III SA/Kr 1012/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie nr [...] Dowódcy Brygady Powietrznodesantowej z dnia 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby skargę oddala W dniu [...] 2016 r. młodszy chorąży P. S. rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] został zwolniony z zawodowej z dniem 8 grudnia 2015 r. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania. Podstawą prawną rozkazu personalnego był art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414), tj. ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. W dniu [...] 2015 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] uznała młodszego chorążego P. S. z trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Od powyższego orzeczenia strona wniosła odwołanie. W dniu [...] 2015 r. orzeczeniem nr [...] Centralna Wojskowa Komisja Lekarska utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W dniu 19 lutego 2015 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wystawił świadectwo służby. Strona w ustawowym terminie złożyła wniosek sprostowanie świadectwa służby o błędne ustalenie daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] 2016 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wydał postanowienie nr [...] którym odmówił sprostowania świadectwa służby. W uzasadnieniu wskazał, że datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej określa rozkaz personalny o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, a nie świadectwo służby. W dniu 24 marca 2016 r. strona wniosła zażalenie ponawiając zarzuty wskazane we wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w K postanowieniem nr [...] z dnia 26 kwietnia 2016 r. działając na podstawie art. 123 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 895 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w K w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał, że stosownie do art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. W myśl art. 115 ust 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich prowadzone są na podstawie procedury określonej w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 16 §1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. W myśl art. 269 K.p.a. decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, że dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z § 6 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 24 marca 2016 r. na postanowienie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] 2016 r. Wyższy przełożony w terminie miesiąca od dnia wniesienia zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 4, wydaje postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Ponad wszelką wątpliwość, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w rozkazie personalnym o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej prawidłowo ustalił termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na 8 grudnia 2015 r. Dowódca Jednostki wojskowej Nr [...] prawidłowo odmówił sprostowania świadectwa służby, wskazując, że datę zwolnienia określa rozkaz personalny, a świadectwo służby jedynie stwierdza zawarte w pozostałych dokumentach okoliczności. Z powyższą decyzją nie zgodził się P. S. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) art. 115 pkt 2 w związku z art. 111 pkt. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1414 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 2) art. 3 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego nie zastosowanie i pominięcie w przedmiotowej sprawie; 3) art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie wzięcie pod uwagę w ogóle interesu strony, jak również wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego; 4) art. 269 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 5) art.107 § 3 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. poprzez nie zastosowanie go w przedmiotowej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu wydanego w II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości. W uzasadnieniu skargi podano, że zarówno Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] K podobnie jak Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] G naruszyli art. 115 pkt 2 w związku z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie co do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Przepis ten zawiera w swej normie trzy przesłanki niezależne bytu prawnego tego przepisu: 1) uprawomocnienie się odpowiedniego orzeczenia z mocy prawa; 2) dzień w którym decyzja stała się ostateczna; 3) dzień zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia. Podniesiono, że organy obu instancji kierowały się błędnie pierwszą z tych przesłanek, tj. uprawomocnieniem się odpowiedniego orzeczenia z mocy prawa. Zdaniem skarżącego obydwa organy w przedmiotowej sprawie winny zastosować trzecią z przesłanek niezależnych ww. przepisu tj. za dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przyjąć datę 27 stycznia 2016 r. bowiem ten dzień (data) jest dniem zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia. Skarżący podniósł, że za miesiąc styczeń 2016 r. otrzymał uposażenie, które przysługuje tylko i wyłącznie żołnierzowi w służbie stałej, zatem w tym czasie nie mógł posiadać statusu osoby cywilnej tj. żołnierza rezerwy. W ocenie skarżącego zgodnie z art. 76 ust. 4 ww. ustawy należało ustalić, że datą jego zwolnienia ze służby powinien być koniec grudnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w K wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Nie jest zasadny wniosek Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] o odrzucenie skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Postanowienie w przedmiocie sprostowania świadectwa służby podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2887/12, opub. w LEX nr 1529039; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 1341/10, opub. w LEX nr 752017; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1347/11). Skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby była dopuszczalna. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że nie zwiera ono wad powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 26 kwietnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. Zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 14141 z późn. zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo służby. W ustępie 2 tego artykułu przewidziano możliwość żądania przez żołnierza zawodowego sprostowania świadectwa służby, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia. Minister Obrony Narodowej, wykonując delegację ustawową zawartą w art. 123 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydał e dniu 16 czerwca 2014 r. rozporządzenie w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 895) w którym określił dane, które należy podać w świadectwie służby, wzór świadectwa służby, a także tryb wydawania i prostowania tego świadectwa. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 i 6 rozporządzenia wskazano, że w świadectwie służby podaje się, między innymi, okres pełnienia czynnej służby wojskowej z uwzględnieniem służby niezawodowej i zawodowej (ze wskazaniem, w przypadku służby zawodowej, okresów jej pełnienia jako służby stałej i kontraktowej) oraz podstawę prawną zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia żołnierz zawodowy zwalniany z zawodowej służby wojskowej otrzymuje w dniu zwolnienia ze służby, określonym w decyzji, świadectwo służby. Te elementy zawiera świadectwo służby wystawione w dniu 19 lutego 2016 r. przez Dowódcę Batalionu. Istotą sporu w tej sprawie jest wskazanie w świadectwie służby daty zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej. W ocenie skarżącego, skoro dopuszczalny było dokonanie wyboru jednej z dat: a) daty uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia z mocy prawa; b) daty, w której decyzja stała się ostateczna; c) daty zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia – to organy w tej sprawie nie miały swobody w wyborze tej daty, a powinny wybrać dzień zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia, czyli dzień 27 stycznia 2016 r. kiedy to rozkazem personalnym nr [...] skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Sąd tego poglądu nie podziela. Świadectwo służby ma wskazywać datę ustania (zwolnienia) żołnierza ze służby i nie może to być data dowolna. Pomiędzy decyzją (rozkazem personalnym) a świadectwem służby istnienie pełna zależność polegająca na tym, że to podstawa prawna zawarta w rozkazie personalnym o zwolnieniu danej osoby ze służby wojskowej stanowi podstawę do wskazania przyczyny zwolnienia w świadectwie służby. Zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o których mowa w art. 111 pkt 3 następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia. To, że ustawodawca w art. 115 ust. 2 ww. ustawy dodatkowo wskazał na dzień, w którym decyzja stała się ostateczna albo dzień zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby nie oznacza, że dowolnie można określać przesłankę tego zwolnienia. Artykuł 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wymienia szereg odmiennych przypadków zwolnienia i są to: a) przypadek opisany w art. 111 pkt 1 tej ustawy (zrzeczenia się obywatelstwa polskiego); b) przypadek opisany w art. 111 pkt 3 tej ustawy (ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby); c) przypadek opisany w art. 111 pkt 5 tej ustawy (zasadniczo osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat); d) przypadek opisany w art. 111 pkt 8 tej ustawy (upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu); e) przypadek opisany w art. 111 pkt 9 lit. b tej ustawy (upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ); f) przypadki opisane w art. 111 pkt 11-15 tej ustawy (utrata stopnia wojskowego albo degradacja, prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby wojskowej, prawomocne orzeczenie środka karnego pozbawienia praw publicznych, wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego, skazanie prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz prawomocne ukaranie przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej). Jak z powyższego wynika w każdym z przypadków odmiennie należy ocenić datę zaistnienia przesłanki zwolnienia ze służby. W przypadku objętym art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych będzie to data uprawomocnienia się orzeczenia lekarskiego wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby wojskowej. Prawidłowo wiec w świadectwie służby podano datę zwolnienia ze służby. Także pozostałe zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadnym jest zarzut niezastosowania art. 3 ust. 1 ww. ustawy w tej sprawie. Przepis ten stanowi, że żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Skoro w rozkazie personalnym nr [...] wyraźnie wskazano, że skarżący zostaje zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 8 grudnia 2015 r., to z tym dniem z tej służby został zwolniony. Nie było datą zwolnienia dzień 27 stycznia 2016 r., tj. data wydania ww. rozkazu personalnego nr [...]. Nie ma w tej sprawie znaczenia, jakie uposażenie wypłacono skarżącemu za grudzień 2015 r. i styczeń 2016 r. Sąd w tej sprawie nie bada kwestii legalności wypłaty uposażeń. Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. Organy prawidłowo gromadziły materiały w aktach personalnych skarżącego i wzięły pod uwagę przepisy prawa. Powoływanie się przez skarżącego na jego interes jako strony nie może prowadzić do naruszenia prawa. Interes strony w postępowaniu administracyjnym nie może uzasadniać naruszenia prawa. Także zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego nie jest zasadny. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 269 K.p.a. W tej sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawomocnym orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej i dopóki to orzeczenie pozostaje w obrocie prawnym, dopóty jego treść wiązała właściwego dowódcę do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Nie jest zasadny zarzut braku zastosowania art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie tak stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy. Biorąc to pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.