II SA/Ol 85/18

Dnia 27 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 roku sprawy ze skargi N. P. na decyzję Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że we wniosku wysłanym drogą mailową w dniu 15 listopada 2017 r. N. P. (dalej skarżący) zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o udostępnienie informacji publicznej (poprzez przesłanie skanów na wskazany adres emailowy) w zakresie: 1) podania liczby osób, które wykonują czynności związane z przygotowaniem posiedzeń dla członków Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2015 r., 2) podania liczby posiedzeń przygotowywanych przez poszczególne osoby z obsługi administracyjnej Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2015 r., 3) udostępnienia skanów umów o pracę po ich zanonimizowaniu, osób, które przygotowywały posiedzenia dla członków Kolegium, zaznaczając, że zanonimizowaniu nie podlega przede wszystkim okres zatrudnienia i rodzaj zawartej umowy. W dniu 22 listopada 2017 r. Prezes SKO wezwał skarżącego do sprecyzowania treści jego wniosku w odniesieniu do wskazanych w nim dat "od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2015 r." Ponadto podniósł w odniesieniu do pktu 2 wniosku, że żądana w tym zakresie informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a jej wytworzenie wymaga dokonania stosownych analiz i zaangażowania zasobów osobowych Kolegium. Dlatego też w takim przypadku niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby pozyskanie takich danych. W piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. skarżący wskazał, że przedział czasu, za który żąda udzielenia informacji to okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 15 listopada 2017 r. Nie zgodził się również, że informacja w zakresie pktu 2 wniosku to informacja publiczna przetworzona. W piśmie z dnia 30 listopada 2017 r. Prezes SKO poinformował, że w zależności od ilości wyznaczonych posiedzeń przez Prezesa lub Wiceprezesa SKO w podanym okresie – czynności związane z ich przygotowaniem wykonywało od 2 do 4 pracowników. Następnie decyzją z dnia "[...]", Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w tirecie drugim: podanie ilości posiedzeń przygotowanych przez poszczególne osoby z obsługi administracyjnej Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2017 r. oraz w tirecie trzecim, dotyczącej: udostępnienia, po ich zanonimizowaniu, skanów umów o pracę osób, które przygotowywały posiedzenia dla członków Kolegium, przy zastrzeżeniu, iż zanonimizowaniu nie podlega przede wszystkim okres zatrudnienia i rodzaj zawartej umowy. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek w zakresie pktu 2 odnoszącym się do podania ilości posiedzeń przygotowanych przez poszczególne osoby z obsługi administracyjnej Kolegium, stanowi informacje publiczną przetworzoną. Nie podlega ona udostępnieniu skarżącemu, ponieważ, mimo wezwania, nie wskazał on na istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego. W zakresie pktu 3 czyli udostępnienia skanów umów o pracę pracowników administracyjnych zastosowanie ma przesłanka wyłączająca udostępnienie informacji publicznej w postaci art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli konieczność ochrony prywatności osób, które nie pełnią w organie funkcji publicznych. Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2017 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zarzucił: - naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 stycznia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nie podaniu przez organ ilości posiedzeń przygotowywanych przez poszczególne osoby z obsługi administracji Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2017 r. oraz na nieudostępnieniu po zanonimizowaniu skanów umów o pracę, osób, które przygotowywały posiedzenia członków Kolegium, mimo, iż faktycznie nie było jakichkolwiek podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 stycznia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w zakresie wniosku o podanie ilości posiedzeń przygotowywanych przez poszczególne osoby z obsługi administracji Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2107 r., odwołujący żądał udostępnienia informacji przetworzonej, a w związku z tym był zobowiązany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji kiedy właściwa analiza treści żądania prowadzi do wniosku przeciwnego, a mianowicie do uznania, iż faktycznie wniosek dotyczył wyłącznie udostępnienia informacji prostej, którą organ winien udostępnić w przepisanym ustawowo terminie, - naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ, że brak udostępnienia żądanych informacji stanowiących, jak przyznał sam organ, informację publiczną, jest spowodowane ochroną prywatności osób nie pełniących funkcji publicznej, kiedy to w przypadku żądania zanonimizowania dokumentów, a w tym między innymi w zakresie imienia i nazwiska nie uzasadnia stanowiska organu jawiącego się jako oczywiście sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, - naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie przez organ decyzji odmownej, mimo tego, że takie rozstrzygnięcie nie uzasadnione jest ochroną prywatności osób, z uwagi na to, że wnioskodawca nie żądał danych osobowych identyfikujących dane podmiotu bo te dane miały być zanonimizowane, - naruszenie art. 3 ust. 2 w zw. z art. 10 ust 2 w zw. z art. 6 ust 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu przez organ decyzji odmawiającej udostępnienia informacji w zakresie organizacji i trybu działania jednostki, a bez wątpienia czynnością organizacyjną jest przypisywanie poszczególnym pracownikom głównych obowiązków do wykonania. Po rozpatrzeniu wniosku Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia "[...]". W uzasadnieniu podtrzymał, że żądana informacja w zakresie pktu 2 wniosku jest informacją przetworzoną, wskazał, że aby ją wytworzyć należałoby wygenerować dane w zakresie przygotowywanych posiedzeń z systemu programu obsługującego Kolegium. Możliwości techniczne pozwalają jedynie uzyskać plik zbiorczy, na którym są widoczne wszystkie sprawy, w których odbyły się posiedzenia i zostały poprawnie wprowadzone do ewidencji programu. Następnie pracownicy musieliby dokonać analizy wydruków i sprawdzając poszczególne rubryki przyporządkowywać poszczególnym pracownikom Biura Kolegium sprawy, które wprowadzali do systemu. Przedział czasowy określony we wniosku powoduje, że należałoby prześledzić 4983 wpisy w programie i wykonać odpowiednie zestawienia z podziałem na poszczególnych pracowników wprowadzających dane do systemu oraz poszczególne posiedzenia. Żądana przez wnioskodawcę informacja wymaga podjęcia zdecydowanie ponadstandardowych czynności angażujących pracowników administracji obejmujących szereg czynności technicznych oraz intelektualnych. Skarżący zaś według organu w złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego żądanie udostępnienia informacji przetworzonej. W ocenie zaś Prezesa Kolegium w omawianym przypadku nie istnieje szczególnie uzasadniony interes publiczny w udostępnieniu żądanych informacji przetworzonej. Udostępnienie tych informacji wnioskodawcy nie stwarza realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę jest istotna dla własnego, prywatnego interesu wnoszącego, a nie interesu publicznego. Ponadto wskazano, że w odniesieniu do tiretu trzeciego zgodnie z regulacją art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Żądana zaś przez skarżącego informacja dotyczy pracowników Biura Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie będących funkcjonariuszami publicznymi. Skargę na tę decyzję wywiódł N. P., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a mianowicie: - naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez czynienie dowolnych ustaleń faktycznych nie mających oparcia choćby w zgromadzonych dokumentach niniejszej sprawy, mimo tego, że wniosek skarżącego co do jego treści był oczywisty, a w konsekwencji tego organ tylko z jemu wiadomych powodów nadał inne znaczenie dowodom oceniając je w sposób dowolny i korzystny dla organu, mimo tego, że faktycznie nie było ku temu jakichkolwiek podstaw, - naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z oczywistym naruszeniem normy tego przepisu bowiem to w istocie stanowi polemikę w każdej sprawie inicjowanej przez wnioskodawcę, a nie uzasadnienie określonej i identyfikowalnej sprawy. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie nie udzielenie żądanych informacji poprzez błędne uznanie, że żądanie skarżącego dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej, a w związku z tym, że winien on wykazać, że żądana informacja jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a nadto, że uzyskanie tejże informacji stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, mimo tego, że żądanie dotyczyło udostępnienia informacji prostej, a zatem nie było podstaw do żądania wykazania jakiegokolwiek interesu w uzyskaniu wnioskowanych informacji, - naruszenie art. 3 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie przez organ decyzji odmownej, mimo tego, że brak było ku temu jakichkolwiek przesłanek, - naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ, że uniemożliwienie dostępu do informacji jest uzasadnione nie wykazaniem interesu publicznego, mimo iż skarżący nie musiał wykazać jakiegokolwiek interesu, bowiem żądanie dotyczyło udostępnienia informacji prostej, a w związku z tym dokonana przez organ wykładnia jest z oczywistych względów błędna, - naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia "[...]", o odmowie udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej dotyczącej podania ilości posiedzeń przygotowanych przez poszczególne osoby z obsługi administracyjnej Kolegium w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 15 listopada 2017 r. oraz udostępnienia, po ich zanonimizowaniu, skanów umów o pracę osób, które przygotowywały posiedzenia dla członków Kolegium, przy czym zanonimizowaniu nie podlega przede wszystkim okres zatrudnienia i rodzaj zawartej umowy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej u.d.i.p. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 j.t.). Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Dokonując interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącej, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (ust. 1.). Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 2). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 3). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 5). Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej i dotyczy materii publicznej. W ocenie Sądu organ dokonał właściwych ustaleń, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dlatego niesłuszny jest zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa). Dalej należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Według utrwalonych w tym zakresie poglądów, które w ocenie Sądu należy podzielić, informacją publiczną przetworzoną jest informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej nie stanowi tylko technicznego przeniesienie danych, lecz wymaga potrzeby przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. Informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu) w związku z czym, jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania (por. wyroki: NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1374/05, WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 991/09, WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07 i WSA w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/07 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (por. w wyroku NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08 i WSA w Opolu z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 570/14 – dostępne w CBOSA ) Odpowiednio do tego, za informację prostą uznać należy taką informację, która podlega udostępnieniu z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 ustawy, w takiej formie w jakiej posiada ją organ zobowiązany do jej udostępnienia, a jej przygotowanie nie jest związane z koniecznością poniesienia znacznych nakładów kosztem bieżących działań podejmowanych przez ten organ. W określonych zatem okolicznościach zakres realizacji prawa do informacji publicznej, związany z zaspokojeniem zainteresowania podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej, może przybrać taką skalę, która uzasadnionym czyni uznanie żądanej informacji za informację publiczną o charakterze przetworzonym. Taka sytuacja występuje, gdy ilość czynności jakie musiałby podjąć podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, osiągnie poziom mogący utrudnić pracę tego podmiotu. Na gruncie niniejszej sprawy podmiot zobowiązany odmawiając udzielenia wnioskowanych informacji co do pktu 2 wniosku wskazał, że aby wytworzyć żądaną przez wnioskodawcę informację należałoby po pierwsze wygenerować dane w zakresie przygotowywanych posiedzeń z systemu programu obsługującego Kolegium. Możliwości techniczne pozwalają jedynie uzyskać plik zbiorczy, na którym będą widoczne wszystkie sprawy, w których odbyły się posiedzenia i zostały poprawnie wprowadzone do ewidencji programu. Następnie pracownicy musieliby dokonać analizy wydruków i sprawdzając poszczególne rubryki przyporządkowywać poszczególnym pracownikom biura Kolegium sprawy, które wprowadzali do systemu aby można byłoby je przyporządkować do konkretnego posiedzenia. Przedział czasowy określony we wniosku powoduje, że należałoby prześledzić 4983 wpisy w programie i wykonać odpowiednie zestawienia z podziałem na poszczególnych pracowników wprowadzających dane do systemu oraz poszczególne posiedzenia. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik organu podniósł, że na podstawie wydruków z systemu informatycznego Kolegium, nie wynika, kto przygotowywał posiedzenia w zakreślonym terminie. Zaznaczony kolorowo fragment wskazuje, że jedno posiedzenie mogło być przygotowywane przez więcej niż jednego pracownika, w związku z tym wymaga to analizy. Podobnie jedna osoba mogła przygotowywać w tym samym czasie sprawy na kilka posiedzeń. Aby wytworzyć takie zestawienie, o które wnosi skarżący, należałoby wykonać proces intelektualny polegający na przygotowaniu na podstawie programu RESAK przyporządkowania poszczególnych pracowników biura, którzy przygotowywali posiedzenia do dat posiedzeń. Spraw w zakreślonym przez skarżącego okresie było 4983. Pełnomocnik podała przykładowo, że liczba porządkowa 1 wskazuje, że sprawa została przygotowana na dzień 3 stycznia, przy czym liczba porządkowa 1 nie mówi, że była to tylko jedna sprawa. Każdy z 3 członków składu orzekającego ma co najmniej 4 sprawy na posiedzeniu (protokół z rozprawy, akta sądowe, k. – k. 25 i 26). W ocenie Sądu podmiot zobowiązany prawidłowo zakwalifikował żądane przez skarżącego informacje w punkcie 2 wniosku jako informację publiczną przetworzoną. Za taką kwalifikacją przemawia w ocenie Sądu ogrom pracy jaką należałoby wykonać aby wytworzyć