I OSK 2475/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 824/17 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 824/17, po rozpoznaniu skargi Z. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w pkt I oddalił skargę, w pkt II przyznał adwokatowi A. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł, w tym 55,20 zł z tytułu podatku od towarów i usług. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2017 r. zwrócił się między innymi o przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, lodówki, butów letnich i ubrania letniego. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. działający z upoważnienia Wójta Gminy N. w pkt 1. odmówił przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na wniosek z dnia 10 kwietnia 2017 r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, lodówki, zakupu butów letnich i ubrania letniego, w pkt 2 przyznał specjalny zasiłek celowy na wniosek z dnia 10 kwietnia 2017 r. w kwocie 50,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, lodówki, zakupu butów letnich, ubrania letniego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. W. Rozpatrując odwołanie, Kolegium decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z. W. nie zgodził się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając m.in. wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( Dz. U z 2017r. poz. 1769 dalej jako "u.p.s."), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kryterium dochodowego na osobę w rodzinie oraz rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie – przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zatem w świetle przytoczonego przepisu przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej co do zasady jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 9 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej w opisanej w tym przepisie sytuacji kryteria dochodowe ustala Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W oparciu o wskazaną delegację ustawową wydane zostało znajdujące zastosowanie w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1058) zgodnie z którym kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi od dnia 1 października 2015 r. kwotę 634 zł. Według niekwestionowanych w sprawie ustaleń skarżący uzyskuje dochód w wysokości 949,44 zł (netto 813,99 zł) miesięcznie przekracza zatem wspomniane kryterium uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Sąd wskazał, że słusznie w tej sytuacji organy rozważyły możliwość udzielenia pomocy skarżącemu w oparciu o rozwiązanie przyjęte w art. 41 u.p.s., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ze wspomnianego przepisu wynika jednoznacznie, że ustawodawca nie tylko ograniczył wysokość pomocy, która może być udzielona w formie nie podlegającego zwrotowi specjalnego zasiłku celowego, do kwoty odpowiadającej wysokości kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, ale również uzależnił jej przyznanie od wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera legalnej definicji szczególnie uzasadnionego przypadku. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu faktycznego, pozwala jednoznacznie stwierdzić, że jest ona nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe oraz że nie wynika ze zdarzeń należących do czynności życia codziennego ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Przyznanie omawianego świadczenia wymaga zatem wyjątkowych, okazjonalnych okoliczności. Specjalny zasiłek celowy winien być zatem traktowany jako szczególna, doraźna pomoc udzielana podmiotom przekraczającym ustawowe kryteria dochodowe, w sytuacji, gdy nie jest możliwe uzyskanie przez nie niezbędnych środków w ramach własnych działań i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Ocenę czy w danej konkretnej sytuacji istnieją przesłanki pozwalające na uznanie jej za szczególnie uzasadnione pozostawiono organowi. Decydując się na udzielenie pomocy skarżącemu, mimo nie spełniania warunku dochodowego, wskazano na uzyskiwanie przez niego faktycznie niższego dochodu, co jest efektem zajęcia części emerytury przez komornika. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Przedmiotowa decyzja podejmowana była na podstawie uznania administracyjnego, nie podlega zatem kontroli sądowej z punktu widzenia celowości, czy zasadności, natomiast sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. Organ działający w ramach uznania administracyjnego jest zatem obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Obowiązki te ciążą również na organie drugiej instancji, który, stosownie do dyspozycji art. 136 K.p.a., może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu kwota przyznanego świadczenia opierała się zarówno na ocenie sytuacji materialnej oraz potrzeb wnioskodawcy, jak i własnych możliwości finansowych szczegółowo opisanych w decyzji. W niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji - naruszenia prawa. Wydanie decyzji zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi zmierzającymi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Organ, argumentując wysokość przyznanej skarżącemu pomocy, wskazał - z jednej strony - na stałe źródło dochodu skarżącego, a także pomoc udzielaną mu systematycznie przez gminę, a z drugiej strony - na ograniczone środki