III SA/Wr 60/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 maja 2016r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1438), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., nr [...]z dnia [...]r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 dla Z. A. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu [...]r. Z.A. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2013. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku Strona zadeklarowała czterdzieści jeden działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. W sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych wnioskodawca wskazał dwadzieścia osiem działek rolnych o powierzchni [...]ha do jednolitej płatności obszarowej, w tym trzy działki rolne o powierzchni [...]ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, dwadzieścia pięć działek rolnych o powierzchni [...]ha do płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin, przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Pismem z dnia [...]r. wezwano stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie wykrytych nieprawidłowości polegających na tym, że powierzchnia działki rolnej AC, C, S, A, O, B, AF, AK, AL jest większa od powierzchni największego spójnego obszaru, uprawnionego do uzyskania jednolitej płatności obszarowej. W odpowiedzi skarżący odmówił złożenia wyjaśnień. Ponadto w dniu [...]r. złożył korektę wniosku, w której zmniejszył powierzchnię działki rolnej A z [...]ha do [...]ha, działki rolnej B z [...]ha do [...]ha, działki rolnej C z [...]ha do [...]ha, działki rolnej O z [...]ha do [...]ha, działki rolnej S z [...]ha do [...]ha, działki rolnej AC z [...]ha do [...]ha, działki rolnej AF z [...]ha do [...]ha, działki rolnej Al z [...]ha do [...]ha, działki rolnej AK z [...]ha do [...]ha, działki rolnej AL z [...]ha do [...]ha. Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał Z. A. płatności na rok 2013 w łącznej wysokości [...]zł, w tym: 1. jednolita płatność obszarowa w wysokości [...]zł, w tym środki unijne [...]zł, środki krajowe [...]zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego, 2. uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych, w wysokości [...]zł, w tym środki unijne [...]zł, środki krajowe [...]zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...]zł ze względu na zastosowaną modulację płatności, 3. uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, w wysokości [...]zł, w tym środki unijne [...]zł, środki krajowe [...]zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...]zł ze względu na zastosowaną modulację płatności. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy, podając powierzchnię poszczególnych działek rolnych stwierdzonych w trakcie kontroli administracyjnej. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności zgodnie z wnioskiem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący nie zgodził się z wielkością stwierdzonej przez organ powierzchni działek rolnych. Ponadto poinformował, iż aktualnie odbywa się ponowna kontrola na miejscu celem zweryfikowania poprawności wcześniejszej kontroli. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor OR ARiMR we W. decyzją z [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem wydania decyzji kasacyjnej była konieczność ponownej weryfikacji powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla działek rolnych przy uwzględnieniu wyników z kontroli na miejscu, która została przeprowadzona po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Do akt sprawy włączono raport z kontroli na miejscu nr [...], która została wykonana w gospodarstwie Z. A. w dniach [...]r. - [...]r. W wyniku kontroli ustalono, co następuje: - dla działek rolnych A, AB, AC, J, AL, S stwierdzono powierzchnie mniejsze od deklarowanych (kod [...]), - działki [...]obarczono kodem [...]tj. granice upraw wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej, - działki [...]obarczono kodem [...], tj. stwierdzono zmniejszenie powierzchni PEG. W tak kształtujących się okolicznościach Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W.wydał decyzję nr [...]w sprawie przyznania Z. A. płatności na rok 2013 w łącznej wysokości [...]zł, w tym: jednolita płatność obszarowa w wysokości [...]zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, zastosowanie współczynnika korygującego oraz odmówił przyznania płatności z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych ze względu na zastosowaną modulację płatności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że powyższe redukcje powierzchni nastąpiły na działkach rolnych [...]