oczekiwaną przez skarżącego informację. Bezsprzecznie żądanymi danymi organ nie dysponuje w takim kształcie jakiego oczekuje skarżący. Należałoby je zatem przygotować według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, co nie jest sprawą prostą, o czym przekonał się również na rozprawie Sąd i pełnomocnik skarżącego wsłuchując się w twierdzenia pełnomocnika organu. W ocenie Sądu to, że żądane informacje nie są gotowe i wymagają specjalnego przygotowania na rzecz skarżącego według ściśle określonych przez niego kryteriów w połączeniu z dużą liczbą danych wymagających przekształcenia (jak wskazuje organ należy prześledzić 4983 wpisy w programie i wykonać odpowiednie zestawienia) powoduje, że wnioskowane informacje należy zaliczyć do kategorii informacji publicznej przetworzonej. Zupełnie pozbawione podstaw są zatem zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie nie udzielenie żądanych informacji poprzez błędne uznanie, że żądanie skarżącego dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej. Podobnie niezasadny jest zarzut strony skarżącej odnośnie do naruszenia art. 3 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie. Skoro wnioskowana informacja została właściwie zaliczona do informacji przetworzonych, to organ prawidłowo wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem mu wnioskowanych przez niego informacji. Skarżący nie wykazał takiego interesu. Prezes Kolegium zaś rozważając istnienie tego kwalifikowanego interesu wskazał, że udostępnienie tych informacji wnioskodawcy nie stwarza realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę jest istotna dla własnego, prywatnego interesu wnoszącego, a nie interesu publicznego. W ocenie Sądu argumentacja organu jest prawidłowa. Skarżący nie jest bowiem podmiotem, który mógłby w sposób efektywny wykorzystać pozyskane informacje w celu poprawy funkcjonowania SKO czy też szeroko pojętej administracji publicznej. Nie sposób dostrzec takiego interesu u skarżącego, a on sam również go nie wykazywał, wskazując jedynie, że wnioskowane informacje są informacjami prostymi. Dlatego też zupełnie bezzasadny jest zarzut skarżącego wskazujący na naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu przez organ, że uniemożliwienie dostępu do informacji jest uzasadnione nie wykazaniem interesu publicznego, mimo, iż skarżący nie musiał wykazać jakiegokolwiek interesu. Odnośnie do pktu 3 (skany umów o prace zawartymi z pracownikami Kolegium) wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zakresem u.d.i.p. objęte są umowy zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna dotyczy umowy o pracę zwartej z konkretnym pracownikiem wskazanym z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. Fakt, że określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności, nie oznacza jednak, że traci ona charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p .zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie. Kwestią wymagającą oceny przy realizacji żądania wniosku w zakresie udostępnienia kopii umowy o pracę zawartej z określonym pracownikiem pozostaje zatem wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności. Na temat zagadnienia kolizji interesu prywatnego (prawa do prywatności) osoby pełniącej funkcję publiczną z prawem osób trzecich do informacji publicznej wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ.: OTK - A z 2006 r., nr 3, poz. 30) zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyżej wyroku podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną uznał, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Taki jest właśnie charakter stanowisk pracowników administracyjnych przygotowujących posiedzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samo zaś zanonimizowanie umów o pracę tych osób w sposób wskazany przez skarżącego, tj. wyłączający możliwość anonimizacji okresu zatrudnienia czyniłoby dla niego jako byłego członka Kolegium każdą z tych umów praktycznie jawną, gdyż anonimizacja nie mogłaby wypełnić swojego celu. Biorąc bowiem pod uwagę nieliczną liczbę tych osób, bardzo łatwo byłoby przypisać określone umowy do konkretnych osób. Pracownicy administracyjni, którzy nie pełnią przecież funkcji publicznych, mają prawo do ochrony prywatności poprzez nie ujawnianie treści ich umów o pracę. Poza tym w ocenie Sądu treść umów o pracę nie zawiera informacji, które mogłyby mieć znaczenie dla interesu publicznego i które służyłyby transparentności życia publicznego. Takiemu celowi służyć ewentualnie mogłoby wskazanie ogólnej kwoty wydatkowanej na zarobki pracowników Kolegium, przy precyzyjnym określeniu liczby osób zatrudnionych. W ocenie Sądu sposób rozpatrzenia wniosku strony jest zgodny ze wskazaniami przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie uchybia unormowaniom konstytucyjnym zawartym w art. 61 Konstytucji RP. Dlatego też za bezzasadny należy uznać zarzut skargi wskazujący na naruszenie tego przepisu. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.