IV SAB/Wr 6/18

|Sygn. akt IV SAB/Wr 6/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 27 lutego 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Julia Szczygielska, , Sędziowie, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , , , , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r., sprawy ze skargi M. J. L., na bezczynność Wójta Gminy Z., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Wójta Gminy Z. do rozpoznania wniosku skarżącego, z dnia 21 lipca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;, stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, miała miejsce, z rażącym naruszeniem prawa;, zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., , , M. J. L. (dalej: skarżący), wnioskiem z dnia 21 lipca 2016 r., zwrócił się do Wójta Gminy Z. o udzielenie następujących informacji oraz kopii/skanów dokumentów: " 1. kopii umów o pracę i aneksów do tych umów wraz z zakresem obowiązków poniższych osób: A. W., wójt Gminy Z. W. H., sekretarz Gminy Z. J. K., skarbnik Gminy Z. Ilona B. B., kierownik Referatu Inwestycji i Gospodarki Przestrzennej S. F., kierownik Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska W. M., samodzielne stanowisko ds. obywatelskich, obrony cywilnej, spraw wojskowych i CEiDG; 2. podanie wysokości zarobków brutto w/w osób wraz z dodatkami począwszy od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia złożenia wniosku z rozbiciem na poszczególne miesiące; 3. podanie wysokości wypłaconych nagród i premii w/w osób począwszy od dnia 1 stycznia 201 5 r. do dnia złożenia wniosku z rozbiciem na poszczególne miesiące; 4. wskazanie imion i nazwisk osób (oprócz wymienionych w punkcie 1 wniosku), które w Urzędzie Gminy Z. pełnią funkcje publiczne lub mają związek z pełnieniem tych funkcji; 5. podanie imion i nazwisk osób, (fizycznych lub prawnych) z którymi w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia składania wniosku zostały zawarte umowy cywilnoprawne skutkujące powstaniem zobowiązania do zapłaty z pieniędzy budżetu Gminy Z. w kwocie jednorazowej przewyższającej 1.000,00 zł oraz kopii (skanów) tych umów". Organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. ([...]), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie "informacji określonych w punktach 1-3 oraz 5 wniosku". Odmowę udostępnienia informacji uzasadniono tym, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a brak jest szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu przez stronę tej informacji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez stronę skarżącą, decyzją z dnia [...] września 2016 r. ([...]), uchyliło w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. ([...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W toku ponowionego postępowania organ pierwszej instancji, pismem z dnia [...] października 2017 r. ([...]): 1. poinformował skarżącego o tym, że - w jego ocenie - informacje i kopie/skany dokumentów, o których mowa w pkt. 1-3 i 5 wniosku z dnia 21 lipca 2016 r., stanowią informację publiczną przetworzoną; 2. wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie przez niego informacji publicznej, o której mowa w pkt. 1-3 i 5 wniosku z dnia 21 lipca 2016 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie trzech dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem skutków prawnych, tj. wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej; 3. wyjaśnił, że informacja, o której mowa w punkcie czwartym wniosku z dnia 21 lipca 2016 r., nie jest informacją publiczną i jako taka nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy. W dniu 7 listopada 2016 r. do Urzędu Gminy Z. wpłynęło podanie skarżącego, w którym nie zgodził się on ze stanowiskiem wyrażonym w piśmie organu co do tego, że informacje i kopie/skany dokumentów, o których mowa w pkt. 1-3 wniosku z dnia 21 lipca 2016 r., stanowią informację publiczną przetworzoną, a informacja, o której mowa w punkcie czwartym wniosku z dnia 21 lipca 2016 r., nie jest informacją publiczną. Pismem tym skarżący także wycofał żądanie zawarte w punkcie piątym wniosku z dnia 21 lipca 2016r. Organ pierwszej instancji, decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie "informacji określonych w punktach 1-3 wniosku". Odmowę uzasadniono tym, że skarżący nie wykazał, że udostępnienie żądanej przez niego informacji, będącej informacją publiczną przetworzoną, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchyliło zaskarżoną decyzją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Wójta Gminy Z. zarzucając mu, na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.1764), bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 21 lipca 2016 r. Skarżący wniósł o uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyznaczenie organowi zobowiązanemu terminu do załatwienia sprawy oraz obciążenie organu, którego działanie jest objęte przedmiotem skargi kosztami postępowania. Na poparcie skargi podniósł w toku postępowania sądowoadministracyjnego, że mimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy organ nie udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie, nie poinformował wnioskodawcy o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie wyznaczył też dodatkowego terminu załatwienia wniosku. Pomimo dwukrotnego uchylenia decyzji odmawiającej udzielenia informacji, organ po raz trzeci wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie przedmiotowej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jednakże takiej decyzji na dzień składania skargi nie wydał. Zdaniem skarżącego, organ wykonał już wszelkie czynności niezbędne do udzielenia informacji i wydania kolejnej, uwzględniającej zalecenia Kolegium wyartykułowane w powołanej wyżej decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. W odpowiedzi Wójt wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna w zakresie pkt 1-3 jest informacją przetworzoną z uwagi na konieczność zebrania i uszeregowania pojedynczych informacji na podstawie wskazanych przez skarżącego kryteriów, co prowadzi do uzyskania jakościowo nowej informacji, skoro zaś skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet nie podjął próby wykazania, że udostępnienie przedmiotowej informacji, będącej informacją publiczną przetworzoną, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, to Wójt nie mógł udostępnić skarżącemu tej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania między innymi skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764; dalej przywoływana jako "ustawa"). Ten akt prawny w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo ograniczonym zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy tego kodeksu. Na gruncie ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będący w posiadaniu żądanej informacji publicznej nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 ustawy), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. Należało zatem wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Przechodząc w tej materii do rozważań natury merytorycznej wskazać należy, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust.1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, w orzecznictwie sądoadministracyjnym wskazuje się, iż przy ich wykładni należy kierować się przepisem art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W tym znaczeniu informacje publiczne mogą się odnosić również do osób prywatnych. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Ponadto, na gruncie omawianej ustawy podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji tego rodzaju, powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została udzielona. Zakres ujawnienia informacji zakreśla art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Na tej podstawie organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, co w praktyce może polegać na udostępnieniu treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego, po usunięciu elementów podlegających ochronie, np. danych osobowych, albo na wydaniu decyzji odmownej. Zaakcentować w tym miejscu należy, że przepisy określające tryb dostępu do informacji publicznej, stanowiące realizację konstytucyjnego prawa do informacji, powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki były rozumiane wąsko. Oznacza to konieczność stosowania takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego. Rozpoznając wniosek organ, kierując się powyższymi zasadami, powinien zatem ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodzić należy się z poglądem, że jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, wówczas organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Musi więc wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną (por. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05, LEX nr 236465). Jednak ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zmieniają istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor informacji publicznej. Informacjami publicznymi nie są tylko te informacje, które nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie żądana przez wnioskodawcę informacja, dotyczy w zasadzie udostępnienia umów o pracę i aneksów do tych umów z zakresem obowiązków pracowników zatrudnionych przez Gminę wraz z podaniem ich zarobków, wysokości nagród i premii. Tego rodzaju informacja, o ile dotyczy osób pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji, z wykonywaniem zadań publicznych – ma niewątpliwie charakter informacji publicznej. Mając zaś to na względzie uznać należy, iż wniosek skarżącego powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po myśli bowiem art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy, ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnują z przysługującego im prawa. Osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 149, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03). Chodzi zatem o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05). Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywanie funkcji publicznych, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077) gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Na tym tle oraz w kontekście przedmiotu zaskarżenia trzeba zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje kilka sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 oraz art. 10 i art. 11 ustawy), jak również odmowa udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1). Forma decyzji administracyjnej wymagana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide wyrok NSA z 19 grudnia 2002 r. II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (wyrok NSA w Warszawie w wyroku z 25 marca 2003 r. II SA 4059/02 niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r. II SA/Wa 162/07). W powyższym świetle stwierdzić należy, iż charakter informacji, o udzielenie której wystąpił skarżący, generalnie odpowiada przedstawionej wyżej definicji informacji publicznej, co nie jest sporne i co przyznaje organ w treści odpowiedzi na skargę. Kwestią wszakże sporną jest ocena, czy stanowi ona informację przetworzoną, a co za tym idzie – czy została spełniona kolejna przesłanka do jej udostępnienia, a mianowicie – czy udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej (przetworzonej) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wyjaśnił, że ze względu na niewykazanie przez skarżącego spełnienia owej przesłanki - odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej. To zagadnienie nie ma jednak rozstrzygającego waloru na gruncie niniejszej sprawy, albowiem samo już uznanie, że sprawa dotyczy informacji publicznej warunkuje sposób jej załatwienia przed organem administracji publicznej i jeśli organ dojdzie do przekonania, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądania udostępnienia określonej informacji publicznej, to ustawa wprost stanowi, że w takim przypadku właściwą formą załatwienia wniosku jest wydanie decyzji administracyjnej - odmownej (art. 16 ust. 1 ustawy), czego organ w ostatecznym rozrachunku poniechał, aczkolwiek wcześniej decyzje odmawiające co do przedmiotowego wniosku podejmował, które jednak zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w ramach administracyjnej kontroli instancyjnej, to znaczy w procedurze odwoławczej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy, iż organ pozostaje w bezczynności, albowiem przyjmując, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku dotyczy udostępnienia informacji publicznej (abstrahując od oceny, czy miała ona walor prostej informacji, tudzież przetworzonej, albowiem badanie tego zagadnienia przez Sąd wykraczałoby poza ramy przedmiotu zaskarżenia, gdyż rozpatrywana skarga nie dotyczy kontroli wydanej decyzji, lecz bezczynności w tym zakresie), jednocześnie nie załatwił tego wniosku w prawem przewidzianej formie to znaczy nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. Tymczasem, skoro organ zakwalifikował sporny wniosek skarżącego jako odnoszący się do informacji publicznej przetworzonej uznając zarazem , jak utrzymuje w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie wywiódł, iż udostępnienie żądanej przezeń informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - to był zobligowany do wydania decyzji odmownej, w uzasadnieniu której miał obowiązek przedstawić swoje ustalenia oraz racje przemawiające na korzyść takiego stanowiska. Zawartą w poprzednich dwóch, opisanych na wstępie, decyzjach, argumentację organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w toku kontroli instancyjnej oceniło jako opartą na niepełnych ustaleniach faktycznych w kontekście istniejących przesłanek prawnych i z tego względu na mocy art. 138 § 2 k.pa. uchyliło te decyzje oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Godzi się zauważyć, że od czasu wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostatniej decyzji o takim rozstrzygnięciu w dniu [...] sierpnia 2017 r. ([...]) - z lektury nadesłanych akt administracyjnych sprawy nie wynika by organ pierwszej instancji podejmował czynności procesowe mające na celu ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego i załatwienie sprawy, także w kierunku zaleceń Kolegium sformułowanych w uzasadnieniu wymienionej decyzji podjętej w postępowaniu odwoławczym. Według art. 13 ust. 1 ustawy udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Wobec powyższego Wójt Gminy zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, ewentualnie organ mógł powiadomić stronę o powodach opóźnienia i wyznaczyć nowy termin do załatwienia sprawy. Po myśli bowiem art. 13 ustęp 2 ustawy - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezsprzecznie zatem organ nie dochował terminu ustawowego do zakończenia sprawy. Termin ten upłynął bezskutecznie co powoduje uznanie stanu bezczynności organu jako podmiotu zobowiązanego. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy). Wobec stwierdzenia opisanej bezczynności organu Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zarzucana bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Organ, jako podmiot zobowiązany, nie udzielił informacji publicznej przez okres 1,5 roku, pomimo dwukrotnego uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Wójta, przy czym zważyć należy, że ostatnia z decyzji Kolegium datuje się na dzień 7 sierpnia 2017 r., zatem na dzień wyrokowania kolejna zwłoka organu pierwszej instancji w procedowaniu wynosi około 6 miesięcy (po uprzednio wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 r. – organ zwlekał przez okres zaś 7 miesięcy z podjęciem decyzji). W decyzjach swych Kolegium konsekwentnie prezentowało stanowisko co do konieczności udzielenia żądanej informacji publicznej poprzedzonej dokładnymi ustaleniami faktycznymi, jednakże Wójt Gminy w kolejnych rozstrzygnięciach powoływał w gruncie rzeczy podobne przesłanki, uzasadniające jego zdaniem nieudzielenie informacji. Zachowanie podmiotu zobowiązanego miało zatem cechy rażącego naruszenia obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. O kosztach (pkt III wyroku) orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.