IV SAB/Po 99/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do załatwienia sprawy z wniosku M. N. i in. o stwierdzenie nieważności decyzji; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy z wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. N. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] października 2017 r. M. N. (dalej też jako "Skarżąca"), reprezentowana przez r. W., wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego też dalej "SKO" lub "Organ") w załatwieniu sprawy: "wszczętego w dniu [...] marca 2016 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...].04.2015 r. w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy po uprawomocnieniu się kolejnego wyroku sygn. akt IV SA/Po [...] z dnia [...] czerwca 2017 r." Zarzucając naruszenie art. 35 § 2 i art. 12 k.p.a. "polegające na bezczynności organu", Skarżąca wniosła o: (1) wydanie stosownego orzeczenia przez SKO bez zbędnej zwłoki, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., (2) uwzględnienie skargi na bezczynność przez WSA w Poznaniu i zobowiązanie SKO do załatwienia przedmiotowej sprawy w określonym przez WSA terminie – w przypadku niezałatwienia sprawy przez SKO w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), (3) stwierdzenie, że SKO dopuściło się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) (4) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), (5) przyznanie od SKO na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.), (6) zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w kwocie [...]zł [wynagrodzenia pełnomocnika [...] zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych – wpisu [...] zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej [...] zł]. W uzasadnieniu Skarżąca podała, że po uprawomocnieniu się kolejnego wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 337/17 z [...] czerwca 2017 r. pozostało w obrocie prawnym zawiadomienie o wszczęciu postępowania znak: [...] z [...] marca 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], zmieniającej decyzję tego organu z [...] października 2013 r. Nr [...] o warunkach zabudowy na działce nr [...] w K. przy ul. [...] i ul. [...], oraz wypowiedzenie się strony z [...] listopada 2016 r. W ocenie autora skargi w przedmiotowej sprawie powinno zapaść orzeczenie bez zbędnej zwłoki, gdyż sprawa ta jest bardzo dobrze znana Organowi – postępowanie toczy się już ponad 18 miesięcy (od lutego 2016 r.) – a ponadto, co ważniejsze, WSA w Poznaniu w ww. wyroku dokonał bardzo dokładnej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Z uwagi na bezczynność Organu, Skarżąca wniosła do SKO ponaglenie (zażalenie) z [...] września 2017 r. (data wpływu do Organu: [...] września 2017 r.), które do tej pory nie zostało rozpoznane. SKO pismem z [...] września 2017 r. zawiadomiło jedynie o terminie rozprawy administracyjnej w dniu [...] września 2017 r. i w dalszym ciągu żadnego orzeczenia nie wydało. W odpowiedzi na skargę (SKO–Rep [...]), datowanej na [...] listopada 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu Organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. Burmistrz K. (dalej też jako "Burmistrz") wydał decyzję, którą zmienił własną decyzję ostateczną z [...] października 2013 r. ustalającą warunki zabudowy na rzecz [...] dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] położonej w K.. Pismem z [...] lutego 2016 r. M. N., R. J., K. S., P. B. i R. O. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] kwietnia 2015 r., wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. SKO, decyzją z [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]), odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Burmistrza, i rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy po ponownym rozpoznaniu sprawy – decyzją z [...] lutego 2017 r. (znak: [...]). Na skutek skargi wniesionej przez M. N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z [...] czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił obie ww. decyzje SKO. Dalej Organ wskazał, że po uprawomocnieniu się tego wyroku przeprowadził w dniu [...] września 2017 r. rozprawę administracyjną, na którą nikt się nie stawił, a następnie [...] października 2017 r. wydał decyzję uwzględniającą wniosek Skarżącej i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] października 2017 r. M. N. złożyła skargę na bezczynność SKO. W konkluzji Organ stwierdził, że w związku z tym, iż rozpoznał sprawę i wydał merytoryczną decyzję, wniesiona skarga na bezczynność jest w chwili obecnej bezzasadna, a postępowanie w tym zakresie przed WSA w Poznaniu zainicjowane skargą pełnomocnika Skarżącej winno zostać umorzone – jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. 1. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. – w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy ww. przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień lub innych aktów i czynności tam wskazanych. 