II SA/Kr 180/18

II SA //Kr 180/18 POSTANOWIENIE Dnia 1 marca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Spółki z o.o. w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Starosta [...] decyzją z dnia 5 grudnia 2016r. znak [...] cofnął Spółce [...] sp z o.o. bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów udzielone decyzją z dnia 13 lutego 2015r. znak [...] [...], wobec stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej mogące mieć znaczenie dla bezpieczeństwa obiektu oraz ze względu na stwierdzone nieprawidłowe magazynowanie obiektów na zewnątrz hali, a także nielegalne przetwarzanie odpadów niebezpiecznych. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 grudnia 2018r. znak: [...] utrzymało wskazaną decyzję w mocy. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Spółka z o.o. w S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2018r. znak: [...], równocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że działa na rynku gospodarki odpadami nieprzerwanie od 1997, prowadząc działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Skarżący wyjaśnił, że zbierane odpady (w tym odpady niebezpieczne) magazynuje na terenie nieruchomości w S. przy ul. [...], w znajdującej się tam hali magazynowej oraz dwóch zbiornikach betonowych. Na dzień złożenia niniejszej skargi ma na stanie ponad 65 tys. ton odpadów, które w całości są zmagazynowanych na terenie ww. zakładu skarżącego w S.. Powyższe odpady stanowią odpady zebrane przez skarżącego mniej więcej przez okres dwóch lat. Przy uwzględnieniu powyższego wskazano, iż w świetle art. 47 ust. 3 i 5 ustawy o odpadach, cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów powoduje zakończenie działalności : ciętej tym zezwoleniem, zaś posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest zobowiązany do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt. Obecnie skarżący jest związany szeregiem umów o świadczenie odbioru odpadów, zaś jego baza klientów liczy przeszło 3.500 dostawców. Wskazał skarżący, że znaczna część z wiążących skarżącego umów zawiera zapisy pozwalające kontrahentom na obciążenie skarżącego karami umownymi w razie braku realizacji zleceń odbioru odpadów. Zważyć też należy, że część z takich umów - będących w trakcie realizacji - została zawarta w trybie zamówień publicznych i przewiduje świadczenie przez skarżącego usług odbioru odpadów nawet przez kilka lat. Nie ulega zaś wątpliwości, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczać będzie brak możliwości realizacji przez skarżącego zawartych przez niego umów długoterminowych, jak i bieżących zleceń. Oczywistym jest z kolei, że zaprzestanie świadczenia usług odbioru odpadów doprowadzi do naliczenia kar umownych i obciążenia nimi skarżącego. W wielu przypadkach dojdzie również do złożenia przez kontrahentów skarżącego oświadczeń o odstąpieniu od zawartych umów z winy skarżącego. Stan taki spowoduje zaś nie tylko utratę przez skarżącego źródeł dochodu, ale też znaczne osłabienie jego wiarygodności rynkowej, utratę klientów, jak i może doprowadzić do zgłoszenia wobec skarżącego roszczeń odszkodowawczych związanych z niewykonaniem umów. Opisana wyżej sytuacja w poważnym stopniu zagrozi zatem kondycji finansowej skarżącego, prowadząc do utraty możliwości regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji popadnięcia w stan niewypłacalności, co w dalszej perspektywie prowadzić może do ogłoszenia upadłości skarżącego. Wskazał skarżący, że możliwość spłaty kredytu zaciągniętego na nieruchomości w S. oraz pozostałych kredytów w łącznej kwocie [...]zł, jak również wywiązania się z zawartych umów leasingu jest uzależniona od uzyskiwania przez skarżącego s dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, które obecnie gwarantują zawarte umowy o świadczenie usług odbioru odpadów. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że obowiązek wykonania decyzji dodatkowo oznacza konieczność usunięcia całości odpadów będących w posiadaniu skarżącego, na jego własny koszt tj. przekazania ich innym podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia/pozwolenia. Powyższe wynika bowiem wprost z art. 47ust. 5 ustawy o odpadach. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że jak wskazano wyżej - na dzień złożenia skargi - skarżący ma na stanie ok. 65 tys. ton odpadów, których zebranie zajęło 3 lata. Z kolei ewentualnie zlecenie odbioru tych odpadów innemu podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie zbierania odpadów przy uśrednionej wynoszącej ok. 300,- zł za odbiór tony odpadów to koszt ok. 20.000.000,- zł. Abstrahując zatem od tego, iż na dzień dzisiejszy skarżący w ogóle nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na choćby częściowe pokrycie kosztów związanych z przekazaniem przedmiotowych odpadów (jak i majątkiem trwałym o takiej wartości) należy wskazać, że ewentualny, jednorazowy wydatek 20.000.000,- zł pociągałby skutki finansowe nieodwracalne dla skarżącego, prowadzące w konsekwencji do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości skarżącego. Podsumowując skarżący wskazał, że wszystkie opisane wyżej skutki wykonania zaskarżonej decyzji, będą miały charakter trwały i nieodwracalny dla skarżącego. W przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego oczywistym bowiem jest, że na wypadek uwzględnienia skargi i wydania przez Sąd wyroku uchylającego decyzje organów obu instancji, odwrócenie skutków wykonania przedmiotowych decyzji w postaci m.in. utraty źródeł dochodu, płynności finansowej, klientów, obciążenia skarżącego karami umownymi oraz poniesienia kosztów przekazania odpadów będących w posiadaniu skarżącego w wysokości ok. 20 min zł jest w przypadku skarżącego niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., póz. 718) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie nastąpiła w pożądanym przez stronę kierunku, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia skarżącego o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r, II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Należy mieć na uwadze również to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, w którym stwierdził, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt IISA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK 983/08). W przedmiotowej sprawie wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazane w nim okoliczności stanowią przesłankę do uznania, iż zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem wskazał we wniosku szczegółowo przyczyny i okoliczności, które na skutek zaprzestania działalności polegającej na zbieraniu odpadów mogą doprowadzić do braku realizacji zawartych umów, a w konsekwencji do naliczenia kar umownych, powstania zobowiązań odszkodowawczych, zaprzestania realizacji zobowiązań kredytowych, a także powstania konieczności przekazania odpadów będących na składzie innym podmiotom za poniesieniem ogromnych kosztów. Skarżący zarysował możliwość powstania skutków w postaci utraty płynności finansowej a nawet ogłoszenia upadłości, co poparł nie tylko twierdzeniami, ale i szeregiem dokumentów, w tym umów kredytowych oraz umów z klientami. Należy zatem przyjąć, że została uprawdopodobniona przesłanka możliwości zajścia trudnych do odwrócenia skutków ( art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.