I FSK 793/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1541/15 w sprawie ze skargi C. spółka cywilna na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz C. spółka cywilna kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 17 grudnia 2015 r., w sprawie I SA/Kr 1541/15 ze skargi C. Spółka cywilna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 28 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług Spółka opisując zdarzenie przyszłe wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie projektowania, wytwarzania, dostawy oraz montażu mebli pod zabudowę, według indywidualnych potrzeb danego klienta. Wyprodukowane meble podczas montażu zostają trwale przytwierdzone do ścian lokalu - wszystkie elementy przytwierdzane do ścian są wypełnianie akrylem, podwieszane szafy łazienkowe są instalowane na specjalnych kotwach chemicznych, przyklejane klejem do ścian i silikonowane wokół. W przypadku mebli kuchennych pomiędzy szafkami montowane jest szkło lakierowane. Spółka wskazała, że w związku z powyższym nie jest możliwa późniejsza zmiana układu mebli bez ich całkowitego demontażu, jak również bez naruszenia konstrukcji ścian. Spółka podała, że realizuje świadczenie kompleksowe, które obejmuje przeniesienie własności wytworzonych elementów oraz usługi. Głównym jednakże elementem świadczenia są usługi - projektowanie, dopasowywanie, montaż mebli. Spółka zaznaczyła, że cena tej usługi będzie określona jednolicie i będzie obejmować zarówno koszt zużytych materiałów, jak i wszystkich usług, bez wyszczególnienia ich indywidualnej wysokości. Nie jest możliwe ogólne wskazanie, jaki udział w określonej finalnie cenie będzie miała wartość zużytych na wytworzenie mebli materiałów, gdyż zależeć to będzie od indywidualnego zamówienia złożonego przez klienta. W związku z powyższym opisem zdarzenia przyszłego Spółka zapytała, czy będzie uprawniona do opodatkowania opisanych usług obniżoną stawką podatku od towarów i usług, tj. stawką 8 %, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.), przy czym Spółka sprecyzowała, że przedmiotem pytania są wyłącznie czynności dotyczące obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Spółka, powołując się na uchwałę NSA z 24 czerwca 2013 r. w sprawie I FPS 2/13 oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych, przyjęła, że opisane przez nią usługi stanowić będą modernizację budynku, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. i wobec tego korzystać będą z preferencyjnej stawki podatku VAT. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 28 maja 2015 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, że opisane we wniosku czynności, składające się na kompleksową usługę obejmującą projektowanie, wytworzenie, dostawę oraz montaż mebli, należało uznać za świadczenie usług, gdyż wydanie towaru nie stanowiło w tym wypadku elementu dominującego. Jednakże dla opisanych czynności nie mogła być - zdaniem organu - stosowana obniżona stawka podatku 8 %, gdyż do montażu poszczególnych elementów zabudowy meblowej nie były w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku (lokalu). W ocenie organu, przytwierdzenie do ścian wykonanej zabudowy za pomocą elementów montażowych oraz kołków, śrub, kształtowników metalowych, kotew chemicznych, klejów oraz uszczelnienie jej za pomocą klejów, akrylu, silikonu, nie oznaczało trwałego połączenia komponentów tejże zabudowy z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku. Również demontaż zabudowy nie spowodowałby - zdaniem organu - uszkodzeń, które w sposób istotny wpływałyby na pracę elementów konstrukcyjnych budynku. Minister Finansów uznał, że opisane prace nie mogły być uznane za usługi modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a zatem nie podlegały one preferencyjne stawce podatku VAT w wysokości 8%. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do WSA w Krakowie Spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów w całości, zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kompleksowa usługa świadczona przez Skarżącą nie stanowi usług modernizacji w rozumieniu ww. przepisów. Skarżąca podniosła, że Minister Finansów bezzasadnie przyjął, iż z uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13, wynika, że trwałość połączenia mebli i elementów konstrukcyjnych budynku oznacza, iż ewentualny demontaż komponentów meblowych zawsze musiał prowadzić do tak poważnego naruszenia konstrukcji budynku, że zagrożona byłaby właściwość nośna ścian, podłóg czy sufitów. Tak daleko idące założenie nie wynikało jednakże ani z treści uzasadnienia ww. uchwały, ani też nie znajdowało oparcia w innych rozstrzygnięciach sądów administracyjnych. 