finansowe gminy i konieczność udzielania pomocy również innym osobom. Organ zwrócił uwagę również na zakres już udzielonej pomocy i objęcie skarżącego stałą pomocą w różnych formach, tak pieniężnych jak i niepieniężnych. Podkreślić natomiast należy, że wysokość i zakres świadczeń z pomocy społecznej nie mogą być oparte na subiektywnych oczekiwaniach osób uprawnionych, zmierzających do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia nad nimi całkowitej opieki finansowej i życiowej. Jak podkreślono w zaskarżonej decyzji pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wspomagającą osoby korzystające ze świadczeń w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy należy uwzględnić, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). W ocenie sądu, bezzasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący wadliwego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 13 kwietnia 2017r. Z akt jasno wynika, że pismem z 6 kwietnia 2017r. powiadomiono skarżącego o ustaleniu terminu wywiadu. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu 11 kwietnia 2017r., był zatem zobowiązany do udziału w przeprowadzanej czynności. Jeśli nie brał w niej udziału, nie jest jasne na jakich przesłankach opierał przekonanie o wadliwym wypełnieniu protokołu, tym bardziej, że biorąca udział w wywiadzie jego żona nie zgłaszała w tym zakresie żadnych uwag. Rzeczywiście natomiast z protokołu wywiadu wynika, że część wywiadu została uzupełniona 21 kwietnia 2017r., nie miało to jednak żadnego znaczenia dla sprawy. Dotyczyła ona bowiem oceny sytuacji skarżącego, wniosków pracownika socjalnego oraz planu i działań na jego rzecz. Jej podstawą była zaś dokonana 13 kwietnia 2017r. aktualizacja sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej i zdrowotnej skarżącego, gdzie sformułowano także jego oczekiwania i potrzeby, opierając się na wyjaśnieniach T. W. Ocena sytuacji skarżącego i ustalenie na tej podstawie planu pomocy mogła zatem zostać zamieszczona w protokole później. Sąd podkreślił, że przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu 13 kwietnia 2017 r. odbyło się w asyście Policji. Skoro skarżący zarzucał pracownikom socjalnym fałszowanie sporządzanych przez nich wywiadów środowiskowych, obecność funkcjonariuszy Policji przy dokonywaniu powyższej czynności leżała więc także w jego interesie. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut niewyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie członków Kolegium, bowiem nie zachodzą w tej sprawie żadne przesłanki wynikające z art. 24 K.p.a. W szczególności przesłanki takiej nie może stanowić fakt, że członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] orzekali w innych sprawach skarżącego, w których rozstrzygnięcia były dla niego niekorzystne. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie składał przy tym w trakcie postępowania wniosku o wyłączenie członków Kolegium. Natomiast zarzut dotyczący "zafałszowania" przez organy stanu zdrowia i sytuacji życiowej skarżącego nie został przez niego sprecyzowany. Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący miał zapewniony czynny udział. Brak udziału w niektórych czynnościach postępowania nastąpił wyłącznie z woli skarżącego (uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego), nie zaś w rezultacie zaniedbań organu. Skarżący, reprezentowany przez adw. A. W., zaskarżył powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniósł o uchylenie ww. wyroku w zakresie pkt I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Na zasadzie art. 174 pkt 2 P.p.s.a zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przez wadliwą realizację funkcji kontrolnej i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organy administracji przy wydaniu decyzji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania: a) art 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przez zaniechanie podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez nieustalenie jakimi środkami organ dysponował na dzień wydania decyzji i jaka jest ilość osób zainteresowana uzyskaniem zasiłku celowego oraz czy sytuacja osobista, finansowa, zdrowotna skarżącego uległa zmianie; b) art. 11 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ administracji przy załatwieniu sprawy, poprzez niewskazanie, jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w wysokości jedynie 50 zł; 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art 7, art 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przez jego zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że z uwagi na naruszenie przepisów postępowania skarga zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że Sąd pierwszej instancji w sposób wadliwy dokonał kontroli legalności decyzji organów obu instancji, nie zwrócił bowiem uwagi na to, że sprawa została załatwiona bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w konsekwencji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przede wszystkim nie ustalono, jakimi środkami na dzień składanego przez skarżącego wniosku dysponuje organ pomocy społecznej i jaka jest ilość osób zainteresowanych uzyskaniem zasiłku celowego. Ponadto organ nie poczynił, żadnych ustaleń czy sytuacja osobista skarżącego uległa zmianie od momentu poprzednio