VII SA/Wa 1631/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], Prezydent [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa. oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego warszawy (Dz. U. Nr 41 z 2002 r., poz. 361 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem na terenie działek nr ew. [...],[...],[...] oraz [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w W.. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wniosła ww. spółka. Decyzją z dnia [...]maja 2013 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku ponownej oceny całości okoliczności sprawy, organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z unormowaniem prawnym § 4 ust. 3 uchwały Nr [...]Rady [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Organ II instancji zauważył, że wobec stwierdzenia nieważności części zapisów szczegółowych uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], odnoszących się do terenu [...], a w szczególności przepisu określającego przeznaczenie terenu (§42 ust. 1 tejże uchwały) należy uznać, że dla tego terenu możliwe jest każde przeznaczenie terenu, o ile jest zgodne z przyjętymi w dalszych przepisach uchwały warunkami zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał tutaj na przepis § 4 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...]lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], stanowiący, że teren objęty wnioskiem inwestora przeznaczony jest na inwestycje celu publicznego. Organ II instancji zauważył, iż przepis ten pozostaje w zbieżności przedmiotowej z uchylonym § 42 ust. 1 uchwały, nie mniej jest to ciągle obowiązujący przepis prawa miejscowego. Z tego względu, zdaniem organu należy wyłączyć z kategorii inwestycji celu publicznego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ podkreślił, iż w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca enumeratywnie ustanowił grupy inwestycji celu publicznego, a budowa budynku mieszkaniowego wielorodzinnego nie ma charakteru publicznego. Organ odwoławczy podniósł, że organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są w żaden sposób władne do autorytarnego rozstrzygania, które z przepisów prawa miejscowego są zgodne z prawem i które w rezultacie mogą być zastosowane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazał, iż od wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności nie można odstąpić nawet wówczas, gdy niezgodność z Konstytucją czy ustawą kwestionowanych przepisów jest oczywista i natychmiast dostrzegalna. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. sprzeczna jest ze stanowiskiem, dotyczącym wykładni uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zawartym w decyzji Wojewoda [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], uchylającej decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. (odmawiającą zatwierdzenia projektu i udzielenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym ze zjazdem z ul. [...]na działkach nr ew. [...],[...]w obrębie [...] oraz działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] dla zjazdów w W.) i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy uznał, że zarzut ten jest niezasadny. Organ wskazał, że wbrew stanowisku strony skarżącej, w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nie wskazano, że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] możliwe jest każde przeznaczenie terenu, lecz wskazano, iż "aktualnie dla tego terenu możliwe jest każde przeznaczenie terenu, byle byłoby zgodne z przyjętymi w dalszych przepisach planu warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu". Takim przepisem planu miejscowego jest zatem również § 4 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...]lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Z tego względu organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji w skardze i jej uzupełnieniu skarżąca zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - tekst jedn., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - tekst jedn., dalej "p.p.s.a.") polegające na naruszeniu zasady praworządności wyrażające się w zaniechaniu zastosowania się do, wiążących organ, prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 127/10) oraz z dnia 27 kwietnia 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1963/08), w zakresie w jakim stwierdzają one, że rozmieszczenie inwestycji celu publicznego na działkach nr ew. [...] i [...] w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady [...]z dnia [...]lipca 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r., Nr [...]poz. [...]ze zm, dalej także: "Miejscowy plan" lub "m.p.z.p.") jest niezgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętym Uchwałą Rady [...]nr [...]z dnia [...]października 2006 r. (ze zmianami, dalej: "Studium"), - mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego poprzez: (a) błędną wykładnię przepisów §4 ust. 1 pkt 3, §4 ust. 3, §42 ust. 2 pkt 3-5 i 7-15 oraz §42 ust. 3-5 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w zw. z z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 - tekst jedn., dalej: "u.p.z.p."), z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. i z art. 15 ust. 3 pkt 4a u.p.z.p., wyrażającą się w błędnym przyjęciu, że mimo stwierdzenia częściowej nieważności Miejscowego planu wobec braku przeznaczenia działek gruntu o nr [...] i [...] na cele publiczne w Studium, nadal pozostają one przeznaczone pod inwestycje celu publicznego oraz (b) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 - tekst jedn., dalej "pr.bud.") w zw. z §4 ust. 1 pkt 3, §4 ust. 3, §42 