I SA/Sz 961/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 4 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. A. S., dalej "spółka" złożyła wniosek z dnia 12 czerwca 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka podała, że jest spółką kapitałową z siedzibą w Polsce, prowadzącą działalność gospodarczą w sektorze energii odnawialnej, polegającej na realizacji projektu F. W. K. I., od fazy deweloperskiej poprzez jej budowę, uruchomienie i eksploatację. Jest właścicielem 3 elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej. Elektrownie wiatrowe w całości położone są na terytorium Gminy U. M.. Elektrownia Wiatrowa posadowiona jest na gruncie własnym spółki. Każda z elektrowni składa się z żelbetowego fundamentu, wieży, zwanej również masztem, oraz gondoli wraz z wirnikiem. Do każdej gondoli z elektrowni wiatrowych przymocowany jest wirnik z łopatami (zwany rotorem) wraz z układem sterującym kątem natarcia łopat oraz urządzenia pomiarowe. Gondola stanowi ruchomą część elektrowni wiatrowej, będącą miejscem, w którym znajdują się elementy techniczno-elektroniczne elektrowni wiatrowej. Znajdują się w niej elementy takiej jak: łożysko wirnika, generator, hamulec wirnika, układ wentylatorów chłodzących generator i wnętrza gondoli, urządzenia sterownicze wraz z instalacją sterowniczą, instalacja monitorującą stan najważniejszych podzespołów zainstalowanych w gondoli, rozdzielnia elektryczna, zespół hydrauliczny służący do sterowania blokadą rotora, serwisowy wciągnik łańcuchowy. Gondola przymocowana jest do wieży na tzw. serwomechanizmie kierunkowania elektrowni (mechanizmie azymutu). Serwomechanizm kierunkowania elektrowni, za pomocą dużego, zębatego koła, zamontowanego na szczycie wieży oraz za pomocą zainstalowanego w gondoli zespołu napędowego, składającego się z silników (wraz z wewnętrznymi hamulcami), przekładni i wałów zakończonych mniejszymi kołami zębatymi, steruje ruchem obrotowym gondoli. Gondola jest elementem (urządzeniem) wymienialnym każdej z elektrowni wiatrowych, co oznacza, że w przypadku np. uszkodzenia jakiegokolwiek elementu techniczno- elektronicznego znajdującego się w gondoli, który uniemożliwia funkcjonowanie gondoli, może ona zostać wymieniona na inną, nie uszkadzając konstrukcyjnie pozostałej części elektrowni wiatrowej tj. wieży i fundamentu, na którym wieża jest posadowiona. Wieża stanowi element konstrukcyjnie odrębny od gondoli. Gondolę bez uszczerbku dla elektrowni wiatrowej można wymienić na inną, a nawet wymontować i zastąpić innym urządzeniem prądotwórczym. Gondola stanowi, jako ruchomość odrębny przedmiot obrotu czy też zastawu. Wieża jest żelbetowo-stalowym elementem konstrukcji elektrowni wiatrowej, którego zadaniem jest podtrzymywanie gondoli oraz układu wirnika na odpowiedniej wysokości nad poziomem gruntu, w celu lepszego wykorzystania wiatru, jest swojego rodzaju wysięgnikiem, Ponadto, w wieży znajduje się drabina i winda, która umożliwia dostęp do gondoli osobom obsługującym elektrownie wiatrową. Z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961, dalej: "u.i.e.w."), która wprowadziła definicję elektrowni wiatrowej, wskazując w art. 2, że jest to budowla, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne. Ustawa ta doprecyzowuje definicję elektrowni wiatrowej wyraźnie wskazując, że elementy techniczne oznaczają wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W tym kontekście spółka podała, że do końca 2016 r. nie traktowała jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegały wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieża). Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: "ustawa o CIT"). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem rn.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe"). Spółka w dniu 3 listopada 2016 r., wystąpił do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Spółka zadała pytanie: "czy w aktualnym stanie prawnym, dla celów sporządzenia deklaracji na podatek do nieruchomości za 2017 r., a także lata następne, za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opatach lokalnych, uznaje się wyłącznie część Turbiny, tj. fundament raz posadowiona na tymże fundamencie wieżę, czy też za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, o której mowa w art. 1a ust 2 oraz w art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uznaje się całą Turbinę (rozumianą jako jeden obiekt budowlany), na którą składa się fundament oraz posadowiona na tymże fundamencie wieża wraz z częścią techniczno-elektryczną Turbiny?". Spółka zajęła stanowisko, że budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest fundament i wieża bez gondoli. Wójt Gminy wydał w dniu 1 lutego 2017 r. interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który w dniu 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 395/17 skargę oddalił (wyrok nieprawomocny - dopisek Sądu). Spółka uważa, że w przypadku należących do niej urządzeń wiatrowych (środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową środków trwałych, które obejmują swym zakresem urządzenia wiatrowe, składają się także wydatki spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą nie objęte dyspozycją ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. przykładowo na systemy zabezpieczeń, systemy sterujące oraz aparaturę pomiarową. Stosownie do przepisów ustawy o CIT, spółka do wartości początkowej urządzeń wiatrowych zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym nie odnoszące się wyłącznie do budowy/nabycia elektrowni wiatrowych. Metodyka taka jest związana z charakterem finansowym projektów. W efekcie powyższych rozbieżności spółka występuje o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego celem potwierdzenia stanowiska oraz wyjaśnienia wątpliwości. Spółka zadała pytanie: "czy począwszy od 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należący do wnioskodawcy budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?" Zdaniem spółki, od 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do niej budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. Spółka przedstawiła uzasadnienie swojego stanowiska wraz z przytoczeniem orzeczeń sądowych na jego potwierdzenie. Wójt Gminy wydał w dniu 4 września 2017 r. interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny wskazał, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem 1 stycznia 2017 r. całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Wynika to z faktu, iż na elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie należy przyjąć na potrzeby opodatkowania od 1 stycznia 2017 r. składają się również, co wyżej wykazano, jej części niebudowlane. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785), dalej "u.p.o.l.", dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6, postawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wyjątki, o których mowa w tym przepisie dotyczą wskazywania podstawy opodatkowania w przypadku budowli będących przedmiotem umowy leasingu (art. 4 ust. 4), od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (art. 4 ust. 5) oraz od budowli ulepszonych lub w zakresie których dokonano aktualizacji wyceny środka trwałego (art. 4 ust. 6). Chociaż zasadniczo zmiana wartości budowli wiąże się z ostatnią ze wskazanych sytuacji, to jednak przepis ten nie może znaleźć zastosowania przy nowych zasadach opodatkowania elektrowni wiatrowych. Zmiana wartości (jej podniesienie) dla celów podatku od nieruchomości, nie było bowiem wynikiem sytuacji, o których mowa w art. 4 ust. 6 u.p.o.l. W konsekwencji, skoro nie zachodzi żaden z wyjątków, o których mowa w ust. 4-6, podstawa opodatkowania powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem organu interpretacyjnego, jeżeli więc podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespól przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Będzie to więc wartość, która wynika z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych. Organ podkreślił, że wskazana wyżej zasada określenia podstawy opodatkowania nie ulega zmianie przez fakt, iż elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego w prowadzonej przez podatnika ewidencji, lecz ujęto w niej poszczególne elementy tej elektrowni. Podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych, lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawy nie wymaga, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Dlatego tak, jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek trwały tak też należy przyjąć, iż możliwie jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika. Organ stwierdził, że jeżeli w skład tak rozumianej budowli wchodzą części, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie suma wartości tych elementów, określona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie sposób jest zaakceptować stanowiska, wedle którego w rozumieniu wskazanego przepisu podatnik nie dokonuje od budowli odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego, a zatem podstawą opodatkowania powinna być jej wartość rynkowa (tak prof. dr hab. L. E. i dr hab. R. D., Ekspertyza prawna, Białystok, 9 stycznia 2017 r.). Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację do WSA w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów sądowych. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.", przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku złożonego przez skarżącą i tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego; 2. przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do spółki nie będzie ich wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku; 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 o.p., przez brak zawarcia w interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia i w konsekwencji także naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje: Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należy określić tak jak chce tego skarżąca stosownie do treści art. 4 ust. 5 u.p.o.l.(wartość rynkowa), gdyż określenie wartości początkowej budowli jest niemożliwe ze względu na brak w ewidencji środków trwałych skarżącej takiego obiektu budowlanego jak elektrownia wiatrowa czy też podstawę tę należy określić według zasady określonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (wartość stanowiąca podstawę do obliczania amortyzacji). Zdaniem organu interpretacyjnego, skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i każdy z nich jest amortyzowany, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów. Wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę oparto zarówno na zarzutach naruszenia prawa procesowego jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego tj., art. 14c § 1 i 2 o.p., 121 § 1 i § 2 o.p. oraz art. 124 o.p., sprowadzają się do zmodyfikowania stanu faktycznego i tym samym braku zawarcia w interpretacji oceny stanowiska skarżącej oraz braku wskazania przez organ odpowiedniego uzasadnienia prawnego. W punkcie wyjścia oceny naruszenia przepisów prawa procesowego wskazać należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla interpretację jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie każde naruszenie przepisów prawa procesowego przez organ interpretacyjny stwierdzone w drodze kontroli sądowoadministracyjnej daje podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zatem należy postawić sobie pytanie, czy gdyby nie wystąpiło stwierdzone naruszenie, to rozstrzygnięcie organu mogłoby być inne. Jeżeli bowiem pomimo stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego wydana zostałaby taka sama interpretacja indywidualna, wówczas brak jest podstawy do jej uchylenia pomimo tego, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Stosownie do