. Tym samym całkowita powierzchnia stwierdzona dla płatności JPO okazała się mniejsza od wnioskowanej o 3,7245 %. Z uwagi na opisane zawyżenie powierzchni jednolitą płatność obszarową przyznano w pomniejszonej wysokości powołując się na art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Od powyższej decyzji Z.A. złożył odwołanie wskazując, iż w wyniku kontroli jego gospodarstwa powierzchnia stwierdzona wynosiła [...]ha, a do płatności uwzględniono [...]ha. Podniósł także, iż trudno jest zgodzić się z zawartym w skarżonej decyzji twierdzeniem, iż w czasie kontroli stwierdzono nieprawidłowości, skoro na wszelkie niejasności reagował wskazując inspektorom, że ogrodzenia na łąkach wybudowali sąsiedzi nie na granicach działek ewidencyjnych. Odwołujący się podał także pod wątpliwość zastosowanie kodu [...], skoro w decyzji stwierdza się, że w trakcie kontroli brak było możliwości precyzyjnego określenia granic działek ewidencyjnych. Zarzucił także błędy w decyzji wskazując, iż organ wymienił, uzasadniając pomniejszenia powierzchni działek z kodem [...] działki, które nie graniczą z działkami rolnymi obarczonymi ww. kodem. Ponadto strona postawiła pytanie o homologacje dla urządzeń GPS, którymi posługują się inspektorzy terenowi. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor OR ARiMR w dniu [...]roku wydał decyzję, nr [...]o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, która to następnie została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. W treści uzasadnienia Sąd nakazał Dyrektorowi OR ARiMR we W. przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać konfrontacji wyników obu kontroli (na miejscu i administracyjnej) i szczegółowo wyjaśnić dlaczego skoro obie metody zastosowano rzekomo bezbłędnie - powstały tak istotne różnice w pomiarach powierzchni dokonanych przy wykorzystaniu każdej z nich oraz dlaczego przyjęto jedne wyniki za bardziej precyzyjne i w związku z tym za mające decydujący wpływ na kierunek rozstrzygnięcia. Zobligował także do wskazania, jaki konkretny materiał (ortofotomapy) stanowiły podstawę pomiarów w ramach kontroli administracyjnej. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., po ponownym dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ I instancji przepisów prawa powszechnie obowiązującego stwierdził, iż podjęte przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. rozstrzygnięcie wyrażone w decyzji z dnia [...]r., odpowiada prawu, a argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione. Wskazał, iż zasadniczy spór sprowadza się do prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2013, których wielkość została ustalona w trakcie kontroli administracyjnej z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu. W uzasadnieniu powołał przepisy regulujące tryb i warunki przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym m.in., że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 112/2009 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Zdaniem organu odwoławczego powierzchnia uprawniona do płatności została w realiach niniejszej sprawy wyznaczona w sposób prawidłowy. W tym kontekście organ wskazał, iż ARiMR realizuje dwa podstawowe rodzaje kontroli - kontrolę administracyjną i kontrolę na miejscu. Pierwszą i podstawową kontrolą jest kontrola administracyjna, której poddawany jest każdy wniosek o przyznanie płatności, zaś kontrola w terenie ma charakter uzupełniający, ale w raporcie z jej przeprowadzenia stwierdzenie naruszonych norm następuje poprzez wskazanie określonych kodów pokontrolnych, które odpowiadają poszczególnym normom prawnym. Stąd ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu niekoniecznie muszą - choć mogą być tymi, które zostaną przyjęte do ostatecznych obliczeń. Uzyskane w trakcie kontroli na miejscu dane zostaną bowiem poddane analizie w systemie identyfikacji działek. W realiach niniejszej sprawy względem działek rolnych [...] zastosowano kod [...], co oznacza, że granice uprawy wykraczały poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Zastosowanie niniejszego kodu skutkowało zredukowaniem powierzchni uprawnionej do obszaru działek ewidencyjnych, na których działki rolne zostały zadeklarowane. Organ wyjaśnił, że niniejsza redukcja został przeprowadzona w oparciu o system LPIS, bazujący na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, którego elementem jest ortofotomapa, stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych w postaci