ust. 2 pkt 3-5 i 7-15 oraz §42 ust. 3-5 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] oraz w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, wyrażające się w niezasadnym przyjęciu, że projekt budowlany zakładający budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem z ul. [...] na działkach o numerach ewidencyjnych [...] (przed podziałem w : [...]),[...] (przed podziałem w: [...]) z obrębu [...] oraz o numerach ewidencyjnych [...]i [...] z obrębu [...] dla zjazdu jest niezgodny z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, że z rozstrzygnięciem Wojewody [...] zawartym w zaskarżonej decyzji nie zgadza się, gdyż narusza ono prawo, to jest art. 6 kpa. (zasadę praworządności) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6, art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zdaniem skarżącej w omawianej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ustala przeznaczenia terenu [...], ani nie wskazuje na terenie [...] rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. Plan określa sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Natomiast pojęcie "sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy" dotyczy zagadnień całkowicie odrębnych w stosunku do pojęcia "przeznaczenia terenu", jak również do kwestii "rozmieszczenia inwestycji celu publicznego". W ocenie skarżącej błędne jest argumentowanie przez Wojewodę, iż "co prawda, plan nie określa przeznaczenia terenu, ale w dalszych przepisach określających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, plan przeznacza teren [...] na cele inwestycji celu publicznego". Skarżąca zaznaczyła, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] była przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez sądy administracyjne obu instancji. Dodała, że organ administracji przyznając się do wątpliwości w zakresie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybrał domniemanie ograniczenia prawa własności na rzecz interesu publicznego i rozszerzająco zinterpretował przepis § 4 ust. 3, jako przeznaczający teren [...] na cele publiczne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem na terenie działek nr Ew[...] , [...],[...],[...]przy ul. [...]w W.. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie złożone zostały dwa pisma nazwane skargą przez dwóch działających niezależnie od siebie pełnomocników Skarżącej. Z uwagi na to, że strona może złożyć od decyzji jedną skargę należało przyjąć, że złożono skargę oraz jej uzupełnienie. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...]lipca 2008 r. Rady [...] obowiązującego na terenie nieruchomości objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści wyżej wymienionego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie wywiązały się należycie z obowiązku nałożonego przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, co do zakresu i rodzaju planowanego przez Skarżącą zamierzenia, jak i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym wnioskiem, jednoznacznie wskazuje na prawidłową ocenę zgodności planowanej inwestycji, a właściwie jej braku, z postanowieniami planu miejscowego, wywiedzioną zarówno w kwestionowanym rozstrzygnięciu, jak i w poprzedzającej je decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z ww. dokumentów, inwestycja, w stosunku do której organy orzekły o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zjazdem. W rozpatrywanej sprawie obszar, na którym położony jest budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego ww. uchwałą Nr [...] z dnia [...]lipca 2008 r. Rady [...]. Na dzień wydawania decyzji przez organ I instancji plan obowiązywał w kształcie uwzględniającym wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie eliminujące część zapisów z tego planu. Niemniej w dacie orzekania przez Prezydenta [...] w rozdziale 2 pt. "Ustalenia ogólne" MPZP [...] w § 4 ust. 1 ustalono przeznaczenie dla terenów oznaczonych symbolem literowym oraz porządkowy według ustaleń szczegółowych dla terenów: - UOP – tereny publicznych usług oświaty (pkt 3). Nadto w § 4 ust. 3 ustalono, że tereny oznaczone na rysunku symbolami 25 Uop, 40.5-40.12 KDL SA terenami przeznaczonymi pod inwestycje celu publicznego. Niewątpliwie zapis ten był obowiązujący i nie został wyeliminowany wskazanymi wyżej wyrokami. Należy przypomnieć, że plan miejscowy składa się z części tekstowej i z części graficznej, to jest z rysunku (por. art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Porównanie tych dwóch elementów przedmiotowego planu pozwalana na stwierdzenie, że działki [...] i [...]znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 25Uop. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Plan ten kształtuje prawo własności w rozumieniu art. 140 kodeksu cywilnego, stanowiącego, iż właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Plan ten wpływa na zakres uprawnień właścicieli objętych nim nieruchomości. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany treścią planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ ten nie ma kompetencji do badania słuszności postanowień planu zagospodarowania przestrzennego ani rozstrzygać o mocy obowiązującej poszczególnych zapisów. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że ustalenia sposobu zagospodarowania terenu w gminie, podjęte odpowiednią uchwałą, która jest aktem prawa miejscowego, są wiążące dla organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy. Ze względu na tak kategorycznie sformułowany w § 4 planu miejscowego dotyczący dopuszczalnego rodzaj zabudowy, organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązek określony w stosownym postanowieniu wydanym w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dotyczącego przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami planu miejscowego. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, w ocenie Sądu, należy uznać je za chybione. Zarzuty skargi i jej uzupełnienia sprowadzają się z jednej strony do wykazania niewłaściwego odczytania przez organy architektoniczno-budowlane zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkującego uznaniem, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest z tym planem niezgodne. Po drugie, w ocenie skarżącej Spółki, organy nie zastosowały się do zasady określonej w art. 170 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. i 27 kwietnia 2009 r. Skutkiem powyższych błędów organów było naruszenie wskazanych w skardze przepisów. Odnosząc się do tych zarzutów przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie nie była ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu jednostki samorządu terytorialnego, lecz jedynie zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami tego planu. Oceniając stanowisko organów w przedmiocie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać, że jest ono prawidłowe Bezsprzecznie obszar, na którym ma być sytuowany budynek wskazany we wniosku o pozwolenie na budowę objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Rady [...]. Niewątpliwie też, z planu tego wynika, iż zamierzona inwestycja ma znajdować się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 25UOp. W związku z tym jedyny obowiązujący zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalony w/w uchwałą w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 25UOp zawarty jest w § 4. W związku z tym obowiązkiem organu było zbadanie czy planowana inwestycja jest zgodna z tym zapisem. Nie można bowiem twierdzić, że żadne przepisy miejscowego planu nie odnoszą się do obszaru o wskazanym wyżej oznaczeniu. Paragraf 4 planu nie został w żadnym postępowaniu wyeliminowany i pozostaje obowiązującym zapisem prawa miejscowego wiążącym organy. Przechodząc do kolejnych zarzutów wskazać należy, iż artykuł 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisem ograniczającym ww. prawo jest na przykład art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. Nr 647), który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Co do zasady kompetencja planistyczna gminy pozostaje w zgodzie z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz nie pozostaje w sprzeczności z kodeksową regulacją instytucji własności zawartą w art. 140 kodeksu cywilnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia należy przyjąć, że skarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów rangi konstytucyjnej. Przechodząc do oceny znaczenia przywołanych wcześniej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten statuuje moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Jej swoistość wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są więc związane faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis powołanego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl). Wypada w tym miejscu również wskazać, że z jednolitego w zasadzie orzecznictwa sądowego wynika, że wynikający z art. 170 stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Oczywiście nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. Wyłącznie jednak motywy zawarte w uzasadnieniu mogą służyć wyjaśnieniu istoty konkretnego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA z 23.04.2013 r. sygn. akt I FSK 413/12, wyrok NSA z 11.07.2012 r. sygn. akt II GSK 1008/12.). Niezależnie od tego niezwykle istotną jest również okoliczność, iż związanie z art. 170 p.p.s.a. prawomocnym wyrokiem obejmuje tylko to, zgodnie z art. 171 p.p.s.a., co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W związku z tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze, co do tego, że moc wiążąca wyroków WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. i 27 kwietnia 2009 r. oznacza, iż przedstawiony w tych orzeczeniach pogląd o niezgodności § 40 i 42 uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań będący podstawą do stwierdzenia nieważności w/w przepisu daje podstawę do pozbawienia mocy wiążącej innych zapisów miejscowego planu. Przede wszystkim dlatego, że wyroki wskazane wyżej stwierdzają nieważność jedynie § 40 i 42 uchwały. Związanie z mocy art. 170 p.p.s.a. dotyczy zatem wyeliminowania z miejscowego planu jedynie tych zapisów. Uzasadnienia tych wyroków mogły by być pomocne we właściwym odczytaniu sentencji orzeczenia, gdyby istniały co do tego uzasadnione wątpliwości. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie takich wątpliwości nie było, co więcej prawomocnie o tym rozstrzygnął również WSA w Warszawie. Poza tym zgodnie z art. 171 p.p.s.a. związanie wynikające z art. 170 p.p.s.a. dotyczy jedynie tego co było przedmiotem rozpoznania sądu. W związku z tym, gdy przyjąć, że sąd procedował w zakresie zgodności z prawem całej uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i orzekł o niezgodności z prawem jedynie części zapisów oznaczało by to, że pozostałe zapisy odpowiadają prawu. Przyjmując zaś, że oceniane były tylko niektóre z zapisów planu nie można by przyjąć, że stanowisko zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wywiera skutek prawny na kwestie nie będące przedmiotem rozpoznania. Konkludując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że działanie organów administracji w sprawie było zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.