VI SA/Wa 2421/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz A. F. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku A. F. (dalej: "skarżący", "strona") o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], znak: [...]ustalającej, że od dnia [...] października 2001 r. do dnia [...] lipca 2002 r. oraz od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej (Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" s.c.) zarejestrowanej pod nr [...], a następnie kontynuowanej pod nr [...], działając na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz.1257) zwanej dalej "k.p.a.", art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.(dalej: "ZUS") wystąpił do dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (OW NFZ) z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie objęcia A. F. od dnia [...] października 2001 r. do dnia [...] lipca 2002 r. oraz od dnia [...] października 2006 r. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednocześnie wnioskodawca poinformował, iż strona jako płatnik składek, w okresie po [...] grudnia 1998 r. do [...] grudnia 2011 r., zatrudniała pracowników. Dyrektor [...] OW NFZ, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. ustalił, że strona od dnia [...] października 2001 r. do dnia [...] lipca 2002 r. oraz od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej -Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" s.c. - zarejestrowanej pod numerem wpisu [...], a następnie kontynuowanej pod numerem [...]. Powyższa decyzja została wysłana listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres: ul. S. [...], [...]-[...] S. i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odbiór przesyłki został pokwitowany przez osobę pełnoletnią – A. M. w dniu [...] sierpnia 2016 r. A. F. w dniu [...] marca 2017 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, spełniając jednocześnie obowiązek jego złożenia. Wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji dyrektora [...] OW NFZ. Wniosek został uzupełniony w dniu [...] sierpnia 2017 r. W treści wniosku skarżący wskazał m.in., iż nie wiedział o prowadzonym postępowaniu ani o wydanej decyzji dyrektora [...] OW NFZ albowiem, jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji medycznej, w okresie od [...] grudnia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. przebywał w szpitalu. Zwrócił uwagę, że nie miał możliwości wglądu do akt sprawy i ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, gdyż w 2016 r. wraz z żoną przebywał za granicą. W tym czasie, miejscem stałego zameldowania strony i jego żony opiekowała się oraz odbierała korespondencję siostra żony strony – P. K.. Skarżący podkreślił, iż wraz z żoną wrócił do stałego miejsca zameldowania pod koniec 2016 r. i nie znalazł żadnych awizo dot. korespondencji z Narodowym Funduszem Zdrowia. Skarżonym postanowieniem z [...] września 2017 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny sprawy, a następnie omówił zasady przywracania terminu na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Wskazał na obiektywny miernik staranności oraz wyjaśnił, że przywrócenie terminu możliwe jest w sytuacji, kiedy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Organ powołał się również na orzecznictwo sądowoadministracyne, zgodnie z którym istnienie choćby winy nieumyślnej czy niedbalstwa stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu, a także wyjaśnił jakie okoliczności faktyczne stanowią podstawę pozytywnego załatwienia wniosku o przywrócenie terminu. Organ omówił także sposób dokonywania doręczeń przewidziany w art. 42 § 1 k.p.a., art. 43 k.p.a. oraz art. 46 § 1 i 2 k.p.a. i skazał na stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym zaznaczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki powoduje, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości, które może jednak zostać obalone. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Prezes NFZ stwierdził, że przesyłka zawierająca decyzję dyrektora [...] OW NFZ została doręczona w dniu [...] sierpnia 2016 r. dorosłemu domownikowi – A. M.. W ocenie organu nieprzekazanie przez domownika korespondencji z przedmiotową decyzją nie może być ocenione jako okoliczność wskazująca na brak winy po stronie strony w uchybieniu terminu i jednocześnie stanowić okoliczność usprawiedliwiającą jego przywrócenie. Organ wskazał, iż niedbalstwo po stronie domownika – A. M. stanowi negatywną przesłankę do uwzględnienia wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powoływanie się strony na problemy zdrowotne zdaniem organu nie może również stanowić przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożył A. F., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. M. na okoliczność odebrania przez nią korespondencji w dniu [...] sierpnia 2016 r. i przebywania w momencie odebrania przedmiotowej korespondencji pod innym adresem, niż adres zamieszkania skarżącego oraz wskazania miejsca stałego zamieszkania A. M.. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 42 k.p.a. w zw., z art. 43 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora [...] OW NFZ z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie podlegania przez skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej - Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] s.c. - od dnia [...] października 2001 r. do dnia [...] lipca 2002 r. oraz od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. została doręczona w mieszkaniu adresata pełnoletniemu domownikowi, w związku z czym doszło do skutecznego doręczenia decyzji. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że korespondencja zawierająca decyzję Dyrektora [...] OW NFZ, mimo że skierowana na adres zamieszkania skarżącego, doręczona została pod inny adres, znajdujący się wprawdzie w tej samej miejscowości, jednakże nie będącym adresem skarżącego. W jego ocenie nie można uznać skuteczności doręczenia urzędowej korespondencji, skoro nie została zachowana podstawowa zasada doręczeń, tj. doręczenie w mieszkaniu lub miejscu pracy. Skarżący wskazał, że doszło do naruszenia tej zasady, ponieważ pismo skierowane do niego nie zostało odebrane w miejscu zamieszkania przez stronę, ale przez inną osobę tj. A. M. w jej miejscu zamieszkania, a nie w miejscu zamieszkania skarżącego, zaś organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż odbiór przesyłki zawierającej ww. decyzję został dokonany do rąk dorosłego domownika tj. A. M.. Zdaniem skarżącego, doręczenie dokonane do rąk A. M. nie było zatem skuteczne, gdyż nie jest ona osobą, która zamieszkuje stale pod adresem, na który została skierowana awizowana przesyłka. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że w doktrynie i w orzecznictwie zaprezentowano szereg poglądów wskazujących kogo można uznać za "domownika". Jest nim przykładowo krewny lub powinowaty, który zamieszkuje wraz z adresatem pisma w jednym domu bądź mieszkaniu bez względu na to, czy prowadzi z adresatem wspólne gospodarstwo domowe, zaś krewni i powinowaci, którzy nie mieszkają z adresatem pisma nie mogą być uznani za domowników. Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." – Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2017 r., zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, skutkuje stwierdzeniem, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W myśl art. 58 § 1 k.p.a. na prośbę zainteresowanego, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, termin ten należy przywrócić. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie ma charakter procesowy, w związku z czym ocenie Sądu podlega wyłącznie kwestia, czy spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd nie jest zatem uprawniony w tej sprawie do orzekania o prawidłowości decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. Podzielając co do zasady wywód organu odnośnie przywrócenia uchybionego terminu w przypadku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w przywołanym art. 58 k.p.a., w ocenie Sądu, należy jednak rozstrzygnąć ponad wszelką wątpliwość, czy w sprawie doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia skarżącemu ww. decyzji. W rozpoznawanej sprawie Prezes NFZ uznał, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a., tj. w sposób zastępczy do rąk innej osoby, jak wskazał oraz jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – do rąk dorosłego domownika A. M.. Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, (...), jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie pisma w sposób określony w art. 43 k.p.a. stwarza domniemanie prawne doręczenia pisma adresatowi. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, że otrzymała je właściwa osoba (art. 43 k.p.a.). W takiej sytuacji datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, a nie dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez tą osobę. Domniemanie powyższe może zostać jednak obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej. W kontrolowanym postępowaniu wątpliwości budzi przede wszystkim fakt, czy osoba, która odebrała przesyłkę była domownikiem w rozumieniu ww. przepisu. Należy zwrócić uwagę, że skarżący podnosi, iż w 2016 r. przebywał poza granicami kraju, na leczeniu, a w jego imieniu nieruchomością opiekowała się P. K. – siostra żony skarżącego. Tymczasem korespondencja w przedmiotowym postępowaniu została odebrana przez A. M. (vide: znajdujące się w aktach administracyjnych kopie zwrotnych potwierdzeń odbioru pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r.), którą doręczający uznał za dorosłego domownika. W tym miejscu istotne jest dokonanie wykładni pojęcia "dorosłego domownika". O ile przymiot dorosłości nie pozostawia dowolności interpretacyjnych i za osobę taką uznaje się każdą osobę, która ukończyła 18 lat, to pojęcie "domownik" stało się przedmiotem szerokiej analizy w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz powszechnych, a także doktryny. Za uprawniony uznać należy pogląd, iż będą to "zamieszkujący ze stroną w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe" (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 809/13). Z treści art. 43 k.p.a. nie wynika bowiem konieczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z osobą, która zobowiązała się przekazać pismo adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1999 r., SA/Sz 9/99, LEX nr 39744). Natomiast osoby obce adresatowi nie są jego domownikami nawet wówczas, gdy mieszkają w tym samym mieszkaniu (np. jako lokatorzy lub sublokatorzy), chyba że zostały przez adresata włączone do wspólnoty domowej i prowadzą z nim (jego rodziną) wspólne gospodarstwo. W przeciwnym razie osoby takie należy traktować jako sąsiadów adresata (por. wyrok SN z 13 listopada 1996 r., III RN 27/96, OSNP 1997, nr 11, poz. 187). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd zauważa, że Prezes NFZ mimo pojawiających się w sprawie wątpliwości, co do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji, nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, w związku z podniesionymi w odwołaniu okolicznościami, iż A. M. nie była domownikiem skarżącego, jak również osobą wyznaczoną przez niego do odbierania korespondencji. Wątpliwości organu winien budzić także fakt odmiennego nazwiska osoby odbierającej korespondencję, wskazujący, że może ona być osobą obcą dla skarżącego, a także brak jakiejkolwiek reakcji ze strony A. F. na kierowaną do niego korespondencję. Okoliczności te mogą świadczyć o tym, że w istocie nie wiedział on o pozostawionej A. M. korespondencji, która w myśl powyższych rozważań wcale nie musiała być domownikiem skarżącego, a przynajmniej organ tego nie wykazał, a także czy podjęła się przekazania tej korespondencji adresatowi. W tych okolicznościach sprawy, przyjęcie przez organ, że korespondencja adresowana do A. F. i dostarczona do rąk A. M. została mu prawidłowo doręczona, narusza w ocenie Sądu dyspozycję art. 43 k.p.a., gdyż wzrusza domniemanie o skutecznym doręczeniu skarżącemu decyzji organu I instancji. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie, a brak doręczenia, względnie doręczenie dokonane z obrazą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach oznacza, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu (por. wyrok WSA z dnia 27 sierpnia 2004 roku, I SA 2283/02, Lex Nr 173997; wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 roku, II SA 1646/97, Lex Nr 41285; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 roku, SA/Ka 2966/95, Lex Nr 27283). Ustalenie daty doręczenia rozstrzygnięcia stronie powinno być bezsporne, a wszelkie wątpliwości muszą być interpretowane na korzyść strony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005 roku, I SA/Wa 1220/04, Lex Nr 164767; wyrok NSA z dnia 19 marca 1998 roku, IV SA 927/96, Lex Nr 43334). Wskazać należy, że jednym z bezwzględnych wymogów zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest brak winy strony w niezachowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w przekroczeniu terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu niedającej się przezwyciężyć przeszkody. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Z uwagi na powyższe, w przekonaniu Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu, a w konsekwencji, za błędne należało uznać stanowisko Prezesa NFZ o ciążącej na stronie winie w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 58 k.p.a. W judykaturze sądów administracyjnych do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się bowiem także nieprawidłowe doręczenie pisma (por. wyrok WSA z dnia 19 stycznia 2009 r., II SA/Gl 545/08, niepubl., Lex nr 519756, wyrok WSA z dnia 28 listopada 2006 r., VII SA/Wa 1640/06, niepubl., Lex nr 306993). Reasumując, ze względu na stwierdzone przez Sąd uchybienia uznać należało, że doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego (tj. art. 7, art. 8, art. 43, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Przeprowadzone przez organ czynności dowodowe nie usunęły bowiem wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a zarazem nastąpił znaczny upływ czasu ograniczający, w ocenie Sądu, możliwość dokonania w należyty sposób niezbędnych w tym zakresie ustaleń. W tym stanie rzeczy należy wskazać na dyspozycję art. 81a § 1 k.p.a., w świetle którego, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Wobec powyższego, w kontekście ww. orzeczeń sądów administracyjnych, wskazane nieprawidłowości w doręczeniu decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r. stanowią okoliczność uzasadniającą brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. W ocenie Sądu, Prezes NFZ powinien bowiem zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania na korzyść strony oraz rozpoznać wniesione przez A. F. odwołanie. Z uwagi na uchylenie zaskarżonego postanowienia, z ww. powodów, odnoszenie się przez Sąd do poszczególnych zarzutów skarżącego należało uznać w niniejszym postępowaniu za zbyteczne. Sąd zwraca również uwagę, że w myśl 106 § 3 p.p.s.a. - Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten wyznacza zatem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Skarżący wnioskował o przesłuchanie A. M. jako świadka, a zatem w myśl przywołanego powyżej przepisu przeprowadzenie w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzupełniającego postępowania dowodowego nie było możliwe. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania sądowego w sprawie.