VIII SA/Wa 836/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ ", "SKO") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] działającego w imieniu Województwa [...] (dalej: "wnioskodawca" lub "Województwo [...]") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją organu z [...] czerwca 2017 r. nr [...]- orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z 26 kwietnia 2017 r. wnioskodawca zwrócił się do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (dalej jako "Wójt") z [...] lipca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. 0,1100 ha, położonej w miejscowości [...] na działki: nr [...] o pow. 0,0082 ha i nr [...] o pow. 0,1078 ha. Powyższej decyzji wnioskodawca zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że Wójt nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu jednostki sprawującej trwały zarząd gruntami w pasie drogowym na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19,poz. 115 ze zm., dalej jako "u.d.p."). Na podstawie zaś decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...]września 2015 r. (dalej też jako "decyzja ZRID") Województwo [...] stało się właścicielem działki nr [...] według mapy załączonej do decyzji ZRID, powstałej z podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]. Według wnioskodawcy tym samym przysługuje mu przymiot strony postępowania o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia sentencji decyzji, podział działki o numerze ewidencyjnym [...] wskazuje, że dokonano podziału na działki nr [...] o pow. 0,0082 ha oraz nr [...] o pow. 0,1078 ha, tj. w sposób sprzeczny z podziałem i oznaczeniem ujawnionym w decyzji ZRID. W ocenie wnioskodawcy Wójt przy ocenie materiału dowodowego zaniechał ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, jak również mając wiedzę o ustaleniach planu miejscowego oraz o wydanej decyzji ZRID, pominął je zupełnie i wydał decyzję, która jest sprzeczna z tymi ustaleniami. Wobec rażących naruszeń prawa i pominięcia skutków wydanej decyzji ZRID, działka nr [...], która jest wyłączona z obrotu, mogłaby na skutek zaskarżonej decyzji, stanowić przedmiot obrotu. Kolegium, decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta z [...] lipca 2015 r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...] gmina [...], o powierzchni 0,1100 ha. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazało na treść art. 93 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 518; dalej: "u.g.n.") i stwierdziło, iż ww. decyzja Wójta została wydana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami regulującymi podziały nieruchomości. Ponadto SKO uznało brak podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2014 r. wydana została na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11f i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687). Według Kolegium nie można zatem uznać, że ww. decyzja z [...] marca 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją tożsamą pod względem podmiotowym i podstawy prawnej z wydaną ostateczną decyzją Wójta z [...] lipca 2015 r. zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...]. Ponadto decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2014 r. stała się ostateczna w dniu [...] września 2015 r., a więc później niż decyzja Wójta z [...] lipca 2015 r., która przymiot ostateczności uzyskała w dniu 13 sierpnia 2015 r. Wnioskiem z 18 lipca 2017 r. wnioskodawca zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że ustalenia Kolegium w zakresie przedmiotowej działki są błędne, gdyż, jak wynika z analizy dokumentów, działka nr [...] nie była w całości przeznaczona w planie jako ZR. 1. SKO wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] sierpnia 2017 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z [...] czerwca 2017 r. Uzasadniając Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z 2 czerwca 2015 r. K. i M. Z. zwrócili się do Wójta o dokonanie podziału stanowiącej ich własność działki nr [...] położonej w miejscowości [...]. Podali, że proponowany podział jest niezbędny celem wydzielenia działki pod przepompownię - tłocznię P-3. Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. Wójt pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...] i stwierdził jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego. Następnie decyzją z [...] lipca 2015 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] o pow. 0,0082 ha i nr [...]o pow. 0,1078 ha wykazanej na mapie zarejestrowanej w państwowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w dniu 22 czerwca 2015 r. pod nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że działka nr [...]objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów kontynuacji i rozwoju zabudowy w granicach sołectw: [...],[...] i [...] Etap I uchwalonym Uchwałą Rady Gminy Chlewiska Nr VII/23/14 z 30 czerwca 2014 r., który przewiduje na przedmiotowej działce tereny zadrzewień (symbol planu ZR. 1). Podał, że podział zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu i ma na celu wydzielenie działki pod lokalizację urządzenia infrastruktury technicznej kanalizacji sanitarnej. Kolegium zauważyło także, że wskazane postępowanie przeprowadzone było w oparciu o przepisy u.g.n. Przytoczyło treść art. 93 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji, tj. 30 lipca 2015 r. Odnosząc się do argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] i dlatego SKO badało zgodność tej działki z ustaleniami planu, a nie działki nr [...]