metrycznej. Posłużenie się danymi pochodzącymi z niniejszego systemu pozwoliło określić dla danej działki ewidencyjnej kwalifikowany obszar, tzw. powierzchnie referencyjną, wskazującą największy możliwy areał upraw na danej działce, a tak podjęte ustalenia zostały zweryfikowane podczas kontroli na miejscu, w wyniku której stwierdzono, iż wymienione wyżej działki nie spełniły wymagań określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, gdyż tylko powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikowanego jest na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego powierzchnią uprawnioną do płatności obszarowych. Odnosząc się do podnoszonej kwestii deprecjonowania wyników kontroli na miejscu i oparcie się ostatecznie na kontroli administracyjnej Dyrektor OR ARiMR we W. podkreślił, iż z akt sprawy wynika, iż w trakcie kontroli na miejscu zastosowano m.in. kod nieprawidłowości [...], co oznacza, że granice uprawy wykraczały poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej. Ten kod zastosowano m.in. w stosunku do działek rolnych [...]. Stwierdzenie powyższych nieprawidłowości w czasie kontroli terenowej obligowało organ administracji do ustalenia rzeczywistej powierzchni kwalifikującej się do płatności. Zasadnie zatem organ I instancji, mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości, oparł się ostatecznie przy weryfikacji powierzchni na systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Rn 73/2009 jako najpełniej oddającym, rzeczywisty stan rzeczy. Dodał, iż nie można uznać, aby organy Agencji pominęły wyniki z kontroli na miejscu dając prym ustaleniom kontroli administracyjnej, a także że pozbawiły sensu wykonywania kontroli terenowych w ogóle, gdyż to właśnie dzięki uwzględnieniu w rozpatrywanej sprawie raportu z kontroli na miejscu nr [...]rolnik uzyskał - po uchyleniu przez Dyrektor OR ARiMR we W. pierwotnej decyzji wydanej w tej sprawie przez organ I instancji - płatność wyższą od przyznanej w pierwszej decyzji nr [...]z dnia [...]r. o [...]zł. To właśnie wyniki tej kontroli pozwoliły na zaktualizowanie danych w systemie LPIS i doprowadziły do jak najdokładniejszego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w tym przede wszystkim powierzchni poszczególnych działek rolnych, kwalifikujących się do płatności bezpośredniej. Zdaniem organu wbrew twierdzeniom Z. A. w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zastosowania obniżek i wyłączeń przewidzianych w art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009., który ma zastosowanie w sytuacji, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. W realiach badanej sprawy nie można bowiem uznać, aby Z. A. nie ponosił winy w stwierdzonych nieprawidłowościach, gdyż nieprawidłowości wynikają z błędnej (nieprawidłowej) deklaracji części gruntów, tj. zadeklarowania części działek rolnych na działkach ewidencyjnych nie wykazanych do płatności, jak również deklarowania działek rolnych, gdzie stwierdzono zawyżoną powierzchnię. Powyższe okoliczności świadczyć mogą tylko, iż działanie strony w tej mierze było zawinione w stopniu niedbalstwa. Odnosząc się do zarzutów strony co do prawidłowości wykonanych pomiarów organ wyjaśnił, iż wszystkie typy urządzeń pomiarowych GPS wykorzystywane przez inspektorów Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przeszły testy pomiarowe, a wykorzystanie techniki GPS w kontroli na miejscu jest usankcjonowane w prawodawstwie UE. Technologia pomiaru działek rolnych i weryfikacji ich zasięgu w oparciu o wskazany w urządzeniu pomiarowym zasięg działek odniesienia, został przez inspektorów kontrolujących gospodarstwo Z. A. opisany w notatce służbowej dołączonej do akt sprawy. W notatce tej inspektorzy wskazują, że mieli świadomość przebiegu granic działek referencyjnych, jednakże z uwagi na widoczną w terenie ciągłości użytkowania gruntów przez jednego producenta, pomiarem zostały objęte całe powierzchnie użytków. W szczególności było to widoczne na obszarach, gdzie przesunięte względem granic odniesienia były płoty wyznaczające granice użytków. Dla obszarów, gdzie granica użytku w obrębie granicy działki referencyjnej nie dała się jednoznacznie określić, inspektorzy wyznaczyli granicę użytku wzdłuż granicy odniesienia i zastosowali kod pokontrolny [...] "identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS". Z. A. w trakcie kontroli był informowany o ustaleniach dotyczących granic działek rolnych i okolicznościach ich wyznaczenia. Nie złożył on jednak zastrzeżeń do kontroli w trybie do tego przewidzianym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. złożył Z. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poinformowanie Prezesa ARiMR o istotnych naruszeniach prawa przez organ II instancji przejawiających się zaniechaniem zastosowania się do wskazań wyroku z dnia [...]r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. przez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia [...]r. (sygn. III SA/Wr 219/15) co do dalszego postępowania w sprawie, który nakazał skonfrontować wyniki kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej, a także szczegółowo i logicznie wyjaśnić rozbieżności w pomiarach powierzchni dokonanych w ramach każdej z nich, przyczynę i podstawę prawną przyjęcia danych pochodzących z jednego rodzaju kontroli (administracyjnej) za rozstrzygające wobec danych uzyskanych w toku kontroli na miejscu oraz skonkretyzowanie w oparciu o jaki dokładnie materiał dowodowy przeprowadzona została kontrola administracyjna; - art. 15 kpa przez brak poczynienia przez organ II instancji własnych ustaleń faktycznych i dokonanie w postępowaniu II-instancyjnym wyłącznie sprawdzenia poprawności postępowania organu I instancji; - art. 8 i 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie przez organ II instancji (a także organ I instancji) uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jasne i niewątpliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w rezultacie czego uzasadnienia decyzji są niezrozumiałe, a ich poszczególne fragmenty wewnętrznie sprzeczne; - art. 8 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 80 kpa przez błędy w ustaleniach faktycznych, w wyniku czego nie doszło do wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, a w konsekwencji do oczywiście niewłaściwego zastosowania kodu [...]w toku kontroli, wskutek czego organy dokonały niezasadnego pomniejszenia płatności należnej skarżącemu z tytułu jednolitej płatności obszarowej; - art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa przez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakie wymagania zgodnie z przepisami prawa powinny spełnić działki rolne [...]; - art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa przez brak przekonującego wyjaśnienia przez organ II instancji dlaczego pomiary działek rolnych były dokonywane łącznie (blokowo), by następnie w toku kontroli administracyjnej dokonywać odliczeń powierzchni działek niezadeklarowanych; - art. 77 i art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina w zw. z art 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez jego niezastosowanie, tj. zastosowanie zmniejszonych i wyłączeń przewidzianych w art. 16 ust. 1 tiret 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 mimo, że skarżący złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, w oparciu o dokumenty otrzymane od ARiMR, a ewentualne nieprawidłowości nie wynikają z jego winy; - art. 6 ust. 1 tiret trzeci Rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. przez brak precyzyjnego określenia dokumentów umożliwiających lokalizacje oraz pomiar działek rolnych, które to dokumenty powinien skarżący załączyć do wniosku o przyznanie płatności; - art. 7, 9, 77 § 1 oraz 80 kpa oraz z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności oparcie ustaleń w sprawie na kontroli administracyjnej, bez uwzględnienia, że z kontroli na miejscu, przeprowadzonej w okresie [...]-[...]roku wynika, że powierzchnia działek uprawnionych do płatności jest zgodna z powierzchnią wskazaną we wniosku, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że płatności winny ulec pomniejszeniu. Skarżący wskazuje, że zebrany przez organy orzekające w sprawie materiał dowodowy w postaci kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej okazał się być rozbieżny, a tym samym niewystarczający i budzący wątpliwości i nie może stanowić podstawy do ustalenia stanu faktycznego sprawy będącego podstawą wydania decyzji. W uzasadnieniu skarżący rozwinął sformułowane wyżej zarzuty i przedstawił argumentację mającą przemawiać za zasadnością wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...]r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., nr [...]z dnia [...]r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 dla Z. A.. Podstawy prawne, na jakich oparto zaskarżoną decyzję zostały zawarte we wskazanych w decyzji aktach prawa unijnego oraz w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), gdzie wskazano warunki, jakie musi spełnić rolnik ubiegający się o przyznanie mu takiej