udzielanej pomocy i poprzednio przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Brak takich ustaleń sprawia, że przyznanie zasiłku w takiej a nie w innej wysokości ocenić należy jako dowolne, gdyż nie poparte jest wynikiem prowadzonego postępowania dowodowego w rozmiarze niezbędnym do rozstrzygnięcia. Organ pomocy społecznej winien rozpoznać każdą sprawę mając na względzie zarówno usprawiedliwione potrzeby osoby lub rodziny oczekującej udzielenia pomocy, jak i możliwości pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że decyzja w zakresie przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego ma charakter uznaniowy co oznacza, że organ może, lecz nie musi przyznać danego świadczenie oraz, że ma pewną swobodę co do określenia wysokości przyznanego świadczenia. Każda sprawa w zakresie przyznania zasiłku celowego jest sprawą indywidualną, zatem organ w zależności od konkretnego stanu faktycznego przyznaje świadczenie w określonej wysokości. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Zbadania wymaga to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji i czy prawidłowo uzasadniono wybór rozstrzygnięcia sprawy. Wybór rozstrzygnięcia powinien zaś być oparty o wyraźnie określone kryteria, którymi kierował się organ. W niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony m.in. na podstawie wywiadu środowiskowego. Zgodnie z art. 106 ust. 4 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Natomiast w myśl art. 107 ust. 1, to właśnie rodzinny wywiad środowiskowy jest dowodem przeprowadzanym w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu i formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 3468/15, CBOSA). Wskazać należy, że pismami z dnia 6 kwietnia 2017 r. Nr [...] i Nr [...] Z. W. i T. W. zostali poinformowani o terminie wizyty pracowników socjalnych w miejscu zamieszkania w dniu 13 kwietnia 2017 r. w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. Z. W. miał zatem możliwość składania oświadczeń, wskazywania niezbędnych wniosków dowodowych. W dniu 13 kwietnia 2017 r. Z. W. nie było jednak w domu. Dlatego zarzut niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, iż organy nie wyjaśniły jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu skarżącemu specjalnego zasiłku celowego w wysokości jedynie 50 zł należy wskazać, że zarzut ten jest niezasadny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przyznając specjalny zasiłek celowy wzięto pod uwagę z jednej strony okoliczności wskazujące na sytuację materialną strony oraz jej potrzeby, a z drugiej strony wskazano na ograniczone środki finansowe gminy, konieczność udzielenia pomocy także innym osobom oraz cele pomocy społecznej. Organ, argumentując wysokość przyznanej skarżącemu pomocy w szczególności zwrócił uwagę, że przyznanie pomocy w powyższej wysokości w pełni uzasadnia fakt, że Z. W. nie pozostaje bez źródła dochodu. Pobiera świadczenie emerytalne, z którego winien wygospodarować środki na ewentualne uzupełnienie wnioskowanych potrzeb we własnym zakresie. Organ wskazał także, że w okresie od stycznia do kwietnia 2017 r. przyznano skarżącemu pomoc w postaci specjalnych zasiłków celowych i pomoc żywnościową w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności w wysokości łącznej 1.300,00 zł. Organ wyliczył, że w ostatnim okresie Z. W. otrzymał następującą pomoc: decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] organ przyznał wnioskodawcy świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 100,00 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r., która to pomoc została zwiększona przez Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] na 200,00 zł miesięcznie, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] przyznał specjalny zasiłek celowy w formie rzeczowej - opał na kwotę 350,00 zł z dowozem do miejsca zamieszkania i w wysokości 50,00 zł na dofinansowanie do opłaty za energię elektryczną, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] przyznał specjalny zasiłek celowy w kwocie 400,00 zł, w tym kwotę 250,00 zł z przeznaczeniem na zakup bojlera, a kwotę 150,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału - drewna, lodówki, leków, butów, ubrania letniego i opłacenia energii elektrycznej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] przyznał specjalny zasiłek celowy w kwocie 100,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału - drewna i opłacenia energii elektrycznej, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. przyznał specjalny zasiłek celowy w kwocie 50,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności - słodyczy, lodówki i opłacenia energii elektrycznej. Reasumując należy stwierdzić, iż organy administracji prowadząc postępowanie nie naruszyły zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 K.p.a. oraz dyrektyw wynikających z art. 77 i art. 80 K.p.a. Organy w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, następnie dokonały wnikliwej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., wyjaśniają bowiem stanowisko organów i przesłanki, jakimi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Dlatego też zasadnie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art.184 P.p.s.a została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.