2.2. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej interpretacji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. WSA w Krakowie stwierdził, że skarga jest zasadna. 3.2. Sąd I instancji argumentując swoje rozstrzygnięcie powołał się na uchwałę NSA w sprawie I FPS 2/13, z której wynika, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. 3.3. WSA podkreślił, że wprawdzie teza uchwały nie precyzowała jakie czynności związane z procesem montażu mebli uważać się będzie za usługę modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jednak należy mieć też na uwadze stan faktyczny, w jakim uchwała ta zapadła. W ocenie Sądu, był on praktycznie identyczny, jak w rozstrzyganej sprawie, skoro dotyczył kompleksowego świadczenia polegającego na montażu elementów meblowych (wykonanych przez podmioty zewnętrzne) do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar z materiałów zakupionych przez Stronę od innych podmiotów, wbudowanych w sposób trwały w lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym wskazanym przez klienta. W szczególności to kompleksowe świadczenie, o którym mowa w stanie faktycznym opisanym w uchwale, polegało na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu komponentów meblowych w lokalu i objęte było jedną ceną. 3.4. W ocenie WSA, mając na uwadze powyższy stan faktyczny należy przyjąć, że z omawianej uchwały wynika, iż dla uznania zamontowania mebli w sposób trwały za usługę modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. nie miało znaczenia, czy meble te połączone były z elementami konstrukcyjnymi lokalu gwoździami, silikonem, kotwami, akrylem itp. Istotne było, że w ogóle zamontowane meble połączone były z elementami konstrukcyjnymi obiektu (np. ścianami w mieszkaniu), tak aby było to trwałe połączenie spełniające jako całość określoną funkcję użytkową i zwiększające standard obiektu. 3.5. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie Skarżąca wskazywała w opisie wykonywanych czynności, że nie jest możliwa "zmiana układu mebli bez ich całkowitego demontażu, jak również bez naruszenia konstrukcji ścian", co - zdaniem Sądu - rozstrzyga o zastosowaniu obniżonej stawki podatku w opisanym we wniosku stanie faktycznym. WSA stwierdził przy tym, że niewątpliwie tzw. trwała zabudowa meblowa (łazienkowa, kuchenna) indywidualnie dobrana do parametrów konstrukcyjnych mieszkania, zwiększa jego standard i funkcje użytkowe. Pozwala bowiem efektywniej korzystać z mieszkania, zwiększa walory estetyczne pomieszczeń, a więc i wartość całego obiektu. Nie ma przy tym znaczenia, że ewentualnie nowy właściciel z przyczyn subiektywnych, może nie być zainteresowany taką zabudową. Zmiana trwałej zabudowy meblowej wiązać się jednak będzie z poważnymi pracami budowlanymi związanymi właśnie z usuwaniem uszkodzeń elementów konstrukcyjnych mieszkania (np. ścian) powstałych na skutek demontażu mebli. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 14 b § 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, a w szczególności poprzez niedokonanie pełnej analizy i oceny stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z jednoczesnym niedokonaniem subsumcji tez płynących z przywołanej uchwały NSA do okoliczności faktycznych sprawy; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a polegające na zaprojektowaniu, wytworzeniu, dostawie oraz montażu mebli pod zabudowę w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i w związku z tym ma do nich zastosowanie obniżona stawka podatku VAT w wysokości 8 %. Przy tak sformułowanych zarzutach Minister Finansów wniósł o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 4.2. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Dokonując oceny sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u., podkreślić trzeba - na co zresztą wskazał zarówno Sąd pierwszej instancji w kwestionowanym wyroku, jak i autor skargi kasacyjnej - że zagadnienie dotyczące wykładni tego przepisu zostało rozstrzygnięte uchwałą NSA z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13 (dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Stosownie do jej treści, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela stanowisko zajęte w powołanej uchwale i wskazuje na związanie jej treścią na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a. 5.2. W uzasadnieniu do powyższej uchwały wskazano m.in., że: "(...) czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które jak wynika ze stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji, polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie stwierdza, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową to mają one charakter usługi. Elementem dominującym jest bowiem w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.". 5.3. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, zwracając uwagę na trwały charakter połączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, niejako odróżnia tę zabudowę od mebli wolnostojących, które co do zasady można ustawić, ewentualnie przymocować do elementów konstrukcyjnych pomieszczenia (ściany, sufitu, podłogi itd.), w dowolnym jego miejscu. Akcentuje jednocześnie, że zaprojektowana ściśle pod wymiary konkretnego pomieszczenia zabudowa meblowa spełniać będzie właściwą funkcję użytkową dopiero po połączeniu - w sposób trwały - komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego. Elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego mają być w sposób istotny wykorzystane do wytworzenia zabudowy meblowej w jej ostatecznym kształcie. 5.4. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zdarzenie przyszłe przedstawione przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie jest tożsamy ze stanem faktycznym, w ramach którego zapadła cytowana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca spółka we wniosku tym wyraźnie bowiem wskazała, iż w ramach swojej działalności świadczy usługi kompleksowe w zakresie projektowania, wytwarzania, dostawy oraz montażu mebli pod zabudowę, według indywidualnych potrzeb danego klienta. Wnioskodawczyni, podkreślając charakter montażu i połączenia komponentów zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi budynku podała, że meble podczas montażu zostają trwale przytwierdzone do ścian lokalu. Podkreśliła, że: "Demontaż trwale zamocowanych mebli wymagałby uszkodzenia struktury tych elementów konstrukcyjnych obiektu, które zostały w zabudowie wykorzystane, co uniemożliwia swobodne przeniesienie mebli do innego pomieszczenia. Przeniesienie takie nie byłoby ekonomicznie ani funkcjonalnie uzasadnione, gdyż uszkodzenia elementów mebli, a także elementów konstrukcyjnych budynku przy ewentualnym demontażu byłyby znaczne, ponadto meble są wykonane na określone wymiary i nie byłoby możliwym ich właściwe dopasowanie do innego pomieszczenia. Przykładowo w przypadku/półek z płyt gipsowo-kartonowych przytwierdzonych bezpośrednio do ściany we wnęce, nie można ich będzie usunąć bez uszkodzenia ściany i elementów mebli z którymi są połączone, a nawet gdyby odłączone płyty dałoby się ponownie wykorzystać w innej wnęce, to nie pasowałyby do jej wymiarów. Ich usunięcie wiązałoby się też z koniecznością skucia tynków, a następnie ich uzupełnienia i odnowienia ściany. Z kolei usunięcie sufitu podwieszanego wymagałoby zbicia płyty gipsowo-kartonowej i pełnego demontażu stelażu, wraz z wyrwaniem wkrętów z sufitu, a następnie odtworzeniem pierwotnej struktury sufitu. Sufity podwieszane często wyposażone są również w urządzenia związane z oświetleniem, które również musiałyby być zdemontowane. Demontaż szafek kuchennych wymagałby usunięcia wypełniającego szkła lakierowanego, co wiązałoby się z jego zniszczeniem i dodatkowymi uszkodzeniami ścian.". W świetle dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale wykładni pojęcia usług modernizacyjnych w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że świadczone przez Skarżącą usługi montażu zabudowy meblowej nie mieszczą się w pojęciu tychże usług modernizacyjnych. 