płatności. Zasadniczą kwestią podniesioną w skardze, wokół której sformułowane zostały przez skarżącego liczne zarzuty, jest rozbieżność pomiędzy wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu w dniach 26 maja do [...]r., a wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o ortofotomapy i przy zastosowaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych LPIS. Skarżący akcentuje również, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia tego, że we wniosku o przyznanie płatności strona zadeklarowała powierzchnię na podstawie map i dokumentów otrzymanych z ARiMR przed złożeniem wniosku. Powyższe przyczyniło się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organy i błędnej jego oceny. W tym kontekście w skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postepowania, w szczególności art. 7, art. 77, art. 9 i art. 80 K.p.a. Sąd nie podzielił powyższych zarzutów uznając, iż nie znajdują one potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Zważywszy, że podstawowym warunkiem prawidłowego zastosowania normy materialnoprawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocena, a te podlegają kontroli Sądu poprzez odniesienie działań organu administracji do norm postępowania, regulujących obowiązki tegoż organu co do ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, konieczne jest wyraźne zakreślenie wymogów stawianych organom w tym zakresie w przypadku postępowań o przyznanie wsparcia bezpośredniego. Przywołany w skardze przepis art. 77 K.p.a precyzuje ogólną zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 K.p.a. (w którym dodatkowo wskazuje się na zasadę słusznego interesu społecznego i obywateli), poprzez nałożenie na organ administracji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że co do zasady, w sprawach z zakresu systemów wsparcia bezposredniego nie ma zastosowania art. 7 i 77 k.p.a., bowiem art. 21 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju regulują kwestie dowodowe samodzielnie, a uregulowania te stanowią lex specialis wobec powołanych uregulowań k.p.a. I tak, zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju wyraźnie zastrzeżono, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1 ), przy czym obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego określono następująco ( ust. 2): 1) stoi na straży praworządności, 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie z ust. 3 tego art. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że w tych szczególnych postępowaniach obowiązki organu w zakresie postepowania dowodowego zostały określone w sposób węższy, niż ma to miejsce na zasadach ogólnych, bowiem nie obejmują wymogu samodzielnego poszukiwania i zebrania całego materiału dowodowego, ale ograniczają się do wszechstronnego rozpatrzenia dowodów dostarczonych przez samą stronę. Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze zarzutów trzeba zatem stwierdzić, że nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 K.p.a., jako że przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Prawidłowość działań organów Sąd poddał ocenie pod kątem zastosowania się do wymogów wynikających z przywołanej regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju tj. kontrolował, czy w świetle przepisów regulujących przyznawanie wsparcia bezpośredniego organy właściwie dokonały weryfikacji danych, które zawarł w swoim wniosku skarżący. W tak określonych granicach kontroli Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Należy bowiem przede wszystkim wskazać, iż kwestie dotyczące kontroli przyznawanie płatności uregulowane zostały w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009. I tak zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy nałożono na wszystkie państwa członkowskie (art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009, ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm.). Zgodnie z art. 32 omawianego rozporządzenia ust. 1 z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej na mocy przepisów niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli. Wedle ust. 2 rolnik może podpisać sprawozdanie w celu potwierdzenia swojej obecności przy kontroli oraz dodać do niego swoje uwagi. W przypadku wykrycia nieprawidłowości rolnik otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli. Jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 35, państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiać rolnikowi lub jego przedstawicielowi podpisania sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Jeżeli kontrole