. Przeprowadzone ponowne postępowanie wyjaśniające wykazało, że działka nr [...] w całości położona jest w strefie o symbolu ZR.1, na co wyraźnie wskazuje część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów kontynuacji i rozwoju zabudowy w granicach sołectw: [...],[...] i [...] - Etap I zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Chlewiska Nr VII/23/14 z 30 czerwca 2014 r. SKO wskazało, że z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż niezbędnym celem podziału działki nr [...] było wydzielenie działki pod przepompownię tłocznię P-3, a więc urządzenie infrastruktury technicznej - kanalizacji sanitarnej wymienione w tekście planu dla strefy o symbolu ZR. 1. Organ uznał, że skoro podział działki nr [...] był zgodny z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja Wójta z [...] lipca 2015 r. zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] o pow. 0.0082 ha i nr [...] o pow. 0.1078 ha została wydana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami regulującymi podziały nieruchomości. Brak zatem było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium nie została również spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2014 r. zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana została na podstawie art. 1 1a ust. 1. art. 11f i art. 17 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 687). Natomiast decyzja Wójta z [...] lipca 2015 r. wydana została na podstawie art. 93 ust. 1 u.g.n. Nie można zatem uznać, że decyzja z [...] marca 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją tożsamą pod względem podmiotowym i podstawy prawnej z wydaną ostateczną decyzją Wójta z [...] lipca 2015 r. zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...]. Ponadto ww. decyzja Wojewody [...] stała się ostateczna w dniu [...] września 2015 r., a więc później niż decyzja Wójta z [...] lipca 2015 r., która przymiot ostateczności uzyskała w dniu [...] sierpnia 2015 r. Kolegium analizując decyzję Wójta z [...] lipca 2015 r. pod kątem zaistnienia pozostałych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. nie stwierdziło również występowania innych wad kwalifikowanych wskazanych w tym przepisie. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się wnioskodawca (dalej: "skarżący"), który pismem z 27 września 2017 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z 21 sierpnia 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z [...] lipca 2015 r. jako obarczonej wadą nieważności. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a. poprzez uznanie, że wydanie decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie zapadło z rażącym naruszeniem prawa oraz uznanie, że w zakresie dotyczącym sprawy wszczętej uprzednio na podstawie wniosku strony skarżącej dotyczącej tej samej nieruchomości nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w związku z naruszeniem przy wydaniu decyzji Wójta; - art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji przez Wójta z 30 lipca 2015 r. bez zapewnienia udziału stronom postępowania, a mianowicie niezawiadomienie strony skarżącej o prowadzonym postępowaniu oraz o wydaniu decyzji oraz uniemożliwienie stronie postępowania wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i wydanie opisanej decyzji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu jednostki sprawującej trwały zarząd gruntami w pasie drogowym na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), co w zaskarżonej decyzji zostało pominięte; - art. 76 § 1, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji z pominięciem faktu wydania decyzji Wojewody [...] nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z [...] marca 2014 r., postanowienia Wojewody [...] nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. (decyzja ZRID), które miały zasadnicze znaczenie dla niemożliwości wydania zaskarżonej decyzji, a obecnie mają znaczenie dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wobec tego, że podział działek dokonany zaskarżoną decyzją został dokonany niezgodnie z decyzją ZRID oraz z ustaleniami planu miejscowego; - art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 11d ust. 5 i ust. 6 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1496) albowiem z innych uzasadnionych przyczyn (uprzednie wszczęcie postępowania na skutek wniosku skarżącego o wydanie