5.5. Mając na uwadze zarówno treść samej uchwały, jak i argumentację przedstawioną w jej pisemnym uzasadnieniu, należy przy tym przyznać rację Sądowi pierwszej instancji co do tego, że przedmiotowa uchwała - wbrew stanowisku Ministra Finansów - nie uzależnia dopuszczalności zaliczenia takiego, jak opisany przez Skarżącą, rodzaju czynności do usług modernizacyjnych, o których mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., od nieodwracalności montażu, a jedynie wskazuje na trwały charakter połączenia komponentów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi lokalu mieszkalnego, tworzących trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Z uchwały tej nie wynika natomiast - jak twierdzi organ w wydanej interpretacji indywidualnej oraz w skardze kasacyjnej - że o trwałym charakterze połączenia zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi lokalu mieszkalnego można mówić wyłącznie wtedy, gdy zabudowa meblowa jest zamontowana w sposób ingerujący w substancję budynku, uniemożliwiający demontaż takiej zabudowy bez uszkodzenia jej komponentów lub elementów konstrukcyjnych lokalu. Takie stanowisko Ministra Finansów - w świetle treści omawianej uchwały i biorąc pod uwagę stan faktyczny, w ramach którego ta konkretna uchwała została podjęta - należy uznać za zbyt daleko idące i bezzasadnie zawężające zakres usług, które mogłyby być objęte preferencyjną stawką podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. 5.6. Za nietrafny należy uznać również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 2 i 3 O.p. Wbrew bowiem twierdzeniom autora tej skargi uzasadnienie kwestionowanego wyroku spełnia wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., skoro przedstawiono w nim stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu podatkowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania. Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku nie zawiera jasnej i jednoznacznej oceny prawnej oraz że Sąd I instancji rozstrzygając sprawę pominął ważne elementy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przede wszystkim, iż nie wynika z niego, aby wykonywana przez Skarżącą zabudowa meblowa w sposób istotny wykorzystywała elementy konstrukcyjne budynku. Z pisemnych motywów jednoznacznie bowiem wynika, że Sąd I instancji - mając na uwadze treść przepisów art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. oraz uwzględniając uchwałę NSA (7) z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13, za wadliwą uznał interpretację indywidualną Ministra Finansów, kwestionującą prawo Strony do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w przypadku usług opisanych we wniosku o wydanie tejże interpretacji indywidualnej. WSA wyjaśnił przy tym z jakiego względu nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów odnośnie wykładni pojęcia "usług modernizacyjnych" zawartego w przepisie art. 41 ust. 12 u.p.t.u., wskazując w tym względzie, że - w świetle ww. uchwały - dla uznania zamontowania mebli w sposób trwały za "usługę modernizacji" w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. nie miało znaczenia, czy meble te połączone były z elementami konstrukcyjnymi lokalu gwoździami, silikonem, kotwami, akrylem itp. W ocenie WSA "Istotne było, że w ogóle zamontowane meble połączone były z elementami konstrukcyjnymi obiektu (np. ścianami w mieszkaniu) tak aby było to trwałe połączenie spełniające jako całość określoną funkcję użytkową i zwiększające standard obiektu.". WSA - dokonując analizy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku -wprawdzie nie wskazał wprost w uzasadnieniu wyroku, iż wykonywana przez Skarżącą zabudowa meblowa będzie w sposób istotny wykorzystywała elementy konstrukcyjne budynku, jednakże wynika to bezpośrednio z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdzie Skarżąca podała, iż: "Montaż komponentów meblowych następować będzie z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, gdyż zasadniczym celem oferowanego przez spółkę świadczenia będzie powstanie trwałej zabudowy o określonych funkcjach użytkowych, która w możliwym stopniu wykorzystywać będzie powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych." i okoliczność ta nie była w żaden sposób przez ten Sąd kwestionowana. 5.7. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 oraz art. 204 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.