VII SA/Wa 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta [...] kwotę 1230 (tysiąc dwieście trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. -ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), oraz art, 28, art, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Sp. z o.o., reprezentowanej przez r.pr. A. S., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2013 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] oraz udzielił pozwolenia na budowę, inwestorowi - Spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]; dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w dzielnicy [...]; kategoria obiektu: XIII; według projektu budowlanego, wykonanego w lipcu 2011 r., stanowiącego załącznik do niniejszej decyzji, sporządzonego przez [...] Sp. z o.o.; sporządzonego w częściach: - architektonicznej przez mgr inż. arch. T. J. S., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...], oraz mgr inż. arch. M. D. P., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; sprawdzenie przez mgr inż. arch. T. K., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; konstrukcyjnej przez mgr inż. E. H. S., posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno- budowlanej, wpisanej na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; sprawdzenie przez inż. Z. A. S., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków oraz innych budowli, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; instalacji wodno-kanalizacyjnej, instalacji ogrzewania, instalacji wentylacji i instalacji gazu przez inż. M. M. S., posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, wpisaną na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; sprawdzenie przez inż. J. W., posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, wpisaną na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; instalacji elektro-energetycznych i teletechnicznych przez mgr inż. Z. Ś., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; sprawdzenie przez mgr inż. M. J. B., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] projektanta w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod nr [...]; dróg i organizacji ruchu przez mgr inż. T.R., posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] projektanta w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i nawierzchni lotniskowych; zieleni przez arch. krajobrazu J.K., z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego: 1. Szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: 1) roboty budowlane należy realizować zgodnie z dokumentacją budowlaną, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska, 2) teren budowy zabezpieczyć przed wejściem osób trzecich, 3) wytyczyć geodezyjnie obiekt w terenie, 4) wykonać geodezyjną inwentaryzację powykonawczą obejmującą położenie obiektu i urządzeń budowlanych na gruncie, 5) zastosować się do uwag i zaleceń z uzgodnień i opinii. 2. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: 1) inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy lub określonych robót budowlanych oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności i spełniającą wymóg art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane; 2) zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, przy prowadzeniu robót budowlanych, do kierowania którymi jest wymagane przygotowanie zawodowe w specjalności techniczno-budowlanej, innej niż posiada kierownik budowy, inwestor zobowiązany jest zapewnić ustanowienie kierownika robót w danej specjalności; 3) zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzaju obiektów budowlanych, przy których realizacji wymagane jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1554), inwestor zobowiązany jest zapewnić ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego na budowie. 3. Kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.4. Inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] w [...], w dzielnicy [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją z [...] marca 2012 r. Nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta [...] odmówił inwestorowi [...] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] lok. [...] w [...] zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z zjazdem z ul. [...] na działkach o nr ew. [...], [...] z obrębu [...], oraz nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] dla zjazdu. W uzasadnieniu stwierdził, że uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...] obowiązuje z wyjątkiem przepisów § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 oraz § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1,2 i 6, w odniesieniu do działek nr ew. [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] (stanowiących po podziale m.in. działkę nr [...], [...] z obrębu [...]). Tym samym plan miejscowy w części obejmującej ww. działki nie spełnia wymogu określonego w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. nie zawiera obowiązkowego określenia przeznaczenia terenu. Jednocześnie ten sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 ust. 3 ustala, że obszar oznaczony symbolem 25UOp jest terenem przeznaczonym pod inwestycje celu publicznego. Dalej, Prezydent Miasta [...] stwierdził, że w przedmiotowej sprawie inwestor nie był w stanie przedłożyć do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a organ nie mógł sprawdzić zgodności projektu z planem. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że bez znaczenia przy rozpoznaniu wniosku inwestora pozostaje kwestia niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie, o prawnej wadliwości planu miejscowego. Wskazał, że stwierdzenie przez sądy administracyjne nieważności poszczególnych zapisów planu niesie za sobą konsekwencje, że w pozostałym zakresie plan obowiązuje, a organy administracji zobligowane są do jego stosowania. Wbrew nałożonym nań obowiązkom, nie dokonał oceny kompletności projektu budowlanego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił inwestorowi [...] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w [...] zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zostały usunięte nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, do czego wezwano inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., Nr [...]. Odnośnie niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazał, że nie stwierdzono nieważności § 4 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], zgodnie z którym teren oznaczony na rysunku planu symbolem 25 UOp jest terenem przeznaczonym pod inwestycje celu publicznego i organ nie podzielił poglądu pełnomocnika inwestora, że stwierdzenie nieważności § 42 ust. 1 ww. uchwały spowodowało, że dla terenu oznaczonego symbolem 25 UOp możliwe jest każde przeznaczenie terenu. Ponadto, projekt budowlany jest niezgodny z § 66 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie gospodarki zielenią. Przepis ten nakazał zachowanie istniejących drzew wskazanych na rysunku planu usytuowanych w szpalerze wzdłuż ul. [...] (pas drogowy oznaczony na rysunku planu symbolem 40.10 KDL), natomiast załączona do projektu budowlanego inwentaryzacja zieleni z projektem gospodarki drzewostanem zakłada usunięcie niektórych drzew oraz przesadzenia z powodu kolizji z projektowanymi elementami zagospodarowania terenu. Z tego powodu organ I instancji uznał planowaną inwestycję za niezgodną z uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...]. Dodatkowo Prezydent Miasta [...] wykazał niekompletność projektu budowlanego poprzez brak uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul. [...] polegającej na budowie budynku w zakresie możliwości włączenia do ul. [...] ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2013 r. nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organu wskazał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z unormowaniem prawnym § 4 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1631/13, oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. sygn. akt: II OSK 982/14, uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłych w sprawach IV SA/Wa 1963/08 i IV SA/Wa 127/10 nie można z treści § 4 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...] zrekonstruować normy, z której da się wyprowadzić wniosek, że teren działek o nr [...] i [...] objętych zamiarem inwestycyjnym, jest przeznaczony w świetle ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod inwestycje celu publicznego, oraz, że odmienna wykładnia treści § 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ww. uchwały, która znalazła się w wyroku sądu I instancji w istocie stanowiła zignorowanie prawomocnych wyroków sądu administracyjnego. Ponadto, wskazał, że Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, ograniczył się w swej ocenie do uznania, że zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z treścią § 4 ust. 3 planu miejscowego, podczas gdy przepis ten nie mógł, w świetle prawomocnych wyroków IV SA/Wa 1963/08 oraz IV SA/Wa 127/10 stanowić normy uzasadniającej wywód o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również na konieczność odniesienia się w postępowaniu odwoławczym do kwestii ewentualnej niezgodności projektu budowlanego z § 66 ust. 2 pkt 9 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], co Wojewoda [...] pominął. W tych okolicznościach zapadła, opisana na wstępie, zaskarżona decyzja Wojewody [...]