art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z § 2 przepisu art. 14c o.p. wynika, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Naruszenie tych przepisów strona powiązała z naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego – zasady zaufania i informowania uczestników postępowania wyrażonej w art. 121 o.p. oraz zasady wyjaśniania wyrażonej w art.124 o.p. Podkreślenia wymaga, że w cytowanym powyżej przepisie art. 14c § 1 o.p. ustawodawca posłużył się sformułowaniem: "wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego", co oznacza, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku kopiowania całego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, lecz zawrzeć jego wyczerpujący opis. Ocena czy opis ten jest wystarczająco wyczerpujący powinna być dokonana w odniesieniu do istoty przedstawionego zagadnienia. I tak: jeżeli we wniosku wnioskodawca wskazał, że w prowadzonej przez niego ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie figurują elektrownie wiatrowe jako samodzielnie wyodrębnione środki trwałe, a w dalszej części podkreślił, że w przypadku należących do spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane wydatki nie tylko na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, następnie przykładowo wymienił wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, to brak dosłownego przepisania przez organ tych elementów przy wskazaniu, że "wnioskodawca stwierdził, że w ewidencji środków trwałych nie wykazywał do 1 stycznia 2017 r. środka trwałego pod nazwą elektrownia wiatrowa jako samodzielnego środka trwałego (...) dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych", to nie powoduje, że można mówić o istotnej zmianie treści przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego. Zabieg dokonany przez organ interpretacyjny powinien być uznany za dokonanie opisu przedstawionego we wniosku stanu fatycznego. Z punktu widzenia oceny stanowiska wnioskodawcy, opis ten może być uznany za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w swojej ewidencji wnioskodawcy nie figuruje środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, a jednocześnie organ wskazał, że wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych. Zdaniem Sądu, nie można także obronić tezy o braku wskazania uzasadnienia prawnego stanowiska organu w odniesieniu do zawartego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny wskazał, że podatek od nieruchomości nie jest płacony od środków trwałych, ale od wartości budowli oraz że skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i każdy z nich jest amortyzowany, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów. Jednoznacznie zatem organ odwołał się do wartości poszczególnych środków trwałych od których spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych, a które składają się na budowlę. Ponadto wskazać należy, że skarżąca z jednej strony podnosi, że organ zmodyfikował przestawiony przez nią stan faktyczny i nie przedstawił oceny prawnej, z drugiej zaś formułuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w sposób, który świadczy o pełnym zrozumieniu stanowiska organu. W konsekwencji zatem uznać należy, że stanowisko organu zostało przez stronę zrozumiane. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie została wydana z takim naruszeniem prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. wskazać należy, że zagadnienie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zostało uregulowane w art. 4 u.p.o.l. Przepis ten umieszczony jest w rozdziale 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zatytułowanym: Podatek od nieruchomości. W pierwszym przepisie znajdującym się w tym rozdziale - art. 2 ustawodawca uregulował zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazując jakie nieruchomości lub obiekty budowlane podlegają podatkowaniu tym podatkiem. W kolejnym przepisie – art. 3 u.p.o.l. uregulowany został zakres podmiotowy – wskazano kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Natomiast w art. 4 u.p.o.l. wskazano co stanowi podstawę opodatkowania. W kolejnym – art. 5 u.p.o.l. wskazano stawki tego podatku, w art. 6 u.p.o.l. uregulowano kiedy powstaje obowiązek podatkowy a w art. 7 u.p.o.l. zwolnienia w podatku od nieruchomości. Rozdział 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych reguluje zatem kompleksowo zagadnienia związane z tym podatkiem. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zasadą jest zatem określanie podstawy opodatkowania dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Przepis ten jednak wskazuje na zastrzeżenie regulacji z ust. 4 do 6. Tym samym zasada określona w ust. 1 znajdzie zastosowanie, o ile nie wystąpią sytuacje o jakich mowa w ust. 4 do 6. Zastrzeżenie z ust. 4 nie dotyczy rozpoznawanej sprawy, gdyż dotyczy ono sytuacji, gdy budowla jest przedmiotem umowy leasingu podobnie jak zastrzeżenie z ust. 6, który dotyczy ulepszeń lub aktualizacji wyceny środków trwałych. Z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. natomiast wynika, że jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W przepisie tym użyto zwrotu "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych". Literalna wykładnia tego przepisu zatem prowadzi do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy od konkretnej budowli w ogóle nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, natomiast w sytuacji, gdy od budowli dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, znajdzie zastosowanie zasada z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych skarżącej nie znajduje się wyodrębniony środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zgodzić się należy z organem, co do tego, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie II FSK 2243/15. Mając powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając zarzuty skargi za niezasadne, oddalił ją w całości.