2. Ponadto dla dopuszczalności skargi na bezczynność niezbędne jest uprzednie wyczerpanie trybu zwalczania opieszałości organu uregulowanego w art. 37 k.p.a., co w stanie prawnym obowiązującym od [...] czerwca 2017 r. – który znajdował zastosowanie w tej sprawie – w odniesieniu do skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego oznaczało konieczność uprzedniego wniesienia do tego organu ponaglenia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). 2. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem: - zarzucana bezczynność dotyczy rozpoznania przez SKO wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji – a więc chodzi zasadniczo o bezczynność w wydaniu przez SKO, załatwiającej ów wniosek decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.; - z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca przed wniesieniem skargi wystąpiła SKO z ponagleniem – pismem z [...] września 2017 r. (data wpływu do Organu: [...] września 2017 r.; k. 23). 3. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd ustalił – w oparciu o materiał zgromadzony w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych, a także w aktach sądowych – następujące okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia: - pismem z [...] lutego 2016 r. (brak w przekazanych Sądowi aktach adm., ale jest to okoliczność bezsporna) M. N., R. J., K. S., P. B. i R. O. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrz K. z [...] kwietnia 2015 r., zmieniającej decyzję tego organu z [...] października 2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] położonej w K.; - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] stycznia 2017 r., odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2015 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy po ponownym rozpoznaniu sprawy (o które zawnioskowała Skarżąca) – decyzją SKO z [...] lutego 2017 r.; - na skutek skargi M. N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z [...] czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił obie ww. decyzje SKO. W uzasadnieniu ocenił, że już tylko z tej przyczyny, że decyzja Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy nie miała charakteru decyzji uznaniowej, lecz jest decyzją o charakterze związanym, nie mogła ona ulec zmianie w trybie określonym w art.155 k.p.a. Marginalnie WSA zaznaczył, że nawet gdyby podzielić stanowisko dotyczące możliwości zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a., to niewątpliwie decyzja taka dotyczy interesu prawnego wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie, co oznacza konieczność uzyskania zgody wszystkich osób (podmiotów) uczestniczących w postępowaniu dotyczącym danej sprawy. Brak takiej zgody przed wydaniem w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną czyni taką decyzję dotkniętą wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. WSA zauważył, że w rozpoznawanej sprawie SKO błędnie przyjęło, iż do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wystarczające jest uzyskanie zgody podmiotu, który złożył wniosek o ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji WSA wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie SKO, mając na uwadze stanowisko tego Sądu wyrażone w referowanym wyroku, rozważy, czy zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. może zostać uznana za rażące naruszenie prawa; - odpis ww. wyroku WSA (prawomocnego) wraz z aktami administracyjnymi sprawy wpłynął do Organu w dniu [...] sierpnia 2017 r.; - pismem z [...] września 2017 r. SKO wyznaczyło na dzień [...] września 2017 r. rozprawę administracyjną; - pismem z [...] października 2017 r. (data sporządzenia i nadania pisma w placówce Poczty Polskiej S.A.) M. N., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność SKO (data wpływu do Organu: [...] października 2017 r.); - decyzją datowaną na [...] października 2017 r. (znak: [...]), SKO stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2015 r. (w przekazanych Sądowi aktach adm. brak dowodów doręczenia tej decyzji stronom). 4. Skarga wniesiona w ww. okolicznościach faktycznych dotyczy tylko jednej z dwu postaci opieszałości administracji w procedowaniu, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – a mianowicie bezczynności organu – natomiast nie zarzuca wystąpienia drugiej z nich: przewlekłego prowadzenia postępowania. 1. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z [...] lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK [...] (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"), zgodnie z którym od nowelizacji p.p.s.a. w 2011 r., która wprowadziła odrębną skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, pojęcie "bezczynności" ogranicza się tylko do sytuacji niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do art. 37 § 1 k.p.a. z dniem 01 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". A zatem dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego przedłużanie w sposób określony w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. 2. W myśl zasady ogólnej z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Rozwijając tę zasadę, art. 35 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych wyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). 