. Organ drugiej instancji uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że wezwał inwestora do wyjaśnienia zakresu projektowanego zamierzenia budowlanego w związku z rozbieżnością pomiędzy wnioskiem o pozwolenie na budowę, a częścią graficzną projektu zagospodarowania terenu, gdzie naniesiono elementy uzbrojenia terenu i przyłącza mediów. Ponadto, organ wezwał do uzupełnienia projektu budowlanego o oświadczenie projektanta, obejmujące swym zakresem cały projekt budowlany wraz z naniesionymi poprawkami, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Pełnomocnik inwestora arch. R. M. wyjaśnił kwestię zakresu planowanej inwestycji oraz dołączył wymagane oświadczenie projektantów oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, dołączył do akt sprawy opinię z dnia [...] maja 2016 r. dendrologa, inż. Arch. krajobrazu R. J.. Organ podkreślił, że ponownie rozpoznając sprawę, miał na uwadze art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przedmiotowej sprawie są to przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] ocenił, że rozpoznawane odwołanie inwestora Spółki [...] Sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt: II OSK 982/14, wynika, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...]. Projekt zawiera również oświadczenia projektantów o jego zgodności z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odnośnie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], w zakresie zgodności z § 4 ust. 3 należy wskazać, że w tej kwestii, w sposób rozstrzygający wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt: II OSK 982/14 - w świetle prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłych w sprawach IV SA/Wa 1963/08 i IV SA/Wa 127/10 nie można z treści § 4 ust. 3 planu miejscowego zrekonstruować normy, z której da się wyprowadzić wniosek, że teren działek o nr [...] i [...] objętych zamiarem inwestycyjnym, jest przeznaczony w świetle ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod inwestycje celu publicznego, oraz, że odmienna wykładnia treści § 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 planu miejscowego w istocie stanowiła zignorowanie prawomocnych wyroków sądu administracyjnego. Zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt: II OSK 982/14, organ wojewódzki rozpatrując sprawę wziął pod rozwagę motywy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1027/14, na mocy którego stwierdzono nieważność § 4 ust. 3 planu miejscowego. Tym samym planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 25 UOp. Odnośnie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem miejscowym, w zakresie objętym przepisem § 66 ust. 2 pkt 9, stanowiącym, że ustala się zachowanie istniejących drzew wskazanych na rysunku planu, Wojewoda [...] stwierdził, że szpaler drzew na działce [...] przy ul. [...] w [...] zostanie zachowany. Przywołany przepis, jak to wskazano również w załączonej do akt sprawy opinii z [...] maja 2016 r. dendrologa, inż. arch. krajobrazu R. J., nie nakazuje zachowania określonej więźby (odległości) poszczególnych drzew od siebie. Nie zabrania również przerywania szpaleru tych drzew dla wykonania zjazdów z posesji i innych niezbędnych obiektów. W związku z powyższym zasadne jest, proponowane przez inwestora, przesadzenie dwóch drzew oznaczonych nr [...] i nr [...] na rysunku inwentaryzacji zieleni (rys. nr 01, str. 104A projektu budowlanego), poza obszar zjazdu z drogi publicznej, w sposób zgodny z projektem zagospodarowania terenu (projekt budowlany, rys. nr PZT-01). Ponadto, organ wskazał, że projekt został wykonany na podstawie opracowania: "Dokumentacja geotechniczna dla potrzeb projektu zespołu budynków, zlokalizowanego pomiędzy [...] i ul. [...] w [...]" z lutego 2011 r., sporządzonego przez mgr. inż. S. K. (upr. geol. [...]) i mgr inż. P. F. (upr. geol. [...], [...]). Dokumentacja projektowa została zaopiniowana i uzgodniona: w zakresie ochrony przeciwpożarowej - uzgodnienie bez uwag z [...] lipca 2011 r. przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. A. M., nr upr. [...], w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych - uzgodnienie bez zastrzeżeń z [...] lipca 2011 r. przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych mgr inż. A. K., nr upr. [...]. Inwestor do dokumentacji projektowej dołączył: warunki techniczne zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], dz. nr [...], [...] z obrębu [...] w [...] z [...] maja 2011 r., znak: [...], wydane przez MPWiK w [...], warunki podłączenia do sieci elektroenergetycznej budynku wielorodzinnego ul. [...], dz. nr [...], [...] z obrębu [...] w [...] z [...] maja 2011 r., znak: [...], wydane przez [...] Sp. z o.o., warunki przyłączenia do sieci gazowej z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], wydane przez [...] Sp. z o.o., warunki podłączenia do [...] S.A. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], wydane przez [...], Pion Technicznej Obsługi Klienta. Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odpowiada ustaleniom planu miejscowego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta i sprawdzającego, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Wojewody [...], w związku z powyższymi wskazaniami, konieczne jest uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2013 r., Nr [...], znak: [...], oraz orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi, Spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji opisanej szczegółowo w decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosło Miasto [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 6 i 7 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegające na naruszeniu zasady praworządności wyrażające się w zaniechaniu przez organ całościowego zebrania materiału dowodowego oraz wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez wymaganych decyzji i uzgodnień innych organów; art. 10 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez niezapewnienie skarżącemu jako stronie postępowania, czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwieniu mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów; art. 77 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegające na zaniechaniu przez organ całościowego zebrania materiału dowodowego oraz wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez wymaganych decyzji i uzgodnień innych organów; art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) - poprzez zignorowanie ustawowo określonego kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w związku z faktem, że działki gruntu o numerach: [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] stanowią własność [...]; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wyrażające się w niezasadnym przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami Uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Rady Miasta [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., poz. [...]. art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b., wyrażające się w zatwierdzeniu niekompletnego projektu budowlanego, zawierającego braki istotne dla podjętego rozstrzygnięcia; W oparciu o wyżej wymienione zarzuty skarżące Miasto wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; o wstrzymanie przez Wojewodę [...] w całości wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku i przekazania skargi do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez Sąd, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a.; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa sądowego, według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa. Organ rozpoznawał odwołanie i wydał zaskarżoną decyzję po tym jak jego wcześniejsze orzeczenie zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyżej opisanym. Motywy tego wyroku przedstawione w jego pisemnym uzasadnieniu były dla organu wiążące podobnie jak obecnie dla Sądu kontrolującego zaskarżoną decyzję. W wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził – "błędnie przyjmowano, że zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z treścią § 4 ust. 3 MPZP z 2008, podczas gdy przepis ten nie mógł, w świetle prawomocnych wyroków IV SA/Wa 1963/08 oraz IV SA/Wa 127/10, stanowić normy uzasadniającej wywód o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednak, że "poza zakresem uwagi organu odwoławczego pozostała kwestia niezgodności projektu budowlanego z § 66 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2008." Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] dążył do zastosowania się do wytycznych zawartych w ww. wyroku, ale błędnie ocenił zgodność projektu z ustaleniami ww. planu, o których mowa w § 66 ust. 2 pkt 9 tego prawa miejscowego. Przepis stanowi, że ustala się zachowanie, podkreślmy zachowanie, istniejących drzew wskazanych na rysunku planu. Organ ocenił, że szpaler drzew na działce zostanie zachowany, przepis nie określa odległości drzew, nie zabrania przerywania szpaleru dla wykonania zjazdów, dopuszczalne jest zatem przesadzenie z tego szpaleru drzew na inne miejsce . Takie stanowisko organu jest błędne. Inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami opisanego powyżej § 66 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...]