota obu tych instytucji jest taka sama, nie ma znaczenia to, że Kolegium rozpatrzyło "zażalenie", a nie "ponaglenie". Rozpatrując wniesione przed 1 czerwca 2017 r. zażalenie organ odwoławczy wydawał postanowienie, podobnie jak to ma miejsce obecnie w odniesieniu do ponaglenia, co wynika z art. 37 § 6 k.p.a., który wprost przewiduje, że organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie (...). Podkreślić należy, że na postanowienie takie nie służyło poprzednio i nie służy w obecnym stanie prawnym zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma bowiem jedynie charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1094/17). W związku z tym skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - Sąd orzekł, jak w sentencji.