takie wykazują nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie sprawozdania z kontroli zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń płatności lub wykluczeń. Z kolei kontrole administracyjne, zgodnie z art. 28 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności przez stosowanie narzędzi informatycznych. Przy czym podkreślenia wymaga, że kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, a kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej, co wynika z art. 20 ust. 2 Rozporządzenia 73/2009. Także w cyt. Rozporządzeniu tej Komisji wskazano, że sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1). Stosownie natomiast do art. 17 rozporządzenia Nr 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. W powołanym wyżej przepisie rozporządzenia Nr 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych; zaznaczono także że należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, a w tym ortoobrazów lotniczych, satelitarnych. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. Rozporządzenia 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Po wykonaniu podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Należy podkreślić, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najbardziej optymalne ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania gruntami i ich użytkowania, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości (w tym także dokonany przez inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne na miejscu), zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu. Wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Jak podkreślał słusznie WSA w S. w wyroku z dnia [...]r., sygn. akt I SA/Sz 1210/14, wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i, czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Jednocześnie zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009 r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c Rozporządzenia 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. To samo stanowisko podziela się w orzecznictwie sądów administracyjnych ( np. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 806/14, dostępny w bazie CBONSA). Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 Rozporządzenia 73/2009. Zatem, kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym producent rolny zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Z powyższych względów to właśnie ortofotomapa jest podstawowym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Przeprowadzenie u skarżącego kontroli na miejscu w roku 2014 mogło prowadzić do skorygowania powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe tylko w ramach bezpośrednich oględzin – takich jak stwierdzenie np. obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia upraw nie odpowiada deklarowanej. Tego typu rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku zostały właśnie ujawnione przez kontrolujących w czasie kontroli na miejscu i skutkowały przypisaniem im kodu błędu oraz pomniejszeniem powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności. Co do tych pomniejszeń zarazem skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które podważałyby ustalenia kontrolujących co do rzeczywistej powierzchni deklarowanych upraw. Wobec faktu, że zastrzeżeń w tym zakresie nie podniesiono także do protokołu kontroli, brak jest obecnie podstaw do kwestionowania jej ustaleń. Pomniejszenie w niniejszej sprawie przez organ powierzchni uprawiającej do otrzymania w 2013 r płatności bezpośredniej jest wynikiem łącznego uwzględnienia wyników kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. O ile bowiem kontrola w terenie pozwala na ustalenie faktycznego obszaru upraw, to nie umożliwia ona precyzyjnego odniesienia tych pomiarów do granic działek ewidencyjnych. Ustalenia poczynione w oparciu o system LPIS umożliwiają natomiast nałożenie obrazu działki rolnej na mapy ewidencyjne – co wynika z samej technologii pomiaru i stosowanej metody. Pozwala to na ustalenie, czy faktyczne powierzchnie upraw wykraczają poza granice działki referencyjnej, zadeklarowanej we wniosku – która to niezgodność uprawnia do zastosowania właśnie kodu błędu DR 50, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich wynikająca z przepisów wspólnotowych (art. 124 ust. 2 RR nr 73/2009) nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Z powyższego względu powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiD nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Dla ustalenia obszaru kwalifikowanego