. W przepisie tym jednoznacznie ustalono konieczność zachowania istniejących drzew wskazanych na rysunku planu. Zgodnie z częścią graficzną planu, stanowiącą uzupełnienie części tekstowej wzdłuż ulicy [...], określonej w planie symbolem 40.10 KDL oznaczono szpaler drzew opisany w legendzie rysunku jako - "istniejące rzędy lub szpalery drzew do zachowania i uzupełnienia. Szpaler ten znajduje się na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. Przywoływana przez organ opinia dendrologa pozostaje bezużyteczna w kwestii wykładni przepisu prawa ww. § 66 ust. 2 pkt 9. Tymczasem, dokonana przez Wojewodę [...] wykładnia stanowi wręcz zaprzeczenie dyspozycji ww. normy prawnej. Jak słusznie wskazało skarżące Miasto, w uzasadnieniu skargi, w myśl art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości co do zasady może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza albo prezydenta miasta) na wniosek: posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Przepis art. 83 ust. 3 ustawy stanowi, że wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Tym samym przesadzenie drzewa należy uznać za jego usunięcie, a to z kolei pozostaje w oczywistej sprzeczności z § 66 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...]. Powyższa ocena - braku zgodności inwestycji z ww. przepisem prawa miejscowego była kluczowa dla podjęcia orzeczenia jak w niniejszym wyroku. Zgodzić się jednak należy także z zarzutem, że decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. została wydana w oparciu o decyzję Prezydenta [...] nr [...]/zjazd z [...] maja 2011 r. - znak sprawy: [...] zezwalającej na lokalizację zjazdu z działki nr ew. [...] z obrębu [...] na działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], będące we władaniu Urzędu [...], stanowiące część ulicy [...], która stosownie do art. 29 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) wygasła. W postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją inwestor dołączył do projektu budowlanego decyzję Prezydenta [...] nr [...]/zjazd z [...] maja 2011 r. - znak sprawy: [...] zezwalającą na lokalizację zjazdu z działki nr ew. [...] z obrębu [...] na działki nr ew. [...]; [...] z obrębu [...], będące we władaniu Urzędu [...], stanowiące część ulicy [...]. Stosownie do art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zjazd, którego dotyczy decyzja Prezydenta [...] nr [...]/zjazd z [...] maja 2011 r., w terminie trzech lat od dnia wydania tej decyzji, a więc do dnia [...] czerwca 2014 r. nie został wybudowany. Powyższe zaś skutkuje wygaśnięciem zezwolenia zarządcy drogi na jego lokalizację. W tym stanie rzeczy, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zezwolił na budowę zjazdu, bez wymaganej prawem decyzji zarządcy drogi o jego lokalizacji. Należy podkreślić, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest związana z decyzją o lokalizacji zjazdu. Decyzje te są od siebie zależne, bowiem jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Związanie to wynika z treści art. 29 ust. 3 o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Decyzja organu II instancji została wydana również bez wymaganego prawem uzgodnienia zarządcy drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającego na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, o którym mowa art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zarówno do projektu budowlanego, jaki i akt postępowania wnioskodawca nie dołączył takiego uzgodnienia. Oświadczenia jak i zaświadczenie, o którym mowa art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualne na dzień dokonania uzupełnień w dokumentacji projektowej, tj. [...] lipca 2016 r. zostały dołączone do akt postępowania. Natomiast załączone do projektu oświadczenia jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz warunków przyłączenia do niżej wymienionych sieci utraciły ważność. I tak - sieć elektroenergetyczna - warunki przyłączenia wydane pismem nr [...] z [...] maja 2011r. przez [...] Sp. z o.o. w pkt. 9.10 tego zapewnienia określono, że "warunki przyłączenia są ważne 2 lata od ich określenia", sieć gazowa - "taryfowe warunki przyłączenia do sieci gazowej (...) wydane pismem nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. przez [...] Sp. z o.o. ważność tych warunków określona została do [...] kwietnia 2012 r.; sieć telekomunikacyjna - warunki techniczne wydane pismem [...] z [...] kwietnia 2011 r. przez [...] S.A. warunki te, stosownie do informacji zawartej w pkt. 9 ważne były przez okres 6 miesięcy od ich wydania. Zarówno w dokumentacji projektowej, jak i aktach postępowania nie zebrano dowodów potwierdzających przedłużenie ważności tych oświadczeń i warunków przyłączenia do sieci. Tym samym zasadny jest zarzut skarżącego Miasta, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją Wojewody [...] projekt budowlany jest niekompletny w zakresie określonym w art. 34 ust. 3 pkt 3 litera "a" oraz art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Wskazać należy, że prawidłowe określenie strony niniejszego postepowania to – "Miasto [...] – reprezentowane przez Prezydenta [...]" decyzja została jednak doręczona Prezydentowi Miasta, jednak uchybienie to nie miało wpływu np. na taką czynność procesową jaką było wniesienie niniejszej skargi. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) oraz art. 200 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).