III FSK 248/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Agata Han, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. [...] sp.j. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Op 34/18 w sprawie ze skargi F. [...] sp.j. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Op 34/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę F. spółka jawna z siedzibą w K. (dalej: Spółka lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: SKO) z dnia 30 listopada 2017 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Skargę kasacyjną wywiodła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. poz. 613; dalej: u.p.o.l.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz interpretację, a także uznanie skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości. Spółka wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi co do istoty oraz o orzeczenie o kosztach postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Przede wszystkim podnieść należy, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przepisów postępowania, tym samym nie podważono ani ustaleń faktycznych przyjętych za miarodajne przez Sąd pierwszej instancji, ani prawidłowości dokonanej przezeń oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie może poddać kontroli wyrażonego w tym zakresie stanowiska i orzeka w warunkach związania nim. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA z 25 maja 2016 r., II GSK 2678/14 oraz z 28 kwietnia 2021 r. III FSK 3233/21 – publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA; J.P. Tarno, Odrzucenie skargi kasacyjnej, PP 2005, nr 6, str. 33 - 39). Innymi słowy, Sąd kasacyjny może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z 29 września 2016 r., II FSK 272/15 - CBOSA). W rozpoznanej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, tak jak organy podatkowe, że zgodnie z umową zawartą dniu 24 stycznia 2005 r. pomiędzy skarżącą a Miejskim Zarządem Budynków Komunalnych (MZBK), skarżąca stała się najemcą lokalu użytkowego, którego właścicielem jest Gmina. W wyniku dokonanej oceny materiału dowodowego, w tym statutu MZBK, uchwały Rady Miejskiej i upoważnienia udzielonego przez Gminę kierownikowi MZBK, Sąd doszedł do wniosku, że chociaż w umowie najmu nie ma zapisu, iż podpisujący ją MZBK działał w imieniu gminy, to w rzeczy samej umowa ta została podpisana w imieniu Gminy, czyli właściciela. Ta ocena materiału dowodowego doprowadziła Sąd pierwszej instancji do wniosku, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest skarżąca, stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Działając we wcześniej wskazanych warunkach związania, Naczelny Sąd Administracyjny może wyłącznie ocenić, czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do normy prawnej z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., stanowił , iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zatem z przytoczonego przepisu wynika, w zakresie mającym znaczenie w niniejszej sprawie, że posiadacz samoistny lub zależny jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego. Skoro Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżąca zawarła umowę najmu z właścicielem, to bezsprzecznie spełnione są warunki określone tym przepisem. Oznacza to, że skarżąca jako posiadacz zależny jest podatnikiem od nieruchomości. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. s. P. Dąbek s. J. Sokołowska s. D. Gajewski