do płatności konieczne jest ustalenie zarówno faktycznej powierzchni upraw (po uwzględnieniu wyłączeń) tj. powierzchni działki rolnej – co jest możliwe i miało w niniejszej sprawie miejsce na podstawie kontroli na miejscu, jak i odniesienie granic tych upraw do granic działek referencyjnych – czego organ dokonał na podstawie ortofotomapy, z zastosowaniem skomputeryzowanego systemu LPIS. Pomniejszenie deklarowanej płatności może być z kolei zarówno wynikiem stwierdzenia, że ustalona w wyniku kontroli powierzchnia działki rolnej jest inna, niż deklarowana, jak również ustalenia, że granice działki rolnej przebiegają w ten sposób, że część jej powierzchni znajduje się poza deklarowanymi działkami referencyjnymi. Każdy z powyższych przypadków rozbieżności zobowiązuje organ do pomniejszenia płatności, choć na innej podstawie – co w niniejszej sprawie znalazło wyraz właśnie w przypisanych tym niezgodnościom kodach błędów. Poczynione w ramach obu tych kontroli spostrzeżenia nie były zatem sprzeczne, ale się uzupełniały. W związku z powyższym podniesione w skardze zarzuty zignorowania wyników kontroli na miejscu i oparcia się wyłącznie na wynikach kontroli administracyjnej Sąd uznał za bezzasadne, jako że treść uzasadnień decyzji obu organów świadczy o tym, że organ wszechstronnie i kompleksowo ocenił cały zebrany materiał dowodowy, a wywiedzione w decyzji wnioski i w konsekwencji zastosowane pomniejszenia płatności, znajdują oparcie w faktach ustalonych na podstawie obu rodzajów kontroli przeprowadzonych w niniejszej sprawie. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów Skarżącej odnoszących się do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego wynikających z przepisów prawa krajowego i unijnego. Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wbrew zarzutom strony skarżącej w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty i zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku tut. Sądu z dnia sposób bowiem należyty i zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku tut. Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. W tym miejscu należy zauważyć, że organ drugoinstancyjny w sposób obszerny wyjaśnił istotę kontroli na miejscu oraz istotę kontroli administracyjnej, wskazując, iż ta pierwsza ma charakter uzupełniający, z czym to tut. Sąd się zgadza. Ponadto – zgodnie z zaleceniami zawartymi we wcześniejszym wyroku Sądu - podał przyczyny, dla których uznał wyniki kontroli administracyjnej za decydujące wskazując na decydujące znaczenie bazy LPIS. Sąd chciałby również zauważyć, że jakkolwiek rację ma skarżący, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pomiędzy stroną 8 a 10 można zauważyć rozbieżność w zakresie tego czy przeprowadzony w trakcie kontroli na miejscu pomiar dotyczył działki rolnej wyłącznie w granicach zadeklarowanych czy też nie, to jednak już w kontekście całego uzasadnienia zaskarżonej decyzji takich wątpliwości być nie może, gdyż jasno wynika, iż pomiar dotyczył działki rolnej nie tylko w granicach zadeklarowanych we wniosku, ale także poza granice odniesienia działki zgłoszonej. Zdaniem Sądu sporządzone uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, jednakże pragnie wskazać, że ze względu na trudną, zawiłą materię, której dotyczy przedmiot niniejszej sprawy może ono miejscami być trudne w odczytaniu dla strony. Wynika to jednak z charakteru przedmiotu niniejszej sprawy, który wymaga opisania aspektów technicznych dokonanych w jej toku czynności. Wreszcie Sąd chciałby zauważyć, iż w realiach badanej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania przepis z art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. pozwalający na odstąpienia od obowiązku zmniejszenia lub wykluczenia wsparcia unijnego w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości niezawinionych przez rolnika, gdyż – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – stwierdzone uchybienia wynikają z błędnej deklaracji skarżącego części gruntów. Ponadto należy mieć na względzie, iż zasadą jest, że podmiot domagający się pomocy na podstawie ustawy jest obowiązany wykazać okoliczności uprawniające do otrzymania tej pomocy. Zatem to rolnik ma przedłożyć organowi stosowne dokumenty na poparcie swoich uprawnień dokładając przy tym należytej staranności, aby wskazane we wniosku okoliczności odpowiadały rzeczywistości mając świadomość, iż organy ARiMR dysponują instrumentami pozwalającymi stwierdzić prawidłowość przedstawionych danych. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.