5. Kontrolowana sprawa, na obecnym jej etapie – tj. po wyroku WSA w Poznaniu z 08 czerwca 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po 337/17 – z uwagi na treść ocen i wskazań wyrażonych w tym wyroku, niewątpliwie nie miała już charakteru sprawy szczególnie skomplikowanej w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a., a zatem powinna była zostać załatwiona w terminie 1 miesiąca (w tym przypadku: licząc od dnia zwrotu przez WSA akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku). 1. Jest poza sporem, że akta zostały zwrócone do Organu w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data wpływu). Zatem jednomiesięczny termin do załatwienia sprawy z wniosku m.in. Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2015 r. upływał z dniem [...] września 2017 r. (art. 57 § 3 k.p.a.). Z akt sprawy nie wynika, aby SKO skorzystało z możliwości, jakie daje przepis art. 36 § 1 k.p.a., który pozwala organowi administracji na wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy z jednoczesnym zawiadomieniem o tym strony i podaniem przyczyn zwłoki oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. W dniu [...] października 2017 r. SKO wydało decyzję załatwiającą ww. wniosek. 2. Jak z powyższego wynika, SKO rozpoznawało przedmiotowy wniosek – po ww. wyroku WSA – przez około 1 miesiąc i 3 tygodnie, a więc z przekroczeniem terminu zakreślonego przez ustawodawcę w art. 35 § 3 ab initio k.p.a. Dopuściło się zatem bezczynności w wyżej objaśnionym rozumieniu. Zarazem należy uznać, że stan ten istniał jeszcze w dniu wniesienia skargi przez Skarżącą (13 października 2017 r.) – będącym jednocześnie dniem wydania decyzji przez SKO – a to z następujących względów. 3. Ponieważ w prawie polskim – w świetle ogólnej reguły wysłowionej w art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.), znajdującej zastosowanie (por. wyroki NSA: z 07.12.2005 r., I OSK 915/05; z 31.01.2013 r., II GSK 1895/11; dostępne w CBOSA) także na gruncie procedury administracyjnej (por. art. 57 § 1 k.p.a.) oraz sądowoadministracyjnej (zob. art. 83 § 1 p.p.s.a.) – najkrótszą jednostką czasu (obliczeniową) jest "dzień", rozumiany jako doba liczona od północy do północy (tzw. computatio civilis), to czynności wykonane w tym samym dniu przychodzi uznawać za dokonane jednocześnie. Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy należało przyjąć, że w chwili wnoszenia skargi przez Skarżącą sprawa z wniosku o stwierdzenie nieważności nie była jeszcze przez SKO załatwiona (równolegle dopiero "stawała się" załatwioną), a więc stan bezczynności organu w tym momencie jeszcze nie ustał (tym bardziej, że decyzja została doręczona stronom bez wątpienia w terminie późniejszym). Zarazem nie ulega wątpliwości, że stan bezczynności organu ustał przed dniem wydania niniejszego wyroku. 6. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Poza tym sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). 7. W sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w części obejmującej zobowiązanie organu do wydania aktu, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym też zakresie podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie zwalnia to jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w przepisach art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a. 1. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Organu do wydania aktu, tj. do załatwienia sprawy z wniosku M. N. i in. z [...] lutego 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2015 r. (pkt 1 sentencji wyroku). 2. Jednocześnie Sąd stwierdził – stosownie do wymogu z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – że z wyżej wskazanych względów w sprawie zaistniała zarzucana SKO bezczynność (pkt 2 sentencji wyroku). 3. Oceniając charakter tej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Orzekając w taki sposób Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim fakt ustania zarzucanego stanu bezczynności jeszcze przed terminowym przekazaniem skargi przez SKO do Sądu (w związku z załatwieniem przez Organ wniosku Skarżącej praktycznie równocześnie z otrzymaniem skargi), a także całkowity czas rozpatrywania tego wniosku po wyroku WSA (niecałe 2 miesiące) – nazbyt długi, ale nierażąco. 4. W pozostałym zakresie – tj. co do żądania stwierdzenia "rażącego" charakteru bezczynności SKO oraz przyznania, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., od tego organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości – Sąd skargę oddalił (pkt 4 sentencji wyroku). Sąd nie uznał za zasadne przyznania ww. sumy pieniężnej już z tego względu, że Skarżąca swego żądania w tym zakresie w ogóle nie uzasadniła. Tymczasem ów środek prawny ma przede wszystkim funkcję indemnizacyjną (odszkodowawczą), a zatem wiąże się z koniecznością wykazania (a przynajmniej uprawdopodobnienia) przez stronę skarżącą faktu poniesienia szkody oraz jej rozmiaru. 5. O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego ją radcy prawnego ustalone zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie [...] zł.