decyzji ZRID, postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, czego Wójt zaniechał, zaś organ wydający zaskarżoną decyzję pominął w swym rozstrzygnięciu; - prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 1496) poprzez pominięcie w ocenie prawnej, że decyzją opisaną w pkt. I 2) właściwego wojewody zatwierdzony jest podział nieruchomości wskazanej we wniosku i nie rozważenie tego przepisu w odniesieniu do ogólnych przepisów w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżący podał m.in., że Województwo [...] nie miało zapewnionego czynnego udziału na wszystkich etapach ówczesnego postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji. Według skarżącego podział działki o nr ewidencyjnym wskazuje, że dokonano podziału na działki nr [...] i [...] w sposób sprzeczny z podziałem i oznaczeniem ujawnionym w decyzji ZRID. Zdaniem skarżącego decyzja ZRID została wydana przez Wojewodę [...] przed kwestionowaną decyzją Wójta, przy czym mapa z projektem podziału nieruchomości została złożona do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 27 stycznia 2012 r. Powyższe, według skarżącego, stanowi niewątpliwy dowód tego, że Wójt miał wiedzę o toczącym się postępowaniu w przedmiocie działki objętej decyzją ZRID, a następnie nie uwzględniał przedmiotowej dokumentacji i podziału wynikającego z decyzji ZRID. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 k.p.a. jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest dopuszczalne w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji rozstrzyganie innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Słusznie organ wskazał, że zastosowanie w niniejszej sprawie mógł mieć jedynie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została (...) z rażącym naruszeniem prawa. Przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podstawą prawną spornej decyzji Wójta był art. 93 ust. 1 u.g.n., który w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, tj. [...] lipca 2015 r., stanowił, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W ocenie Sądu, kwestionowana decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] o pow. 0,0082 ha i nr [...] o pow. 0,1078 ha nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności ww. decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami regulującymi podziały nieruchomości. Przede wszystkim wskazać należy, że działka nr [...] w całości położona jest w strefie o symbolu ZR. 1, na co wyraźnie wskazuje część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów kontynuacji i rozwoju zabudowy w granicach sołectw: [...],[...] i [...] - Etap I zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...]z [...] czerwca 2014 r. Stosownie do tekstu ustaleń planu dla tej strefy są to tereny o przeznaczeniu podstawowym: zieleń nieurządzona, zaś uzupełniającym: usługi kultu religijnego; sieci uzbrojenia, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej: melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych, zaopatrzenia rolnictwa w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi; elementy systemu komunikacyjnego dla obsługi przeznaczenia terenów: drogi wewnętrzne (polne). Z kolei z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że niezbędnym celem podziału działki nr [...] było wydzielenie działki pod przepompownię - tłocznię P-3, a więc urządzenie infrastruktury technicznej - kanalizacji sanitarnej wymienione w tekście planu dla strefy o symbolu ZR. 1. Należy zatem uznać, że podział działki nr [...] był zgodny z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem kwestionowana decyzja Wójta z [...] lipca 2015 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami regulującymi podziały nieruchomości. Prawidłowo zatem Kolegium wywiodło, że brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Za niezasadny należało uznać zarzut strony skarżącej dotyczący wydania przez Wójta decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. bez zapewnienia udziału strony postępowania. Okoliczność pominięcia strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Również niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu jednostki sprawującej trwały zarząd gruntami w pasie drogowym na mocy art. 22 ust. 1 u.d.p. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazany przez skarżącego ww. przepis art. 22 ust. 1 u.d.p. nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku informowania zarządcy drogi o dokonywanych podziałach nieruchomości. Stanowi jedynie, że zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja SKO z [...] czerwca 2017 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2015 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...] gmina [...] o powierzchni 0,1100 ha nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego. Równocześnie Sąd nie stwierdził, aby zaistniała jakakolwiek z innych przyczyn do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.